TWEEDE KAMER Dekking noodig voor een tekort van ƒ 80 millioen. Latente kabinetscrisis in permanentie. De heer Wijn k o o p (comm.), die na minister Colijn weer het woord had gekregen, stelde vast, dat de oneenigheid in het kabinet reeds sinds Augustus 1938 bestaat. Men zou dus vaneen geschil „in permanentie’’ kunnen spreken. En de regeering ziet blijkbaar geen kam, hét op te lossen. De minister-president laat dit aan de andere ministers over; zij moeten het zelf maar uitzoeken. Geen gezamenlijke inspanning, maar een gezamenlijke spanning. De heer W ij n k o o p wilde niet dadelijk een motie indienen, hij zou de verdere behandeling afwachten. Als eerste der volgende sprekers was daarna de heer A 1 ba r da aan h.t woord. Latente Kabinetscrisis De heer Albarda (soc. dem.) keurde het af, dat de heer Wijnkoop met zijn interpellatie heeft ingegrepen ineen proces, dat nog gaande is. Uit hét antwoord van <’-n minister-president was immers gebleken, dat de moeilijkheden nog niet zijn opgelost. Intusschen betreurde spr. het, dat de minister-president geen aanleiding heeft kunnen vinden om eigener beweging met een regeeringsverklaring te komen. Men kan aanvoeren, dat dit geen gebruik is in gevallen als het onderhavige. Maar dat iets geen gebruik is, schept nog geen reden om het niet te doen. Spr. wilde weten welke uitgave of voorgestelde uitf ven het zijn geweest, waar mr. De Wilde bezwaren tegen had. Verschillende geruchten hebben de ronde gedaan. Men zei, dat het de uitgaven voor de vlootplannen waren; anderen beweerden, dat zijn bezwaren de kosten der werkloosheid golden.... Minister Col y n: „Over het eene hebben wij nooit gesproken!” De heer Albarda; „Daar bedoelt u dan zeker de vlootplannen mee”. Maar dat er verschil van meening zou hebben bestaan tusschen den minister-president en zijn partijgenooten aan den eenen kant en mr. De Wilde anderzijds over de bestrijding van de werkloosheid, achtte spr. toch onaannemelijk. Het eenige, wat kan hebben bestaan, is een verschil van oordeel over hetgeen, dat van de toekomst is te verwachten. Wij staan in het duister, vervolgde spr. Doch op een punt hebbeni wij vandaag tenminste zekerheid verkregen: dat er een latente Kabinetscrisis is. Spr. stelde de vraag: Hebben alle ministers het doel, dat de minister-president zich heeft gesteld, n.l. door bezuiniging tot een sluitend budget te komen en voor elke nieuwe uitgave compensatie te zoeken in bezuiniging anderzijds, mede aanvaard? Zoo niet, dan voorspelt spr. het Kabinet, dat het in elk geval het jaar 1941 niet meer zal beleven! Overigens achtte spr. het bereiken vaneen budgetair evenwicht door bezuiniging een onmogelijkheid. Wij zuchten reeds onder pijnlijke bezuinigingen, bijv. die op het onderwijs. Niemand houdt nu de stelling van enkele jaren nog staande, dat men al bezuinigend tot een sluitend budget kon komen. En op de bestrijding van de werkloosheid kan en mag niet worden bezuinigd. . . Het persoonlijk aanzien van den ministerpresident is groot; dat zal de volgende week (als de minister verjaart) weer blijken. Zijn parlementair aanzien heeft den laatsten tijd echter geleden. Alles wat tot die vermindering van aanzien heeft medegewerkt: het drijven in protectionistische richting, „dictatoriale” daden der regeering als het voorbarig aanvangen van den bouw van het administratie-gebouw clei artillerie, ook de belastingplannen enz. somde spr. daarna nog eens op. _ Wij hebben een kloek kabinet noodig. De nog altijd onvoldoende bestrijding der werkloosheid is koren op den molen der internationaal-socialisten. Dit innerlijk verdeelde kabinet behoort af te treden om plaatste maken voor een kabinet op breede basis. Naar het Staatsbankroet? Men vraagt inlichtingen, zei de heer Kost van Tonningen (nat. soc.), de volgende