Advertentie dat uwe aanslagen niet juist weergeven mijne inkomsten. Do voorzitter brengt den heer Dirkzwager, inde vergadering tegenwoordig, zijn dank. De voorzitter brengt ter tafel en leest daarop voor : Staten af- en overschrijving op de begrooting 1883, model B en toevoeging aan de begrooting 1883, model C. Na eeuige gegeven inlichtingen, worden bedoelde staten met alg. st. goedgekeurd. Kohier hoofdelijken omslag, dienst 1884, hetwelk door B. en Wetb. is opgemaakt en aan den Raad wordt aangeboden. De heer Vander Spek betreurt het, dat er geen wijziging is kunnen gebracht worden om tot een anderen factor te geraken. De voorzitter zegt, dat het kohier is opgemaakt volgeus de bestaande verordening dat, volgens de verkregen uitkomsten, slechts 95 pet. behoeft geheven te worden en wacht dat bij eene herziening der Rijksbelastingwetten, deze ook invloed zal uitoefenen op de gemeentebelasting. De heer Maas heeft op de uoodige gegevens uit het kohier over 1883 becijferingen gemaakt maar is tot de overtuiging gekomen, dat eene factor dan de bestaande tot geen beter resultaat voerde; er blijven altijd onregelmatigheden. Na nog eenige besprekingen waaraan de meeste leden deelnamen, omtrent de behandeling van het kohi' r stelt de heer Maas ten laatste voor genoemd kohier te renoy eeren aan B. en \Y. om het met de Commissie van Plaatsel. Belastingen te herzien, tot eene volgende vergadering te verdagen. Conform met alg. stemmen besloten. Ofschoon niets meer aan de orde zijnde vraagt de Voorzitter of de beeren alsnog zouden kunnen overgaan tot eene aanvrage aan de Honge Regeeriug om B. en \Y. te machtigen ondershands de bank van leeuing alhier als naar gewoonte voor een jaar te verpachten. De gevraagde machtiging wordt met 7 tegen 3 stemmen (die van de heeren Vander Sjiek, A. Sonneveld en T. Van der Doll) verleend. De Voorzitter vraagt of nog eender leden iets heeft voor te stellen. De heeren Overman en Vander Spek betuigen hunnen dank aan den heer M. Dirkzwager Gz. voor zijne loyaliteit, in zake suppletie hoofdelijken omslag. De heer Dirkzwager bedankt eveneens en zegt verplicht te zjjn de belangen der. gemeente te behartigen. De heer P. Sonneveld zon voorstellen nog tot de behandeling van het adres ter zake gemeenteverslag over te gaan. De heer Maas vindt het minder goed om op een cons genomen besluit terug te komen. Na eenige gedachtenwisseling wordt besloten daartoe niet over te gaan. Geen der leden meer het woord verlangende wordt de vergadering gesloten. VERSLAG van hel verhandelde inden Raad DER GEMEENTE NAALDWIJK, op WOENSDAG, den 13 Februari 1884. Voorzitter Jhr. Mr W. Th. U. Van Doorn, Burgemeester. De Notulen der vorige vergadering worden gelezen en goedgekeurd. 1. Wordt inededeeling gedaan van do navolgende stukken : a. Eene missive van heeren Gedeputeerde Staten dezer provincie, van den ‘24 *2B December 1.1., B. No. 3634 (1 afd ) --- Advertentie Het in ons volgend nummer aanvangend Feuilleton is getiteld: ÖE eEHEIIZiiSE SIST DOOR IROBEIRT BliTB. 'I RSL.4(i van hel verhandelde inden Raad DJSU GEMEENTE MAASSLUIS, op DINSDAG, den 12 Februari 1884. Afwezig de heer A. Van Kees. De notulen van de vorige vergadering worden gelezen en goedgekeurd. De voorzitter doet inededeeling van de opname van boeken en kas van den gemeente-ontvanger door B. en W. den 9 Januari jl. gedaan blijkende in kas te zijn 18125.14). Aangenomen voor kennisgeving. De voorzitter deelt verder mede, dat zijn ingekomen de Volgende stukken : Missive van heeren Ged. Staten dezer provincie, houdende oezending van de door hen goedgekeurde gemeente-begrooting over 1884. ° ° Aangenomen voor kennisgeving. Idem als boven houdende bericht dat Z. Exc. de Minister van Binnenlandsche Zaken bereid is te helpen bevorderen at aan deze gemeente inde kosten der voorgenomen school-8 Enting eene rijkssubsidie van ten hoogste f 20000 zal worden verleend. Daarvan inededeeling doende wordt verzocht bericht, of dat subsidie aanvaard wordt. Met algemeene stemmen aangenomen. Missive als boven, kennisgevende dat hij beschikking van en Minist. van Binnenl. Zaken bepaald is, dat over 1884 9 wijze van voorschot, volgens het 2e lid van art. 45 der Ko&n (Stbl no. 27), zal worden uitgekeerd 3b80.10, zijnde 30 pet. van f 12267, zijnde het bedrag oer kosten van het lager onderwijs. Aangenomen voor kennisgeving. Adres van 38 Ingezetenen dezer gemeente, in overweging gevende maatregelen te nemen, waardoor het verkrijgen van een volledig verslag van het verhandelde inde raadsvergaderingen voor ieder mogelijk wordt. De voorzitter stelt voor dit adres tot eene volgende vergadering te verdagen. Conform met alg, stemmen besloten. Missive van den heer M. Dirkzwager Gz., houdende toezenlng vaneen bankbiljet ad. f 300, als suppletie op zijn aanslag jn den hoofdelijken omslag over 1883. Ten einde o ter verkeerde gevolgtrekkingen te voorkomen bij den znslag van 1884 en later deel ik UEd. mede, dat deze erdere storting niet kan worden gesteld als basis voor jaren, doch dat ik zonder twijfel ook in het vervolg ez. gedragslijn denk te vol gon, iudien het mij blijken mocht --- Advertentie G. S. N<». 