DE UITKIJK Men moet niet alle glimlachjes en vriendelijke woordjes gelooven. De menschen doen vaak maar zoo’n beetje, omdat een kwaad gezicht niet mooier maakt. Ze doen het ook vaak om achter dit masker van vriendelijkheid hun ware stemming en hun werkelijke bedoelingen te verbergen. Wie ouder geworden is, heeft dat ervaren en daarmee grootendeels het geloof en het vertrouwen van zijh jeugd ingeboet. Maar tegenover dit verlies staat een winst aan praktische levenswijsheid en voorzichtigheid. Men kijkt uit en luistert naar wat anders dan den oppervlakkigen zin der woorden en den parel der glimlachjes. Dieper hoort men den toon, die de woorden zin geeft en de toon-van het hart is. E:n het k'an zijh, dat een enkele uitdrukking voldoende is om de ware houding en bedoeling te openbaren. Dan laat men de glimlachjes en vriéndelijke woordjes voor wat ze zijn en glimlacht stil in zichzelven, omdat men begrepen heeft. Het is mogelijk, dat Briand, Frankrijk’s minister-president, ook geglimlacht heeft, toen hij! de Engelsche nota in ontvangst nam. In de wereld der diplomaten en politici pleegt men nog meer te glimlachen dan in die der gewone menschen en de glimlach heeft daar eerst recht een verbergende bedoeling. Maar Briand’s glimlach zal wel een beetje bitter geworden zijh, zoodra hij zich buiten het bereik der spiedende Engelsche oogen wist. Men leest tegenwoordig weer heel veel over de hartelijkheid der Fransch-Engelsche betrekkingen. Van beide zijiden verzekert men dat Engeland en Frankrijk het ten opzichte van Opper-Silezië nu geheel eens zijh en de kwestie is geregeld. Dat zijin de glimlachjes en vriéndelijke woordjes, waarachter een levenswijs mande verborgen waarheid zoekt en die soms plotseling ineen enkele uitdrukking, inden toon der woorden zoo wonder duidelijk naar voren springt. Briand heeft dien toon ongetwijfeld ook gehoord en de beteekenis ervan verstaan. Want de toon der Engelsche nota is ondanks alle vriendelijkheid een beetje kort en klinkt zelfs ongeduldig. De Engelschen worden blijkbaar eindelijk het Fransche imperialisme een beetje moe. En de gunstige stand der lersche kwestie zoowel als j de nederlaag! der Turksche nationalisten geven hun de gelegenheid dit te toonen. Zijl Zijin een en al vriendelijkheid en tegemoetkomendheidi en willen graag alle middelen overwegen, waardoor zij: Frankrijk van dienst kunnen zijn. Maar.... zijl vinden, dat de Opperste Raad ' nu eindelijk ter regeling van de Opper-Silej zische kwestie bijeen moet komen, dat er voor ; het zenden van nieuwe Fransche troepen geen reden en dit zonder goedkeuring van den Raad ongeoorloofd is en... willen nu ein; delijk wel eens weten, waar Frankrijk naar toe wil. Die laatsten woorden vooral moeten den , glimlach om Briand’s lippen tot een bitterder I trek geplooid hebben. Dat klinkt zoo heelemaal niet bondgenootschappelljlk’, zoo bijha alsof men het vertrouwen op zei. Wanneer de oorlog er niet geweest was en -de gezamenlijke Duitsche vijland, dan zon men bijl zoo’n uitdrukking denken aan den vooravond vaneen ulti: matum en vaneen Fransch-Eingelschan oorlog te staan. „Totdat Engeland een helder inzicht gekregen heeft inde bedoelingen van Frankrijk”, zoo plachten de regeeringen elkaar toe te spreken, wanneer een ernstigve oneenigheid tot een oorlogsoonflict neigde. Dat