De mindere man. IJL. De Duitsclie Keizer heeft ook al naai eene belijning van dit spooksel gezocht. Hij meent, dat het is „der wirtschaftlich schwachere leil” van het volk. Helaas, wij kunnen die Duitsche woorden niet nauwkeurig vertalen: omsclirijvende zouden we zeggen: het deel der natie, dat in handel en bedrijf zwakker is dan een ander. Wie of wat is daarmee aangeduid? Niemand en iedereen. De arbeiders in de kolenmijnen zijn, als ze samengaan, waarlijk niet zwak: ze doen alle treinen stilstaan, blusschen de vuren in de fabrieken uit en drijven den prijs onzer kolen honderd percent omhoog. Honderdduizend kolenarbeiders maken honderd millioen andere arbeiders werk- en broodeloos. Moeten nu de werklui in de kolenmijnen tegen de maatschappij, of moet de maatschappij tegen die werklui beschermd worden ? Wilt gij de scheepvaart beschermd zien tegen de sjouwers, of de sjouwers tegen de aanslagen der schippers en kooplieden ? De belangen staan loodrecht tegenover elkaar. In de dagbladen worden ’s Keizers „decreten” betreffende eene internationale regeling der arbeidskwestie gerekend tot „de merkwaardigste gebeurtenissen van onzen tijd.” Wij zien er zooveel groots niet in. De kwestie van „den minderen man” beheerscht al zoo lang de geesten, en al zooveel is er over den arbeid en de arbeiders geschreven, dat wij het optreden van den machtigen monarch op een gebied, dat tot dusverre aan de wijsgeeren, de staathuishoudkundigen en de socialisten was overgelaten, slechts een merkwaardig teeken onzes tijds kunnen noemen. Volgens den Keizer moet de Christelijke zedenleer tot leiddraad bij de toekomstige wetgeving op den arbeid strekken. Heeft die Christelijke zedenleer dan al niet achttien eeuwen lang tot leiddraad gestrekt ? Of heeft ze geen invloed gehad ? Of heeft men ook hierin alweer niets te zien dan woorden? Die geen grondslag weet en geen be-' ginsel heeft, zegt zoo gemakkelijk, dat hij op Christelijker» grondslag staat en het Chiistelijk begi isel huldigt. Dan gaapt „de mindere man” hem aan en vertrouwt hem. Na eeuwen is er nog niets gedaan en wordt nog sieeds hetzelfde gezegd. De Keizer spreekt als zijne overtuiginj uit, dat de tot dusverre getroffen maatregelen tot beveiliging, behoud en verheffing van den werkman onvoldoende geacht moe ten worden. Fraai gezegd, o Keizer! En „abermals nach fünf hundert Juhrenj na vijf eeuwen, kan Uw nazaat dat me succes herhalen. Men zal hem dan ook „Kuiser Wilhelm (den zooveelsten) der Arbeiterfreund’ loemen. Zie, hoe gemakkelijk het is, de vrient jan den werkman te heeten! Men neemi vat woorden, lijmt ze aan elkaar, spreeki te uit, laat ze drukken en aanplakken 3n le tour est fait. De Keizer wil, dat de tijd, de duur en le soort van den arbeid zoodanig geregeld vorden, dat den werkman het behoud var, 'ijne gezondheid, de eerbiedigiging van dt vetten der zedelijkheid, de voldoening aar ■jne stoffelijke behoeften en zijne aanspraak vp gelijk recht voor de wet gewaarborgd ffijven. Ook behoort de werkman zich door afgevaardigden zoowel ten opzichte der lands•egeering als ten opzichte der patroons te cunnen doen gelden. Het is eerlijk bedacht en keurig uit~ ’edrukt; de theorie is zoo mooi, dat ze ïimmer mooier kan gemaakt worden. Stel ze tegenover het eerste beste pracische geval en al hare nietigheid treedt »an het licht. Kom op het oogenblik naar de Hoekche Waard of naar IJselmonde, o machige Keizer. Daar zitten duizenden zwingelaars te verken voor tachtig centen daags. Zij irbeiden van ’s morgens vijf tot ’s avonds ijf. ’t Zijn zeer knappen, die dan meer ian tachtig centen verdiend hebben. Dat is niet genoeg voor de voldoening unner stoffelijke behoeften. Vermindert Gij bij de wet den duur van len arbeid, dan vermindert gij ook het oon, want meer dan acht stuivers per teen kan de vlasboer niet geven : hij beeerscht de markt niet, maar de markt eheerscht hem. De