POELDIJK. Ongetwijfeld hebben weinig inwoners Vermoed, dat de verbinding van dè SutOriusstraat met den Nieuwen Weg al in zoo’n verten staat van voorbereiding verkeert, als inde laatste zitting van den gemeenteraad gebleken is. De eigenares van den grond tusschen de straat en den weg, de N.V. tot exploitatie van onroerende goederen alhier, heeft al een aanbod gedaan voor afstand van den benoodigden grond aan de gemeente en "wel o-p zeer voordeelige voorwaarden. Het aanbod kwam te laat in onn nog met de vereischte voorlichting van B. en W. inde vergadering van verleden week Donderdag behandeld te kunnen worden. Niettemin heeft de gemeenteraad in beginsel reeds verklaard te willen meewerken voor het tot stand komen van dezen nieuwen verbindingsweg. Waarvoor B. en W. Idan naar aanleiding van het ontvangen aanbod voorstellen aan den Raad zullen uitwerken. Daar de Vennootschap den grond voor een straat heeft aangeboden in zijn geheel tegen één gulden per M2. met vergoeding alleen van reeds gemaakte noodzakekelijke kosten, zullen de voorwaarden ongetwijfeld een volvqering van het plan niet inden weg staan. Als de verbinding tot stand gekomen is, zal er nog tijd genoeg resten voor de ingezetenen om eens rustig te overwegen, welke vooruitzichten deze nieuwe weg het dorp biedt. Want het zal meer zijn dan een nieuwe verkeersweg. Het zal inde eerste plaats worden de uitnoodiging tot uitbreiding van het dorp naar den kant van den Nieuwen Weg. Er zal daar bouwterrein beschikbaar komen, dat ongetwijfeld benut zal worden ook voor particulieren bouw, zoodra de woningbouw weer beter mogelijk wordt. Poeldijk heeft verruiming noodig, broodnoodig. Het dorp ligt ingeklemd tusschen de Gantel en den Nieuwen Weg. Het heeft met deze beide levensaderen en dat is zeer opmerkelijk bijna geen' of onvoldoende verkeersverbindingen, uitgezonderd! dan met den Nieuwen Weg naar het Westen. En toch is er geen dorp in het Westland, dat uiteen verkeersoogpunt meer mogelijkheden aanbiedt dan juist het nauwe Poeldijk. Daar komen de verkeerswegen te land en te water van alle kanten tezamen. Bovendien waait er een kloeke ondernemingsgeest, die tot nu toe vooral op tuinbouwgebied tot uiting komt. Het dorp kon zich inde laatste 25 jaren enkel maar uitbreiden inde lengte langs den weg. Is eerst een nieuwe verbinding ontsloten, dan zal deze ook nieuwe gezichtspunten openen. Al is het nu te vroeg voor het ontwerpen van toekomstplannen, toch zullen belanghebbenden en vooral vereenigingen, goed doen de oogen goed open te houden om na te gaan, hoe de uitbreiding van de kom het beste geleid kan worden. Want met het beschikbaar komende terrein kunnen ongetwijfeld oude gebreken van de kom verholpen worden, terwijl door een ruimen aanleg het nieuwe Poeldijk moet gevrijwaard blijven voor onooglijken, bekrompen aanleg. Zou het niet wenschelijk zijn, dat b.v. de besturen .der beide woningbouwverenigingen ter plaatse een commissie voor uitbreiding vormen, die zooveel mogelijk leiding bieden zal door eenerzijds in verbinding te blijven met B. en W. en den gemeenteraad en anderzijds mét de burgerij ? Zoo liggen er al aanstonds enkele vragen klaar, als het nieuwe bouwterrein ontsloten wordt. Zoo b.v. de zeer belangrijke vraag: waar zal op den duur de nieuwe kerk komen? i ( !. i , ;,i i J Waar vormt men een dorpsplein met een muziektent ? Waar komt een officieel gebouw voor den gemeentedienst ? (Stemmingen, aangifte, politiepost, belastingkantoor, enz,, enz.) Waar zal het sportterrein liggen? _Men moet de waarde van deze en dergelijke vragen niet onderschatten. Als dorp heeft Poeldijk tot nu toe schade geleden van en door zijn bekrompen bouw. Dat verschijnsel mag zich niet herhalen. En toch kan één doelloos of ondoordacht ondernomen werk veel in het uitbreidingsplan bederven. --- VOOR DE JEUGD De oplossing van het kruisraadsel van j.l. Zaterdag is: D oor kor en handvat Dordrecht groente cac a o aha t De gevraagde plaats is dus: Dordrecht. En zoo zijn we alweer gekomen aan de verloting van de Meiraadsels. Hier volgen (de prijswinnaars: 1. Dirk Middelburg Jz., Geest B 147. Naaldwijk. 2. L. van Straaleii Wz., Naaldwijkscheweg A 254, ’s-Gravenzande. 3. R. C< v.d. Hout, Monsterscheweg B 484, ’s-Gravenzande. 4. M. N. Vreugdenhil, Zwart Janstraat 88a, Rotterdam. 