DE UITKIJK liet is aiüjü en overal zoo in ue were.d, dai onze beiangexi m meeroere ói mindere maie seaade lijden udw het ontz.eu van anderer belangen en rechtenl Wij hebnen ons duaroy ui hei inaaisehappedjive leven als ’i ware neeirgeugd, begrijpende, dat hel ontzien van anderer recuEu tevens een bescherming onzer eigene rechten innieid, en zoo1 de schade, die dit omzien aan onze belangen toebracht, ons weer vergoed werd door de handhaving onzer rechten tegenover liet eigenbelang van anderen. Maar inde voiKeren-samen-Itving zijn we nog zoo ver niet. Daar geldt nog het eigenbelang als hoogste en eenige wet. We' doen wel moeite om ons aan den greep dier wet te ontworstelen. En na de vreeselijae ervaringen die we inden wereldoorlog mei de weraing dezer wet hadden opgedaan, hebreu we eeli ernst,ge poging gedaan cim oox in hel internat.ona.e le.en de verhoudingen te rege.cn overeenkomstig een andere wet en den Volkenbond opger.cht. Maar de oprichting zej hield al een fout in, die ö» mislukking dier poging onvermijdelijk maakte. En liet blijkt nu eiken dag dat we, den Volkenbond ten spijt, nog even ver zijn &iS voor de verschrikkingen van den were.douriog. Het eigenbelang is de eenig erkende wet. En aan dat be.ang worden dp rechten van zwakkeren opgeolierd. Dat gebeurt niet ter luiks, zoouls het ook in het maatschappelijk leven nog telkens gebeurt. Neen, op ue verzekering van het eigen nationaal belang wordt als op voldoende recht «aard ging voor het gewed aam,oen aan anderer huogj.e rechten' open,ijk een beroep gedaan. Ell die rechtvaardiging wordt zoo ailerwege aanvaard, dat men veiboasa staat, wanneer medemin do verongelijkte zich verongelijkt d urit toionen. De toon der Ëngelsche pers en de houding der Ëngelsche regetering illustreert dit op liet oogenb.ik wel heel duide.ijk. Onder de nawerking van de leuzen van zelfbeschikkingsrecht, die de Entente inden wereldoorlog zoo goede diensten had bewezen en den al heftiger drang der Egyptische nationalisten, heeft Engeland in 1923 Egypte onaihankeijk en tot een souvereinen staat verklaard. Maar het behield zich niettemin zeuere reeuten voor, die op die onafhankelijkheid ernstig inbreuk maakten en die dienden om Enge.and s belangen te waarborgen. Dit voorbehoud was oorzaak, dat de Egyptenaren zich over Engeland's vrijgevigheid allerminst verheugd toonden. Wanneer Engpiand het recht hield zijn troepen in het land te houden, de builenlandsche politiek van Egypte te bepalen en bovendien door iiei behoud van de heerschappij over Soedan een rechtstreekschen dwang op Egypte, kon blijven oefenen, zoo het het water van de Nijl onthield, dan had die tcegekende oiialhanke.ijkheid, meenden de Egypte naren, niet veel waarde. Ze bleven daarom in verzet. En dit verzet heert eindelijk toit nieuwe onderhandelingen geleid, waarvan de uitkomst een te Londen ontworpen verdrag geweest is, waarbij Engeland zich verbond zijn troepen uit het land naar het Suez-kanaal terug le trekken, Egypte vrijliet in liet benoemen vaneen opperbevelhebber over zijn leger, wat tot nu toe een Engeischman moest zijn, en in het behoud oi ontslag van de vete Ëngelsche adviseurs en de aanneming van Egypte als zelfstandig lid van den Volkenbond zou bevorderen. Maar ook met dit verdrag blijken de Egyptenaren niet tevreden. Ze willen de onafhankelijkheid niet alleen in naaim, maar in werkelijkheid en volkomen en daarom geen enkele beperking en geen Ëngelsche troepen, al is het alleen maar aan het Suez-kanaal, dulden. Het schijnt dat de Engelschen zich aan deze Egyptische ontevredenheid bovenmatig ergeren. Engeland’s belang eischt beheersching van het Suezkanaal en een overheerschen.de positie