soort van den arbeid is ook niet te eranderen : ’t is en blijft zwingelen, wingelen. Gezond is het werk nog lang niet; het inderaen van gedroogden modder uit een inksloot en het slikken van stof en vezels m niet gezond zijn en niet gezond gemaakt 'orden. Laat het werk door machines vercht worden, dat is voor de arbeiders ezond, maar .... dan staan ze op of an den dijk, en met de voldoening hun- ï ner stoffelijke behoeften is het heelemaal ui Afgevaardigden, om met den patroo l met den boer, te praten, hebben de zwir - gelaars niet noodig. Zij spreken den pa troon zelven eiken dag. En als ze eei wat vertegenwoordigers hadden in c Kamers, zouden dan die vertegenwoordi 1- gers het loon per steen wat kunnen vei hoogen ? Patroons en zwingelaars zijn daarerib» ’ i ven Christenen van prima kwaliteit; alh | is op Christelijken grondslag, volgens Chrii ’■ telijk beginsel en met Christelijk bewus ; zijn geregeld. Er is niet meer te verdienen dan tacl , tig centen daags, al ging de maatschapp het onderste boven. Een zwingelaar, vader van vier doch ters en twee zoons, zegt: „ik wou, da : mijn jongens ook meisjes waren, da 1 ontkwamen ze toch aan de ellende va 1 in een zwirigelkeet op zoo jammerlijk ■ wijze te moeten zorgen voor hun stoffe lijk bestaan.” Nu, zóó mooi zegt de man het niet; ee zwingelaar kan niet praten gelijk ee Keizer, „overmits” hij een beetje scho 1 van keel en hoofd is; maar de bedoelin is dezelfde. Nu zal een Duitsche Staatsraad de ar beidskwestie overwegen en beredeneerer Dat zal met moeielijk zijn, maar gee staatsraad ter wereld, geene wetgevin van Parlement of Rijksdag zal de kwesti kunnen oplossen, geene orde van Knight of Labour, geen bond van socialister geene staatkundige partij, geen Paus c Keizer zal verandering kunnen brenge: in de tafel van vermenigvul diging. Door de tafel van vermenigvuldiging de vaste, eeuwige, onveranderlijke, god delijke tafel van vermenigvuldiging word de arbeidskwestie beheerscht. Wilt gij wat meer geven of gunnen aai Jan ? Waar komt gij aan dat meerdere? Gij neemt het Piet af. Is dat een oplossing? Men schijnt het er voor te houden. De Joonen der Duitsche kolenarbeideri zijn gestegen. Waar is het meerdere, dat zij trekken vandaan gekomen ? Hunne medewerklieden gevoelen dat zij betalen dubbele prijzen voor de kolen die zij niet kunnen missen. De arme zwingelaars, die tachtig cent ei daags verdienen, klagen steen en been ove de mijnwerkers, die met drie gulden daag niet tevreden waren. Wij zien wel waar bet heen gaat. t., Naar staatsbemoeiing. n, Die bemoeiing zal rampzalige gevolgen i- hebben voor hetgeen men tegenwoordig ,- den staat noemt. isj Wat er verkeerds zal zijn, zal aan den le staat geweten worden. - j De staat in zijn tegenwoordigen vorm - en zijne huidige inrichting zal omvergeworpen worden. De maatschappij zal )-'op andere, thans zelfs niet te vermoeden, !s grondslagen opgebouwd worden. 3- Wat komen moet, zal komen. Doch dit t- staat vast: steeds zal de mensch om zijn bestaan moeten strijden; steeds zullen er i- goed en minder goed gewapenden zijn : ij de laatste» zullen buiten vergelijking het talrijkst wezen en „de mindere man” - heeten. ,t En boosaardiger zal de strijd worden, n naarmate het aantal menschen grooter n wordt. e Kunt gij eene tweede verdieping op den - aardbol zetten ? Niet ? Dan kunt gij ook de sociale n kwestie niet oplossen, den strijd om het n bestaan niet wegnemen, den arbeid niet r van het kapitaal en het kapitaal niet van g den arbeid onafhankelijk maken. En kondet gij de tweede verdieping maken, gij - zoudt binnen kort eene derde moeten !. plaatsen. n Dus: staten, parlementen, rijksdagen, g koningen, keizers, onthoudt u van alle ' e inmenging. s Laat vrij, wat gij niet kunt of moogt , besturen. f Laat den handel vrij, laat het bedrijf vrij. i Bepaalt u tot uwen plicht: de hand- ha ving van orde, veiligheid