ONS DOEL. Men moet met beleid een doel kiezen en richten op hetgeen men treffen wil. Dikwijls heeft men een zeer sterke neiging om de dingen van één kant te bekijken. De is groot, dat men dan gelijk heeft... Van één kant. Maar er is, boe verborgen Plicht, toch ook nog een andere kant aan en Misschien meer dan één. Wie inderdaad begeert Mts van de geheimenissen des levens te doorwonden, moet daarvan zóó doordrongen zijn, dat “ij overal en altijd met de zijde, die zijn geest net meest gespannen houdt, toch ook die andere M het oog vat. Een renpaard zou voor een ploeg een raren Mflruk maken; evenzoo zou een werkpaard op de Renbaan geen eervolle vermelding verdienen. T°ch kan elk op de juiste plaats zijn voeder, aftichting en verzorging ruimschoots waard zijn. Zoo behoeft' ook een mensch, die ergens niet BMgen kon, geen mislukkeling te zijn. Ongetwij-Mld heeft zoo iemand een zware teleurstelling te jMagen, een reden om te wanhopen is het niet. “othmigen zijn gemakkelijk tevreden met het &an 0p platgetreden wegen, anderen weten *chijnbaar vanzelf, wat binnen hun bereik ligt. Maar het zijn dikwijls niet de minsten, die met Moeite en nood moeten leeren, waar de grenzen Van hun werkkracht en gaven liggen. Zij ervaren JjP pijnlijke wijze, dat de harde werkelijkheid M®t aan alle hooge betrekkingen, schitterend *erbetoon schenkt. Als zij hun zware les goed eefen, zullen zij ondervinden, dat er ook bescheidt! plaatsen zijn, waar levensrijkdom, voldoe-Mhg en geluk iemand te beurt kunnen vallen. * * * Eet is onzen tijd zwaar aan te rekenen, dat Mon zoo oppervlakkig oordeelt over hetgeen gaarde aan het leven kan geven. Er is een ster*® zuigkracht naar uitwendige dingen; dingen, ®aarvan men niet dadelijk alleen maar kwaad *eSgen kan, want zij zijn inden grond dikwijls ets goeds. Sommigen schijnen echter bevangen °°r een waren hartstocht om den hoofdinhoud hun leven te maken van datgene, dat er de 7ürige afwisseling, de verkwikkende ontspanin vormen moest. Zij hebben verleerd om *Mn werk te zien als een zegenrijke taak, veeldf is het voor hen een noodzakelijk kwaad. ~~ Het leven is zoo moeilijk, zegt men, de Mensch heeft behoefte aan verstrooiing. Toegegeven. Dan blijft nog de vraag of een Wrstrooid mensch een krachtig mensch zal blij'o te zijn. Het beste elftal zou geen wedstrijd Poriën, wanneer de spelers tijdens het spel een daprek voerden over de laatste film. Bij het jhrtien of het schaken zal de overwinning door *adere afleiding van de aandacht in gevaar worgebracht. Een kampioenschap zwemmen of Meien behaalt alleen iemand, die zich beperkin®Ml oplegt, zich langdurig en regelmatig oefent alle krachten samentrekt op het beoogde doel. * * ft Men moet zich bewust wezen, dat er allerlei zijn, die gedaan moeten worden, dat men 'jchter niet vele dingen half moet doen, maar één goed. In bepaalde omstandigheden verkeeen wij allemaal; de vraag is, wie de kunst verban om vaneen omstandigheid een gelegenijMd te maken. Wie steeds uitziet zonder meer, Mót nooit iets; wij moeten zoeken met hart en ‘«1. Wie niets bijzonders zoekt, vindt precies, j at hij zoekt: niets bijzonders. Het is geen groo-6 kunst om ineen drukke straat de menschen ah te wijzen, die loopen met een doel; zelfs kan M®h in vele gevallen aflezen in welke mate zij bloten zijn dat doel te bereiken. Een vast doel *®eft vorm aan onze houding, onzen gang, ons ®£en. Eeifs ZWakke menschen weten dikwijls veel te .ereiken. Zij bepaalden de grenzen van hun verlegens, schrapten weg, wat boven hun krachten jpg, kozen zich een doel en brengen door volle.Me toewijding iets moois tot stand. Men denke !et, dat alle huismoeders, die dien eerenaam taard zijn, ijzersterke vrouwen zijn, dat alle ver-Megsters, kunstenaars, geleerden, vakmenschen tneer krachten beschikken dan aan anderen toebedeeld. Menigmaal is het andersom. $JMi' zij hebben allen zich veel ontzegd, dat mis- Mn ook voor hen erg aanlokkelijk was. Het verbid echter meer tijd en kracht dan zij er voor *hadden. Zij verkozen zonneschijn te brendj1 In donkere levens, troost in verslagen gemoeren, blijdschap in treurende harten, licht inde ereld. Zij hebben den dank verdiend van zeer van ons allen. Want zij leeren ons, dat ( kin harde tijden voor eenvoudigen van hart J" geest de mogelijkheid geenszins is uitgesloten K met de gave der zachtmoedigheid een zeer achtigen invloed uitte oefenen en zegen te ®Mverven door tot een zegen te zijn. --- BINNENLAND Er zwemt geen haring. Klacht van den dag: 't Is maar een braad je. Het is schraal met de nieuwe haring, zeer schraal zelfs. Uit zee komen eiken dag, en ook vandaag weer, radio-telefonische berichten, die allesbehalve rooskleurig zijn. Er zwemt vrijwel geen harinkje inde netten. Met enkele tientallen kantjes dikwijls gaat er een naar huis jagen omdat Nederland nu eenmaal haring moet hebben. Loonend is zooiets niet, ondanks de hooge prijzen. Het is op het oogenblik wel een typisch verschijnsel, dat er nog niet eens voldoende haring wordt aangevoerd voor de consumptie van Nederland. Men kan op het oogenblik gerust spreken vaneen haringtekort en dat is zelden voorgekomen. Sinds het begin van de teelt op 10 Mei hadden er reeds enkele duizenden kantjes gevangen moeten zijn, maar op het oogenblik kan nog maar gesproken worden van wat honderden kantjes. Als het niet spoedig verandert dreigt 1939 een slecht haringjaar te worden. Slechte haringjaren zijn er altijd geweest. Er is zelfs een zekere regelmaat in te bespeuren. Maar tusschen slecht en slecht is nog een heel groot verschil. Zooals het op het oogenblik herhaaldelijk voorkomt, dat er slechts een „braadje” per nacht wordt gevangen, mag vaneen zeer schrale vangst worden gesproken. Een typisch verschijnsel is ook, dat op de plaats, waar op een nacht 30 kantjes worden gevangen, den volgenden nacht de netten vrijwel leeg uit zee worden gehaald. Een enkele verdwaalde haring valt dan inde krebben en die verdoolden bij elkaar vormen dan het armzalige „braadje”, dat maar net voldoende is voor eigen gebruik aan boord. WEINIG AAN TE DOEN Men vraagt zich wellicht af of hieraan niets te doen is. De beperkingen die de Visscherij Centrale den reeders heeft opgelegd de reglementeering van het uitvaren en het inkrimpen van het aantal netten zouden kunnen worden opgeheven. Maar dan schudden de schippers hun hoofd. Zieker, de volle vleet meenemen zou hen een vreugde zijn, maar het aantal toegcstane netten is reeds grooter dan een maand geleden en op het oogenblik ztfn reeds meer dan 100 schepen in zee. Daar zit het niet in, De oorzaak zit inde haring zelf en daaraan valt nu eenmaal weinig of niets te doen. Waar geen haring zwemt, zullen 60 of 100 netten weinig verschil in vangst te zien geven. En het aantal schepen is al groot genoeg om behoorlijke aanvoeren te waarborgen a15.... er maar haring was. En dan herinneren zij van de