FEUILLETON. HET HUIS OP DE HEIDE. DOOR ERANZ dPIERLING 23) Lili had tot den avond op haar bed in haar kamertje gelegen. De stroom van verwarde gedachten was langzamerhand vervloeid en had voor wezenloosheid plaats gemaakt; zij hoorde van tijd tot tijd onbewust het rollen vaneen voorbijsnellenden trein, en toen kwam de slaap. Haar ontwaken was slechts een voortzetting van wat haar voor het inslapen beheerschte. Lili verliet het huis. Wegens de warmte van den dag droeg zij een licht japonnetje en zij dacht ei heelemaal niet aan, het dooreen donkei te vervangen; wat zij van planwas, moest gebeuren, al zou men haar dan ook door haar bchte kleeding zien. 2ij moest en zou de vreemde vrouw naderen. loen Lili inde nabijheid van het landhuis gekomen was, zag zij, dat een vensterluik en een raam geopend waren. Een enkel oogenblik zag zij het schijnsel van een brandende kaars en in dên flauwen lichtkring daarvan stond een vrouw. Dadelijk daarop was alles weer verdwenen. Zij sloop tot aan den tuin en luisterde; toen alles stil bleef, ging zij zachtjes door het hek. Vandaar zag zij de vrouw aan het raam staan en wenkte haar. De huisdeur ging open en de geroepene trad langzaam door den tuin, midden over den vcrsch gegraven grond, die door Lili steeds vermeden werd. Toen Judith bij Lili kwam, scheen de maan helder op het bleeke . gelaat van het jonge meisje. Zij keek in twee groote, blauwe oogen, welker ongewone glans een geheim scheen te verbergen. „Kom”, zeide het meisje zacht, en Judith volgde haar. „Wie bent u?” vroeg Judith. Lili wees naar het spoorwachtershuis, „Daar vandaan. Ik moet u iets zeggen.” Liet was Judith op dit oogenblik onverschillig, dat men liiaar ontdekt had; zij herinnerde zich slechts, dat Paul van het zonderlinge van de kleindochter van den, spoorwachter gesproken had, en dat het meisje thans hier was en haar aansprak bevestigde dit vermoeden. „U hebt mij doen schrikken, kind,” zeide zij vriendelijk, „waarom bent u bij nacht op de heide.” „Kunt u slapen?” vroeg Lili zacht. „Kunt u in dat huis slapen? „Neen. Ik wil ook weggaan.” „Weet u wat er achterblijft?” „Niets dan een nare herinnering,” antwoordde Judith, onwillekeurig huiverend, „neen, slechts de schaduw vaneen herinnering I Wij zijn er bij nacht ingetrokken,” ging zij fluisterend voort, „en wij zullen bij nacht ook weer weggaan. Vannacht nog, als het mogelijk is. Maap u moogt ons niet verraden, kindlief, want wij zijn op de vlucht en moeten ons voor de menschen verbergen.” Lili wendde haar bleeke gezicht inde richting van het huis en knikte. „Ja, liij moet zich verbergen.” „Wie ?” „Is hij niet uw man?” Judith bracht de hand aan haar voorhoofd; toenzeide „Mijn God, ik ben heelemaal inde war. Ik moet hem wekken ” Maar het jonge meisje trok haar naast zich inde heide neer. „Maak 1 em niet wakker I Ik ben bang voor zijne oogen. iaat daar alles achter en ga alleen inden vree. tde. Of neem mij mee. U bent mooi en goed. U vertrouw ik.” Judith was kalmer geworden. Zij zag wel in, dat haar van dat meisje geen gevaar dreigde; zij kreeg medelijden met haar en trachtte haar te kalmeeren. „Wanneer wilt u weg?” zeide Judith vriendelijk. „U hebt hier uw thuis. U zoudt heel gauw naar dit plekje aarde terug verlangen.” Het was maar een enkel woord, maar dat woord wervelde de herinnering op, zooals de wind een hoop dorre bladeren. Lili sprong op en keek om zich heen. „De aarde —? Dat is het juist, wat mij angstig maakt 1 Er ligt onder die aarde iets begraven en dat laat mij geen rust!” „Is hier het graf van iemand, die u lief is geweest?” Het meisje boog zich voorover en plukte een heidebloempje.. Het was een heel eenvoudige handeling, die met haar opgewondenheid in zonderlinge tegenspraak was. „Hij is mij heel lief geweest,” zeide zij zacht. „Maar het is geen graf, fret is een kuil. Kom u mee, ik wil het u wijzen.” Zij liepen naast elkaar over de Lcide, naar de groep elzen, die het landhuis omlijstten. „Daar