spreker. Maar men vraagt naar den bekenden weg. Hier staat nu de minister-president, mede verantwoordelijk voor de gevoerde financieele politiek, doch van wien iedereen weet, dat hij niet meer leidt, maar wordt geleid. Het kabinet is verdeeld. Eenerzyds staat de expansionistische groep, die der ministers van de R.K. Staatspartij, anderzijds de beperkende groep, waar de heer Colijn toe behoort en van welke ook mr. De Wilde deel heeft uitgemaakt. Stuurloos en zonder systeem wil men nu gaan bezuinigen. Het beleid van het kabinet is even chaotisch als de democratie, uit welke het is voortgekomen en minister De Wilde heeft de vlucht genomen voor het te verwachten Staatsbankroet. Met vele cijfers rekende spr. voor, dat de som van gewone en buitengewone uitgaven in 6 jaren tijds is gestegen met 60 procent. De financieele politiek, door dr. Colijn eerst met mr. Oud, daarna met mr. De Wilde gevoerd, herinnert aan die van de ineengestorte Balkanstaten, al vroeger door den Volkenbond gebrandmerkt als ongezond. Spr. haalde er nog even de kwestle-Oss bij (waarover hij de volgende week Woensdag of Donderdag uitvoeriger zal kunnen spreken), repte ook van de Amsterdamsche erfpachtkwestie en zeide, dat al zulke dingen den weg effenen voor het nationaal-socialisme. Onder gelach der Kamer verzekerde spr.: Uit de woorden van den heer Albarda sprak al de angst voor het komende nationaal-socialisme. Inde Tweede Kamer heeft gisteren dr. Colijn medegedeeld, dat minister De Wilde reeds vorig jaar had willen aftreden, doch slechts is aangebleven onder voorwaarde, dat het eindcijfer van de staatsbegrooting niet zou uitgaan hoven dat van het voorgaande jaar. Nu echter is gebleken, dat een tekort moet worden gedekt inde naaste toekomst van ƒBO millioen, is minister De Wilde afgetreden. De heer Wijnkoop concludeerde daaruit, dat er dus een kabinetscrisis-in-permanentie is en nadat de lieer Albarda had gesproken vaneen latente kabinetscrisis, concludeerde de heer Bierema tot een latente-kabinetscrisis-in-permanentie. Over die gecamoufleerde kabinetscrisis ging eigenlijk voomameiyk het debat, waarin de aandacht trok een opmerking van oud-minister De Geer: „Het tegenwoordige geslacht, de jongsten onder ons daarbij inbegrepen, zal zeer waarschijnlijk de oplossing van de wereldcrisis niet meer beleven. Daarom is het verkeerd onbeschroomd geld te vragen voor dat, wat ons het naast aan het hart ligt”. Wij staan thans voor een staatecrisis. De heer Colijn heeft schipbreuk geleden. Latente crisis in permanentie Zoo somber zag de heer Bierema (lib.) de zaken blijkbaar niet in. Echter betreurde ook hij het, dat de minister-president het niet noodig had geoordeeld, met eèn regeeringsverklaring te komen. Geruchten over oneenigheid in het Kabinet heeft de regeering steeds tegengesproken. Minister Colijn is er thans echter niet in geslaagd, aannemelijk te maken, dat er toch eigenlijk nog wel homogeniteit zou bestaan. Thorbecke heeft gezegd, dat een publieke zaak publiek moet worden behandeld. Jammer genoeg kennen wij hier niet het Engclsche systeem, dat een afgetreden minister blijft zitten om zelf een verklaring af te leggen, zooals Eden heeft gedaan. Maar al is het thaus de tijd niet voor een financieel debat, het blijft toch wel gewenseht te weten hoe de kaarten liggen. Het zou verkeerd zijn, pogingen om door bezuiniging tot budgetair evenwicht te komen, na te laten, alleen op grond der overweging, dat zij toch wel niet meer zullen baten. De heer Wijnkoop, zeide spr., heeft vaneen crisis in permanentie gesproken. De heer Albarda sprak vaneen latente crisis. Zelf wilde hij van een latente crisis in permanentie spreken. De prognose betreffende het voortbestaan van dit kabinet luidt niet gunstig. De heer Bierema betreurde diit. Doch aan een krachtig