42. houdende ontvangbericht der veroidening wegens wijziging der verordening betreffeude het voereu van lichten door rij of voertuigen. b. Eene missive van heeren Gedeputeerde Staten voornoemd van den ‘24/28 December 1.1., B. No 3038 (3 afd ) G. S. No. 55, houdende toezending van het goedgekeurde Raadsbesluit van den 19 December 1.1 , wegens huur en verhuur van het post- en telegraafkantoor. c. Eene missive van heeren Gedeputeerde Staten voornoemd, va. den ‘24 ‘29 December 1.1., B. No. 3933 (3 afd.) G. S. No. 87 1, houdende toezending van het goedgekeurde Raadsbesluit van den 19 December 1.1., wegens het doen van betalingen uit den post voor onvoorziene uitgaven in dien begroot iiigdienst 1883. d. Proces verbaal van opneming der boeken en kas van den Ontvanger, door B. en W. verricht op den 0 Februari 1.1. Allen welke stukken voor kennisgeving worden aangenomen. 2. De voorzitter legt ter tafel over, het door B. en W. voorloopig vastgestelde Kohier van den Hoofdelijken Omslag dienst 1884. Nadat de verschillende posten zijn nagegaan en eenige wijzigingen daarin zijn gebracht, wordt het Kohier ten slotte vastgesteld tot een bedrag van ƒ8320. 3. Zonder discussie wordt het door B. en W. voorloopig opgemaakte Kohier van de Hondenbelasting over 1884 vastgesteld tot een bedrag van ƒ433.— 4. De voorzitter stelt namens B. en W. voor eenige posten van uitgaaf der begrootingdienst 1881 af- en over te schrijven, zoo mede betalingen te doen uit den post voor Onvoorziene Uitgaven der genoemde begrooting. Waartoe met algemeene stemmen wordt besloten. Waarna de Vergadering door den voorzitter wordt gesloten. W SLAG van liet verhandelde inden llaad DElt GEMEENTE STOM P WIJK , op WOENSDAG, den 13 Februari 1884. Afwezig : de heer J. C. Boonekamp; present, de overige leden en de Burgemeester, voorzitter. Ingekomen zijn : het proces verbaal van de door B. eD W. gebonden opneming der boeken en kas van den gemeenteontvanger, waaruit blijkt, dat in kas was f 3(392.415 ; een kennisgeving van Ged. Staten, dat over 1884 bij wijze van voorschot aan deze gemeente zal worden uitgekeerd f 1884. zijnde 30 pCt. van f6280. het bedrag der op de begrooting uitgetrokken kosten van het lager onderwijs: een missive van hetzelfde collegie, waarbij is teruggezonden de goedgekeurde gemeente-begro iting voor 1884, bedragende in ontvangst en uitgaaf f16811.67, alle welke voor kennisgeving worden aangenomen ; een rrquest van Mej. E. Kieviet om eervol ontslag als onderwijzeres aan de openbare school No. 1 te Leidsehendam; wordt bestolen dit eervol ontslag te verleenen, gerekend te zijn ingegaan 1 Februari jl. Wordt aan de orde gesteld de benoeming vaneen opvolger of opvolgster. De door B. en W. opgemaakte on door den arrondiss, ment schoolopziener goedgekeurde voordracht, bestaat uit: H. M Michael, onderwijzer te Gouda, P. J. Ente, id. te Zwolle en J. H. Weber, onderwijzeres te Schiedam. --- Advertentie Wordt met algemeene stemmen benoemd H. M. Michael, op een jaarwedde van f 600. Teneinde te voorzien in het onderwijs iu de handwerken, wordt op voorstel van het dagelijksch bestuur met algemeene stemmen Catharina Slnijter, wed. Van Lochem, benoemd tot onderwijzeres inde handwerken, op een jaarwedde van fl5O. Vervolgens worden vastgesteld de kobiereu van den Hoofdelijken omslag en der hondenbelasting. Ten slotte stelt de voorzitter voor, om pogingen aan te wehden tot het verkrijgen vaneen teleplionische verbinding te Leidsehendam. De Raad besluit deze zaak aan te houden tot een volgende vergadering, als wanneer men zich vleit dat een beschikking zal zijn genomen, op zijn indertijd aan den Minister van W. H. en N. gericht adres, tot het verkrijgen eener betere regeling van brievenvervoer voor de buurtschap Stompwijk. Niets moer aan de orde zijnde, is de vergadering gesloten. --- BINNENLAND. MAASSLUIS, 