eerste dagen, toen elk schot mis was. Tot op den derden dag er een tip kwam, dat de Engelschen wat Noordelijker van den 57sten breedtegraad aardig aan het vangen waren. Daar stoomden zij toen heen en die eerste nacht was al goed. Na den tweeden nacht kon de jager al naar huis. Er is aan den huldigen toestand weinig te veranderen. Wat men noodig heeft is meer geluk. Reden voor pessimisme is er nog niet, Het kan eiken dag veranderen, zeggen de visschers. En dan vangt men wel eens zooveel, dat men niet begrijpt, dat het kort tevoren zoo schraal was. Dat is al meer vertoond. HOOGE PRIJZEN Met dit al klaagt de haringhandel steen en been, De uiterst geringe aanvoeren houden de prijzen exhorbitant hoog. Gisteren werd te Vlaardingen voor groene haring ƒ 122 tot ƒ 135.70 per kantje besteed, voor de gewone haring ƒ 85—ƒ 124.10 per kantje. En dat ineen tijd, waarin verwacht mag worden, dat er een dalende tendenz inde prijzen is, zoodanig, dat de kleinhandelprijs zich rond de vijf cent per haring beweegt (thans 13 & 15 cent). Het spreekt vanzelf dat bij de hooge prijzen, die voor de kleine aanvoeren worden besteed, de haring duur blijft, bijzonder duur zelfs. Schrale vangsten, hooge prijzen. Maar dat kan, zooals gezegd, met den dag veranderen. En daarop hoopt men maar.. VERGELIJKINGEN Het is interessant na te gaan hoe de haringprijzen van de laatste acht jaar zich verhouden ten opzichte van de prijzen, die thans worden besteed. Zooals gezegd, zijn vooral de laatste dagen zeer hooge prijzen betaald. Zoo werd gisteren aan den Vlaardingschen afslag betaald voor maatjesharing groen van ƒ 122 tot ƒ 135.70 en voor gewone (zoute) maatjesharing van ƒ 85 tot ƒ 124.10 per ton. Neemt men nu aan, dat ineen ton gemiddeld 1100 tot 1200 haringen worden gepakt, dan wordt zoo’n haring voor en aleer men haar schoongemaakt op zijn bord heeft of zoo uit het vuistje oppeuzelt, knap duur. Haring van 13 è 15 cent per stuk is voor de meeste portemonnaies te veel. Ter vergelijking van de thans betaalde prijzen met die van andere jaren hebben we eens nagegaan wat in vorige jaren op denzelfden datum of omstreeks dien tijd voor de haring werd betaald en dan kunnen we al direct constateeren, dat het verschil zeer groot is. De thans betaalde prijzen mogen wel een unicum worden genoemd. De gegevens zijn uit de af slaghoedjes van wijlen den heer A. v.d. Berg, den bekenden naschrijver aan den afslag, die in reeders- en handelaarskringen bekend stond om zijn groote accuratesse. Wij geven weer de hoogst besteedde prijzen voor de haring over de jaren 1930—1938. 16 Juni 1930 ƒ24.80; 16 Juni 1931 ƒ20.60; 16 Juni 1932 ƒ 23.25; 16 Juni 1933 ƒ3o.—; 19 Juni 1933 ƒ 37.50; 16 Juni 1934 ƒ48.10; 17 Juni 1935 ƒ 37.10; 16 Juni 1936 ƒ18.60; 18 Juni 1937 ƒ 19.50; 18 Juni 1938 ƒ75.20; 16 Juni 1939 ƒ 135.70. De verschillen zijn dus wel zeer groot. Dat in Juni 1938 de hooge prijs van ƒ75.20 werd betaald, houdt verbandt met de geringe aanvoeren door de staking der haringvisschers. --- Leider van Gorsselsche boerendansers ter aarde besteld. 