Regenboogkleurenweelde te Boedapest. Bij de opening van het nieuwe parlement. . Hangaren zijn een romantisch volk, dat veel zijn weelderige klcederd'rachten houdt. Deze jy’tten natuurlijk inde allereerste plaats bij ®steiijke gelegenheden, gedragen. Enkele diagen kreeg men te Boedapest tal van schdlttecostuums te zien, ter gelegenheid van de jjpöing vian iheit nieuwe parlement door rijksbe- Hoirthy. Overal zag men heeren, die met bezette sabels bij zich en kleeren droegen vain zilver- en goud&tefaat’ w groen en paars en rood en blauw en art en grijs fluweel, met kostbaar bont" afge- eh met gouden en zilveren kinoopen met bon- steenen erin en met veel snoeren en tressen. (3® voeten waren in spiegelende hooge kapjwrzen en zjj hadden hoofddeksels op, ooik alweer ten deele uit bont bestonden, met Wende aiigirattes erop. dlloegen kostbare kettingen en metalen fuels. Bij velen fonkelden ridderkruisen en op de borst. Men zag de prachtigste kileu-Jytombiinaties: de een had een groene jas, met sk% vossebont bezet en met gele tressen verboven een karmozijinroode broek, die in jj®@e geelbruine kaplaarzen gestolken Was; de Jpr weer had een hemelsblauwe tuniek en een 6 pantalon, ofwel een zilverglanzende jias en ™ bruine broek miet rood borduursel. plechtigheid in het parlerpenit was als een De leden van de beide kamers, de allerbeste groatwaardigheiidsbekleeders, de leden het diplomatieke corps en die speciaal-uitgejtuiigde eareigaisten kwamen inde prachtige in ,tUhen gians stralende hooge koepelzaal bijeen, 2Mh precies in het midden van het iimposans 1•'eo-gothlsche gebouw bevindt, dat, net als hiet parlement, vlak aan de rivier ligt. breede marmeren trappen, met kostbare Lp"6 l0°Pers bedekt, schreed men tussehen twee roerloos staande leden van de koninkjwe hjfwacht en van de parlementswachit in hum tyWbtige bonte kleedij naar boven. In die zaal Ijcf heit een bont gewemel van kleuren d'oor el- . en een geschutter en gef onkel van gouden zilveren epauletten en snoeren en tressen en “steenen en ordeteekemen en sabels en zwaar- ' Tegenover dien ingang van die hooge zaal tje c haar zestien zuilen, die met beelden van zeis-W Hongaarsehe vorsten versierd zijn, stond de Hoirthy bestemde troonzetel opgesteid,; In t loge teir rechterzijde had zijn eehtgenoote, in Hoinigaansch gewaad, plaats gev n’ ver|gezeld vaneen vain haar twee zoons haar schoonzoon graaf Karoüyi. Inde loge hen iinikerkianit ontwaarde men aartshertogin in een lichtblauw Hangaarseh costuum, tal van decoraties en een breed ordelint, aartsn An(nja jn jjet purperrood en aartshertov Magdalena ineen teer-geel Hongaarsoh geamet een diadeemachtig hoofddeksel van de, kleur. Aartshertog Jozef Frans, dlie vóór l°ge stond, praalde ineen kars-rood magma- met het gulden vlies op de borst en Vieihmaarsobailksitaf inde hand. Aartshertog droeg een stemmiger zwart oostuum. – riisohillendie heeren waren in zwarte Homi arsche kleedij met veel tressen en met losgei2*olpte dasjes met gouden franje er aan versche(3 men zag ook enkele gewone jacquets en ver- Was het dertigtal fascistische pijlkruisers in partij-uniform met groene hemden k hooge zwarte kaplaarzen komen op dagen. L?h. na Horitihy’s rede, het HiongaarsChie volks-3 ''Veillh gezongen, staken zij allen den rechiter-111 orrjhoog. Zij bleven den geheelen tijd ineen blok bijeen staan en vormden zoodoende een donkere plek in al diat gewemel van bonte kleuren. Hoirthy had, als gewoonilijfc, zijn adimiraalsunifotnm aan, met veel geschitter van goud. Toen hij binnenkwam werd hij met een luid „Eljen” begroet en ook herhaaildelijk werd zijn rade, die hij voorlas, door dézen kreet, die zooveel als „hoera” bdteekerut, onderbroken. Na afloop van de plechtigheid Inde koepelzaal werd op het door soldaten afgezette plein voor het parlement een troependéfilé gehouden, dat door bijna alle buitenlandsöhe gezanten en militaire aitteehé’s werd gadegeslagen. Mevrouw Von Horthy, gemalin van den Hongaarschen rijksbestuurder, bij hèt verlaten van het parlementsgebouw te Boedapest. Zij droeg een nationaal Hongaarsch costuum. --- Tsjechen vluchten naar Polen. Vrijdag zijn voor de Duitsche rechtbank te Praag de beide