kabinet hebben wij behoefte. Regeeringsverklaring geen gewoonte Herinneringen aan hoe hét vroeger in dergelijke gevallen is gegaan, leidden den heer D e Geer (ohr. hist.) tot hat besluit, dat het wel gewoonte is, een regeeringsverklaring af te leggen ingeval er een conflict bestaat tusschen regeering en Staten Generaal, doch dit niet pleegt te geschieden wanneer een minister aftreedt tengevolge van oneenigheid in die regeering zelf. Hoe is nu de toestand? Had men verschillende persorganen willen gelooven, dan heerschte na het aftreden van mr. De Wilde bij de regeering een neiging tot potverteren, alsof, het streven naar een sluitend budget eender zeven hoofdzonden was geworden. Daarom was het toch wel goed geweest, als de regeering eenige inlichtingen had verstrekt. Twee dwalingen Twee dwalingen beheerschen vele geesten. Vooreerst dat geen middelen mogen worden gespaard om de defensie te versterken. Maar ook in dit opzicht moet men de werkelijkheid in het oog houden en niet meer doen dan men kan, bedenkend, dat de nationale veiligheid toch nooit absoluut onaantastbaar kan zijn. De andere dwaling is, dat als er geld kan worden gevonden voor het eene, bijv. defensie, het er toch ook wel voor iets anders zal zijn. Dat is een dwaasheid. Men kan een gulden natuurlijk slechts eenmaal uitgeven. Het tegenwoordige geslacht, de jongsten onder ons daarbij zal zeer waarschijnlijk de oplossing van de wereldcrisis niet meer beleven. Daarmede moeten wij rekening houden. Het blijft echter verkeerd, nu dan ook maar te doen als de heer Albarda en zonder rekening te houden met het mogelijke, onbeschroomd geld te vragen voor dat, wat ons het naast aan het hart ligt. Onze benijdenswaardige positie Vergeleken met andere naties, verkeeren wij nog ineen benijdenswaardige positie. Maar het is zooals sprekers partijgenoot Weitkamp onlangs heeft geschreven: onze volksvrijheden liggen verankerd ineen goed financieel beheer. Wij kunnen niet maar blijven leenen. Het verheugde spr., dat de regeering dit inziet. Debatten „in het luchtledige” Aan de vragen van den heer Wijnkoop hebben wij tenminste te danken, zeide de heer J o e k e s (vrijz. dem.), dat de regeering uit haar tent is gelokt. Er heerschte dus reeds verleden jaar Augustus verschil van meening. Vlak voor de openirig van de Staten Generaal heeft min. De Wilde niet willen aftreden. Goed, maar was dat een reden om daarna aan te blijven tot Mei? En als men nu toch zich beijvert, door bezuiniging een budgetair evenwicht te bereiken, welke reden was er dan eigenlijk nog tot aftreden? Daarover moest de Kamer worden ingelicht. Financieele debatten zijn op het oogenblik overigens debatten „in het luchtledige”. Duidelijk is me gebleken, dat de samenstelling van het kabinet niet de waarborgen van eensgezindheid heeft verschaft, waarop men aan zekere zijde blijkbaar heeft gerekend. Daarom vroeg spr. evenals de heer Albarda nadrukkelijk: hoe staan nu de r.k. ministers tegenover de bezuinigingsplannen van den heer Colijn? De heer Colijn heeft nu erkend aldus de heer Van Houten (chr. dem.) dat voor het voortbestaan van het kabinet de scherpste aanpassingspolitiek noodzakelijk is. Voor die openhartige mededeeling was hij dankbaar. Maar voldaan was hij niet. Wat dr. Colijn nu wil dat staat immers in lijnrechte tegenstelling tot de opvatting van de r.k. ministers. Daarom wilde spr. weten: hebben de r.k. ministers in Augustus 1938 de voorwaarden van minister de Wilde voor zijn aanblijven aanvaard? Rome ! Rome ! De heer Kersten (st. ger.) verbaasde zich er over, dat alleen minister De Wilde is heengegaan en niet het geheele kabinet. Waarom hem dat verwonderde, werd niet zoo dadelijk duidelijk; spr. was als gewoonlijk slecht te verstaan. Maar men hoorde toch telkens „Rome!”,.. Heerschappij van