niet heen,” fluisterde Judith. „Hij zou wakker kunnen worden.” „Wij zullen heel stil zijn heel stil.” Zij gleed vooruit als een schaduw en deed zachtjes het tuinhek open. Toen bleef zij bij een plek staan, die door de maan helder beschenen werd, en wees op den omgewoelden grond aan haar voeten. „Daar ligt hij. De kraaien weten het, anders niemand!” „Wie —?” vroeg Judith ontsteld. „Hij woonde in dit huis en op een morgen was hij verdwenen. Het is nog niet zoo lang geleden. Hij had veel geld bij zich, grootvader zegt meer dan h,onderd duizend mark. En hij droeg een grooten diamant in zijn das.” De rollen tusschen de beide vrouwen waren plotseling gewisseld. De eene, wier geest was ontsluierd dooreen somber geheim of juister, door het vermoeden van dat geheim stond daar opgericht, en zag met een stillen droomerigen blik in het maanlicht. Judith echter wankelde.. Tot voor weinige oogenblikken had zij gemeend, de verwarde praatjes vaneen zielszieke te hooren, en zij was op de woorden van het meisje enkel ingegaan om haar vertrouwen te winnen en verraad te voorkomen. Doch nu geloofde zij plotseling alles, wat Lili gezegd had. De som van zestig duizend gulden, waarvan Gabori niet had verteld, hoe hij er aan gekomen was; de diamanten speld, die hij zoogenaamd uit Hamburg had meegebracht en die hij toch niet dragen wou; zijn nauwkeurige kennis van het inwendige van het verlaten huis, het verdoelde bed alles stond haar plotseling voor den geest met ontzettende helderheid. De ontsteltenis had Judith voor een epkel oogenblik bijna verlamd; afschuw en haat deden haar het hoofd weer opheffen. „Nu is het voorbij 1” zeide zij met heesche stem. HOOFDSTUK XIV. Paul Gabori sliep, zoo diep en zoo vast, alsof hij het beste geweten ter wereld had. Maarde geesten, die met de wijnflesschen uit den kelder waren opgestegen, spookten toch in zijn hoofd om. Soms strekte hij den rechterarm uit en maakte met de hand een grijpende beweging inde lucht ongeveer als iemand, die iets knijpen wil of die bemerkt, dat hem iets ontglipt. Hij was wegens de warmte in zijn hemdsmouwen en de forsche spieren van zijn bovenarm speelden bij elke beweging' onder het witte linnen. Plotseling deed hij zijn donkere oogen open. De diepe slaap belette Gabori niet, op het oogenblik dat hij wakker werd, onmiddellijk tot .de werkelijkheid terug te keeren. Lange jaren was hij gewend geweest aan voortdurend gevaar en dat had hem geleerd ineen seconde eiken droom, die hem gekweld mocht hebben, af te schudden. Hij ging overeind zitten en keek om zich heen. De lamp was uitgegaan, het raam stond open en de maan scheen inde kamer. Dat alles had niets bijzonders; de afspraak was immers gegedurende de nacht de frissche lucht binneh te laten; nu was de nacht gekomen en als het raam geopend werd moest de lamp natuurlijk worden uitgeblazen. Het zag er niet fraai uit inde kamer, de sporen van het woeste tooneel, dat zich hier had afgespeeld, waren ook bij het vale licht der maan zeer duidelijk zichtbaar en de onaangename indruk er van werd door het nachtelijk uur nog verhoogd. Op den vloer lagen nog de scherven van het glas, dat Gabori toornig zijn vrotiw naar het hoofd had geslingerd. En daarna iets anders, iets wits; een zakdoek, met bloed bevlekt. Gabori huiverde even, hij stond op en nam den doek; er zat niet veel bloed aan, de wond zou wel onbeduidend zijn geweest. Daar lag ook nog de ongelukkige aanleiding van den twist een prop verscheurde papieren, en nog een tweede en een derde. Ip ’t geheel misschien ongeveer tien duizend francs. Gabori zocht de stukken papier bijeen en hield ze naast elkaar; maar er was niets van te maken, de handen welke zoo goed konden vervalschen, hadden ook talent in het vernietigen bewezen, en het laatste was Judith wellicht een grooter genoegen geweest dan het eerste. Gabori wist opeens volstrekt zeker, dat die stille, onderworpen vrouw slechts met tegenzin en afschuw zijn