15 Feb. 1884. Aan het dep. van Marine is aaubesteed het maken van eene woning voor den dienst der verlichting bij Maassluis. Het minst was ingeschreven door den heer C. de Kwant, te Brielle, voor f 4994, doelt daar diens inschrijvingsbiljet niet aan eender gestelde voorwaarden voldeed, werd als minste inschrijver aangewezen de heer J. Bout, te Brielle, voor f 5,'146. Bij de gemeenschappelijke peilingen, door de beambten van den Waterstaat en het Loodswezen, is bevonden : [n de Westgeul, op 7en 9 Februari 1884: Aan de zwarte tonnenzijde 42.5 decimeters ; —- 50 meter benoorden de lijn der roode geleidelichteu 45 ; op de lijn der roode geleidelichten 43 ; 50 meter bezuiden de lijn der roode geleidelichten 40.5; —aan de witte tonnenzijde 38.5. Verder binnenwaarts vanaf bovengenoemde lijn : 50 meter benoorden de lijn der groene geleidelichten 44; op de lijn der groene geleidelichten 44; 50 meter bezuiden de lijn der groene geleidelichten 41.5 decimeters. Als grondslag voor de getijseinen wordt thans bij gewoon laag water, gerekend 40 dM. bij dag 40 dM. bij nacht. MAASLAND, 13 Februari. Eene droeve plechtigheid had heden ochtend plaats. Het lijk van den oud-onderwijzer A. J. Barnouw werd heden aan de aarde toevertrouwd. Gedurende 35 jaren wijdde hij zich aan de opvoeding van de jeugd dezer gemeente. Hij vormde velen voor het onderwijs, was geliefd, geëerd, bemind, en verdiende dit ten volle. Vrienden en oud-leerlingen sloten zich bij den lijkstoet aan. Door het hoofd der gemeente werd heidijk van hem, die werkte zoolang het dag was, in korte schoone woorden, een laatst vaarweel toegeroepen. Diep bewogen beantwoordde de zoon van den overledenen de belangstellenden, voor de hulde zijnen vader gebracht. DE LIES, 14 Feb. Mej. N. de Koning alhier heeft voor de op haar uitgebrachte benoeming als onderwijzeres te Axel bedankt. Bij Kon. besluit van ld Febr. jl. No. 2 is op zijn verzoek eervol ontslag verleend als majoor-koinmandant bij het Iste bataljon rustende schutterij in Zuid-Holland aan mr. J. D. C. C. W. baron De Constant Rebecque, met toekenning van den personeelen rang van luit.-kolonel en met vergunning tot het blijven dragen van de uniform cn de onderscheidingsteekenen aan dien rang verbonden. Maandag had te Naaldwijk eene vergadering plaats der afdeeling aldaar van het Ned. Protestantenbond. Als spreker trad op de heer M. A. N. Rovers van Haarlem. Ineen boeiende rede sprak hij over den heidenschen hervormer Kes'nup «Sunder Sen. Allereerst verplaatste spreker ons in hat land waar het arbeidsveld van dien heiden-hervormer gelegen was, n.m. Hindostan in Yoor-Indie. Het doel van dien hervormer was voornamelijk om twee zaken bij zijn landgenooten ingang te doen vinden, nam . : het geloof aan één God als aller vader en de gansche menschheid als ééne broederschap uit zonen en dochteren Gods bestaande, en ten tweede bestrijding van de misbruiken, waaraan zijn volk zich schuldig maakte en wel voornamelijk bestrijding van de rto/yg >mie of m. a. w. het bezit van meer dan ééne vrouw. Het Christendom trok hem niet aan. Wel beschouwde hij Jezus als een groot profeet en noemde hem zelfs de koning der profeten, doch het christendom met al zijn kerken en kerkjes kon hem niet bekooren. Hij was een vijand van vormen ; doch achtte het gebed hoog, niet als een middel om de Godheid te verbidden, maar als eene verheffing van de ziel tot het hoogste wezen, van wien de metisch zich afhankelijk gevoelt en wiens hulp en bijstand hij afsmeekt, niet om stoffelijke zegeningen te erlangen, maar om kracht tot volharding inden strijd des levens en licht op den levensweg af te sineeken. De rechten der vrouw trachtte hij te herstellen, door scholen op te richten voor de vrouwelijke jeugd. Verlieten deze op negenjarige leeftijd de school om met een jongeling van 14 jaar in ’t huwelijk te treden, hij trachtte aan te toonen dat dit uiteen zedelijk oogpunt verderfelijk was en wist het zoover te brengen, dat de meisjes niet vóór haar 14e en de jongens niet vóór hun 18e jaar mochten huwen, een leeftijd, die wel is waar nog niet zeer gevorderd mocht heeten, maar die toch, in aanmerking nemende, dat het meisje in Indie zich spoediger tot vrouw ontwikkelt en dat een hervormer vast ingewortelde gewoonten niet op eens maar langzamerhand geheel kan uitroeien, meer in overeenstemming met de waardigheid van het huwelijk was. Verder vond de dronkenschap in hem een heftig bestrijder. Een christendom, dat den invoer van sterken drank