oorlogsconflict dreigt nu nog niet. Vrees voor herleving van het Duitsche gevaar beschermt er tegen. Maar hoe lang nog? Werkelijk het ziet er met de Fransch-Engelsche vriendschap bedenkelijlk1 uit. En alle vriendelijkheden en glimlachjes kunnen dat feit niet verbergen. Met de Grieksch-Turksche vijandschap gaat het wellicht wat beter. De Turken hebben blijkbaar slaag genoeg gehad om te ontwaren, dat een goede buur beter is dan een verre vriend. Ze spreken nog wel van Turksche * overwinningen en van verdediging van den vaderlandschen bodem tot het uiterste, maar dat zijh ook een soort glimlachjes, waarachter men de waarheid pleegt te verbergen. En het zou geen wonder zijin, wanneer ze nu tot de ontdekking kwamen dat een bemiddeling der Entente-mogendheden het beste middel tot oplossing van hun geschil met Griekenland en van de Klein-Aziatische kwestie is. Voor Sowjet-Rusland zou het ook een leelijke tegenvaller zijn. Het nationalistisch Turkije is een waardevolle bondgenoot voor de communistische propaganda in Azië. En van temeer beteekbnis, nu die propaganda in Europa hoe langer hoe meer in het gedrang dreigt te raken. De Servische regeering: heeft er zelfs de doodstraf op gesteld. Geen halve maatregel zeker. Maar of het helpen zal ? Men zou haast gelooven, dat er v'an die propaganda en van de communistische leer wel een bijzondere kracht moet uitgaan, als dergelijke strafbedreigingen noodig worden. Maat ook met de doodstraf houdt men geen nieuwe leer tegen, bevordert men ze veeleer. Dat moesten regeeringen als de Servische en Hön- 1 gaarsche bedenken. j De bolsjewiki in Rusland lachen ongetwijfeld j in hun vuistje bijl deze nieuwe bedreiging. Het gaat hun niet te best tegenwoordigl, ze kunnen j zoo’n hulp best gebruiken. --- BINNENLAND WESTLAND. Conferentie te Genève. In ons vorig nummer deelden wijl mee wie door den minister benoemd zijin Nederland op deze conferentie te vertegenwoordigen. De tuinbouw zal met bijlzonder veel tevredenheid de benoeming van den heer F. V. Valstar të Naaldwijk begroeten, die onder de . teer wetenschappelijke leden van de raadgevende afdeelingen de zuivere praktijk vertegenwoordigt en die dit als Westlandsche tuinbouwer in meer dan dubbele mate vermag, omdat hij door Zijh arbeid der laatste jaren ongetwijfeld een goed en helder inzicht heeft gekregen omtrent den tuinbouw in geheel ons land. Wijl hebben al herhaaldelijk gewezen op het groote belang van de bijleenk'omst te Genève voor onzen land- en tuinbouw. Tot vervelens toe misschien. Maar dit deden wijl inde overtuiging, dat juist op vakgebied onze anders zoo ijlverige land- en tuinbouwers zoo troosteloos traag zijh. Een kleine vleug van beweging is inden landbouw opgewekt en gaande treweest. Maar met het werk'seizoen luwde ook deze. De tuinbouw zweeg geheel, behoudens enkele stemmen en een woord van verzet in een paar vergaderingen. Maar alle eenheid van front ontbreekt. Of liever er is van werkgeverszijde geen front, omdat een vast geleide be- j weging ontbreekt. En toch wij! herzeggen het a’aat het om groote dingen en wel inde eerste plaats j om de beperking van den arbeidsduur en de beperking van den arbeid van vrouwen, kinderen en hUisgenooten. Dat zijin zakten, die de hartader van het bedrijf treffen. Zeker, er is in het algemeen een houding