werktuig was geweest, en hij begon te vreezen, dat zij hem in haar hartstocht wel eens zou kunnen Verraden. Waar was. zij nu ? Gabori herinnerde zich weer volkomen duidelijk het tooneel, dat zich had afgespeeld. Hij had ineen roes haar zijn glas naar het hoofd geworpen: zij had met een gil haar zakdoek tegen het voorhoofd gedrukt en was wankelend uit de kamer gegaan; toen was de loodzware slaap over hem gekomen of de verdooving van een bezwijming. Nu la g zij zeker in haar bed. Met aarzelende schreden verliet Gabori de kamer en ging tastende door de stikdonkere gang naar de slaapkamer Hij waagde het niet licht op te steken, want ook daar kon een raam openstaan en juist aan dien kant lag het spoorspoorwachtershuisje. Hij riep eerst zacht Judith’s naam en toen hij geen antwoord kreeg, voelde jh'ij met de handen over de kussens van het bed, elk oogenblik verwachtend, een hoofd, een gezicht te vinden. Het klamme zweet kwam hem op het voorhoofd. 1 Niets. de kussens lagen ongebruikt. Gabori sloop verder. Hij zocht nu ook met de voeten, want de gedachte kwam bij hem op, dat zij misschien ergens kon zijn neergevallen, en hij vreesde plotseling tegen- een roerloos lichaam op den vloer te zullen stooten. Als er maar licht inde kamer geweest was, dan zou hij er weinig om geven, maar die spanning inde duisternis was onverdragelijk. Niets ook niet inde keuken! Dan moest zij zich verstopt hebben; waarschijnlijk inden kelder. Maar zonder licht inden donkeren kelder te gaan was meer dan Gabori op dit oogenblik durfde. Hij deed de kelderdeur open en begon te roepen eerst toornig. „Judith, mal wijf, kom boven!” Toen er geen antwoord kwam, veranderde hij zijn toon. „Wees nu verstandig, kind, het was immers niets. Denk je, dat ik je van kant wilinaken?” De laatste woorden deden hem zelf zoo onaangenaam aan, dat hij na nog even geluisterd te hebben de kelderdeur weer dichtsloeg en vloekend terug ging naar de voorkamer. Laat haar daar beneden blijven; zij moet ten slotte toch weer uit den kelder komen En nu stond Gabori weer achter inde kamer en keek naar het open raam. Misschien was Judith buiten? Er fladderde iets wits in het maanlicht, toen zag hij een donkere schaduw. Gabri luisterde. Hij hoorde stemmen, die hem bekend voorkwamen, de eene stem was die van Judith en de andere ook vaneen vrouw. Zij spraken zachtjes en vlug, als twee, die elkaar een geheim toefluisteren, en samenzweren tegen een derde. Wprdt vervolgd. --- Advertentie Invordering ’s Rijks directe Belastingen. De BURGEMEESTER der Gemeente Maassluis maakt bekend, dat het Kohier no. 1 Bedrijfsbelasting over het dienstjaar 1903/1904, invorderbaar verklaard op den 29 Juli 1903, aan den Ontvanger ter invordering is ter hand gesteld en ieder daarop voorkomende belastingschuldige verplicht is zijnen aanslag, op den bij de wet bepaalden voet, te voldoen. Afgokondigd en aaugeplakt te Maassluis, den 29 Juli 1903. De Burgemeester, M. v.d. BRANDEI.ER, GE M EENTE-REKF.NING. BURGEMEESTER en WETHOUDERS der Gemeente Maasland brengen ter openbare kennis, dat de Rekening van de inkomsten en uitgaven der Gemeente over het dienstjaar 1902, is overgelegd aan den Raad, en gedurende veertien dagen, van den 24 Juli tot en met den 13 Augustus aanstaande ter Gemeente-secretarie voor een ieder ter lezing ligt en tegen betaling der kosten algemeen verkrijgbaar is gesteld, Maasland, den 28 Juli 1903. Da Secretaris, Da Barjeatcaater, M. van der LELIJ. J. M. VAN HEEL. Bovenstaande kennisgeving geldt ook voor deze gemeent ® met dien verstande, dat de rekening van den 27 Juli tot en met den 10 Augustus a.s. ter lezing ligt en verkrijgbaar is gesteld. Rozenburg, den 25 Juli 1903. De Wethouder, De Burgemeester, M. VERHEUL. BOERS. --- Verslag van het verhandelde in den Raad der Gemeente SCHIPLUIDifiN, op Woensdag, den 29 Juli 1903, ’s avonds 7 uur. Voorzitter de Burgemeester. Tegenwoordig 5 leden. Afwezig met kennisggving de lieer