tolereerde, had voor hem de beteekenis als godsdienst verloren. Vooral hinderde het misbruik van sterken drank hem in Engeland , waarheen hij zich in 1870 begaf, daar hij aldaar velen vond, die zijn arbeid onder de heidenen, op den rechten prijs wisten te stellen, zoo zelfs dat de Koningin hem bij zich op Osborn ontbood en er feesten ter zijner eere gegeven werden. In zijn land teruggekeerd, mocht hij echter de algemeene achting van zijn volk niet overleven. Zooals bet met vele invloedrijke personen gaat, kreeg hij vele vijanden, en toen hij niettegenstaande veler waarschuwingen, in Maart 1878 zijne toestemming gaf tot het huwelijk zijner dochter op dertienjarigen leeftijd met een prins, die zeventien jaar telde, ontstond er zelfs eene scheiding tusschen zijn aanhangers en tegenpartij. Toch mogen we daarom dien heiden-hervormer onze achting niet ontzeggen, die geloofde dat een geschreven boek nooit met Gods woord op ééne lijn kan worden gesteld. De Engelsche zendelingen waren echter met zijn arbeid volstrekt niet ingenomen, trachtten zijne prediking zelfs verdacht te maken en rustten niet vóór ze hunne proselieten tot christenen hadden gadoopt. Keshub Sunders Sen begreep echter, dat er tot verbetering van het menschdom nog iets meer noodig was, dan te doopen en tot lidmaten aan te nemen. Na de pauze vergastte de spreker de vergadering op eene bijdrage over het ontstaan , de strekking en de vruchten van de passie-spelen in Oberammergau in Z.-Beieren, die om de tien jaren gehouden worden. • De volgende onbestelbare brieven zijn verzonden geweest van het postkantoor te ’s Gravenhage : Van hat hulpkantoor Monster: Mej. de Wed. Wee, te Rotterdam. Van het hulpkantoor Naaldwijk: B. Smit, te Sneek. Van het hulpkantoor Soetermeer : C. Kune, te Oudelije, (Friesland.) Van het hulpkantoor Hondsholredijk : John Middendorp, te Meneapolis, (Amerika.) Uit Delft werden verzonden : Van het hulpkantoor Pijnacker : P. Vrijmoed , te Overschie. Van het hulpkantoor Schipluiden: Van Rossum, te Rijswijk en een briefkaart aan F. F. Bekker, te ’s Gravenhage. Langs den Westlandschen Stoomtramweg werden in Januari 1884 vervoerd 21316 reizigers met een totaal-opbrenatst van f 3842.27, of per dagkilom. f6.415. De opbrengst van den Rijnlandschen Stoomtram in die maand bedroeg, bij een getal van 15736 vervoerde reizigers, in totaal f2744.87, of per dag-kilom. f 10.22. BERGSCHENHOEK, 15 Febr. De bevolking dezer gemeente bedroeg op 1 Januari 1883 1042 zielen. Gedurende 1883 werden er 46 geboren en vestigden er zich 41 personen, terwijl er 23 kwamen te overlijden en 37 vertrokken; zoodat de bevolking op 1 Januari 1884 1069 zielen bedroeg. SrOMPWIJK, 14 Feb. Dank zij de goede voorzorgen door de politie getroffen, is de loting voor de nationale militie in het 2de kanton van het le militiedistrict, heden te Leidschendam zonder eenige ongeregeldheid of stoornis afgeloopen. ZEGWVART, 13 Feb. De heer P. Van Oploo, onderwijzer aan de bijzondere school te Zegwaart, is als zoodanig benoemd te Rotterdam. In zijne plaats is benoemd de heer Esveld, te Amsterdam. Van officiëele zijde wordt uit Wassenaar medegedeeld, dat het bericht omtrent het inbreken op de buitenplaats van den heer V.d. 0., aan den Wassenaarscher.-weg, inden nacht van Vrijdag op Zaterdag, onjuist is en dat er dus ook niets bij bedoelden eigenaar ontvreemd is geworden. Een bericht omtrent een inbraak in het tolhuis aan den Rijksstraatweg nabij VGravenhage, eveneens onder Wassenaar gelegen, blijkt ook onwaar te zijn geweest. Te Zoeterwoude is tot predikant beroepen ds. J. A. Van Heijningen, te ’s Gravende,el. Ds. G. de Braai, predikant te Bodegraven, heeft voor het op hem uitgebracht beroep naar de Christelijk Geref. Gemeente te Scheveningen bedankt. Bij het bestuur der Rotterdamsche afdeeling van de Hollandsche Maatschappij van Landbouw bestaat het voornemen inde maand Mei of Juni a.s. eene groote harddraverij te doen plaats hebben te Bleiswijk. Uit Koudekerk wordt bericht: De alhier bestaande zangschool, directeur de heer W. F. Oostveen te Leiden, herdacht verleden week haar tienjarig bestaan, door het geven van eene uitvoering in het schoolgebouw, dat door de zorg van het bestuur voor deze gelegenheid zeer netjes was versierd. De nommers van het programma werden over hot algemeen flink gezongen ; vooral de 2de klasse gaf blijk van degelijke studie en vorderingen. Enkele zangstukjes, als: „Morgen en Avond”, „Afscheid van bosch en veld”, „de Omnibusconducteur” enz., werden