in Egypte. Er kan dus, meenen de Engeischen, geen sprake van zijn dat de Ëngelsche toegeeflijkheid zich nog verder uitstrekt. Dat de Egyptenaren volkomen in hun recht zijn en dat Engeland dat recht feitelijk zelf erkend heeft schijnen ze niet te begrijpen. Engeland’s belang gaal immers voor. En Engeland is do sterkste. Italië is op ’t oogenblik aan den Brenner ook de "sterkste. En daarom ergert Mussolini zich, evenals de Engelschen, en vee! heiliger nog over den eisch der Duitsche Zuid-Tirolers tut erkenning en hel ontzien hunner, rechten en over de. verontwaardiging! en de bemoeienis der Oostenrijkers, 'die hei voor hun stam en vroegere iandgenocten opnemen. Maar hij voegt aan het uitsprekee yan die ergernis nog een dreigement toe. En toch heeft de Volkenbond de rechten dier Zuid-Tirolers erkend en heeft Italië de – verplichting op zich genomen die rechten te ontzien. Is er duidelijker bewijs noiodig voor de stelling, dat, den Volkenbond ten spijt, wij met de regeling der internationale verhoudingen overeenkomstig en door het recht nog geen stap verder zijn gekomen. Het lijkt eerder of we na. den wereldoorlog enkele stappen achteruit zijn gegaan.' Kon het ook anders, waar het geweld de grondslag is geweest van de nieuwe regeling1 der Europecsche 'machtsverhoudingen en den grondslag van den Volkenbond zelf, die het internationale recht moest handhaven? Deze „vitiu-m originis”, l.ifeze fout inden oorsprong- van den Bond wreekt zich nog’ voortdurend. De zal daarom Italië niet tot de. orde roepen evenmin als Enge’and of Frankrijk of wie anders van de machtige overwinnaars. Maar hij kan wellicht op het machtetooze Litauen een zoodanige pressie uitoefenen, dat dit zich nog verder naar de Pootsche eischen schikt, wanneer Polen dat mocht begeeren. Op ’t oogenblik. schijnt het zich over de kwestie niet erg drukte maken. Maar het zal toch te eenigertijd de Lithausche nota moeten beantwoorden en besluiten of het met of zonder bemiddeling van den Volkenbond do Polo sch Lithausche onderhand lingen beginnen wil Ve.el succes zal het zich van die onderhaindelingen echter wel niet beloven. Wilna is het grootste struikelblok. En het is fe telijk de Volkenbond gew'eest, die dat struikelblok zoo hecht bevestigd heeft, dat het niet meer van zijn plaatste krijgen is, door Wi’na, de Lithausche hoofds’aid aan Poten toe te kennen. Neen, niet de regeling onzer internationale verhouding en op de basis van het recht zün we, den Volkenbond ten spijt, werkelijk nog n e veel verder gekomen. --- Advertentie 727 --- BINNENLAND WESTLAND Proeftuin „Z.-H. Glasdistrict” te Naaldwijk. .Volgens geregelde waarnemingen bedroeg de regenval over de maand Februari 1938 40,6 mJVL, tegenover 64,4 in.M. in Felbr. van het vorige jaar. Uitbreiding van den Bloembollenteelt. Te Aim.a-PauliO’wrua is 4 H.A. bouwland ver kocht, besteunid voor bloemboilllenlianid, voor ƒ 20.000. Uitvoer van Bloembollen en Bloemen. Het Weekblad voor Bloetm.-Oultunr eclhrijft: In het omgaan van – het Reidiusverlband d. Deutschen Gartenbiaiuee kwam de vorige week een uitvoerig en scherp gesteld artikel voor, bedoeld al» een aanval op de Hollanidsche bloeomlboJlenikweékers, die eerst de droge bollen verknopen en dan later met de afgetoroeide bollen de bloemenmarkten in Duitedhlaiid overstroom en. Dezelfde ikliaöhten die men ook van onze Westelijke naburen hoort, welke klachten op dit oog-enblik althoms', het leven van de reizigers in beide dunden zuur maken. Den Duitsche afnemers, wien in het bedoeidie artikel wordt aangeraden voordooipig geen bollen te koopen voordat de Hollanders maatïegölen genomen hebben om den toevloed van tampen en narcissen in