'Ce Gorssel is gisteren het stoffelijk overschot van den heer H. J. de Rooy, bekend als de Boerengeneraal, onder zeer groote belangstelling ter aarde besteld. De heer De Rooy toas de leider van de Gorsselsche boerendansers, die ook in het buitenland groote bekendheid hebben verworven. Velen vergezelden hun leider op zijn laatsten tocht. --- Haaien in de Waddenzee. Badgasten worden bang. Aan de Friesche kust doen de visschers den laatsten tijd sensationeele vangsten. Reeds eenige malen z(ju er m-.ien, soms van 11/' meter lengte, gevangen. Bij het ladende publiek begint een groote on; beid te bes in, welke volgi as deskuna echter niet gemotiveerd i= daar volgens ' en deze haaien ongevaarlijk zJjn. Onlangs verd oen steur van gew-'iige afmetingen g"”angen dicht bij de ha*en rn Harlingen; thans is bij het zwembad Oosterbieru"-! een steur gevangen, d.a den naam van z, mo ler ten 41e vardier \ Het >e ~t woog 418 pond en werd met levensgevaar gevangen. Aan óm vischafslag te Harlingen werd de steur dooreen visch.iandelaar gekoc voor 41 ent po« pond. --- Door vrachtauto doodgereden. Vanmorgen tegen halftien is de 27-jarige mevr. W. Mechielsen—van Embden uit de Eerste Maasboschstraat te Vlaardingen op den hoek van den Binnensingel en de Tweede van Lcyden Gaelstraat dooreen vrachtauto overreden en op slag gedood. Mevr. Mechielsen kwam op haar fiets van de Binnensingel om naar de Eerste Maaschboschstraat te rijden, toen juist op den hoek een vrachtauto naderde van de N.V. Betonindustrie v.h. A. van Bodegom uit Spijkenisse, bestuurd door A. B. uit Spijkenisse. Zij botste tegen de auto en viel. Een achterwiel ging over het lichaam, waardoor zij zoo zwaar werd gewond, dat zij onmiddellijk overleed. --- Advertentie RecL 26104 84 --- Petekind van H.M. de Koningin als bruid. Feest in Spakenburg. Het typische plaatsje Spakenburg aan den rand van het IJselmeer was gisteravond een en al bewogenheid. Er was spanning en nieuwsgierigheid: het visschersmeisje Willemientje, petekind van H. M. de Koningin, ging namelijk den grootsten stap van haar leven wagen Om zeven uur zou het burgelijk huwelijk ten gemeentehuize worden voltrokken en dan zouden weinige minuten later Dirk Korlaar en Wilhelmina Aartje Vedder man en vrouw zijn. En dus groeide om het ijzeren hek van het trotsche gemeentehuis, dat als een stoere wachter tusschen de romantische en oude huisjes oprijst, een ware muur van menschen. Het waren in hun vriendelijke kleedij gestoken Spakenburgers op witgeschuurde klompen, die onder het wakend oog van de plaatselijke politie voor een bont beeld zorg droegen. Tegen zevenen kwamen de glanzende auto’s voor en stapte het jonge paar uit. Hij met een breeden, gelukkigen lach, een bloem in het knoopsgat en den nieuwen hoed inde hand; zij met een stralend jong gezichtje, in het donker gekleed en een wit kapje op. Een eenvoudig echtpaar, echte kinderen van Spakenburg. Inde raadszaal wachtte reeds de burgemeester van Bunschoten, de heer D. van den Berg, die als ambtenaar van den burgerlijken stand optrad. Een bataljon persfotografen nam het bruidspaar dadelijk onder vuur en Willemientje zei met een wat verontschuldigend lachje: Wij zijn maar gewone menschen? Geboren in bangen nacht Maar dan vergeet zij toch even bij die opmerking, dat zij het petekind van H. M. te Koningin is, dat zij geboren werd inden bangen nacht van 13 op 14 Januari 1916, toen het water van de toenmalige Zuiderzee Spakenburg overstroomde. Op een zolder zag zij het levenslicht, terwijl een ramp dreigde, Toevallig kwam de geschiedenis H. M. de Koningin ter oore, en H. M. nam het meisje aan als haar petekind. Nu is het meisje 23 jaar geworden en opgegroeid tot een Spakenburgsche schoone, die een mannelijk hart in vlam heeft gezet. Inde trouwzaal Als getuigen zitten inde voorste banken