zelfs uitstekend uitgevoerd en mochten dan ook den on verdeelden bijval van het publiek wegdragen. Vóór het einde der uitvoering bracht de voorzitter, namens het bestuur, een woord van dank aan de contribueerende leden en van hulde aan den geachten directeur, en drukte hij den wensch uit, dat de Zangschool door steeds krachtiger ondersteuning en ruimer deelneming in bloei mocht toenemen. Te betreuren was het, dat onder het opgekomen publiek nogal enkele ouders van leerlingen gemist werden, die, we kunnen hun de verzekering geven, door het liefelijk gezang hunner kinderen zeer zeker zouden getroffen zijn. Voor de arrondissements-rechtbank te Rotterdam stond Dinsdag terecht de 17-jarige M. 0., arbeider te Waddingsveen. Beklaagde, een niet gewild bezoeker der herberg van T. R. aldaar en wien door dezen de toegang tot die herberg was ontzegd, kwam inden avond van 12 Januari jl. weder aan de herberg om daar binnen te gaan, doch werd daarin door T. R. verhinderd, waarop hij dezen een stomp tegen de borst toebracht en met een mes dreigde. Eenige oogeublikken later, nadat T. R. zich van de deur der tapperij had verwijderd en beklaagde daarvan gebruik had gemaakt om naar binnen te gaan, kwam beklaagde'’s moeder hem verzoeken met haar mede te gaan , hetgeen hij weigerde, terwijl hij haar tegen de deur gooide en een klap gaf. Tegen beklaagde, die zich ter terechtzitting zeer onverschillig toonde en door den voorzitter ernstig werd aangemaand in het vervolg zich van handtastelijkheden tegen zijne moeder te onthouden, eischte het O. M. eene celstraf vaneen maand, 2 geldboeten van f 8, subs. een dag celstraf voor elke boete. Uitspraak inde volgende week. Van de werf van den scheepsbouwmeester D. de Zeeuw, te Vlaardingen, is van stapel geloopen de logger „Twee Gebroeders,” bestemd voor de haringvisscherij, voor rekening van den heer M. den Breeras Jz. aldaar. Onmiddellijk daarna werd de kiel gelegd voor een soortgelijk vaartuig, voor rekening van den heer Dijkhuizen, te Scheveningen, genaamd „Admiraal Piet Hein.” Wij vestigen de aandacht onzer lezers, vooral van die welke wekelijksch den Haag be- zoeken, op het degelijk en sierlijk ingericht Sigare – magazijn van den heer J. G. Éijsbroek, No. 30 , Schoolstraat bij de Groote Markt. De kwaliteit der sigaren is zoo uitmuntend en de prijzen zijn daarbij zoo laag, dat ieder kooper gewis aangespoord zal worden, zijne inkoopen daar te herhalen. --- FEUILLETON. DE HOUTVESTER VAN EIKLUST. Novelle van 1 1 F*. ZIMMERMANN. , //Het was inden herfst,” vervolgde de houtvester wet doffe stem, en zoo gelijkmatig en eentonig, alsof .'J tot zichzelven sprak, „we hadden goed jachtwcer, juist als in dit jaar. Daar bemerkte ik op zekeren dag, toen ik den toestand van het wild ging nazien, °tu mijn bericht aan de opperhoutvesterij af te zenden, dat niet alles in orde was. De kudden stonden niet meer zooals anders; er moest iets zijn, dat hen schuw gemaakt had; ook ontbraken enkele der sterkste bokken. Sedert geruimen tijd had ik mij veel moeten bezighouden met de boscharbeiders en de houtkoopers en had ik mij weinig met den stand van het wild kunnen bemoeien ; het was dus mogelijk, dat de bokken naar een ander gebied waren overgegaan, ofschoon zulks gewoonlijk slechts inden bronsttijd plaats heeft. Men moet niet terstond het ergste denken. Van toen afwas ik echter steeds op mijne hoede, en wist spoedig, dat er een strooper in mijn gebied was. //Ge kunt het niet begrijpen, zelfs al wilde ik het y verklaren, hoe mij dat aangreep. Een geboren jager, zooals ik, bemint het woud en het wild, alsof het Zljn eigen is, en haat den strooper en den houtdief, niet, omdat die iets doet, dat strafbaar is voor de wet, maar met zijn gansche hart, met een persoonlijken haat, omdat zulk een menscli met eene misdadige hand verstoort datgene, waaraan geheele geslachten met vlijt en liefde gearbeid hebben. Talrijk wild en een goed onderhouden bosch maken de vreugde uit van den jager en de eer van den houtvester en in mijne eer was ik het krenkendst beleedigd. //Nu kwam er een woeste tijd, meisje, die den vrede en de rust van mijn huis geheel en al ver- £ stoorde. Ik lag dag en nacht in het bosch, om den i wilddief te snappen. Vaak volgde ik zijn spoor t hemzelf echter ontmoette ik nooit, en Lebben moest / ik hem toch. Het was alsof de strooper met den \ duivel een verbond had gesloten en zich onzichtbaar i kon maken, want lag ik aan het eene einde van mijn gebied op de loer, zoo werd er zeker