igelbroeiden staat te keeren, zal misschien dit dreigement als uit het hart gegrepen zijn, maar nadenkend zullen zij bedenken, dat de verkoopers der droge bollen niet de aanvoerders der bloemen zijn en diuis hun 'dreigement aan het verkeerde adres is bezorgd. En al ware het dat de bollenleveraiioiers in staat waren die een of andere doeltreffende maatregel te nemen om de industrie van het broeien binnen zekere perken te houden welke maatregelen dat ziohdfen moeten zijn laten wij voor ’t oogenblik in het midden daaraan hebben die Duitsche en Ëngelsche afnemer» dit jaar niets. De risico die zij met die aanschaffing der hollen op zich namen, kenden zij. Zij wisten, dat de tulpen zoo goedkoop waren door overproductie, zij kochten er zelf daarom groote massa’s, en konden nagaan dat deco nou rr ©erende bloemenmarkten die in Aalsmeer, Beverwijk, Rijmabung en het Westkuul o.a. diit ook zonden doen. De concurrentie waarover ze nu onthutst zijn, bestond al jaren. Ciorvent Garden heeft in vroegere jaren steeds de Hoilandsehe ibollbloemen gehad en vioor den straatverkoop en ter aanvulling van de Ëngelsche productie waren die nuttig, om niet te zeggen welkom,. Dit jaar was de nauwer wellicht grooter, maar vooral (het tijdstip was voio>r de Engei'sethè broeiers ongunstiger, -door het late in bloei komen van de tulpen. Het is geen wonder, dat idien wenseh naar een invoerrecht op vreemde bloemen die eik jaar wordt geuit, dit jaar sterker aan den dag treedt en het is opmerkelijk dat de poging om een invoerrecht te verkrijgen ditmaal in het broeiseizoen zelf wordt ondernomen. De autoriteiten kunnen nu onder den indiruk komen, dat de aanvoer in vollen gang is. Of de verlangde bescherming van eigen bloamenindustrie verkregen wordt dooreen invoerrecht is een vraag, die noig voor tweeërlei beantwoording vatbaar is, maar het is te probeeren. De marge die er zit tusschen oen lageren productieprijs van den bloementrekber in Holland en zijn budtenlandschen collega zou er misschien door opgeheven worden, miaar of id&armee een industrie, als in de bloemenoentra tegenwoordig 'bloeit, te gronde aal gaan, betwijfelt menigeen terecht. Anderen meenen, dat de oplossing van het vraagstuk zou liggen ineen beteugeling van de 'Overproductie van bollen hier te lande. Volgen» hen zou de lage ibollenpirijs van vele tulpen de oorzaak zijn van de toename van den bloemenexport. Het valt niet te ontkennen, dat er dit jaar veel meer hollen zijn opgezet voor den broei ais vorige jaren, maar gezien de eenvoudige- weinig-kostende en primitieve wijze, waarop de hollen kunnen worden in bloei geibraicht en ter veiling gevoerd, zal een stijging van den bollenprijs al lieel aanzienlijk moeten zijn om de trekkers tegen net kleine risk», dat deze teelt feitelijk oiplevert, te dloeu opzien. En dooreen teeltregeling bereikt men nu niet zoo heel gemiakkelijk een prijsregeling die den prijs van die bollen aanzienlijk doet stijgen. Bovendien de geschiedenis van de laatste twee jaar heeft geleerd, dat beteugeling der overproducttie door systematische inkrimping tot de vrome wensohen behoort. Het broeien van hollen hier te lande bestaat nu eenmaal en al is uit de prijzen ook van dit jaar af te leiden, dat het geen „rijlkma'kerij” is, de energie en de geringe productiekosten zullen er wel voor zorgen dat liet 'blijft bestaan. Wij leven ineen overgangstijd. Niemand kan zeggen waar het maar toe gaat. Eén ding is zelker, het verkloppen van bloembollen in het buitenland wordt met den dag moei! ijker werk, een intensieve reclame moet de ruggesteun zijn. van den onvermoeiden en trots alle» zijn veerkracht Ibeihoudenidlen vertegenwoordiger, die' weet dat hij een