W. Korlaar en H. de Graaf, respectievelijk broer van den bruidegom en zwager van de bruid. Beiden zijn vischventer van beroep en dragen hun katoenen blouse, waarop zij een fleurig bloemetje gestoken hebben. Met spanning kijken allen naar den burgemeester, die met rustige stem spreekt. Dan worden de handteekeningen gezet en doopt de heer Vander Berg bedachtzaam den penhouder in. Korlaar doet het vlot, wat robust, maar het bruidje aarzelt en vraagt zacht: Waar moet ik mijn naam zetten? De burgemeester glimlaoht en dan schrijft zij langzaam: w. A. Vedder. Hierna zijnde vader van den bruidegom en de moeder van de bruid aan de beurt. De laatste zoekt naar haar bri] en vraagt: Is er nog wel ruimte? Maar ook dit bezwaar wordt overwonnen en onder de toejuichingen van Spakenburgs ingezetenen gaat het naar de Noorderkerk, waar het huwelijk kerkelijk bevestigd zal worden. Belangstelling van H.M. de Koningin Even voor het begin van den dienst stopt een glanzende hofauto. Daaruit stapt mevrouw A. L. Schoch, de directrice voor particuliere zaken van H. M. de Koningin. Zij wordt vergezeld door haar zuster, mevr. M. L. W. Schoch en door mevrouw Grenfell. Zij begroeten het bruidspaar en namens H. M. de Koningin feliciteert mevr. Schoch de jonggehuwden. De inzegening Op de eerste bank, inden vorm vaneen halven cirkel om den kansel, nemende Koninklijke afgevaardigden naast het bruidspaar plaats om getuige te zijn van de huwelijksinzegening door ds. M. Post. En terwijl het orgel zijn tonen laat ruischen, kijkt het bruidje haar echtgenoot nog eens van terzijde aan en knikt hij haar bemoedigend toe. Ds- Post kiest tot tekstwoord Ps. 27:1 en als hij een heldere predicatie houdt, waarbij hij uitgaat van het jeugdidealisme, neemt Dirk en voorzichtig Willemijntjes hand Bruid en bruidegom verlaten het stadhuis. --- Advertentie NIE UWJ BLAD-REIJDIE NST iDe 32ste Nïeuwsblad-Vraagteekenreis. I Zondag 25 Juni zal de 32ste N ieuwsblad-Vraagteekenreis worden ondernomen. Dat belooft weer wat! In tegenstelling met d.e voorgaande Vraagteekenreizen kan een tipje van den $ sluier welke de route van alle Vraagteekenreizen omhuld, worden opgelicht. Maar daar is ook een bijzondere reden voor. o Zooals bekend zal Zaterdag 24 Juni <> de nieuwe brug over de Oude Maas S tusschen Zwijndreeht en Dordrecht officieel worden geopend. Welnu, de Nieuws- $ b1 a d-Vraagteeken-reizigers zullen tot de eersten behooren, die van deze brug gebruik O zullen maken, want Zondagochtend wordt direct koers gezet naar Zwijndreeht, waar 9 de nieuwe brug met haar grootsche opritten het gezelschap, zonder vertraging, Zuidwaarts zal voeren. O Dit is het eerste nummer van het programma. Dat weet men al vast. O Maar voor de rest is weer zwijgzaamheid geboden. De rest zal men wel zien, als O het zoover is. X In ieder geval wordt het weer een belangwekkende reis, vol afwisseling, vol 9 natuurschoon. o De prijs voor deze Vraagteekenreis, welke van zeer groote lengte zal zijn q feitelijk hadden wij dit niet mogen zeggen is bepaald op v slechts f 5.10 | per persoon, waarbij is inbegrepen Koffie met gebak, koffietafel en thee met cake. § Zij die wenschen te dineeren betalen ƒ1.65 extra (fooi inbegrepen). 9 Het vertrek is bepaald op ’s morgens 8 uur van het Slagveld, de terugkomst op 9 ’s avonds 10 uur. x Van Maandag af kan men zich voor deze reis laten inschrijven aan de bureaux V van den Nieüwsbla d-Reisdienst, Schiekade.