aan den anderen i kant een stuk wild geschoten. Men kon wezenlijk ; bijgeloovig worden. Ik ben een eerste vijand van ] /udevrouwen* en jagerspraatjes, maar in mijn 1 toenmaligen toestand was ik zoo gejaagd, dat ik 1 bijna aan den wilden jager en aan de geheele toover- < en heksenkraam begon te gelooven. Ja dat deed | ik. In het zoeken vaneen spoor en in volharding ; had ik bijna mijns gelijke niet de wilddief echter richtte mij volkomen ten grond. „Dat duurde zoo een geruimen tijd. Van de opper houtvesterij was mij reeds meer dan eenmaal bericht gevraagd over den stand der zakeu en ten laatste ontving ik eene waarschuwing, waarin men mij meldde, dat men in mijne plaats een ander zou aanstellen, als liet mij niet spoedig gelakte de orde te herstellen. Zoo iets verdraagt geen mensch, die nog gevoel van eer beeft, en Krantz vooral niet. Een ander op Eiklust zien, dat tfe Krantzens reeds als een erfgoed beschouwden eerder stak ik de houtvesterij met eigen band in brand en liet ui ijzel ven en allen, die er in waren, mee verbranden. Van toen af kwam ik nauwelijks meer tehuis ik dacht aan niets anders meer dan aan den wilddief. ; Mijne arme vrouw verteerde van verdriet zij werd zwakker en zieker door den voortdurenden angst en opgewondenheid, en ik moest dat bedaard aanzien. Ach neen —• niet bedaard. De Krantzens zijn nooit ! geduldige lui geweest. Ik heb op mijne tanden geknarst > en gevloekt en geraasd maar het hielp niets, en • mijne vrouw werd steeds zieker. Zij lag des nachts, ; als ik in het bosch was, wakker geen slaap kwam – er in hare oogen, want zij sidderde voor mijn leven, t Zij wist, dat het niet bedaard zou toegaan, als ik den strooper zou ontmoeten, en zoo zag zij mij in hare t verbeelding reeds bloedig voor zich liggen verslagen en doodgeschoten. Dat ondermijnde hare gezondheid ; nog meer en verteerde bare zwakke krachten. Maar teruggehouden beeft zij mij nooit neen, nooit! Zij wist wat mijne plicht was zij was eene brave i vrouw', eene goede vrouw, zooals er geene tweede is maarte teer, te fijn voor eene houtvestersvrouw.” i Hij haalde zwaar adem. „Ja te fijn, daarom ; moest zij sterven. Ik had ze vroeger altijd behandeld als een jong kind ; zoo bad ik ze verzorgd en ver- t pleegd. Maar nu was ik de oude niet meer. Als ik : tehuis kwam, dan schertste en lachte ik niet met i haar, zooals vroeger. Ik was dan moe en afgemat en daarenboven barsch en toornig over den ongunstigen uitslag. Dat kon Marie niet verdragen en ik zag het en kon het toch niet veranderen en toen, meisje, toen heb ik gezworen, dat ik dengeen, die van dat alles de oorzaak was, geen pardon zou geven, wannper ik hem snapte. „Toen brak er een heldere novembernacht aan. Mijne vrouw lag ziek te bed en ik kon niet bij haar blijven ik moest naar buiten, het spoor na van den wilddief. Woedend liep ik door het bosch. Daar hoor ik, juist toen ik op den Barrenberg kwam, ia het dal een schot vallen. Dat moest de strooper zijn , ditmaal had ik hem zeker. Ik kwam in het dal, ik i weet niet hoe. Ik zag hem ineen klein kreupel ■ boschje. Hij had den geschoten bok daarheen gesleept, ■en was juist voornemens hem open te snijden. Ik riep hem toe, maar niet lang het bloed steeg mij naar ■ het hoofd het was of er een nevel over mijne . oogen lag buiten mijzelven van woede sprong ik 1 op hem toe. Hij hoorde mij en keerde zich verschrikt i om ik zie het nog, hoe ontsteld hij mij aanstaarde. . Daar viel mijn schot en mijn kogel trof hem midden ; in het hart. „Midden in het hart! Eerst toen hij voor mij lag, zijne brekende oogen aanklagend op mij gericht, verdween mijne blinde woede en het berouw greep mij aan.” „En die wilddief dat was mijn vader ?” vraagde Anna met flauwe stem. Haar hoofd was op hare borst gezonken. Zij had in dit oogen blik veel verloren. Het beeld des vaders, dat steeds rein en zonder smet in haar hart geleefd had, verscheen haar plotseling ineen ander lieht. dan vroeger, bevlekt, verduisterd en tegelijkertijd verzonk de schitterende sterre der hoop, die eerst nu in hare liefde was opgegaan, in donkeren nacht! Nooit kon zij den zoon toébehoorea van den man, die haar vader gedood had. „Ja kind, die wilddief was uw vader,” vervolgde de oude als ineen droom. „Van hem hebt ge uwe scherpe, grijze oogen geërfd. lk ging naar huis, en wilde, zooals mijn plicht was, den opperhoutvester van het gebeurde melding maken. Op den terugweg kwamen me echter allerlei zonderlinge gedachten te binnen, want het onrecht maakt den