goéd artikel, ■waarvoor een grage markt bestaat,'heeft aan te bieden. En de kansen zullen misschien nog wel een» keeren. --- Advertentie Dr. M.INANNING’s KINADRUPPELS EETLUST-OPWEKKEND. ƒ 1.30 p. fl. – – 722 --- VOOR DE JEUGD Correspondentie. Wildeman en zijn zusje, Naaldwijk. Jullie raadsels waren in orde. De vreemde postzegels zijn op. C. K. te De Lier. Als ik dien kant uitkom, dan vast en zeker. Noemen ze jullie theebuikjes? Dat had ik nog nooit loerder gehoord. Rare namen, hoor. P. d. J. te De Lier. Ja, je fami.ie in ’s-Gravenzande ken ik heel goed. Oliebollen vind ik leuze. Doe oud ben jij nou? Gom. v. G. De Lier. Dus jij bent gauw jarig. Hoe oud word je dan? A. v, St. De Lier. Van harte welkom, hoor. Je bent nooit te oud. De raadsels warren best. J. B. te 'De Lier. Gefeliciteerd met je verjaardag. Hoe oud ben je nu? Cl. d. J. Schipluiden. Ja, ik verlang1 naar een lange brief van jou. A. d. J. Schipl, Jullie allelwee bedank jk voor je ansicht op 2 Maart j.l. Hart. groeten. A. KL Honselers'dijk. Met hart. groeten voor de heele familie. E. L. Dank voor je kaart. Jac. v. D. le ’s-Gr. Prachtig, dat jij meedoet, hoor. Blijf me maar trouw. L. v.d. H. te ’s-Grz. Oliebollen, heerlijk hè? J. Cr. te De Lier. Best zoo. Hart. groeten. E. V. In orde. J. B. ’tKan niet minder. A. v. R. Maas’and, Alles is in orde. S. v.d. B. te Naaldwijk. Jij bent ook van harte welkom. Je raiadsels zijn goed. L. en H. H. te Maasdijk. Goed gedaian. Vr. groeten. J,. B. te ’s-Gravenzande. Ja, tulpenvelden zijn mooi. Ik ken ’t Washand wal, hoor. P. K. te Naaldwijk. Alles goed. W. v. VI. te Naaldwijk. Ze zeggen we! eens: een ongeluk ligt ineen klein hoekje, maar je kan ook zeggen: een oplossing ligt ineen klein hoekje. Dikwijls zie je ’t ineens. D. v. St. Maasland. Fijne boeken, hè? A. v. H. Wel bedankt. M. M. te Naaldwijk en Fr. M. Allebei yalles goed opgelost. Vr. groeten. L. v. D. te Do Lier. Er zijn een heeteboel lenteboden. De zwaluw is er een; de ooievaar ook. En verder: het sneeuwklokje, het speenkruid, de croeusjes enz. Dus jullie hadden allebei gelijk. H. O. ta Maassluis. Goed zoo. Andr. J. en L. te De Lier. Zooals altijd is dit Liersche drietal weer op de proppen. Hoe oud zijn jullie samen? J. St. te De Lier. En hoe oud ben jij? A. E. B. te Naaldwijk. Ja, zes kinderen ineen klas is niet veel. Is je vriendinnetje al beter? H. C. Wel bedankt. Joh. M. te Naaldwijk. Alles in orde. M. v.d. D. te De Lier. Welzeker, jij mag ook meedoen. D. M. te De Juer. Is de verkoudheid al over? D. W. te Naaldwijk. Ik dank je voor de postzegels. Ik zal er wel iemand gelukkig mee maken. P. H. Maasdijk. Heb je nou je boek ai! uit? Een brief uit ’s-Gravenzande zonder naam. Wie is dat ? 11. en A. S. te De Lier. Jullie zijn wel de laatsten, maar... nog niet tè laat. Ziezoo, dat E een aardig vrachtje brieven geweest. En tof mijn genoegen zag ik alweer een stelletje .nieuwelingen erbij. De prijswinnaars zijn: 1 Leentje van Delft, Dorpsstraat De Lier. 2. Jamde Boion, Heenweg, ’s-Gravenzande. 3. A. van Boon, Weverskade 75, Maasland. 4. A. E. Boekeslein, Kleine Achterweg Naaldwijk. 5. Corrie Keyzer, naast E postkantoor, De Lier. Omdat ik zooveel brieven ki’eeg, heb ik maar weer vijf boeken verloot. Daar zullen jullie wel niets op tqgen hebben, hè? De vijf gelukkigen ontvangen dezer dagen hun prijs wel. Schrijf me miaar eventjes. Nieuwe Raadsels. I. Kruisraadisel. Vul in: X . X . ..X . . XXXX X X X ••X . . . X . X 1. Een medeklinker. 2. Een viervoetig dier. 3. Een hard voorwerp. 4. Een plaats in Zuid-Holland. 5. Een gevaarlijk slangetje. 6. Een gevlochten touwwerk. 7. Een medeklinker. De rijen kruisjes moeten hetzelfde woord te lezen geven. 