van land- en tuinbouw bekend. Die houding is uitte drukken inden wil en den wensch: vrijheid; geen wettelijke regelingen! Maar daarmee komt men er niet. Dat staat volgens de mannen van gezag en inzicht wel vast. En dan gaat het er om de vrijheid zoo goed en zoo ver mogelijk te handhaven en haas te blijven in eigen zaak. Welnu, de tuinbouw heeft inden heer Valstar dan althans een wakkere strijlder voor en een kloeke verdediging van die mate van vrijheid gevonden. Daarvan kan men overtuigd zijh. Doch dit is niet genoeg. Het is alleen een moedgevend begin vaneen groot werk. De heer Valstar is ten slotte een man alleen. Eerst dan heeft zijh woord kracht en gezag, als hij1 het recht heeft te zeggen: ik spreek namens heel den Nederlandschen tuinbouw. Dat recht moet de tuinbouw hem verschaffen door zich in vergaderingen van plaatselijikte vereenigingen, van kringen of bonden te uiten. Hoe komt men tot die uitspraak, waar de eigenlijke organisatie voor socialen arbeid ontbreekt? Waar men dus niet vereenigd is in patroonsvereenigingen volgens de partijlijn? Wel eenvoudig door uit noodzaak en zelfbehoud te spreken, zooals men als patroons vereenigd is, onverschillig in welken vorm. Kan men geen dubbele opdracht aan den tuinbouwadviseur voor den praktischen arbeid (den heer V.) verstrekken?, b.v. deze: Ten i°. De tuinbouw moet volgens den aard van het bedrijf volledige vrijheid voor de regeling van den arbeid behouden. Ten 2°. Mocht wettelijke regeling onvermijdelijk zijh, dan dient dit zoo te geschieden, dat arbeidsduur en de arbeidsvrijiheid niet onmiddellijk door wettelijke voorschriften worden geregeld, doch dat dit wordt overgelaten aan de organisaties van werkgevers en werknemers naar plaatselijlken of strekelijken aard of behoefte, volgens algemeene bepalingen, die vrijL heid en bewegingsruimte aan het bedrijf laten. Langs dezen weg en op deze wijze zou er kans zijh, dat de tuinbouw zich nog' hooren liet, voor er te Genève gesproken en besloten wordt. Wij' voor ons zouden de stelling gaarne verdedigen, dat een internationale regeling van de arbeidsvraagstukken in land- en tuinbouw eenvoudig' ónmogelijk' is wegens de groote en eigenaardige verschillen inde verschilleade landen. En dus zouden wijl zeggen: niet naar Genève. Doch waar daartoe reeds is besloten zouden wijl daar aan het Zwitsersche meer hardnekkig elke internationale regeling bestrijden. Nederland heeft naar den aard van zijln volk, van zijn bodem en van zijn klimaat zijn eigen behoeften, welke niets te maken hebben met die van Zwitserland, Spanje of Amerika. Op het gebied van den bedrijffsarbeid voor land- en tuinbouw schijnt ons deze internationale vinding een dweepende droom, een ongezonde uiting van de internationale gedachte, die als een bevlieging de wereld als ’tware na den oorlog heeft omarmd. Wijl gunnen de groote mannen, of zij die denken het te zijln, gaarne deze bevlieging, als zij! Nederland maar baas laten over de regeling van zijh eigen zaken in zijln eigen bedrijf op zijn eigen land. Trouwens deze toon zal op het congres te Genève niet ontbreken. Van gezaghebbende zijlde in Frankrijk b.v. is de doelmatigheid en mogelijkheid van internationale voorschriften inzake den land- en tuinbouw met nadruk1 betwist. Het zou, te wenschen zijn, als de geheele Nederlandsche