Duitsche politiemannen Bula en Steihr verschenen, die beschuldigd worden te Nachod te zijn binnengedrongen in het Tsjechische politieiposthuis en den Tsjechischen politieman Muller, die in bed lag te hebben doodgechoten. Zij baseerden hun verdediging op drie feiten: ten eerste: zij hadden te veel gedronken, zonder eerst genoegzaam te hebben gegeten; ten tweede: het incident geschiedde den dag na het incident van Kladno en inde stad heerschte een zekere spanning; ten derde: beiden waren van meening, dat op hen was geschoten. Na het verhoor van de beklaagden werd het proces tot morgen verdaagd. De pers heeft opdracht gekregen . van deze zaak alleen de officieele communiqué’s te puhliceeren. Himmler De News C'hronicle meldt uit Krakau in Polen, dat de aankomst van Himmler, het hoofd van de Gestapo, en het mieedoogenlooze schrikbewind, dat hij in Bohemen en Moravië heeft iogesfceld, steeds meer Tsjechen er toe brengt in ballingschap te gaan. Zoo zijn inden nacht van Woensdag op Donderdag meer dan 150 over de Poolsohe grenzen gekomen. Zij kwamen uitgeput en in deerniswekfcenden toestand te Krakau en te Katowice aan. Velen van hen waren gevlucht onder de kogels van de mitrailleurs deir Gestapo, die thans de grens bewaakt. Vaneen groep van 6 Tsjechen, allen jonge oud-officieren, die poogden naar Pollen te vluchten, bereikten er Slechts 2 Krakau. De andere vier waren dicht bij de Poolsühe grens door de Gestapo doodgeschoten. De correspondent van het Emgelsche blad heeft een bezoek gebracht aan drie kampen te Krakau, gevuld met honderden Tsjechische Vluchtelingen, die een schouwspel boden van leed en ontbering. Ook uit Slowakije komen vluchtelingen naar Polen. Volgens hen zou er In Slowakije anarchie heerschen en zou de Hlinfca-garde, die vroeger vóór Duitseihland was, thans openlijk in verzet zijn tegen de nationaal-socialisten. --- Advertentie Recl. 20101 72 --- EDEN VERZOEND MET CHAMBERLAIN Inde meeste Fransche politieke milieux heerscht sinds enkelen tijd een gemoedstoestand die door sommigen niet ongevaarlijk wordt geacht. De meening wint aldaar n.l. meer en meer veld dat men zich moet verzetten tegen iedere gedachte van onderhandelen met de totalitaire staten, hetzij inden vorm van bilaterale conversatie of vaneen algemeene of beperkte conferentie. Dit verschijnsel merkt men zoowel bij dè linksche groepen als rechts en in ’t centrum. In groepen die onlangs over .dit punt verdeeld waren, is men het thans daarover eens. De democratische volkspartij (rechts) heeft zoojuist een motie aanvaard om elk voorstel tot internationale conferenties a priori te verwerpen De beweging is van dien aard dat Daladier zelf, die meermalen verklaarde dat Frankrijk iedere uitnoodiging zou beantwoorden om vreedzame oplossingen met andere regeeringen te betrachten, thans een tegenovergesteld standpunt heeft ingenomen. Een dergelijke zienswijze .verschilt eenigszins met de meening der Britsche regeerders. Alhoewel het Londensch kabinet zijn bewapeningsprogramma met buitengewone energie doorzet, verwaarloost men daar de mogelijkheden niet om zich schijnbaar met de dictatoren te verstaan. Men heeft dan ook in die City met een bezorgd oog deze wijziging in die politieke Fransche kringen geconstateerd, waarover Ohamberlain zelfs een gesprek zou gehad hebben met den Franschen gezant te ijonden. Men weet dat Anthony Eden Donderdag naar Parijs is getogen op verzoek van den Britschen premier, met wien de gewezen minister zich verzoend heeft. In ieder geval de stelling die hij in zijn inde Fransche hoofdstad gehouden rede verdedigde, is zeker niet die der hardnekkige tegenstanders van voelingneming met de Asleidars. Dat de woorden van Eden effect hebben gehad waste voorzien; men weet hoe buitengewoon populair deze Britsche staatsman in Frankrijk sedert 1937 is geworden. ’lt Was immers wegens zijn politiek van weerstand tegen Mussolini bij gelegenheid van het Ethiopisoh avontuur dat Eden tot heengaan werd genoopt. De vergadering in „Ambassadeurs” werd gepresideerd dooreen Franschen minister, Paul Reynaud, terwijl twee andere ministers aanwezig waren. De gewezen Britsche minister zeide 0.a., dat een gemeenschappelijke