Rome.... Overheersching van R0me..... Toen bleek wat de bedoeling was: alle narigheid moest men hieraan wijten, dat de Christelijke partijen met Rome zijn samengegaan. De heer De Visser (comm.) verdedigde den – heer Wijnkoop tegen het verwijt van den heer Albarda te hebben ingegrepen ineen proces, dat nog gaande is. Men moest wel ingrijpen, de regeering was in verzuim, in 1937 heeft men de hoop gewekt, dat alles goed zou gaan als de regeering maar in handen kwam vaneen kabinet, dat men toen zelf als „positief-christelijk” heeft gekwalificeerd. Die hoop is nu de bodem ingeslagen. De boel ligt aan stukken. Met het Krammerstalent, waarover de minister-president beschikt, heeft hij nog getracht het zaakje te lijmen, maar tevergeefs. Niets van dat alles zou zijn gebeurd, had men in 1937 rekening gehouden met den volkswil, die duidelijk democratisch was gebleken. De Katholieken zwijgen Heftig protesteerde spr. tegen de houding van de R.K. Staatspartij, die de oorzaak van alles is en nu blijft zwijgen. Haar politiek is dualistisch. Eenerzijds reactionnair, tracht zij anderzijds haar democratische volgelingen tevreden te stellen. Spr. tartte de R.K. Staatspartij alsnog uit haar hoek te komen. Toen er vaneen der n-ationaal-socialistische banken achter hem een interruptie werd gemaakt, waagde de heer De Visser zich aan de gevaarlijke opmerking: iemand heeft daar een glaasje water noodig. Herinnerend aan zekere gebeurtenis vaneen aantal jaren geleden, kwam prompt het antwoord: Wijnkoop! Dr. Colijn antwoordt nogmaals De minister-president zeide zich stipt te zullen bepalen tot het geven van inlichtingen over het aftreden van mr. De Wilde en de politieke gévoigen daarvan. Hij zou dus niet stilstaan bij algémeene opmerkingen over het beleid der regeering. Eén uitzondering wilde spr. maken. De heer Kersten had spr. verweten, dat hij is samengegaan met de katholieken. Maar een dergelijk verwijt heeft de heer Kersten vroeger laten hooren, toen spr. een kabinet had gevormd waarin liberalen en vrijzinnig-democraten waren opgenomen. Toen heette het, dat hij samenging met „het ongeloof”. Spr. zou wel eens willen weten hoe hij een kabinet moet samenstellen als hij er geen leden van andere partijen in mag opnemen dan die, tot welke hij zelf behoort. Onder luid gelach riep de heer Kersten: mag ik daar direct op antwoorden, mijnheer de voorzitter ? Wel, als u het bij een korte interruptie laat, zei de voorzitter, mr. v. Sc ha ik. De heer Kersten: Als men er steeds naar had gestreefd, ons geheele volk terug te brengen tot het Christelijk geloof, zou er voor zulke ■verwijten geen aanleiding zijn. Minister C o 1 ij n: Maar dit heeft men nu eenmaal niet gedaan en daar kan ik met de samenstelling vaneen Kabinet toch niet op wachten. De minister verklaarde vervolgens: In Augustus 1938 hebben alle ministers zich verhouden er ernstig naar te zullen streven, aan de voorwaarde van minister De Wilde te voldoen. Een verklaring kon de regeering niet afleggen zoolang het geschil in eigen boezem niet was beslecht. Waarom alleen minister De Wilde is afgetreden ? Een minister kan heengaan, hij is alleen verantwoordelijk voor zichzelf. Anders is het gesteld met de verantwoordelijkheid van den kabinetsformateur. Treedt deze af, dan beteekent dit een kabinetscrisis en het is zeker in dezen tijd allerminst gewenseht, daar licht toe over te gaan. Rekent men ook het jaar 1941 mede, dan zal er naar moeten worden gestreefd, een te ver* wachten tekort van 80 millioen gulden te delgen. De héér Wijnk o o p kreeg nog gelegenheid voor een kort wederwoord. Hij zeide 0.m., dat de minister-president de crisis eigenlijk wel heeft gewild. Deze onvriendelijke opmerking was dè laatste der vele onaangename, gistermiddag inde Kamer vernomen. --- N.S.B. EN N.S.B. IN DUITSCHLAND. Het Nederlamdsche vereenigbigsleven Duitschland heeft er een nieuwe organisatie DJ gekregen, n.l. den Nationaal-Sociahstischen van Nederlanders in Duitschland. Het is geen to*’ val, dat de initialen dezelfde letters vormen ad'ie van de Nationaal-Socialistische Bewe?