afvaardiging van werkgeverszijde dat standpunt kon deelen. Van arbeiderszijde denkt men juist andersom. Men hoopt door medewerking en invloed van het buitenland juist te bemachtigen, wat men zeker onbereikbaar acht, als Nederland zelfstandig de vraagstukken moest regelen. Want men weet aan die zijdo zeer goed, hoe krachtig afwijizend de Ned. land- en tuinbouwers, schier als één man staan zelfs tegenover inmenging van de regeering inden bedrijfsarbeid, omdat men van hun kant van elke wettelijke regeling! vreest berooving van de vrijheid, die voor hun bedrijf juist zoo onontbeerlijk is, gebonden ein onderworpen als het is aan de natuur en hare wisselende en grillige verschijnselen. In het Ned. Landbouwweekblad komt het volgende voor over Werkeloosheid op het platteland. Al moge de crisiswerkloosheid zich in het eigenlijke land- en tuinbouwbedrijf niet in zoo hevige mate doen gevoelen als in andere industrieele bedrijven; zoo neemt dit niet weg, dat in t4j|d van economische inzinking, de werkloosheid ten platte lande een hoogst ernstig karakter kan aannemen. Zulks is een gevolg van de omstandigheid, dat tal van arbeiders ten platte lande in normale tijiden werk' vinden, behalve inden landbouw, in daar gevestigde industrieën, welke zooals de aardappelmeelfabrieken, strokartonfabrieken, conservenfabrieken dn andere, ten nauwste met het land- en tuinbouwbedrijf zijn verbonden. Het veenderijbedrijf, en het mijnbedrijf zijn eveneens op het platteland gevestigd; inkrimping dier bedrijven heeft dan ook uit den aard der zaak werkloosheid inde dorpen ten gevolge. Bovendien woont op het platteland een groote vlottende bevolking, welke in normale tijiden in binnen- en buitenland volop loonend werk kan vinden. In tijiden als wij thans beleven houdt die werkgelegenheid grotendeels op, hetgeen voor velen werkloosheid beteekent. De oorzaak van het stopzetten dier bedrijven is grootendeels te verklaren, doordat het verband tusschen den verkoopprijs van het product en de productiekosten (hoofdzakelijk arbeidsloon) verbroken is. Herstel van dit verband zal sterk worden bevorderd dooreen aanpassing van de loonen aan de verlaagde prijlzen der producten. Voorshands ondervindt de daling der loónen een groote belemmering in het feit, dat tengevolge van allerlei groepen, die staan tusschen den producent en den consument, de kleinhandelprijlzen kunstmatig' hoog worden gehouden, waardoor de koopkracht der loonen op laag peil blijft. Vandaar mede het groot verzet van de arbeiders tegen verlaging van den loonstandaard. Daling van de loonen en Van de te groote winsten inde tusschenhandel zijln echter een eerste vereischte om tot gezonde verhoudingen te kómen en de crisis te bezweren. Bij! ons te lande is een deel der arbeiders ten platte lande aangesloten bijl, werkloozenkassen. Hoewel de Commissie het toejuicht, dat de landarbeiders zich opofferingen getroosten om in tijden van werkloosheid niet zonder inkomsten te zijh, is bij1 haar, gelet op de zoozeer van de nijverheid afwijkende toestanden inden landbouw en de ervaring der beide laatste jaren, de vraag gerezen, of navolging van de verzekering, zooals -zijl in andere bedrijlven bestaat, inden landbouw wel practisch uitvoerbaar is. Tengevolge van den langen duur der werkloosheid zijh de fondsen dier kassen uitgeput