actie van alle vredesgezinde volken noodwendig is om Europa weer op te bouwen. Wij moeten een programma hebben. Alle volken der wereld moeten weten dat wij een wereld willen scheppen e» hersoheppem waar plaats is voor allen. Een oorlog kan nooit een goede zaak zijn. Arbitrage, bemiddeling, ‘ beperking en vermindering der bewapeningen: dit zijnde ware methoden van den vrede”. Verder zeide Eden nog: ~ Wij haten den oorlog, doch wij vreezen hem niet. Een politiek die gebaseerd is op de vrees of die een beroep doet op de vrees, is geen politiek die dooreen groot volk kan worden aanvaard. In ieder geval is het de politiek niet van het Britsche volk. Het is gewenscht dat niemand zich daarover vergisse.... Ongeveer het gansche Britsche volle heeft aanvaard, men zou kunnen zeggen gevraagd, dat een Front var. den vrede worde opgericht tegen alle aanvalsdaden. Men kan moeilijk den omvang en de belangrijkheid overdx-ijven van den ommekeer die den laatsten tijd tot stand is gekomen inde huitenlandsche politiek van Groot-Brittannië. Hij is plots gekomen, doch hij is totaal derwijze dat men nauwelijks precedenten zou vinden in onze lange geschiedenis. Sedert lang reeds waren vele Engelschen voorstanders van die politiek doch ze waren inde minderheid. Sedert de invasie der Duitschers te Praag zijn zij inde meerderheid. Met één slag werd toen verwezenlijkt wat de vorige gewelddaden of bedreigingen niet gerealiseerd hadden.”. Deze en andere verklaringen werden door het Parijsche publiek met een storm van applaus begroet. --- Frankrijk neemt nog meer vluchtelingen op. Ecuador weigert ze. 96 Duitsche Joden, die zich aan boord bevinden van het s.s. Flandres en geen machtiging hebben kunnen krijgen om in Mexico aan land te gaan, zullen worden gemachtigd verblijf te houden in het Fransche departement der Loire Inférieure. Zij zullen Maandag a.s. in St. Nazaire aankomen. De regeering van Ecuador heeft haar consuls in het buitenland verzocht, zich te onthouden van het verstrekken van visa aan alle candidaatimmigranten voor het land. Ecuador zal inden vervolge weigeren immigranten op te nemen, die door dictaroriale regeeringen verjaagd zijn en zal alleen „toeristen” toelaten. --- Eerste passagiersvlucht over den oceaan. NEW YORK, 16 Juni (Havas). Zaterdag start de Atlantic Clipper tnsschen 13 en 14 uur voor den eersen ransalantischen commercieeien vlucht met passagiers aan boord. Het vliegtuig zal den tocht maken met 29 personen, nl. een bemanning van 12 leden en 17 persvertegenwoor. digers. Het watervliegtuig zal Horta, Lissabon en Marseille aandoen. --- Het „geheim” van de Russische luchtmacht Lindbergh schijnt gelijk te hebben. Toen kolonel Lindbergh eenige maanden geleden, na een tournee door Rusland, verklaarde, dat „de Russische luchtmacht ineen chaotischen toestand verkeerde en beroofd was van al zijn leiders”, zal hij daarvoor wel gegronde redenen gehad hebben. Van Fransche zijde wordt er thans op gewezen, dat men aan de Russische luchtmacht niet al te groote waarde moet hechten, hetgeen wel merkwaardig is ineen tijd, dat de andere helft van de „Entente Cordiale” Engeland tracht een pact met de sowjetrepublieken te sluiten. De Russen hoewel zij op luchtvaartgebied soms goede dingen deden hebben over ’t algemeen geen groote successen kunnen boeken. Zij bouwden bijv. het grootste vliegtuig ter wereld, de „Maxim Gorki”, type A.N.T. 20, 42 ton wegende. Zij maakten er veel ophef van. Op 18 Mei 1935 stortte de machiné neer en nadat de Russische regeering had aangekondigd, dat nog vijf van deze toestellen gebouwd zouden worden, heeft men er nooit meer iets van gehoord. Deze vliegtuigen werden voor zoover bekend Is nooit gebouwd. De Russen vervaardigden ook ’s werelds grootstea stratosfeerballon, den beroemden „Ossoaviakhim”, die eveneens neerstortte, waarbij de befaamde Russische oallonvaarders Pedosseuko, Oussiskine en Vassenko den dood vonden. Plannen, om onderzoekingen inde stratosfeer te doen, zijn sindsdien niet meer uitgevoerd. Het ballon-record is al lang in handen van Polen. De eskadervlucht in 1937 Moskou—Sebastopol voor 19 toestellen mislukte eveneens. Tien van de vliegtuigen