*®' want alle leden dragen onder hun linker rev® het diriehoeksinsiigne van de Nederlandsche ’ maar op hum revers dragen zij het ermee veroo den nieuwe Nationaal-Socialistische Bonds-i signe van Nederlanders in Duitschland, een oranje schildje met een blauwen w weging van haar in Duitsohland woonachtig® den alle bijdragen, daar de Dultsche regeer*® voor hem alle deviezenmoeilijkheden ophief Transfergenehmigung tot elk bedrag toeston ' zoo stroomden de contributies, de vrijwillige DJ dragen en de schenkingen ter sterking van j-e partijkas onbezwaard over de Nederlands® grens. Dit zou nu niet meer moeten kunnen, al zou de Duitsohe regeering den Nationaal*? cialisiti'sohen Bond dezelfde faciliteiten verleed als aan de Nationaal-Socialistische Beweging, “tj, zou de Naitomaal-Socialistische Beweging töcß moeilijkheden komen, wanneer haar via het®1* ring-instituut geld geweid. Ook de Nationaal-Socialistische Band houdt ' evenals vroeger de Beweging, kringen op uj Deze worden niet met cijfers, doch met figurL uit de vaderlandschihe gesohiedenis benoemdkring Berlijn beet voortaan Jan van kring, naar den veroveraar van Den Briel, ® gezworen had, zijn haar en zijn baard te l3* groeien tot hij den dood van Egmond en HooP zou hebben gewroken. Kwaadwillige tangen ® werén nu, dat de Berlijnsche N.S.-Bonders Bu haar en hun baard zullen laten groeien tot Mussert dictator is geworden. --- DUITSCHGEZINDE BURGEMEESTER van Ootmarsum in beroep tegen zijn ontslag Laster en wraakneming volgens pleiter. RAADSMAN DER KROON: MINISTER TRAD ZEER VOORZICHTIG OP. De gewezen burgemeester van, Ootmarsum, jhr. E. L. M. T. J. von die met ingang van 1 Maart 1939 door de Kroon van zijn functie ontheven werd, omdat hij onnationale uitdrukkingen zou hebben gebruikt, heeft met dit ontslag geen genoegen genomen. Hij heeft zich eenige dagen, nadat de ontslagbrief hem bereikte, tot H. M. de Koningin gewend met het verzoek hciu voor een nieuwe benoeming tot burgemeester van Ootmarsum in aanmerking te doen komen. Ook is hij bij het ambtenarengerecht te Arnhem in beroep gekomen tegen het ontslag. , Dit ambtenarengerecht kwam gisteren te Almelo bijeen om kennis te nemen van de ontslagkwestie en wat daaraan verbonden, is. Daarbij deed zich allereerst de belangwekkende vraag voor of het Ambtenarengerecht inderdaad bevoegd is een uitspraak te doen. Er bestaat geen jurisprudentie omtrent dergelijke gevallen, daar het nooit is voorgekomen, dat aan een burgemeester onder deze omstandigheden ontslag is gegeven, terwijl een Ambtenarengerecht ook nog nimmer de vraag heeft beoordeeld, of het bevoegd is een uitspraak te doen ineen geschil tusschen de Kroon en een burgemeester. Het is dus feitelijk niet uitgemaakt, of een burgemeester ambtenaar inden zin der wet moet worden geacht en het Arnhemsche Ambtenarengerecht moet zich dus in eerste instantie hierover uitspreken, voordat het de zaak zelf beoordeelt. Dit neemt -niet weg, dat de zitting gewoon haar gang kon gaan, want het gerecht volgde den gebruikelijken weg en ging pas in raadkamer na afloop van de zitting. Tal van personen waren gedagvaard. ■ De raadsman van den ex-burgemeester, zijn broeder jhr. mr. E. J. B. M. von Bönninghausen, lid der Eerste Kamer, had ö.m. de ministers Goseling en – Van Boeyen opgeroepen. Minister Goseling, omdat deze een onderzoek had gelast en minister Van Boeyen omdat deze als partij optredende voor de Kroon werd beschouwd. Voor de Kroon trad op mr, H. W. J. Mulder, chef van de afdeeling Binnenlandsch