2. Een spreekwoord van 21 letters en 4 woorden. Wanneer de klok een nieuw 9—10—3 slaat, herinneren wij oms steeds aan het voortgaan van den 15—5—6—8. Het kruit ontplofte met een luide 7—18—17—4. Een 13—2—1—20—12—14—11 is een laag struikgewas. En 21 is dezellde letter als 12. 3. Letterraadsel. Vul in: X X X X X 1. lets, dat nat is. X . . . . 2. Een vrucht. X .... 3. De zetel vaneen vorst. X .... 4. Een meisjesnaam. X .... 5. Een vijand van ijzer. De rijen kruisjes moeten hetzelfde woord te lezen geven. Oplossingen bewaren en in ’teind van Maart wegzenden naar L. Roggeveen, Maretaktraat 54, Den Haag. HANS EN GRIETJE. (Om samen luidop te lezen) (Vervolg). Grietje; Jfc ging liever naar lui is. Moede:’ zal zoo ongerust zijn. Vrouw: Welnee, je Moeder zal denken, dat jullie bij je Grootmoeder gebleven zijn. Je Grootmoeder leeft toch nog ? Grietje; Ja. juffrouw. Vrouw; Nou, zie je wel? Ik zou maar blijven. Er is hier een prachtig mooi bedje voor jou, Grietje. Op den zolder. En Hans kan wel buiten slapen, ’t Is toch Zonaar. In dien tuin is een aardig hokje. Daar zal ik een bed in zetten. Hans : Bedoelt u die kooi inden tuin ? Vrouw; Dat is geen kooi. Dal is eeii hok, waar ik van alles in bewaar. Maar nu moet jij er in slapen. Dat kan best. Grietje: Brengt u ons dan heusch morgenochtend weg ? Vrouw: Ja, kleine meid. Morgenochtend vroeg. Ga nu maar mee naar je bedje. Kom maar. O, je zult zoo lekker slapen. (Ze gaan weg). Hans (alleen): Nu kan ik gauw nog een stukje chocola eten. Hap. O, wat lekker. Zoo fijn heb ik ’t nog nooit geproefd:. Stil, daar is de juffrouw weer. Vrouw: Waar ben je, Hans ? Hans: Hier, juffrouw. Vrouw ; Kom mee, dan zal ik jou je bed wijzen. Ik zie niet al te goed, weet je; daarom zag ik je zoo gauw niet. De achterdeur uit en dan rechtuit loopen. Ben je er? Hans: Ja juffrouw. (Ze gaan dje deur uit). IV. Hans zit in dc kool. Hans : Nu zit ik al een heele week in die kooi opgesloten. De juffrouw zei, dat het geen kooi is, maar ’t is er wel een. En een bed staat er ook niet in. Ze praat zoo ruw tegen me. ’t Is net of ze boos op me is. En ik heb haar toch geen kwaad gedaan. Waar zou Grietje toch wezen? Die heb ik ook de. hee’.e week nog niet gezien. Stil, daar komt ze, geloof ik, aan. Grietje: Hans, Hans, waar ben je? Hans: Hier ben ik, Grietje. Grietje: Maar waar dan toch, Hans ? Ik zie je nergens. Hans: Ik ben opgesloten inde kooi. Dat heeft de juffrouw gedaan. Grietje: O, Hans. Waarom? Hans: Dat weet ik niet, Grietje. Wist ik het maar. Weet je, wat ik zoo vreemd eind? Dat ze zoo boos op me is, en me toch zooveel lekker eten geeft. Grietje: Krijg jij dan lekker eten van haar, Hans. Hans: Ja, jij niet? Grietje: Ik krijg bijna niets. Den heelcn 'dag moet ik hard voor haar werken, en zelf doet ze niets. En als ik naar haar zin niet vlug genoeg voortmaak, slaat ze me. Ook krijg ik bijna geen eten. Hans: Arme Grietje. Weet je, wat ik denk. Dat ze een heks is. Ik heb wel eens gelezen van een heks, die kleine kinderen opsloot ineen kooi. En dan gaf ze die kinderen veel eten. Daar werden ze erg dik van. En later wilde ze dan die kinderen opeten. (Wordt vervolgd.) --- FEUILLETON Oneffen Paden. Uit het Engelsch van SILAS K. HOCKING. 