en bijl wijtee van noodmaatregel worden de tekorten door de overheid aangevuld. Het is duidelijk, dat zulks op den duur tot hoovst ongewenschte toestanden aanleiding moet geven, daar dit feitelijk neerkómt op bedeeling. Ten einde althans van de zijde der arbeiders tegenprestaties uitte lokken, worden allerwege meer of minder loonende werkverschaffingen op touw gezet. Daar men hier vaak met voor dien arbeid ongeschoolde arbeiders te doen heeft, welke bovendien aan een hoogëren loolnstandaard gewend zijh, hebben deze werkverschaffingen maar al te vaak een onvoldoend loonend karakter en komen de kosten voor een niet onbelangrijk deel ten laste van de gemeenschap. Het is duidelijk, dat bij langen duur bovengeschetste gang van zaken tot onhoudbare toestanden moet leiden. Werkloosheidsuitkeenngën uit de publieke kas worden ten slotte betaald uit belastingpenningen, die ten slotte uit de opbrengst der productie moeten komen. Worden de belastingpenningètn op groote schaal op dergelijke wijze besteed, d.w.z. dat een belangrijk deel van de bevolking meer verbruikt dan het voortbrengt, dan zou dit leiden tot algemeene maatschappelijke verarming. --- Advertentie RRNNEMERS-MATERIRRL nHnrarawiawM lm 0.1 LINT j I Deltt Den Haag-Hotterdam 1 I Tel. 33 tWv.WMKattSBE mmSSESMima ASSURANTIËN N.V. As*ur en Effectenkantoor voorheen C. GHISLAIN. Maassluis Tel. 4 Hypotheken, Assurantiën, Effecten, Coupons, Vr. waarden. K. KLEIJWEGT Hoek v. Holland. Tel. 45. Taxateur. Sluit bij solide maatschappijen. AUTOMOBIELEN Eerste Maassl. Auto Verhuur-Inrichting. EMAVI. Garage Boon es tr. Tel. 103. Annex: Motor- en Rijtwielh. --- Advertentie i BANKETBAKKERIJ M. HONDERS Emmastraat 6, Naaldw ijk. Op alle gebied ruim gesorteerd. BANKINSTELLINGEN INCASSO-BANK Koornmarkt 41 Delft ■ Telefoon 7 en 850 Alle Bankzaken. Safe Deposit. De M|ddenstand»bank 'Binnenwatersloot Delft Telefoon 620 Credieten Deposito's Incasso’s Spaarkas 5 °/o. NOORDHOLLANDSCH LANDBOUW-CREDIET Bijkantoor Delft Oude Delft 141 Tel. 201/29° Alle Bankzaken. Safe Deposit. I-TTIIUII I 111 —— J. VAN REES ’s-Gravenzande Telef. 15 Kassier-Comm. in Effecten en Assurantiën --- Advertentie RLPHfIBETISCHE ADRESLIJST voor HANDEL en INDUSTRIE VOOR HET WESTLANQ, MRRSSLUIS EN HOEK VAN HOLLAND 1e GEDEELTE --- Advertentie H. HABEKOTTÉ & Co. Voorstr. 72-74 Delft Tel. 906 Het vertrouwde adres voor aanschaffing en reparatie. JOH. SCHMIT .Heerenweg 33, Rijls wijk. Rijwielen nieuw en gebruikt. Verhuren van Automobielen. Levering van Benzine, Olie, Banden enz. L. VINK Zeestraat 31-33-35, Loosduinen Tel. 47. Ged. Autoreparateur chassis, motor en carrosserie. Levering van automobielen. H. M. GRIMBERGEN Wilh.str. 27, Loosduinen. Tel. 37. Electr. Smederij! Autog. metaalbew. Tuinbgereedschappen. Rijwielen. ~ BABYKLEEÜING"en“ POPPEN fa. F. VAN KEULEN Pompenburgsingel 138 R’dam Speciale inrichting voor ' POPPEN-8 * BY’S Poppenpruiken, Babykleeding en Poppenonderdeeien. --- Advertentie , Westl. Crediet-, Deposito- & Effectenbank Loosduinen Manster II aagweg 1, Molenstr. A3lO, Td. no. 6 Tel. now 31. Alle Bankzaken. . j ~""~BAZRR DELFTSCHE BAZAR ! Jacdb Gerritstraat 12 Delft j Telefoon 642-666. Speelgoederen – Huishoudelijke- en luxe-artikelen – Emaille waren. , HOEN. ” Warenhuis, Naaldwijk. De grootste sorteering in cadeaux voor groot en klein. “BLOEMEN MAGAZIJNEN CHR. BUYSJr. Groote Markt 14 Den Haag Metalen Grafkransen in doo*en Grafmonumenten i Kunstbloemen in ruime keuze •~~BÖËKHfINDEiT~ M. STAD ROTTERDAM Haagsche Veer 86b, Tel. 1384 Oude en nieuwe boeken te koop 'gevraagd. Overal te ontbieden. --- Advertentie CARROSSERIEFABRIEKEN M. G. LANGEN Beestenmarkt 27, Delf t. Spec. ingericht voor Vrachtauto-carosserieën. Vraagt prijsopgave. CENTRALE VERWARMING GEBRS. ONNEKINK '2e Weenast. 