mensch laf. Wel is waar had ik inde uitoefening van mijn ambt gehandeld en vreesde daarom geen straf maar toch was ik buiten mijne instructie gegaan, daar die het gebruik der wapens slechts toestaat in geval van zelfverdediging. Eene berisping zou ik zeker ontvangen, wellicht werd ik zelfs verplaatst. Bij die gedachte steeg mij het bloed naar het hoofd. Zie, Anna, eene verplaatsing is eene schande, die ik niet zou hebben kunnen verdragen. „En dan – mijne arme vrouw, zij had zorgvuldige verpleging noodig, die ik haar het best in het huis mijner vaderen kon verschaften, want deze houtvesterij , is eene der besten in het land. Op eene andere i plaats zich af te tobben als eene meid, zich ontbe• ringen te moeten getroosten, zooals andere houtves! tersvrouwen ik wist, dat zou baar ondergang : zijn. Dat alles deed mij het besluit nemen, mijne : daad geheim te houden. Het was de eerste laffe . daad in mijn leven. ï „Ik had immers kunnen aangeven, dat ik mij genoodzaakt had gezien, mijzelven te verdedigen, dat , de wilddief op mij geschoten had ja, dit had ik , kunnen doen. Wie zou het tegendeel bewijzen ? p Maar zoo diep was ik nog niet gezonken alles in mij kwam op tegen een leugen, waartoe zich een hout’ vester van Eiklust nog nooit verlaagd had. p „Zoo keerde ik dan weer terug, droeg het lijk van il den strooper naar den uitgang van het dal en lag n hem daar neer. Zijn geweer nam ik mee en wierp dat in het moeras achter Koppenhoogte. Toen ging ik naar huis en liet den reebok halen ik zeide, dat ik hem zelf geschoten had. „Den volgenden morgen rond men het lijk van Mcrtens, en het kwam niemand inde gedachte op, dat ik hem gedood had, omdat niemand uit het dorp wist, dat hij uit stroopen ging. Alleen mijne vrouw zag scherper dan alle anderen. „Zij las het op mijn gelaat , waüt het berouw knaagde aan mijn hart en van dien dag afwas ik niet meer opgeruimd, maar wrevelig en in mijzelveu gekeerd. Geen mensch, die nog eert geweten heeft, kan zich over zulk eene daad geruststellen, al heeft hij volgens zijne dienstvoorschriften gehandeld en al is hij nog zoo te verontschuldigen. De zelfbeschuldiging, meisje, is de slimste. Mijne Marie bemerkte wel, wat er in mij omging, maar zij zweeg. Eerst op haar sterfbed heeft zij mij bekend, hoeveel zij om mijnentwil geleden en verdragen heeft. „Uit mijn huiswas sedert dien nacht het geluk geweken; mijne Marie werd steeds lijdender en drie maanden later ontviel zij mij. Zij stierf bij de geboorte vaneen dood meisje, en in haar stervensuur heeft zij mij gevraagd of ik Mertens gedood had, en mij de belofte afgenomen , dat ik, zoolang ik leefde, zou zorgen voor de weduwe en het kind, dat hij nagelaten had, en ik heb het haar beloofd. Daarna droegei* ze haar uit, mijne Marie, en met haar werd het geluk van Eiklust begraven. „Wit was het en voorbij. Mijne belofte heb ik gehouden , zoo goed ik kon. Van mij ontving uwe moeder het geld; een vriend van me, een advocaat inde stad, heeft voor de geregelde verzending zorg gedragen. Meer durfde ik niet doen, wilde ik me niet verraden. „Van dien tijd af ben ik hardvochtig geworden en verbitterd, heb de menschen gehaat en mijzelven het meest. Mijn kind was me alleen nog overgebleven, mijn Karei. De domme menigte meende, dat ik hem niet liefhad, en hij gelooft het ook , omdat ik hem streng opgevoed heb. Zou men het eenige, wat : iemand het jammerlijke leven nog draaglijk maakt, 1 niet liefhebben ? Op hem wilde ik den trots en alle ; deugden onzer familie overbrengen , maar niet onze gebreken. Ik wilde den toorn en de eigenzinnigheid, die zich zoo vroeg inden knaap vertoonden, breken. Het is mij niet gelukt, bloed blijft bloed, dat verloochent zich niet, en alle Krantzens breken liever, i dan dat ze buigen. „Uw aanblik kon ik niet verdragen, Anna. Als ge me aanzaagt met uwe groole, ernstige oogen, dan was liet me, als zag ik den stervenden blik uws vaders. „Oordeel nu, meisje. Ik heb uw vader het leven ontnomen ; hij heeft mij mier ontroofd, veel meer, want een vreugdeloos, eenzaam bestaan is het verschrikkelijkst, wat men zich denken kan. Spreek het scherpste vonnis over mij uit, als ge het vennoogt, ik buig mijn grijs hoofd, ik heb niets meer te verliezen. Daar ligt mijn Karei. Ook hij heeft zich van mij afgekeerd ; als hij gezond wordt, zal hij mij verlaten en u volgen ; dan ben ik geheel alleen." De gewonde sloeg de oogen op en strekte zijne bevende hand naar den oude uit. „Arme, lieve vader, ik blijf bij u !” fluisterde hij