22) „Mijn naam is Verwood”, g.ng de vreemdeling voort, «ogenschijnlijk zonder op John’s woorden achtte slaan, en overhandigde zijn kaartje. „Majoor Verwond”, las John een naam. die hem volkomen onbekend was. „En ik zal u maar dadelijk heggen”, ging de majoor voort, „dat ik bezig ben mijn neef te zoeken. Ik ben eerst voor een paar dagen uit Indiü teruggekeerd, en hoor, dat hij reeds voor meer dan twee jaar zijn ouderlijk huis heeft verlaten. Gisteren viel mijn oog op een bericht inde Times waarin gemeld werd, dat een reporter van „Dé Opmerker van Deeping” genaamd Wyburn, plotseling en op geheimzinnige wijze verdwenen was. Nu is Wyburn de naam van mijn neef – Douglas Wyburn”. • „Ja, zoo heet hij”, viel John hem inde rede. „U zegt, dat zijn naam Douglas is?” vroeg de majoor, terwijl hij zich ineen stoel liet vallen. „Ja. Hier is het laatste briefje, dat ik van hem ontving, met zijn handteekening voluit”. „Hoe ziet hij er uit?” vroeg de majoor, met eenigszins bevende stem. John beschreef hem nauwkeurig, en in eenigszins vloeiende bewoordingen. „De jonge heethoofd”, mompelde de majoor. „En nu heeft, hij zich weder uit de voeten gemaakt zonder iemand iets te zeggen zijne betrekking verveelde hem misschien?” „Ik wou, dat ik ken aannemen, dat zijn verdwijnen aan een dergelijke reden kon worden toe geschreven”, antwoordde John. „Ik vrees zeer, dat hem iets' ernst gs overkomen is. Hij is niet iemand om stil weg te loopen. Daarenboven, hij had plezier in zijn werk, en scheen zeer verlangend vooruit te komen”. _ ~U hééft dus niet het minste idee waar hij zitten kan ?” vroeg de majoor met bezorgd gelaat. ■ „Niet het allerminste”. „Maar een volwassen man, die goed bij zijn verstand is, kan toch niet zoek raken ineen klein slaperig nest vaneen stadje als dit”. „Ik stem toe, dat het onwaarschijnlijk klinkt, maar wij moeten de feiten aannemen, zooals zij zijn. Sinds Maandagavond is. er niets van hem gehoord of gezien. Hij heeft zijn overjas aangetrokken en zijn hoied opgezet en is uitgegaan, met het plan terug te komen; en dat is a’les wat wij weten. Hij is niet teruggekomen,. en waar hij is, weet de Hem dl alleen”. „U vreest dus, dat er een misdaad in ’tspel is?” „Ik weet zelf bijna niet, waar ik bang voor ben. Hij heeft geen enkelen vijand inde stad, zoover ik weet. Hij was wel op ’t laatst van November het middel, dat een paar inbrekers inden va! liepen, doch die zitten nu achter slot en grendel. Ik heb mij wel jeens afgevraagd, of de een of ander hunner medeplicht'gen misschien wraak op hem genomen heeft. Dat is echter zeer onwaarschijnlijk. Als hem eenvoudig een ongeluk was overkómen, dan zou dit nu reeds lang ontdekt zijn”. „En u zegt, dat hij zich'goed heeft gedragen, sedert hij hier inde stad woont; ik bedoiel, dat hij altijd kalm geleefd heeft ? U weet, jongelui zijn jongelui”. „Ik kan u verzekeren, mijnheer, dat er op zijn leven niet het minst is aan te merken. Persoonlijk heb ik hem nog niet lang gekend, dat is waar, maar zijn huisjuffrouw geeft de gunstigste ge tuigenissen omtrent, zijn levenswandel. Volgens haar, heeft hij geen enkele ondeugd” „Zoo. Ik was anders bang 'dat nu dat hij eerder een anderen weg zou zijn opgegaan, U weet zeker, dat hij geheel gebroken hertt met zijn vroegere omgeving?” „Ik weet weinig of niets, van zijn vroeger leven”, antwoordde John. „Wij ontdekten, natuurlijk, dat hij een man van opvoeding en beschaving was, en bemerkten dat hij betere dagen had gekend”. „Zijn moeder beweert, dat hij in geen enkel opzicht deugt”, zedde de majoor, die mededeelzaam werd. „Maar ik moet zeggen, dat ik de partij kies van den jongen. Natuurlijk hecht ik alan godsdienst, en dat alles; en ik hoop altijd te blijven wat ik ben; een beslist voorstander va!n de kerk; maar mijn zuster gaat mij te ver. Zij heelt haar huis gevuld met allerlei vreemd volk —■ geestverwanten, noemt zij ze en ik vrees, dat ze bijna al haar geld heeft verspild. Ik zeg dit tot u,. want u zijt een vriend van den jongen”. „Ik heb hem nooit over zijn moeder hooren spreken”, antwoordde John. „Hij vermeed zelfs zorgvuldig over zijn vroeger leven, te spreken”. „Dat was