verongelukten onderweg. Na de succesvolle vlucht van Gromov c.s. over de Pool naar Amerika, werden geregelde proefvluchten aangekondigd. Nadien startten nog Lewanewski c.s. (die in Augustus 1937 boven de Pool verdwenen) en Babovohkine c.s. (die in Mei 1938 hetzelfde lot ondergingen) en sindsdien hoort rnen van Poolvluchten door Russen niets meer. Door al die mislukkingen verloor Rusland zijn beste luchtvaarders. De laatste slag was de dood van.de aviatrice Ossipeukó, die eenige weken geleden neerstortte. Ook Kokkinaki’s vlucht is mislukt, een vlucht, die toch voldoende was voorbereid, zooals alle Russische bijzondere vluchten. Doch met een bijzonder vliegtuig, bemand met bijzondere menschen, vertrekkend onder bijzondere omstandigheden na bijzondere voorbereidingen, kan een bijzonder resultaat bereikt worden. Kokkinaki had alle „bijzondere” omstandigheden en töch mislukte zijn vlucht. Het heeft er dus allen schijn van, dat Lindbergh gelijk had. De wijze, waarop de Russen op zijn uitspraak reageerden, bewijst dit trouwens. Inplaats van Lindberghs beweringen onwaar te maken door eenige bijzondere prestaties onder normale omstandigheden te verrichten, zijnde Russen gaan schelden en daarbij hebben zij het gelaten. Een Fransche generaal, die kortgeleden uiit Rusland terugkeerdie, publiceert een rapport, waarin hij Lindberghs bewering over het gebrek aain leiders bovendien bevestigt. Sinds 1936 zijn successievelijk die voornaamste leiders van de Russische civiele- en militaire luchtvaart van bet tooneel verdwenen, hetzij via het executie-peloton, hetzij via Siberië. O.a. de luchtvaart-generaals Kork, Alksnis, Tkatehev; de luchtvaart-inspecteur Khripine; de chef van de luohtvaartschool Pomerantzev; de volkscommissarissen voor luchtvaart Rosengolz en Unchliikht; de chef van het vliegveld van Moskou Deitz enz. enz. Ook verdween André Nieolaïvitöh Toopoliev (van wiens naam die letters A.N.T. afgeleid zijn), de befaamde Russische vliegtuigbouwer, constructeur van meer dan veertig prototypes, bouwer vam die „Maxim Gorki”, en zijn med*- werkers. Men weet niet, of hij gefusilleerd werd, of dat hij inde gevangenis zit en daar gedwongen wordt, zijn arbeid voort te zetten. Twee andere vliegtuigbouwers, Policarpov en Grigoroviteh, ontwierpen in die gevangens* de 1-25, een één-persoons jachtvliegtuig. Men zal toegeven, dat er bij de Russische luchtvaart vreemde toestanden heerschen. Rusland is het land van „het geheim”, en.... van-het „geheimgehouden geheim”. Juiste cijfers zijn daarom zeer moeilijk te bemachtigen. Van bevoegde zijde wordt echter de sterkte van de Russische luchtmacht geschat op niet meer dan 4200 a 4500 eerste-linie-vliegtuigen. De Russische vliegtuigindustrie concentreer, zich hoofdzakelijk in 16 vliegtuigfabrieken, waarvan er zich zeven te Moskou, vier in.... Siberië en de rest elders bevinden. De moitorenfabrieken bouwen, behalve Russische motoren, ook buitenlandische motoren in licentie, zooals Hispano-Suiza, Wright-Cyclone en Gnöme & Rhöne-motoren en zelfs Junkersmotoren. De beste Russische vliegtuigbouwers, die thans telkens opnieuw de wereld met hun producten verbazen, zijn uitgeweken en werken inde Vereenigde Staten. Het zijn Igor Sikorski en de Severski. Na dit rapport ziet het er voor het prestige van de op papier zoo gevreesde Russische luchtmaoht slecht uit. --- 400 LOOPERS TER KEUZE van Oostersche tot ultra moderne dessins. In iederen prijs het beste.‘Van Reeuwijk’s Tapijtafdeeling. Kipstraat Rotterdam. Recl. 26114 S --- FEUILLETON Nadruk verboden DE VORST REIST INCOGNITO door FRITZ METZNER. HOOFDSTUK I. diat ;mi de levenslustige Sigmar van Werm* die daar zoo vroeg inden morgen verdriebekommerd aan het venster stond? zat die zeven-en-twintigjarige vorst al te paard en mien was van hem HiS n’ dart hij met zijn helder glanzende jon-HèjrpSen overal de eerste was, waar pleizier k e maken. feit nahoest werkelijk iets bijzonders zijn gebeurd» fet6jlI®rnar von Wernstein zoo nadenkend en verfetjH ® het park staarde en nauwelijks eenige ham van zijn omgeving. ?"e rimpels lagen in zijn hoog voorhoofd en ?