met zwakke stem. De houtvester sprong op en zonk toen, dooi vreugde en smart overweldigd, neer aan het bed zijns zoons. „Mijn zoon ge leeft ge zijt me weergegeven ?” „Ik heb alles gehoord, vader. .Reeds bij den aanvang uwer bekentenis kreeg ik mijn bewustzijn weer; als ineen droom Yernam ik uwe stem, steeds klaarder en duidelijker. Ge hebt veel geleden, arme vader, veel meer dan ge verdiend hebt. Ik verlaat u niet.” De oude had zijn gelaat in het kussen vei bergen; hij beefde over zijn geheele lichaam. „Eli ge bemint uwen vader ?" riep hij. „Ge zijt niet toornig op me, omdat ik hardvochtig en streng tegen u geweest ben ?” De zieke schudde zacht het hoofd. „Ge hebt gehoord, wat ik gedaan hebt, en ge vervloekt ine niet?” „Neen vader, ik niet.” Hij vestigde zijne oogen smeekend op Anna, wier trekken haren inwendigen strijd weerspiegelden, en zocht hare hand te grijpen. Zij trok zich echter terug. „Vergeef gij ook ?” fluisterde Karei. „Ge hebt in woesten toorn en ondoordacht gehandeld,” zeide zij ontroerd, „en hebt er zwaar voor geboet. Ik haat u niet, want ik kan ook mijn vader niet vrijspreken van schuld, maar het is me onmogelijk verzoenend de hand te drukken, die mijn vader gedood heeft.” „Anna,” riep Karei, zich met inspanning half oprichtend, „bedenk wat uw vader den mijne ontroofd heeft.” „Ik denk daaraan. Hem nam de dood weg, hij kon, hetgeen hij misdaan heeft, niet goedmaken w'at hij u ontroofd heeft, kan ik u niet weergeven.” „Ge kunt het, Anna. Word mijne viouw, vergeet den haat onzer vaders, en laat de liefde der kinderen te niet rr.aken, wat de ouders misdaan hebben.” Hij beproefde nogmaals hare hand te vatten, terwijl hij zijne rechterhand in die zijns vaders gelegd had. Daar werd de deur geopend en tegelijk inet tante Tine verscheen de krachtige gestalle van den molenaar inde deur. Allen richtten hunne blikken op den binnenkomende. Holzegger bleef ootmoedig met gebogen hoofd aan de deur staan. „Houtvester,” zeide hij zachtjes, „heb meelijden met een vadtr, wiens hoofd door zijn eigen zoon met schande bedekt is. Breng me niet voor het gerecht, bid ik u, ter wille van mijne arme vrouw en mijne dochter, die aan de misdaad onschuldig zijn; God zal er u voor loonen.” Ineen oogenblik had de houtvester de toedracht der zaak begrepen. „Dus werkelijk! Uw zoon was het —uw—” „Mijn zoon, houtvester. Ik heb hem naar Amerika gezonden en zal hem wel nooit weerzien. Maar het is beter inde bosschen te sterven, dan eerloos in de gevangenis te leven.” De oude Krantz had zich in zijne volle lengte opgericht en in zijne oogen fonkelde woeste toorn, evenals vroeger. „En gij waagt het voor den moordenaar bij me te komen bidden, terwijl mijn Karei door zijne wonde nog op sterven ligt ?” riep hij woedend uit. De molenaar boog het hoofd nog dieper op de borst en vouwde de handen, om door dit aandoénlijk gebaar meelijden af te sraceken. Zeggen kon hij niets meer. Daar trad Anna tusschen hem en den houtvester. „Vergeef,” zeide zij innig en vol waardigheid, „vergeef, opdat ook u vergeven worde 1” Diepe stilte heerschte eenige oogenblikken inde kamer. De gelaatstrekken van den houtvester verloren hare strakheid en zijne lippen vertrokken zich zenuwachtig. Plotseling vatte hij, een snel besluit nemende, de hand van den molenaar. „Ga, Holzegger. Ik heb op dit oogenblik met het verledene afgerekend en vergeet de misdaad van uw zoon. Ga, en troost de arme moeder.” De reusachtige gestalte van den molenaar beefde van top tot teen, en tranen ontsprongen aan zijne oogen. „God zegene u, houtvester,” stamelde hij, „en loone het u en uw'e kinderen, dat ge mijn armen jongen voor de gevangenis en zijne diepbedroefde ouders voor smaad en schande bewaard hebt.” Hierna haastte hij zich naar buiten. Over het vervallen gelaat van den houtvester gleed etn zoete glimlach van zelfvoldoening, waarmee zijne borst vervuld werd door het gevoel, dat hij op de booze geesten zijns levens, den toorn en de wraakzucht, de overwinning behaald had. „En gij, Anna?” vraagde hij. Zij reikte den houtvester de eene hand en legde de andere in die des geliefden. „Wie zoo edel vergeven kan als gij, is een braaf man. Ik kan u niet meer vrijspreken, want ge hebt zelf uwe schuld gezoend door deze daad; ik kan slechts beproeven , de nog ongedelgde schuld mijns vaders te verzoenen, en dat wil ik doen. De oude haat moet en zal niet overerven. Slechts de liefde is uit God, en zoo worde da schuld der vaderen uitgedelgd door de liefde der kinderen.” ---