mooi van hem. Ja, daar heb ik hem des te liever om. Ziet u, hij was voor prédikant bestemd, maar toen hij bijna met zijn studie klaar was, gaf hij het op hij zei, dait hij bet' niet eens was, met een paar van de artikelen, of iets van dien aard. Hierin sympathiseer ik niet met hem. Godsdienst js iets, dat wij geen van allen begrijpen. Wij moeten maar met den dichter zeggen: „met begrijpen zal ’tniet gaan, neem het onbegrepen aan”, ten minste, dat vind ik. Het was vreeselijk hard voor zijn moeder, zooals u denken kunt. Zij voelde zich verplicht afstand van hem te doen; en dat is het hardste van alles. „Maar wat zegt zijn vader van dit alles?” vroeg John. „Ja, ziet u, hij had een betrekking in Indië, en zag zijn vrouw en zijn zoon weinig. Hij was een goed man in zijrf soort. Zijn ziel ruste in vrede”. „Is hij dood?” • „Hij is anderhalf jaar geleden gestorven dat heeft mijn zuster een gevoeligen stoot gegeven. Zij is niet meer wie zij was. En ik ben overtuigd dat zij in haar hart naar den jongen verlangt. Dat is de reden, dat ik hier naar hem ben komen zoeken.” „Hij is een jonge man, waar zijn moeder irofsch op moest zijn”, antwoordde John met warmte. Ik heb erg veel medelijden met mijn zuster, sprak de majoor. Aa,n den anderen kant heb ik ook medelijden met den jongen. Ik zou graag zien, dat hij weer thuis kwam”. ) „Dat verbaast mij niet. Het spijt mij al'een maar dat u niet een paar dagen vroeger zfljt gekomen”. „Wij wisten op geen stukken na naar welk einde van de wereld hij was .gegaan”. „O, en juist uit het bericht, waarin zijn verdwijnen vermeld werd, hebt u bemerkt, waar hij zal?” „Precies. Maar liet schijnt, dat ik niet veel verder ben gekomen. Misschien as hij nu reeds op weg naar Amerika”. „Dat denk ik niet. Het is niet waarschijnlijk, dat een man naar Amerika vertrekt zonder een cent op zak, en zonder een spoor van bagage”. „Waar ter wereld kam hij dan zijn?” „Dat is een vraag, die ik mijzelf deze laatste drie dagen voortdurend heb gesteld”, antwoordde John. „Maarde aarde kan hem toch niet hebben opgeslokt”. „Ik veronderstel vam niet; en toch hebben we iedere waarschijnlijke en onwaarschijnlijke plaats doorzocht. Wij hebben in-alle richtingen geïnformeerd. Wij hebben naar al de bladen beschrijvingen gezonden van zijn uiterlijk voorkomen. Wij hébben in één woord ajl het mogalijke gedaan”. „Maar ik neem toch niet aan, dat het een hopeloos geval is”, zeide de majoor opgewekt. „Dat zou ik zelf ook niet graag doen”, antwoordde John. „Ik hoop ieder oogenblik, dat er bericht op het kantoor komt, dat hij gezond en wel ontdekt is geworden”. De majoor stond langzaam van zijn stoel op en begon zijn handschoenen aan te trekken. „In geval u iets hoert, zult u het mij dadelijk laten weten?” vroeg hij. „Zeer stellig zal ik dat doen”, antwoordde John. „Ik logeer in het hotel „Statdn”, deelde hij mede. „Ik hoop, dat we spoedig bericht van den jongen schelm zullen ontvangen. Ik moet u mijn verontschuldiging aanbieden, dat ik vanmiddag zooveel van uw tijd in beslag heb genomen”, en een diepe buiging makende, verliet hij het kantoor. Op de trappen viel hij bijna overeen der reporters van het blad, idjie op weg was naar het kantoor van den redacteur, dm een gerucht te gaan mededeelen, dat juist inde stad de rondte begon te doen. Men vertelde name ijk, dat een paar jongens, d:ie vroeg inden morgen voorbij de fabriek waren gekomen, daar vreemde, steunende en klagende geluiden uit hadden hoo-ren voortkomen. Do jongens waren verschrikt naar huis geloopen en hadden hun wedervaren aan hun moeders verteld, de moeders weder aan anderen, en zoo' was het verhaal eindelijk aan eender reporters ter oore