Bestuur van het departement van Binnenlandsche Zaken, Het eerst werd gehoord de oud-burgemeester van Ootmarsum, die vertelde, dat de vergaderingen van B. en W. den laatsten tijd nog al een officieel karakter droegen, waarin niet over koetjes en kalfjes werd gesproken. Inde periode van de politieke spanningen in Septemberwas er echter wel eens een gesprek gevoerd en de oud-burgemeester geeft toe, dat hij wel eens pro-Duitsche uitlatingen heeft gedaan. Getuigenverhoor De eerste getuige was de industrieel B. J. Terkuyle te Enschede, die op den jachtmaaltijd dicht bij den oud-burgemeeater zat. Hij verklaarde, dat hij opmerkingen heeft gehoord van den burgemeester, welke een zeer Duitsch nationaal-socialistische strekking hadden. Hij herinnert zich echter niette hebben gehoord, dat de burgemeester zou hebben gezegd: Nederland moet maar bij Duitschland worden ingelijfd. De fabrikant A. H. Ledeboer te Almelo, die ook aan den maaltijd hèeft deelgenomen, verklaarde niet te hebben gehoord, dat de burgemeester op vereeniging van Nederland met Duitschland aandrong. President: was er ontstemming over de woorden van den burgemeester? Getuige: Daarvan heb ik niets gemerkt. De toon was zeer vriendschappelijk. Later heeft men echter over de discussie nagepraat en de algemeene opvatting was wel —• aldus getuige dat de burgemeester zijn mond had voorbijgepraat. Getuige verklaarde nog, dat hij positief weet, dat de burgemeester gezegd heeft, enthousiast te zullen zijn als hij de vlag zou kunnen uitsteken, wanneer de Duitschers binnenrukten. Wethouder Reuver uit Ootmarsum bevestigde, dat omstreeks September 193S politieke gesprekken zijn gevoerd in het college en daarbij heeft de burgemeester op zoo’n wijze over Duitschland gesproken, dat getuige het ontoelaatbaar achtte. Hij heeft daar echter niet dadelijk met anderen overgesproken en ook geen mededeelingen verstrekt aan hoogere autoriteiten. Later hoorde de wethouder van zijn collega Joosten, dat een advocaat inlichtingen had gevraagd om een klacht tegen den burgemeester te kunnen uitbrengen. Met zijn collega heeft getuige toen de inlichtingen verstrekt. De gastheer van den jachtmaaltijd, ir. G. Janninek uit Enschedé, beklaagde zich ter zitting over het optreden van de recherche, daar hij meent, dat deze een verklaring van hem ineen zekere richting wenschte. Overigens vond hij wel. dat het niet geheel inden haak was, wat de burgemeester had gezegd, doch daar dit ineen besloten partij was geschied, vond hij dit niet zoo erg. Positief bestreed hij. dat de heer Von Bünninghausen over inlijving bij Duitschland zou hebben gesproken. Wethouder Joosten legde zeer positieve mededeelingen af. Hij verklaarde, dat de burgemeester wel degelijk over inlijving bij Duitschland heeft gesproken. Ook herinnerde spr. zich, dat de burgemeester ontoelaatbare uitdrukkingen heeft gebezigd in vergaderingen van B. en W. Toen de burgemeester zei, dat hij eender eersten zou zijn, die zou mèemarcheeren als de Duitschers zouden binnenrukken, had de gemeentesecretaris Weustink nog geantwoord: Dan wordt u zeker gouwleider. ~Ongeloof waardige getuigen” De gemeentesecretaris verklaarde, op zeer goeden voet te hebben gestaan met den burgemeester. De verhouding tusschen den burgemeester en de wethouders was echter bijzonder slecht, vooral den laatsten tijd. Getuige kon zich niets herinneren van bezwarende uitlatingen van den burgemeester, die hij in vergaderingen van B. en W. toch zeker had moeten hooren. Ook ontkende hij ie hebben gezegd: Dan wordt u zeker gouwleider. Getuige trok speciaal de geloofwaardigheid van wethouder Reuver in twijfel, daar deze een minder mooie rol heeft gesjieeld hij de benoeming van secretaris, waarin getuige betrokken was. Over het beleid van den burgemeester heeft de secretaris