J. J. Schellings wegens familie-omstandigheden en de heer IJ.1J. rail Vliet. De notulen der vergadering van 1 Juli 190 : worden gelezen. De Voorzitter stelt voor deze notulen te arresteeren. De heer Folmer zegt geen aanmerking, maar een opmerking op de voorgelezen notulen te willen maken. De Voorzitter geeft dat lid hiertoe het woord. De heer Folmer zegt, dat inde voorgelezen notulen sommige gedeelten nog al zijn uitgewerkt, doch toch nog met geheel nauwkeurig het besprokene teruggeven. Inde notulen der laatste ve gaderingen wordt telkens opgenomen, dat de raad de huurwaarde van de burgemeesterswoning wenscht te verhoogen en de jaarwedde van den Burgemeester alzoo te verlagen, en ook, dat inde laatste vergadering gezegd is, dat het de bedoeling is, de burgemeester in zijn beurste tasten, hetgeen slechts ter loops is gezegd dooreen der leden, maarde juiste bedoeling van den Raad met de verhooging beoogd, komt nergens inde notulen van de laatste vergaderingen voor, zoodat het publiek daar. dooreen onjuisten indruk krijgt van de bedoeling van den Raad. Alle leden zullen begrjjpen wat ik bedoel. De Voorzitter antwoordt, dat het publiek, naar hij meent te weten, volkomen op de hoogte is van de bedoeling van den Raad, maar hij zon toch gaarne van den heer Folmer vernemen, welke bewer eden Z Ed. bedoeld, teneinde die dan nog inde notulen „ante teekenen, daar het geenszins zijne bedoeling is, het publiek eenzijdig in te lichten. De heer Foltner zegt hierop, dat de Raad indertijd twee malen de huurwaarde van de burgemeesterswoning (oorspronkelijk f 300 bedragende) heeft verlaagd met f 50 wegens enkele ongéViefelijkheden aan de burgemeesters woning en dat het nu de bedoeling is, de huurwaarde weer op f'3oo terug te brengen. De Voorzitter antwoordt hier nog, dat hem zeer goed deze overweging bekend is, doch dat dit voor hem geen enkele verandering brengt om genoegen te nemen met een hoogere huurwaarde, want dat deze aangelegenheid daardoor voor hem even onaangenaam blijft. Hij heeft echter geen enkel bezwaar de vorenstaande aanvulling alsnog inde notulen der vergadering op te nemen. De heer Th. F. Ammerlaan vraagt aan den Voorzitter wat hij zou doen, aR men over de verhooging der huurwaarde ging stemmen. De Voorzitter antwoordt, dat hij ervan overtuigd is, dat met algemeene stemmen de verhooging der huurwaarde zou worden aangenomen, doch wijst er op, dat de Raad slechts over de jaarwedde van den Burgemeester wordt geh iord en deze onder Koninklijke goedkeuring door Gedeputeerde Staten geregeld en tevens daarbij de huurwaarde. Alle leden geven hierbjj te konnett, dat de huurwaarde niets met de jaarwedde van den Burgemeester te maken heeft, terwijl de Burgemeester sterk zijne meening blijft persisteeren en dit nog nader toelicht. De Voorzitter stelt nu voor de voorgelezen notulen te arresteeren met opneming der voornoemde opmerking in de notulen der tegenwoordige vergadering en ze te doen teekenen door den oudsten wethouder. De heer Van Leeuwen zegt, dat de teekening der voorgelezen notulen e genlijk eerst inde volgende vergadering moet plaats hebben, omdat er aanmerking op gemaakt is. De Voorzitter antwoordt, dat tegen de teekening geen enkel bezwaar bestaat, want dat de opmerking van den heer F-lm er inde notulen dezer vergadering wordt opgenomen. Na nog eenige algemeene beraadslaging hierover, wordt ten slotte besloten goed te keuren, dat de notulen worden geteekend, doch dat bij de notulen der vorige vergaderingen verwezen zal worden naar de gemaakte opmerkingen der volgende vergaderingen. Wordt mededeeling gedaan : a. Vaneen schrijven van Ged. Staten, begeleidende het goedgekeurd te suppletoir kohier van den Hoofdeljjken Omslag, dienst I 903 ; b. Vaneen schrijven van Ged. Staten, houdende mededeeling, dat bij hun besluit de volgens art. 1 der wet van 24 Mei 1897, Stbl. 156 aan deze gemeente over het loopende jaar uitte keeren som is vastgesteld op f2878.32. c. Vaneen schrijven van Ged. Staten, begeleidende het goedgekeurde raadsbesluit dd. 1 Juli 1.1. tot het doen van af- en overschrijvingen op de begrooting, dienst 1903; d. Vaneen schrijven van Ged. Staten, begeleidende het goedgekeurde raadsbeslait dd. 1 Juli tot wijziging der begrooting, dienst 1903. Deze stukken worden aangenomen voor kennisgeving. Aan de orde is: le. Wordt vastgesteld een besluit tot het doen van eenige af- en overschrijvingen op de begrooting, dienst 1903. 