3 Rotterdam Koperslager. Handel in Melkkannen enz. Reparatie spoedig en billijk. CHOCOLÏÏDE^^ÏÏNBONS WED. J. W. HAANEPEN Voorstraat 1 Delft. Suikerwerken, Kleingoed en Beschuit. COMF. KEUKEN-INRiCHT A. J. BROUWERS Jr. Lange Geer h. Breestraat Delft Telef. 271 – Badkamer-Installaties, Kinderwagens, Haarden Kachels. DELICATESSEN firma S. WOLTERBEEK Wijnhaven 19, Delft. Tel. 199. Fijhe, luxe vleeschwaren. Comestibles. Delicatessen. Indische ingrediënten. --- Feuilleton, Frins Alexander van Skilov door MORICE GERARD. 24) „Ik geloof niet, dat het goed voor u is, lieve, alleen te zijln. Uw broeder kon nu hij geen bepaalde bezigheid heeft, och zeker veel bij' u zijln?” „Micihal heeft vandaag werk te doen gekregen. Hij! heeft verbazend veel verstand van hout en heeft vaneen edelman, die een bezitting heeft gekocht, waar de hoornen geschat moeten worden, de opdracht gekregen er naar te gjaan zien en zijd oordeel over hun waarde te zeggen. Die bezitting is op eenigen afstand van Dettineu.” „Dat spdjlt mij; ik geloof, dat hij beter had gedaan u op te passen”, was het antwoord van Jutditli, die zooais gewoo-nlijk op haar s‘uk bleef staan. Het meisje lachte, maar het was geen vroolljfk lachje en het maakte haar aan het hoesten. Zij 'biracht haar zakdoek aan hare lippen, en Judith zag, toen zij; hem weer neerlegde, dait er een beetje bloed op was. ~Ik vrees, dat wijj niet sterk symlpathiseeren, de arme Michal en ik”, zeide Sophie, toen zij het gebruik van hare stem had herkregen. „Het is heel ondankbaar van mijl dat te zeggen, want hijl heeft alles voor mij' gedaan; hij is inderdaad vader en moeder tegelijk voor mij geweest, maar hij heeft mij nooit begrepen, en ik ben bangl, ziet ge, dat ik heml nooit begrepen heb.” Juidith was niet verwonderd over die bekentenis. Er scheen weinig overeenkomst te zijn tusschen dat teere „porseleinen poppetje”, zooais zij haar in hare gedachten noemde, en de stevige, sterke, bars-ahe man met zijh luide stem, dien Judith ih haar vaders heiligdom had ontvangen. „Michals leven”, ging het meisje voort na een pauze, waarin zij' scheen uitte rusten, „is hijha geheel1 inde open lucht doorgebracht en is, door den aard zijlner bezigheid zeer eenzaam geweest. Ik' denk, dat het er toe heeft geleid, dat hij! zich ito. zich zelf ging opslu-Petn. Ik placht hem weken lang1 niet anders dan bijl m&ailtijlden te zien, en dan sprak' hij' maar heel weinig er was niet veel om; over te praten.” Met een zweem vaneen glimlach voegde zij! er bijl: „Bijha de eenige gebeurtenissen waren het kbmlen en gaan va.n den Prins naar en van SkÜov.” Sophie sprak het woord „Prins” met een onbeschrijfelijke stembuiging uit. Die verried een zonderling mengsel van gevoelens. Ze sprak van den eenigen roman vaneen eenzaam1 leven en zijln onvermijdelijke droevige voortzetting. Judith wist bijlna, niet, hoe zij het