®tere grijze oogen kieken zoo treurig, dat Jjt a'e oude bediende Ernst zijn jongen meester Nlc We'g bleef. En toclh lachte buiten in bet . zon en op de oude daken van slot Wern-?u^e|Wien de vogels. vorst knarste met zijn tanden van in- woede en stak de eene sigaret na de ?%. ..°P. Af en toe streek zijn hand nerveus die Zl:j'n lichtblond haar en bracht het geiheel v Vil . op de deur welkte heim uit zijn i v H dingen. h n'en! e't aien van den ouden bedlieode veranderdie bet gezicht vtan den vorst oogeefollkkelijik. Vriéndelijk vroeg hij: Wat is er, Ernst? Mijn oom al op? Zijne Hoogheid vorst Hanro von Wernstein laat uwe Hooghield verzoeken om tien uur inde ontbijtkamer te zijn. Dus toch! lik had het wel gedacht; De oude bediende maakte een buiging en wilde zich vlug weer terugtrekken, toen zijn jong© meester verder vroeg: Was mijn oom erg boos, Ernst? Of heeft hij je niet zelf de boodschap gegeven? Jawel! Zijne Hoogheid gaf mij de boodschap in eigen persoon ein ik meen te kunnen zeggiem, dat zijne Hoogheid erg opgewonden wais. Een nauw merkbaar lachje speelde een oogenblik om den mond van den joegen vorst. Dat is te begrijpen! L/uister eeos, Ernst! Jij kent mij toch van jongsaf aan! Ik geloof, dat het vandaag zal spaman op Wernstein. Het is een pijnlijke geschiedenis voor mij. Of weet je er soms al iets van» oude jongen? Uwe Hoogheid meent aan mijn bescheidenheid té moeten twijfelen? Onzin, Ernst, zoo is mijn vraag niet bedoeld! Bovendien bein ik heelemaail niet inde stemming om te schertsen. Jij weet toch heel gloed, dat mijn positie hier op Wernstein sindis langen tijd verzwakt is. Beneden inde beditemdenfcamer warden alle gebeurtenissen inden breede besproken en daarom alleen vraag ik je er maair. Ik wil mijzelf in zeker opzicht wat inlichtingen verschaffen. Dus, wat zegt de kamerdienaar van mijn ooim? Hoe staat de kwestie? Het gezicht vain den bediende werd bleek. Uwe Hoogheid wensdht dus een raad? Ik dank uwe Hoogheid nederig voor bet vertrouwen, maair ilk ben oud en daarom kan mijn oordeel in, deze aangelegenheid niet zacht zijn. Is het niet beter, diat uwe Hoogheid mij van bet antwoord ontslaat? Dwaze kerel! Ben Ik dan een tyran? Nu, vooruit! Steek van wal, Ernst, want mijn besluit staat toch vast. Maar ómdat de gezondheid van mijn oom niet al te beisit is», wil ilk hem zooveel jnqgelijk ontzien. Daarvoor is het eobter noodiig, nat ik goed weet, in wat voor stemming hij is. Ernst werd verlegen, maar hij wilde niet liegen. Ik mag uwe Hoogheid misschien wel zeggen, dat de kamerdienaar van zijne Hoogheid, den slotheer, ondier gekregen heeft, voor uwe Hoogheid de koffers te pakken. Een ijzige stilte volgde. Vorst Sigmiar had echter vlug zijn oude vroolijkheid weer terug en nu pas goed. Ken je ook die redien, Ernst? Vertel verder! Ik geloof te mogen zeggen, dat uwe Hoogheid in ongenade is gevallen., omidiat de majoraatslheer het niet kan verkroppen, dat vorstin Cberbourig gisteravond het tuinfeest zoo vroeg heeft verlaten. Uwe . Hoogheid heeft, zooalis ik beib gehoord, de vorstin beleedligd! Böleediigd? Dat is waarlijk goed gezegd! Ernst, jiij kent toch mijn houding tegenover de dames der élite. Jij weet ook, dat ilk bij enkelen voor iemand zonder tact doorga en vooral vorstin Cherbourg schijnt er zoo over te denken. In werkelijkheid zit de zaak echter zoo: Ik heb verschrikkelijk het land aan het optreden van deze dame, want zij wacht er al een paar jaar op, dat ik haar ten huwelijk aal vragen, zooais dat ook de weinisdh van mijn oom is. Ik zeg je echter, dat de miïllioemien van de vorstin – mij heelemaal niet bekoren, want ik ben jong en tegenwoordig staat een vorst eemigseins andiers tegenover deze dingen dan vroeger. Uwe Hoogheid had echter met de gevolgen van de ongenade rekening moeten houden, wanneer een opmerking miij veroorloofd is. —De gevolgen? Ernst, onthoud dit: gevolgen zijn er om gedragen te worden! En voor de gevolgen heeft d)e jeugd nog nooit de wapens neergelegd. Maar ik dank je hartelijk, oude jongen. De koffers kunnen gepakt worden» hoor! Nee, toch niet! Laat maar, ik aal geen koffers meenemen. . E enige minuten later riep de kamerdienaar van dein slotheer den jongen vorst voor het ontbijt. Geheel op de situatie voorbereid trad