veel lof. Moeilijkheden met Ged. Staten De waarnemende commissaris der Koningin in de provincie Overijssel, mr. dr. Schmeider, verklaarde, dat Gedeputeerde Staten herhaaldelijk met dezen moeilijkheden hebben gehad. Het is zelfs eenmaal zoover gekomen, dat de burgemeester door den commissaris uiteen vergadering te Zwolle werd gezonden. Laster en wraakneming Bij de pleidooien bracht jfhir. mr. E. J. B. M. von Bonmloghausen alles terug op laster en wraakneming. Hij schreef de conflicten toe aan het optreden der geestelijkheid. Het beleid van dien burgemeester heeft tot veèl verbeteringen in 1 de gemeente geleid, o.a. een brandspuit uit..., e is bijvoorbeeld vervangen dooreen mode* bluflchinrichitung. Amti-Duiitsch heeft men tot nationalen pnpverheven, vervolgde pleiter en wees voorts diverse aantijgingen tegen den smokkelen van Duiitsche jachtpatronen, onn®1 . male uitlatingen tijdens een dansfeest in Duist* . enz. Steekhoudend zijn deze echter volgens Pl£ ter niet gebleken. – Het is echter niet behoorlijk, besloot pi®l'j,! een burgemeester te ontslaan, die twaalf jaar „ volte plichtsbetrachting zijn functie vervuld h®® Pleiters conclusie was, dat het recht diienit uitte spreken, dat het ontslag oh" . tig is en subsidiair, dat de Kroon het on*»*» eervol bad moeten verleenen. Beleid van mini^et De raadsman der Kroon, mr. Mulder, bestref’ dat er onrechtmatig is gehandeld. De Kr®fl l.an wel zeker te allen tijde ontslag verleef® en de burgemeester is geen ambtenaar in ..jê zin der ambtenarenwet. Hij bekleedt een p°s|\, van vertrouwen en slechts zoolang dót vertnPjJ wen bestaat, kan hij gehandhaafd blijven. V is echter een zaak van beleid. Een beroep het civiele recht heeft geen zin, want hier B0 het publieke recht ter sprake. Pleiter me®110 dat het beroep dient te worden afgewezen. • f/af Over die zaak zelf zei mr. Mulder, dat dc nister zeer voorzichtig te werk is gegaan. n j, ter zake doende details, die bovendien niet '■ doende beoordeeld konden worden, zijn b* bcoordccling gelaten. Thans had pleiter kunnen eischen, dat de L tuigen niet gehoord zouden warden, daar j, Ambtenarengerecht niet bevoegd is, zich in °\l leg met den minister is dit niet geschied, o*^e de minister zich niet tegen openbaarheid "'L. verzetten, nu de ontslagene dit wenscht. JLi meel staat het vast, dat de lasterlijke ter*{e zijn gebruikt. Vier getuigenverklaringen ZÖ? dien opzichte positief. Daarom is een derg® burgemeester niet te handhaven, vooral „„ dicht bij de grens. Reeds eerder trouwens er klachten en geruchten over den burg®* $ ter geweest. Een gezagsdrager, die zulke c flirten heeft met het provinciaal bestuur, wethouders en de geestelijkheid, is niet la’I|eii te handhaven. Voor een eervol ontslag was » aanleiding. De uitspraak werd bepaald op 7 Juli. --- Schrale haringvangsten. Vannacht is de haringvisscherij weer * schraal geweest. De vangsten varieeren 1 tot 2 kantjes. .j, De totale aanvoer van haring inde vcr?Cjie' lende visschershavens bedraagt tót en den 3GOO kantjes tegen 2468 kantjes in Ld* Het lagere cijfer van het vorige jaar ' zijn oorzaak inde staking der haringvissen --- Visscherij. Vlaardingen HARING. .A> , , tJ*v Te Vlaardingen, Schcveningen en , * den zijn vanmorgen géén haringschepen nengekómen. n öe De stoomlogger VI. 216, A. Visser, 7 viEseherij mij. Vlaardingen, is vanmorgen uur als jager van de visscherij vertrokken 209 kantjes van 16 schepen. --- Moerdijk. Afslag 16 Juni. » 0-^ 1240 Pond aal 0.17—0.23 pond psnns —0.52; 24 pond zeepers 0.32—0.33. --- IJmuiden. Tarbot 0.62—0.40, tong 1—0.72, beide griet 21—10, kléinschol226, bot 7, schar groote gul 10—7, kleine gul 7—5.20, 1.80, alles per 50 kg.; kabeljauw 33" . 125 kg- „ \ Besommingen loggers: KW 40 ƒ 500, gl5 ƒ510; KW 5 ƒ670; KW 65 ƒ760. Kotter ƒ3OO. ---