gesprek möest voortzetten. Het Scheen, alsof zijl ih de heiligste schuilhoeken van het hart wilde binnen dringen, alsof zijl een vertrouw elljken brief wilde lezen, die voor een ander bestemd was. Sophie strekte hare hand uit naar Juidith LowenfeTs, alsof zij haar een beetje lichamelijke sympathie vroegl. Hare bezoekster nam die hand en streelde ze zacht imiaar zij! wist toch, 'dat zij' reisd-en ih een voor haar onbekend land, ih streken, waar zijl nooit zou komen. Want mannen en vrouwen beide mog'en leven en beminnen; doch indlen in hum leven en liefde geen element van opoffering is, kunnen zij! ontelbaar vele dingen verkrijgen rust, tevredenheid, weelde van bezit maar door de allesb'eheerschende wet van evenwicht, verliezen zijl iets, dat de hoofdzaak', het 'beginsel' van allles is. Er zijh muziekinstrumenten, 'die, aoor een meester bespeeld, de wereld in verrukking brengen en de toej juiehing 'der menschen winnen. Het schijht j alsof men niets beters kan verwachten of ver-I langen, tot dat iemand anders een snaar aan-I raakt, welkte tot nu, toe nog1 onbepaald was, ! en men 'bevindt, dat het instrument niet alleen j heeft te beschikken overeen wonderbare harmonie, maar ook' piver een ziel. Zulle spel wordt niet toegfejuicht. Dat zou heiligschennis zijln. Zijh belóonihg is stilte; terwijl menschen met hun eigen ziel' spreken, zijh zijl s'ïl. „Gij: hébt hem gezien?” vroeg Sophie. Michal had zijh zuster niets medegedeeld van de zaak' bijl Lowenfels, behalve het feit, dat de Prins en de bankier getwist hadden en ’ er slagen waren gevallen. Hijl had haar dat moeten zeggen, om een verklaring te geven van zijh bezoek aan Juidith en hare aanslaande komst bij1 Sophie. Het was teekenend voor de verhouding tusschen broeder en zuster, dat de laatste geen vragen had gedaan. Zijl was vooral terughoudend geweest, daar het den Prins betrof. „Ja, ik heb hem1 gezien”, antwoordde Judith met een zonderlingen nadruk, waarvan hare toehoorster de bedoe’ihg niet begreep. Zijl begreep echter, dat onder Judith’s antwoord lag verborgen, dat deze laatste niet heel gunstig over Prins Alexander dacht. ,x,Als men hem ih Dettineu- ziet”, zeide het meisje zacht, „waar anderen via'n zijh rang en positie zijh, kan men zÊidh moeilijk voorstellen, wat de Prins te Skilov is. Het is zijhe Hoogheid dit, en zijhe Hoogheid dat, wat er ook wordt begonnen. De zon scheen van de aarde te verdwijhen, wanneer hij' niet op het kasteel was, om ons weer te bezoeken, wanneer hij' terug kwam met zijh paarden en bedienden.” „Dee stralen der zon verschroeien somtijds”, zeide jdjuilh. bijha, onwillekeurig dat beeld gebruikend. Sophie- maakte hare hand uit die van Juidith los en wendde hot gelaat af naar het venster. Het was -eigenaardig, dat op- dat oogenWk de duisternis zich merkbaar maakte, d-aar de laatste stralen, het vaarwel der ondergaande zon, nog even door het vertrek speelden en toen verdwenen. Judith wist, dat Sophie schreide, want haar teere gestalte deed de sofa schujdden. Verder was er geen geluid, De tranen van ©en brekend hart zijln nooiit hoorbaar. Het geluid is van bannen, niet uitwendig. JiUidith wist niet, wat zij' zou doen. Zij kon hare tong wel afgebeten hebben, omi wat zijl gezegd had. Toch was het waar en natuurlijk genoeg van haar eigen gezichtpunt. Zijl begreep het