2e. Brengt de voorzitter ter tafel de ingekomen geloofsbrieven enz. van de drie herkozen raadsleden de heeren D. Folmer, N. F. Ammerlaan en Th F. Ammerlaan. De voorzitter stelt deze stukken in handen der heeren P. van Leeuwen en N. van Wijk en schorst voor eenige oogenblikken de vergadering, terwijl de heeren voornoemd de vergadering verlaten. Nadat de commissie gereed is met haar rapport, komen de heeren N. F. en Th. F. Ammerlaan op nieuw ter vergalering, waarna de voorzitter de vergadering heropent en voorstelt te besluiten tot toelating van den heer Folmer, daar de commissie de snikken in orde heeft bevonden. Nadat de heer Folmer ter vergadering is verschenen en de heer N. F. Ammerlaan de vergadering heeft verlaten, wordt besloten tot toelating van den heer N. F. Ammerlaan. Nadat de heer Th. F. Ammerlaan, de vergadering heeft verlaten en de heer N F Ammerlaan ter vergadering is verschenen, wordt besloten tot toe'ating van den heer Th. F. Ammerlaan. 3e. Doet de Voorzitter mededeeling van eene missive van Gedeputeerde Staten omtrent de begrooting der gezondheidscommissie, gezeteld te Naaldwijk, voor het dienstjaar 1903. Uit dat schrijven blijkt, dat Gedeputeerde Staten voor dit jaar het toe te kennen bedrag der gezamenlijke gemeenten hebben vastgesteid overeenkomstig de raming der commissie, zoodat deze gemeente het geraamde bedrag ad f 53. over 19Ö3 zal hebben te betalen. De Voorzitter stelt voor, het begrootingsjaar 1903 hierin te berusten, doch de begrooting voor 1904 alsnog aan te houden, tot nb overleg met de overige 10 gemeenten van het ressort. Aldus wordt besloten. 4e. Doet de Voorzitter mededeeling vaneen ingckomen schrijven van den heer J. Kempen, omtrent eene billijker regeling van de jaarwedde voor het bij houden der registers van den burgerlijken staud. Hij geeft daarin een beredeneerde opsomming van het verrichte werk. De Voorzitter zegt, dat als dit stuk niet was ingekomen, hij toch ook op deze zaak zou z|jn teruggekomen, daar zij zéér onbillijk geregeld is gebleven inde laatste raadsvergadering, terwijl de toestand zoo niet kan bl|jven. De Voorzitter opent de beraadslaging over deze aangelegenheid. De heer Van Wijk geeft te kennen, dat de Voorzitter de raad verkeerd heeft ingelieht, want dat de burgemeester hem een bevelschrift ad f 12.50 over het eerste halfjaar heeft laten teekenen, waardoor hij dacht, dat de heer Kempen genoegen had genomen met f 25 'sjaars voor het bijhouden der registers van den burgerlijken stand. De Voorzitter antwoordt, dat den heer K. in elk geval die f 12.50 over het eerste halfjaar toekomten deze meer dan ruim verdiend heeft, terwijl hij ook daarmede geheel binnen ’s raads besluit gebleven is. Verder licht de Voorzitter nog nader toe, hoe de regeling tot nu toe in zijn werk ging. Den heer Folmer komt het voor, dat de heer Kempen f 40 voor de bijhouding van den burgerlijken stand bohoort te behouden en dat de heer K. niet bedoeld heeft, dat de f 15 die hij tot nu uit de post bevolking ontving, tofschoon hij, volgens den burgemeester geen werk voor de bevolking verrichtte) hem Zou ten ontnomen worden, en is van meening, dat die aan den ambtenaar Hennevcld zouden ontnomen moeten worden. De Voorzitter zegt, dat zjjne bedoeling is geweest aan den heer K. in ’t vervolg f 40 nit den post burgerlijken stand uitte betalen, teneinde de zaak in het rechte spoor te brengen, doch dat de raad inde vorige vergadering daar niet toe heeft willen besluiten. Verder