5. Mina Boon, Monsterscheweg, ’s-Gravenzande. Deze kinderen zullen een mooi gebonden boek uit de Meulenhoff-editie ontvangen. In het afgeloopen winterhalfjaar heb ik kunnen verloten 39 boeken. In dien tijd kwamen ongeveer een kleine negenhonderd brieven binnen, gerekend over pl.m. 7Va maand, dus ongeveer 120 per maand. Ik ben nieuwsgierig of de zomerhitte je niet van ’t oplossen terug zal gaan houden. We beginnen weer met frissche moed. Doe je best, kinderen. De aanhouder wint. Dat hebben we allemaal nu wel ondervonden, geloof ik'! Nieuw raadsel. ’t Is een spreekwoord van 15 letters. Niet lang, hé ? 9,3, 4,14 is een jongensnaam. Een 6,7. 5, 1 is een huisdier. 12, 13. .15 is een . kleur en toch eigenlijk ook weer geen kleur. Dooreen 1, 10. ,8, 11 komen wede kamer binnen. En 2 is gelijk aan 10. Brieven aan den heer L. Roggeveen, Turfmarkt Bb, Leiden. —S—■ De goede oplossers van deze week vermeld ik a.s. Zaterdag. —o— DE JONGENS VAN DEN MOLEN. (Vervolg.) Maar nu was Jan een beetje ontevreden. „Vader had me best eens kunnen meenemen naar ’t kasteel”, dacht hij:. „Dat zou heelemaal niet erg zijn”. Opeens viel hem wat in. Hij richtte zich half op en zei zacht jn zichzelf: „Ja, dat zal ik doen!” Toen sliep hij heel gauw. Den volgenden morgen toen Jan en Annie hun oogen openden, scheen het zonnetje heerlijk naar binnen. Haastig sprongen ze uit hun bed, waschten zich en kleedden zich aan. Moeder had hun boterhammen al klaar gezet. Vader was al lang weg en ook Moeder was buiten bezig. „Eet je brood gauw op, Annie”, zei Jan tot z’n zusje. „Dan moet ik je wat vertellen.” *Wat dan. Jan?” vroeg de kleine meid. ~Dat zal ik je zoometeen wel zeggen”, zei Jan. „Eerst eten 1" Annie vroeg niet verder. Jan was de oudste en zij gehoorzaamde hem altijd. Na een poosje waren ze klaar en gingen naar buiten. „Stil”, zei Jan, toen Annie Moeder goedendag wilde roepen, „Moeder mag ’t niet hooren. Ga mee het bosch in!” En ze gingen op stap. Moeder, die haar kinderen zag loopen, riep ze achterna: „Niet té ver, hoor!” „Nee Moeder”, zei Jan. Maar vreemd, toen hij dat zei, was ’t net. pf een stem in zijn borst tegen hem riep: Foei Jan! En z’n hart klopte eventjes vlugger. /Wat moet je me nou vertellen?” vroeg Annie weer. „Luister”, zei Jan. En toen fluisterend, met een stem, alsof hij bang was. dat de vogeltjes en de bloemen hem zouden hooren, zei hij: „We gaan naar ’t allerschoonste land.” , O, dat is leuk”, riep Annie en ze klapte in haar handjes. Maar ze begreep toch nog niet goed wat Jan bedoelde. „Stil", zei Jan, en hij keek angstig om zich heen. „Stil, niet zoo luid”. .Verwonderd keek Annie Kent aan. Maar toch zweeg ze. „Ja”, zei Jan weer na een poosje, „we gaan naar ’t allerschoonste land. O, daar is het zoo mooi. Daar kun je alles krijgen wat je wilt hebben. Daar hebben alle menschen mooie kleerèn aan. Ze maken eiken dag muziek en lekker dat ze daar eten! Dat kun je niet gelooven! Zou jij daar niet eens heen willen?” „Nou, wat graag”, antwoordde Annie. Rrrrt, daar vloog een klein bruin vogeltje boven hun hoofden. Het draaide even om hen heen en vloog toen vroolijk fluitend dé lucht in. „Maar,” vroeg Annie, „weet jij den weg, om daar te komen?” „Ja zeker”, zei Jan, „we nemen denzelfden weg, die vader altijd gaat.” Annie zei niets. Af en toe keek ze Jan, van terzijde aan, alsof ze hem wat wou, vragen. Maar het leek1 wel, of ze niet goed durfde. Eindelijk vroeg ze, met een verlegen stemmetje: „Maar vindt Moeder dat wel goed, Jan ?” „O ja, Moeder vindt het best”, zei Jan. „Waarom zou ze niet ?” Toen hij dat zei, klopte z’n hart weer zoo luid en weer was het, of een stem' zei: „Foei Jan!” 1 Hij keek om zich heen, maar hijl zag niets dan een klein bruin vogeltje, dat om: z’n hoofd vloog ,en toen weer zingend inde boomen verdween. Zoo liepen ze een poosje door, Zonder spreken. Af en toe plukte Annie een bloempje, een madeliefje, een pinksterbloem of een boterbloem, en dan zei ze telkens: „Voor Moeder.” Na een half uurtje zei Annie klagend: „Jan, ik word zoo moè. Duurt het nog lang?” ,Ik denk het niet”, antwoordde Jan, „ik denk het niet... ” En weer gingen ze verder. Daar kwam een arbeider aan. „Die zal ik den weg vragen,” zei Jan tegen Annie. En toen de man bij hen was, vroeg hij : „Baas, is het nog ver naar het allerschoonste land?” „Naar ’t allerschoonste land?” zei de arbeider, „hahaha! Je bent er dichtbij en je bent er veraf! Haha!” Lachend liep hij verder, terwijl hij nog eens .omkeek, en de kinderen uitlachte. Verslagen keek Jan voor zich. Daar had hij niets aan! Dichtbij en veraf tegelijk. Wat zou de man daarmee bedoelen? Hij wist het niet.... En weer gingen ze verder. (Wordt vervolgd.) ---