Sigmar von Wernstein de ontbijtkamer binnen en begroette met den moedigen eerbied zijn rijken ooim. Deze Wees hem zonder een woord te spreken de plaats aan het amdiere einde van de tafel, als wilde hij daarmee reeds te hemmen geven, dat tusschen hem en zijn meef vanaf heden een scheiding beistom*. Ongemerkt richtte de oude majoraatsheer zijn scherpen blik op zijn universeelein erfgenaam; zijn starre grijze kop bleef ombeweeglijk. Ik wensch het ontbijt zondier stoornis te gebruiken. Heel zacht werden die woorden gesproken, waarop de jonge vorst slechts diep het hoofd neeg. Bijna geluidloos serveerden de bedienden. Ook hun gezichten drukten de hoogste spanning uit. Beiden zagen de donkere wolk, die over slot AVernstein hing en die heden dreigde los te barsten. Zeker had zich inde vijfhonderdjarige geschiedenis van slot Wernstein en zijn bezitters al menige sombere, onheil voorspellende wolk vertoond, maar steeds nog was die wolk afgedreven, daar over aller persoonlijke geschillen ten slotte toch het bloed der Von Wemstedn’s had gezegevierd. Ditmaal echter scheen het niet zoo te zullen gaan, want de jonge vorst Sigmar behoorde tot een generatie, die er niets meer van wilde weten, zich te schikken naar familietradities. Zwijgend aten de twee mannen. Als vreemden zaten zij tegenover elkaar, de nuchtere ouderdom en de onstuimige jeugd, de laatste afstammelingen van het huis Wernstein. Eindelijk gaf de oude slotheer een wenk aan de bedienden en deze verlieten zonder eeniig gerucht te maken de kamer. De reden van dit onderhoud is je duidelijk, Sigmar? De jonge vorst boog even het hoofd. Dan antwoordde hij even ernstig: Jawel, oom. Zijn dunne lippen vast opeen geklemd, die oogen slechts half geopend, keek de majoraatsheer zijn erfgenaam strak in het gezicht, doch dat gezicht veranderde daardoor niet; het behield zijn kalme, zelfverzekerde uitdrukking. Ik heb gisteren een tuinfeest gegeven» om je inde gelegenheid te stellen je fout tegenover bet huis Wernstein weer goed te maken. Je hebt echter niet alleen die gelegenheid onbenut voorbij laten gaan, nee, je hebt opnieuw bewezen, en thans op' een ónmogelijke manier, dat je je tegen den wensch van den majocaaitsihear: je huwelijk met vorstin Astrid von Cherbourg, verzet. Ik ontken dat niet, oom. Maar dat de manier zoo onmogelijk was, wil ik nu juist niet beweren. Doodsohe stilte. In afwachitendie houding keken de tegenstanders elkaar aan. Op beider gelaat was onverzettelijkheid te lezen. Ik heb het souvereine recht je te zeggen, dat je handelwijze gisteravond smaad en schande over Wernstein heeft gebracht. Je hebt vorstin Asitrid een „coquette” genoemd. Ook dat ontken ik niet, oom. Het is zoo. En ik zeg je, dat zooiets een vorst vanWemstein anwaardig is. Weer volgde een oogenblik van stilte. Koud en hard was thans de blik, waarmee de jonge vorst zijn oom aanzag. Ik ken mijzelf het volste recht toe, klonk fier zijn stem, om in gevoelsaamgelegenibeden zelf te beslissen. Concessies aan familie, rang of stand ken ik niet. Ik ken alleen concessies aan hart en gevoel. Ofschoon beide mannen innerlijk hevig opgewonden waren, bleven zij uiterlijk volkomen kalm. Vorst Sigmar von Wernstein....! Een herhaling van deze woorden kan je alles doen verliezen. Denk er om, dat ik het souvereine recht heb je te onterven, wanneer je meent een mésalliance met een dame van burgerlijke afkomst te kunnen aangaan. Ik geef dat alles toe, oom. Ik weet, dat u bas recht hebt, mij te onterven, maar ilk zeg u ronduit, dat mijn ideeën daar niet het minst door veranderen. Wanneer mijn hart eenmaal spreekt, zal ik trouwen en vermogen, rang of stand zullen daarbij geen invloed op mij uitoefenen. Van de dames echter, die de majoraaitsiheer van mijn familie mij aamvijst, heb ik meer dan genoeg. Thans flikkerde er woede in de oogen van den slotheer. — De majoraatsheer wenscht een afdoende verklaring voor deze woorden, anders worden de koffers van den onterfde oogenblikkelijk gepakt. — De majoraatsheer op slot Wernstein heeft maar te bevelen, dcoh de onterfde geeft er de voorkeur aan te reizen zonder koffers. Hij heeft trouwens niet eens geld om te reizen. Voor de derde maal