zegt de voorzitter, dat de heer K. zéér geschikt is voor zijne taak en h|j hem daarom gaarne daartoe behouden heeft, maar tevens dat de burgerlijke stand een geheel afzonderlijke tak van dienst is, buiten de gemeenteadministratie. Hij heeft als burgemeester onverplicht 19 jaar lang het ambt van ambtenaar van den burgerlijken stand waargenomen, zonder eenig honorarium, terwijl het een zéér gevaarlijke functie is, waarvoor men spoedig straf kan oploopen. Om hem in het schrijfwerk ter zijde te staan, is er daartoe f25 betaald uit den post Burgerlijken Stand en fl5 uit den post Bijhouding Bevolkingsregisters, ofschoon dat ter secretarie geschiedde. Inde vorige vergadering is die f 15 aan Henneveld toegekend, hetgeen zeer billijk was voor het vele werk dat deze verricht en daarom zon het in hooge male onbillijk z|jn, die Henneveld nu weer te ontnemen, want men kan inde volgende vergadering zonder gegronde reden maar niet afbreken, wat inde vorige vergadering is opgebouwd. De heeren Van Wjjk en Van Leeuwen geven onder meer te kennen, dat het der gemeente fl5 meer zal kosten. De voorzitter antwoordt, dat dit voor de gemeente geen bezwaar is, waar het geldt een eenigszins billijke belooning toe te kennen aan zijne ambtenaren. Aan den heer N. F. Ammerlaan, die telkens gedurende de beraadslaging bezwaar maakt om meer geld voor de werkzaamheden te betalen, antwoordt de voorzitter nog, dat het een hopelooze taak is, de te verrichten sccretarie-werkzaamheden te moeten verdedigen tegenover 7 raadsleden, die niets of bjjna niets van het werk zien en er dus niet over knnnen oordeelen en door den voorzitter niet willen overtuigd worden. Hij matigt zichzelf niet aan over het werk van het boerenbedrijf te oordeelen, omdat hij het niet kent en zoo zouden de heeren ook met de secretarie-wet kzaamheden moeten doen, door te vertrouwen inden voorzitter. Na nog eenige discussie wordt op voorstel van den heer Folmer besloten, wegens onvoltalligheid der vergadering de beslissing in deze aan le houden tot de volgende vergadering. 6e. Biedt de voorzitter namens B. en W. aan de gemeente rekening, dienst 1902, met bijbehoorende bescheiden, de verantwoording van B. en W. en het ontwerp-besluit tot voorloopige vaststelling in duplo. De voorzitter deelt mede, dat de uitgaven zich bepaald hebben tot de gewone kosten, terwijl de buitengewone verhooging van posten inden raad zijn behandeld. De raad zou dus over kunnen gaan tot voorloopige vaststelling. Op voorstel van den heer Van Wijk wordt echter besloten, deze rekening in handen te stellen vaneen commissie van twee leden om daaromtrent inde volgende vergadering schriftelijk rapport nit te brengen. 6e. Worden nk stemming benoemd tot leden der vootnoemde commissie de heeren Th. F. Ammerlaan en N. F. Ammerlaan. Niets verder te behandelen zijnde, wordt de vergadering gesloten. --- Verslag van het verhandelde in den Raad dei Gemeente '» GttAVENZANUJS. op Woensdag 29 Juli 1903. De heer Troost is afwezig met kennisgeving. De Bugemeester mot verlof zjjnde, wordt het voorzitterschap waargenomen door den oudsten wethouder. Ie Wordt mededeeiing gedaan van ingekomen stukken, als van: verlof des Burgemeesters, goedgekeurde Raadsbesluiten, Proces-verbaal Gemeentekas, opname en verslag schoolcommissie over 1902. 2e. Wordt, op zijn verzoek, eervol ontslag verleend aan den onderwijzer der openbare school A, den heer S. A. de Kievit, wegens diens benoeming te Rotterdam. 3e. Wordt aangeboden de Gemeente rekening, dienst 1902. 4e. Worden de geloofsbrieven der gekozen Raadsleden onderzocht en tot hunne toelating besloten. se. Wordt benoemd tot onderwijzer der openbare school B alhier, de Heer A. J. Touw te Hillegersberg. 6e. Worden benoemd tot leden der Commissie inzake reclames hooldelijken omslag, dienst 1903, de heeren Y.d. Kasteele, Lokker en Noordara. Te. Wordt besloten tot verhuring van: o. het Post- en Telegraalkantoor, aan het Rijk; 6. de oude puinstaal, uan C. Brinkman; c. het onderste gedeelte van het hospitaal, aan P. v. Straalen Dz. Be. Wordt besloten de sloot langs de Hoflaan te doen rioleeren. 