gekomen, diie met het nieuws naar zijn chef was gesneld. John Sug,den luisterde zwijgend, tot de geschiedenis uitwas, en zeide toen: ;,Zijt gij iemand op de trappen tegengekomen, toen ge naar boven kwaamt ?” „Ja, een oudachtige mijnheer, met een langen grijzen knevel”. „Loop hem na en roep hem terug. Hij is naar het hotel „Station” gegaan’’. Een paar minuten later was de majoor weder terug inde kamer van den redacteur, buiten adem en hijgend. John Susden verhaalde in weinig woorden, hetgeen hem zooeven was medegedeeld. „Gegil en gesteun komt niet uit steenen”, zeide de majoor. „Het mag Douglas n’et zijn, 'dan is het toch iemand anders, ais ten minste de geheele geschiedenis geen verzinsel is”. „Ik beken, dat ik niet erg hecht aan zulke kinderpraat”, zei John. „Naar alle waarschijnlijkheid hebben de jongens niets ergers gehoord dan het krassen van een uil. Maar voor ’t oogeinbiük kunnen we niets onbeproefd laten, wat maar met mogelijkheid tot het vinden van Wyburn zou kunnen leiden”. „Wie weet den weg1?” „Ik”, zeide Duncan de reporter. „Best, wij drieën zullen gaan”, zeide John. „Maar we zullen lantaarns moeten meenemen, want het zal donker zijn, eer we daar aankomen”. Een half uur later zaten de drie heeren fn een vigelante ©n reden snel door de stad inde lichting van de fabriek van Diggles. HOOFDSTUK XX. Het geheim van de fabriek. Het was geheel donker tegen d.n tijd, dat de majoor, John Sugden en Duncan, de reporter bij de fabriek aankwamen. De oude fabriek stak tegen zijn donkeren achtergrond spookachtig -en huiveringwekkend af. De kille Maartsche wind klaagde en zuchtte door de bladerlooze boomen en riep angstaanjagende geluiden wakker inde leege zalen der verlaten fabriek. Gedurende eenige ©ogenblikken stonden de drie mannen stil en luisterden, maarde stem van den wind was het eenig geluid, dat zij hoorden. Toen riep John Sugden verscheidene malen:'„ls hier iemand ?” maar geen antwoord kwam uit de duisternis; de plaatswas even stil en verlaten als een kerkhof. „Ik vrees, dat we voor niets zijn gekomen”, zeide de majoor op knorrigen toon. „Hoe zou ook iemand het in zijn hoofd halen, naar een plaatste gaan, als dieze”. „Toch stel ik voor, nu we hier eenmaal zijn, de plaats grondig te onderzoeken”, antwoordde John Sugden. „Stellig”. Én de majoor liep de trappen op, die naar den stoep voerden. John en Duncan haastten zich hem te voegen, en een paar minuten later hadden zij hun lantaarns aangestoken en waren zij hun onderzoek begonnen. Het was geen groote fabriek, cn na ©en kwartier hadden zij ieder hoekje en gaatje onderzocht. Toen gingen zij naar buiten en liepen er om heen, en lieten hun lantaarns in iederen hoek schijnen, en keken in iederen kuil en staken hun stokken in iederen hoop afval en rommel. „Nu, wat mij betreft, ik heb er genoeg vaat’, zeide de majoor, „en ik stel voor terug te keeren”. „Ja, dat moesten we maar doen”, antwoordde John Sugden ©enigszins aarzelend. „Het is een groote teleurstelling, niets te ontdekken”, zeide de reporter. „We hebben een menigte uilen en vleermuizen ontdekt”, zeide de majoor boos, „en als w© hier nog veel langer blijven, zullen we ontdekken, dat we een verkoudheid hebben opgeloopen”. „U zult de koude dubbel voelen, daar u zoo pas uiteen warm klimaiat zijt gekomen”, zeide John. „’tls hier zoo griezelig als op een kerkhof”, was het antwoord, „en ik heb een gevoel alsof ik niel goed wijs ben, dat ik hier zoo met een lantaarntje in het donker irondscharrel”. ,;Dan moesten we maar liever onze lichten uitdoen en terugkearen”, antwoordde John. Zij stonden onder aan do trap, die naar de oude machinekamer voerde, gedurende dit gesprek. (Wordt vervolt/d.) ---