stilte. Maar dan plotseling stond de slotheer met een haastige beweging op en belde om den bediende. — Je oom wenscht je alle goeds, Sigmar. De majoraatsheer op slot Wernstein hoopt echter den gewezen erfvorst nooit meer terug te zien. pen zwijgend naar elkaar buigen van die beide Von Wernsteins, toen trad de bediende binnen. Als een bevel klonk hst den ouden mam tegen: -— Vorst Sigmar von Wernstein wenscht slot Wernstein oogenblikkelijk en voor altijd te verlaten. Zijn laatste wenschen moeten zoo vlug mogelijk worden uitgevoerd. Zijn heele houding trotsch en afwijzend, verliet de slotheer de- ontbijtkamer. Geen enkelen blik wierp hij meer op zijn neef, met wien hij toch twintig jaren lang de eenzaamheid op slot Wernstein had gedeeld. De jonge vorst maakte echter nog een buiging naar zijn oom en stak dan den ouden Ernst de •hand toe. — Wenschen heb ik niet meer, oude jongen. Laat de koffers maar staan. Ik ga zóó, dat i-s beter. Wat ik zoek is geen rijkdom en weelde, nee, eerlijke menschen zoek ik en een werkelijk tehuis. — Hoogheid! — De hemel zegene je, trouwe Ernst. Inzyn ieht sportcostuum, den vilthoed als eenige bagage inde hand, verliet vorst Sigmar von Wemstein' het buis van zijn voorvaderen. Aan het einde van het park kwam Ptadar, die herdershond, hem kwispelstaartend tegemoet. Hallo, Pindar! Kom jongen, zeg jij den baas nog maar even goeden dag, want die baas verdwijnt. Zoo, en nu terug, Pindaa* Terug, jongen. De hond liet eem kort gehuil hooren, als. voelde hij, dat de scheiding van langen duur zou zijn. Sigmar von Wemstein ging echter onbekommerd verder. Achter hem lag het eeuwenoude park ver zonken in zorgelooze diroomen. Jullie liefde beteekemt geld, eerzucht en rijkdom. Ja, zoo zijn jullie, Oherbourtgs, Lindströms, Hellringeins en hoe je nog meer mag heeten. In jullie nabijheid moet een rechtschapen mensoh met een hart, bevriezen. Bah, ik zou hier op den duur in jullie huichelachtig en berekenend gedoe gestikt zijn. Zoo sprak de jonge vorst in zichzelf. Pas inde tram, die hem naar de nabijgelegen stad bracht ,telde Sigmar haastig zijn geld en toen moest hij lachen. Het is maar weinig, wat ik meeneem. Honderd en twee mark. Maar het was je souveretoe recht, oom, mij buiten de deur te zetten. Wat zegt u? vroeg de conducteur. Niets! Och, ja.... Bulowplatz, alsjeblieft. De conducteur had den vorst in zijn overpeinzingen gestoord en zoo had Sigmar zonder verder nadenken een halte opgegeven. Maar opeens viel hem in, dat hij uit gewoonte Bulowplatz had gezegd, want daar woonde zijn vriend, graaf Hughen. Zou hij Hughen eerst nog vaarwel gaan zeggen? Maar natuurlijk, zijn oude' vertrouwde vriend had daar toch recht op. Hughen was trouwens een pracht kerel. Jaren geleden had hij zijn familie in Hongarije kortweg den rug toegekeerd, omdat men er tegen op kwam, dat hij, dié jonge, kranige officier, een arm meisje wilde trouwen. Alle bemoeiingen van de familie Hughen waren vergeefsch gebleken; zij hadden het onderspit moeten delven voor de onverzettelijkheid van. den jongen graaf. Hij hing eenvoudigweg zijn uniform aan den kapstok, trouwde zijn uitverkorene en leefde nu al jaren in Berlijn. Hughen was de gelukkigste man geworden van al Sigmars vrienden. Wat' gaf het, dat hij zich met zijn vrouw een beetje naar de omstandigheden had moeten schikken? Vóór hij er goed en wel aan dacht, stond Sigmar op de derde etage van de huurwoning en belde aan Hugbem’s deur. Zijn gravin en graaf Hughen thuis? vroeg hij het dienstmeisje. Het meisje kende den vroegen bezoeker, maar was toch eenjigs'zms verwonderd, daar het niet de gewoonte van den vorst was, op zoo’n ongelegen tijd te verschijnen. Komt u binnen, Hoogheid! Hoogheid, herhaalde de vorst inden kleinen satan bij zichzelf ein onwillekeurig moest hij aan zijn toekomst denken. Hoogheid. Ik zal wed gauw udtgehoogheid zijn. Meer dan verbaasd kwam even later graaf Hughen binnen. Goeden morgen, Sigmar. Al zoo vroeg. Wat moet dat beteek.euen? Nieuws, Hervard, hoewel bet voor jou wel geen groot nieuws zal zijn. Maar kan Edlar al ontvangen? Ik zou mijn geschiedenis liever niet twee keer vertellen. Houd je kalm, jongen. Wij vermoedden zoo al het