niet, kon en wilde het nooit begrijpen. Toch gevóelde zijl sympathie, evenals een kind heeft met het zichtbare verdriet vaneen volwassene, en met ©enigszins dezelfde beperkingen, zij merkte het op, maar begreep niet, wat het inhield. Judith knielde bijl de sofa. neer, sloeg haar arm om het meisje en kuste haar fijlngevormd oortje, het ©enige zichtbare deel van haar gelaat „Het spijt mïj! zoo, dat ik! dajt gezegd heb”, fluisterde zijl; „denk er niet meer aap. Zeg, dat gij! mij! vergeeft.” Sophie keerde zich om' en verborg' hare heete wang op JuÜith’s schouder. Daar lag! zijl eeru0e minuten naar adem te hijlgein. Geen van * ® sprak. Toen het meisje haar hoofd oplichtte Van die vriendeilijke wijkplaats, scheen het hïjha, alsof zij' de woorden had vergeten, welke hare uitbarsting van gevoel hadden veroorzaakt, want zijl vroeg: „Vindt gij! hem' heel knapl, Judith ?” „Ja, lieve, verreweg den knapsten man, dien ik ooit heb gezien”, antwoordde: deze, ditmaal zonder voorbehoud. „Ik heb gaarne, dat gij weet’, zeide Sophie, voldaan over die toestemming, „dat hijl altijd goed voor mijl is geweest. Hij heeft, nooit een hard woord tot mij! getzegld, of een onvriendelijk ding gedaan. Michal .haat hem. Ik ben bevreesd, dat Michal hem iets zal doen. Dat vervolgt mijl dag en nacht. Toch kan ik niets doen niets alleen hier liggen en denken, en denken, en lijden. Diat is het deel der vrouw inde wereld. Mannen werken. Wijl lijden. God weet, hoe wijl lijden I” „Sophie, lieve, wind u niet zoo op. Het zal u kwaad doen. Zie, daar hoest gijl al.” Het was waar, de met bloed bevlekte zakdoek moest weer gébruikt worden. Toen het meisje kén spreken, nam zijl Judith’s handen inde hare en drukte ze met een kracht, welke hare bezoekster niet voor mogeïijlk zon hebben gehouden. „Beloof het, mijl! Beloof mijl, dat gijl Michal zult vragen, den Prins geen kwaad te doen. Beloof het mijl”, herhaalde zijl. „Ik1 bemin hom! Ik bemin hem1. De hemel alleen weet, hoe ik’ hem bemin I” Toen viel zij! achterover ineen aanval van hoesten. „Ik' beloof het p”, zeil Judith op Vasten toon, „dat ik mijh best zal doen, uw broeder te beletten den Prins kwaad te doen.” Judith sprak op die flinke, vastberaden wijSze, welke hare hoorders altijd vertrouwen inboezemde. „Ik heb bijl hem aangédrongfert,, hein' op mïjh knieën gesmeekt”, riep het meisje, „maar hijl wil niet naar mij! luisteren”, antwoordde Judith en die verzekering stelde hare toehoorster gerust. Sophie llagi heel1 stil op de sofa, met een rustiger gemoed dan in dé laatste dagen, toen hare bezoekster haar kuste en de kamer verlifet. (Wordt vervolgd.) --- Advertentie Voor Bruiloften, feesten en partijen is het aangewezen adres ■ BROEKMANS Boekhandel en Feestmagazijh, Hoogstraat 155, Vlaardingen. Boekbinderij. BOTER ën KRAS N. VAN DE WATER Westeinde 573, D en Haiag;. Boter, Kaas en Vleesdhwaren. BOUWMATERIALEN ■ firma D. L. BAAUW & Co. Kortedijk 79, Vlaardingen. Telefoon 255 en 188. Portland Cement. Zand Grintzand Grint Waal-, IJselen Rijnsteen. Schelpkalk Silicaatvodht en poeders Asphaltlak cerisit enz. ■N.V. v.d. BOOM’s Waalsteen & Bouwmaterialenhandel. Koornmarkt 21 Tel. 281 » DELFT __________ i BRANDSTOFFEN J. VAN HEIJST Nieuwstraat 2, Telef. 108, Maassluis. Steeds voorradig alle soorten Steenkolen voor Industrie en Huisbrand. ---