9e. Wordt besloten de rioleering vóór of achter het huis van Korenblom heen, aan te houden tot een volgende vergadering 10e. Wordt ingebracht een schrijven van H.U. Ged. Staten, waarbij z|j, in antwoord op een brief van B. en W., te kennen geven, dat er naar de meening van den Minister van Binnenlandsche Zaken, vaneen bijdrage van bet Domeinbestuur inde kosten van aanleg en rioleering geen sprake kan zijn. Wordt besloten dat B. en W. en de leden te Hoek van Holland den Minister mondeling om zulk een bijdrage zullen verzoeken. De vergadering wordt gesloten, niets meer aan de orde zijnde. --- Indische Penkrassen. XX. Dezer dagen kreeg ik bezoek vaneen zeer merkwaardig man, van Sech Said bin Abdullah Baadillah, den luitenant der Arabieren op het eiland Banda. Zooals vele lezers wel reeds zullen weten, geeft het Gouvernement aan invloedrijke Chineezen, Arabieren, Klingaleezen en andere „vreemde Oosterlingen” den eeretitel van luitenant, kapitein, of majoor. Salaris ontvangen zij niet, wel eene kleine vergoeding voor bureaukosten en ze staan onze Nederlandsche ambtenaren daarvoor bij in het bestuur over hunne reisgenooten, die in bepaalde wijken, de zoogenaamde „kampen” moeten wonen. Aangezien Sech Said bin Abdullah Baadillah thans met verlof naar Holland komt, acht ik mij verplicht hem even aan de Nederlanders voor te stellen. Ik heb zóóveel goeds van dien Arabier gehoord, dat hij ’t wel verdient om in patria veler vriendschap te genieten. Wie toch inden grooten Molukschen Archipel kent hem niet, den ontwikkelden, verdienstelijken, hulpvaardigen, zoo sympathieken en door rijk en arm, door Christen, Mohammedaan en Heiden zoo hoog vereerden man?! Zijn belangeloos werken, waar het de Indi sche gemeenschap geldt en zijn trouw afin Gouvernement gaven der Hooge Regeermg aanleiding om hem in December 1901 de zilveren Ster van Trouw en Verdienste toe te kennen. Zoo ooit dan prijkt deze Ster thans op een waardige borst 1 Doch laat ik u enkele bijzonderheden uit ’s mans leven meêdeelen. Sech Said bin Abdullah Baadillah dan werd 22 Juli 1859 te Banda-Neira geboren. Zijn vader en grootvader waren ook reeds met het bestuur over hunne rasgenooten belast en de betrekking zal dus zoo langzamerhand wel erfelijk inde familie worden. Hij bezocht de Hollandsche lagere school en werd daardoor onze taal voldoende machtig om zich door veel lezen meer algemeen te ontwikkelen. In 1889 werd hij tot zijn tegenwoordigen rang benoemd. De „luitenant” is zeer rijk en doet veel goed. Zoo bouwde hij in 1891 een groote mooie missigit (bedehuis) in Kampoeng Baroe, een buurt van Banda-Neira en later nog twee kleinere in andere wijken der stad. Hierdoor ontstond nu onder de Mahomedanen twist en tweedracht, de bewoners van Kampoeng Baroe werden als de bevoorrechten beschouwd. Baadillah maakte er spoedig een einde aan, door alle priesters bij zich te ontbieden en hun mede te deelen, dat bedoelde groote missigit niet voor Kampoeng Baroe doch van hem was en dat het dus ieder Mohammedaan vrij stond, daar godsdienstoefening te houden. De dankbare priesters benoemden hem toen tot Voorzitter van hunnen Raad. Niettegenstaande of liever juist omdat Baadillah een overtuigd volgeling van Mohammed is, die door de kennis van de Arabische taal volkomen begrijpt, wat zijn godsdienst voorschrijft, is onze Arabische „luitenant,’ zeer verdraagzaam jegens andersdenkenden. Door zijne uitgebreide handelsbetrekkingen op de kusten van Zuid- en West-Nieuw-Guinea heeft hij natuurlijk zeer veel invloed op de Heidensche bevolking aldaar en die invloed heeft hij o.a. gebruikt om den pastoor Le Cocq d,Armanville te steunen bij het kerstenen der Papoea’s! Hij wist velen over te halen hunne kinderen door dien geestelijke te doen doopen en voorzag de missies