een en ander. Ben je er uitgevlogen en is de reuze-erfenis naar de maan? Precies geraden, Hervard! Die onuitstaanbare Astrid von Cherbourg heeft mij den genadèstoot gegeven. Thans kwam ook gravin Hughen den salon binnen. Sigmar, wat een verrassing, riep zij uit. De vorst trad de sympathieke vrouw direct tegemoet en kuste haar hoffelijk de hand. Voor mij een eer, Edlar. Doch ik kom om van mijn beste vrienden afscheid te nemen en daarom verzoek ik je, mij voor het vroege uur te willen verontschuldigen. _ Afscheid nemen, Sigmar? Ja, maar niet zonder eerlijk alleis te hebben opgebiecht. Ik vermoed trouwens al waarom het gaat, want je hebt j,e gisteravond precies zoo gedragen als mijn man, toen hij mij tien jaar geleden, tegen den wil van heel zijn familie, tot vrouw nam. Graaf Hughen lachte. Ik geloof, dat me dat tot heden niet slecht bekomen is. De echtgenooten wisselden een blik, waarin zich duidelijk hun groot en mooi huwelijksgeluk weerspiegelde. Heb. ik me gisteravond werkelijk zoo verschrikkelijk gedragen, Edlar? vroeg de vorst. Ja, , zooals: man dat nemen wil, Sigmar. Ik heb toch alleen maar die onuitstaanbare coquette een blauwtje laten loopen, anders niet. >—. Nee, anders niet. Maar dat blauwtje kwam nogal „tamelijk hard aan, is ’t niet? Dat moest wel,; wamt ik wild,e, dat de vorstin het hu ditmaal; goed voelde. Ze heeft al meermalen een blauwtje van me genegeerd ein daarom vond ik het noodiig, eens wat duidelijker te zijn. De. dwaze eischem van mijn, oom passen nu eenmaal niet bij mijn levensopvatting. Om kort te zijn-: ik ben van plante gaan zwerven.. Wat? riep. de. graaf uit. Zwerven. Doodgewoon zwerven. Hervard. Jullie alleen mogen het weten en natuurlijk schrijf ik jullie nu en dan. Dat plan heb je al lang ia je hoofd, Sigmar. Volgens mij is het wel wat erg romantisch en avontuurlijk, maar nou ja, wij hebben altijd allebei zoo’n beetje aan den romanitischen en avontuurlijken karnt van het Leven gestaan. Mocht het zwerven je niet bevallen, dan weet je waar de Hugbens wonen. Maar heb je eigenlijk wel geld genoeg? Ik kan me voorstellen, dat je oom je maar met een karig beetje heeft afgescheept. Dat spreekt! Onterven is toch karig afsebepen. Sigmar! Onterfd! Gravin Hughen was geheel buiten zichzelf van verbazing. Ja, Edlar, had je dat nog niet begrepen? Zonder meer onterfd, hoor. Maar wat zou dat? — Het ts toch zooals Hervard zooevein zei, aVof> nu eenmaal aanleg voor het romantische en ej tuurlijke. Maar.... ik houd mijzelf nog vow^veii te verstandig, om op den duur te kunnen in een soort vermolmd Doornroosje-kastee ■ daii, ik vrees het leven met zijn eventueel® lijkheden niet. — Je hebt gelijk, jongen, laat den frisscfaen af. maar eens door je haren waaien, sprak de S j? Daar, in mijn bureau, ligt zooals je 'vee ’ chequeboek. Jaren heb je al voor déze re ik geloof, dat het bedrag toch tot dertigduizend mark is opgeloopen. Da wel voldoende zijn, denk ik. De vorst lachte vroolijk. — Je bent een goed vriend, Hervard, op meen niet, dat ik dat geld meeneem. Ik K mijn tocht in mijn onderhoud voorzienkom ik daarop misschien nog wel terug> voorloopig zeker niet. _ , gi£' Een uur later, na de lunch, wuifde v°rs mar von Wernstein midden uit het drukke gewoel naar boven. Op het balcon van de v0ik étage stondiein twee menschen, die hem oprechtheid alle geluk toeweinschten. _ ve'" — De beste kerel onder al onze kemniss® eet‘ laat ons nu, Edlar. Een pracht karakt® p hij en zijn oom moest trotsch op hem ’gKel1 geloof niet, dat Sigmar door het leven te zal zijn. beslist niet. V — Een eenig mensch is hij. Zijn wil9kra. geestdrift doen altijd prettig aan. Hij d9_ hij van het leven wil. Wij zullen maar hoP 'jeS' hij vindt wTat... Nee, laat ik dat maar nl gen- . jk £T — Dan. zal ik het zeggen. Je meent watatr° ( vonden heb, toen ik destijds door de p°fs.g P? Is ’tniet? Ik vond in een eenvdudig uSn- ft liefste en beste meisje dat ik vinden ' j,eel ben daar nog altijd blij om. en wie – j, ons geluk Sigmar niet een beetje d9., maakt. Maar hij is toch verstandiger ge,Wt P ik. Hij heeft met de dertigduizend mark. gj. o heeft gespaard, al wat vasten grond oT>' ,ad)' voeten. jj,Wordt verv ° ---