gratis van levensmiddelen. Baadillah, die sedert 1894 op groote schaal aan parelvisscherij doet en aanvankelijk uitsluitend duikers van Manilla in dienst had, heeft ook welvaart gebracht bij verscheidene Inlandsche Christenfamilie’s door Christenjongens voor duiker te doen opleiden. Dit, wat zijn godsdienstige gevoelens betreft. Ook de wetenschap werd door hem naar vermogen gesteund. Professor Max Weber, de man der Diepzeeonderzoekingen, ontving door Baadillah’s hulp een groot aantal belangrijke voorwerpen voor de verzameling van de bekende Sibogaexpeditie en Professor van Hasselt kreeg een schoone collectie wapens, huisraad, werktuigen enz. afkomstig van Nieuw-Guinea, die deze geleerde noodig had bij zijn onderwijs aan de toekomstige ambtenaren van het Binnenlandsch Bestuur. Baadillah gaf als voorstander der Westersche beschaving zijn kinderen een Europeesche opvoeding Er wordt bij hem thuis nooit anders dan Hollandsch gesproken, hoewel natuurlijk ook de studie der Arabische en Maleische taal niet wordt verwaarloosd. Thans gaat hij met zijn jongsten zoon op reis naar Holland en wel over China, Siberie, Rusland en Duitschland en hij zal den zestienjarigen knaap bij een hem bekende Indische familie te Amsterdam inden kost doen om hem, na het noodige voorbereidende onderricht, den cursus aan de Handelsschool aldaar te doen volgen. Ook koestert onze brave landsdienaar nog een vurigen wensch en wel om toegelaten te worden tot zijne vereerde Souvereine, Koningin Wilhelmina. Hij zou Hare Majesteit zoo gaarne de liefde en trouw vertolken, die Hare onderdanen hier in „Nederlandsch uiterste Oosten” bezielt. Als deze Penkras door u gelezen wordt, is Sech Said bin Abdullah Baadillah waarschijnlijk reeds in uw midden. Hij zal als vreemdeling veel steun en voorlichting behoeven en we vertrouwen, dat hij die overal in ons dierbaar Vaderland vinden zal. Als hij dan na zes maanden weer naar hier terugkeert, naar het eiland Banda, dan zal hij zeker niet nalaten om aan ieder den lof te verkondigen van het broedervolk, wonende in het verre Westen over de zee. * * * Heb ik in mijn vorige Penkras helaas! veel kwaad moeten vertellen, thans kan ik u gelukkig ook wat goeds meêdeelen. Eenige dagen geleden liet een onvoorzichtig heer, ook in Hotel Molenvliet gelogeerd, zijn portefeuille met bankpapier liggen ineen „dos h dos”! Hij bemerkte zijn verlies eerst, toen hij een half uurj thuiswas eni de armei man wanhoopte reeds ooit zijn bijeengegaard kapitaaltje weêr terug de zullen zien, toen daar plotseling een karretje het erf opreed en de koetsier Ali van Kampoeng Menteng triomfantelijk de portefeuille inde lucht zwaaide. Men las op ’s mans gezicht duidelijk de woorden: „dat had je van zoo’n smerigen inlander niet gedacht, wel?!” De eerlijke kerel kreeg honderd pop belooning en was de koning te rijk. Persoonlijk nam ik nog den volgenden proef. Op Pasar Senen, een drukbezochte Chineesche marktbuurt, liep ik ’s avonds met een landgenoot te wandelen. We hadden ’t juist over den slechten aard van ’t volkje hier op Batavia. Bij eender kraampjes stond een armoedig gekleede Inlandsche jongen. Met begeerige oogen keek hij naar de uitgestalde lekkernijen. ’tWas een Bataviaan, dat konden we aan zijn kleerën zien, doch hij had een paar oprechte donkere kijkers. Ik stootte mijn vriend aan en vroeg hem of hij nu dacht, dat een jongen, met zoo’n eerlijk en gunstig voorkomen, een dief zou kunnen zijn. „Onverbeterlijke optimist”, lachte de ander, „probeer ’t maar eens!” Nu ik waagde er een gulden aan, riep den knaap en verzocht hem ’t even ergens te gaan wisselen, daar ik klein geld noodig had. Na tien’ minuten kwam hij terug en er mankeerde geen duit. Tot belooning lieten we Doellah, zoo heette ’t eerlijke „Baviaantje”, eens lekker smullen. Er zijn Kier dus ook nog wel goede exemplaren te vinden! Ik ben blij, dat ik dit schrijven mag. Lt. CLOCKENER BROUSSON, b.d. Batavia, 1 Juni 1903. ---