en recht volgens jae tafel van vermenigvuldiging; en helt ;daarvoor belastingen, zoo eerlijk mogelijk; - laat gerust ook „den minderen man” zijn t deel dragen. Dringt hem geene weldaden op ; wacht met hem iets gratis te verschafi feil, tot hij erom vraagt; berooft hem niet van zijne energie, zijne veerkracht; maakt geen ontevredenen. Wie is uwe macht? De mindere man. Gij kunt den minderen man toch niet 3 tegenover den minderen man stellen, uwe macht tegenover uwe macht? Gij zoudt , immers uwe macht vernietigen. Onthouding dus, en vrijheid. : Eenieder moge strijden om zijn bestaan , met de wapenen, die hem van Hoogerhand toebedeeld zijn. Werpt iemand zijne wa— i penen weg, bederft hij ze, maakt hij ze " onbruikbaar, of verkiest hij, er zich niet 3 van te bedienen : laat hem vrij; hij zal natuurlijk vergaan, en een ander zal zijne plaats innemen. — Door de anti-revolutionaire kiesvereenigii //Vreest God, eert den Koning”, te Dordrecl was tegen jl. Maandag avond eene openbare v< gadering belegd, waarin als spreker optrad heer mr. D. P. D. Fabius, docent aan de Vr Universiteit te Amsterdam. Toen de voorzitter der kiesvereeniging, ds. G. De Jonge, de bijeenkomst met gebed en ee korte toespraak geopend had, nam deheerFabi het woord. Spreker begon met er op te wijzen dat de da^en van het grootste gewicht zijn voor de tc komst van het vaderland, en wellicht voor lang tijd. Eerst wilde hij spreken over de politiek het. algemeen, daarna over de crisis die wij i doorleven. Is het wel goed, zich aan te sluiten bij ee partij welke ook? Leert niet de taal zelve d men, zoodoende, noodzakelijk „partijdig” mo zijn? En gaat het met staatkundige partijen ni ais met de kransjes, waar men zich vereeni om de armen wel Ie doen, en eindigt met h menschlievende doel te vergeten? Neen, //zoo beuzelt en bazelt alleen de oppe vlakkigheid”. ’t Zij verre dat spreker echter bt weren zal, //dat het partijbelang niet dikwij gesteld wordt boven het landsbelang”, tot bewi haalt de heer Fabius eene zinsnede aan, door dt heer Viruly Verbrugge in ’85 gesproken, en oc het gebeurde met de voorgestelde herziening di provinciale kiestabel, in ’89. (Het behoeft nauwelijks vermeld te worde dat uit het voorgedragene zeer gemakkelijk kc opgemaakt worden, dat deze tekortkomingen aller voorkomen bij de liberale partij.) Maar „wilt gij een waarborg tegen partijdii heid”, zoo sprak Groen van Prinsterer, ,/kie dan partij!” De partij wordt geboren uit het beginsel. E hare macht hangt niet af van de sterkte df partij, maar van de zuiverheid van het beginse Dit is de beteekenis van het vaak geciteerde vaak misverstane woord van Groen: „Onze kracl ligt in ons isolement”, d. i. verklaart spr. „in ht vasthouden aan ons eigen beginsel.” Het samengaan met de katholieke partij wer dan ook niet veroordeeld door dit woord integen deel, „liet isolement baant den weg tot vereenigd actie”. Maar .... men moet weten tot hoelan, men zal samengaan, waar onze weg en die de bondgenooten uit elkaar loopen; deze wetenscha verkrijgt men door vastheid van beginsel. We veroordeelde Groen bv. de doodelijke omarming van de anti-revolutionaire partij door de conservatieve, waaraan vóór 24 jaar 'door Keucheniu een eind gemaakt is. Aan die dagen van ’66 is de naam van Keuchenius onvergetelijk verbonden; toen is de anti revolutionaire partij in het juiste spoor geleid Maar als men de beginselen niet tot hun rech laat komen, dan ontstaat er inéénsmelting zooal: vóór 1866, Eerst goede organisatie, dan samenwerking. Maar laat ons niet vergeten dat wij juist ir deze dagen gevaar loopen in het oude valsche spoor terug te komen. Men spreke het duidelijk uit, het tegenwoordige Kabinet staat op een dub beien grondslag: den anti-revolutionairen en der katholieken — men spreke niet van „rechterzijde.’ Wie partij kiest, ziet in de eerste plaats naai de beginselen, niet naar de personen, wie partijdig is, handelt juist omgekeerd. Soms meenl men dat men b. v. de eer der anti-rev. partii verdedigt, door de leden der partij van eiken smet te willen zuiveren: dit is verkeerd, het beginsel, ddarop komt het aan. Maar veel moeite kost het ons dikwijls, niet ter wille van die ons lief zijn, het partijbelang voorbij te zien. „Wij worden door den Heer soms geplaatst voor de keuze, ons beginsel te verzaken of achter te laten zooveel wat ons lief is.” Het pal staan voor de overtuiging doet vaak teere banden springen. Men spreke duidelijk uit waarin het beginsel bestaat, dan zal men ook een waarborg nebben tegen partijdigheid en aanzien des persoons. Spreker begeeft zich vervolgens in eene onteding der begrippen „partij” en partijschap, en van de beteekenis der namen van de verschil-. ende partijen. Wat de liberalen betreft, werd ;en allergeestigst schimpdichte van Bilderdijk voorgedragen, waarin de naam liberalen ten ilotte verklaard wordt in „glibber-aal”; spr. •chijnt echter eene definitie gevonden te hebben, lie, zoo al van scherpzinnigheid, zeker niet van ;rof heid is vrij te pleiten'.- „Vrijzinnig is: vrij villen zijn van alle wettelijke en maatsehappeijlse banden”. Kennelijk liet de heer Fabius ich door zijne opgewondenheid vervoeren, waar iij eenige oogeublikken later o. a. beweerde lat de liberalen, niet instemmende met de leer Ier anti-revolutionairen, „Napoleon gelijk moeten even tegenover de mannen van 1818”. Overgaande tot het tweede punt zijner rede, vees spr. op de noodzakelijkheid het beginsel der lartij te bewaren in de dagen van crisis die wij «leven. De beteekenis van het bestaande conflict usschen de Eerste Kamer en den minister Keuhenius, ligt volgens spr. hierin, dat de Statenreneraal soms misbruik maken van hunne bevoegdeid tot het afstemmen der begroetingen. Dit is ier geschied. Men vond wellicht de begrooting zelve goed, laar wil niet met den minister samengaan. Spr. ergelijkt eene ministerieele begrooting bij de eekening die eer aannemer u voorlegt; als gij ezwaar hebt L0en den aannemer, zult gij het lisschien altijd wijten aan het plan, welk ook, at de aannemer gemaakt heeft. Spr. kan zich vel voorstellen dat de Kamer eene motie van vantrouwen uitspreekt, of dat men den Koning erzoekt eene anderen minister te kiezen. Anders laakt men inbreuk op de rechten der Kroon, iooals nu geschied is, verklaart de Kamer de ageering onmogelijk te maken, zoolang de Koning iet van raadsman verandert; dit is gebruik ïaken van geweld, van onrechtmatigen drang, oor de volksvertegenwoordiging tegen de Kroon, liedaar eene daad, die het tegendeel is van antijvolutionair. Natuurlijk werd de houding van den eer Pijnappel in de Eerste Kamer door den spreker p zijn wijze vertolkt, als bewijsmiddel gebezigd. ig In bijzonderheden lichtte verder de heer Fabii ït, het zondenregister der liberalen, en werd c ir- doeltreffende werkzaamheid van den minisb de Keuchenius in het licht gesteld. Wij zouden ije uitvoerig worden, indien wij spreker wilden volgt in zijne apologie. H. | Het conflict is in zeker opzicht onoplosbai ne j volgens spr., daar de Koning weet, dat door on us | binding der Eerste Kamer geene meerderheid vo< jdit Kabinet wordt verkregen. „Dat is Onrechtmi ze | tige dwang tegenover den Koning”, zeide (volgei ie- spreker) de heer Pijnappel. En de ontevredenhei sn der liberale kamerleden? Wat Atjeh betreft, bijv in hebben, tegenover den heer Van Gennep, nog in de ïu jongstee tijd, krijgsoversten erkend dat van Kei ehenius in dezen heil te verwachten was en de? ie minister moest worden gesteund. Om te doen uil at komen, welke houding de liberalen willen aan et genomen zien tegenover christendom en liet dendom, vertelde spreker: dat in ’78, n gt een spoorwegongeluk, dat de Indische bevolkiu et aan de tusschenkomst van den duivel toeschree een offerdier geslacht, en de locomotief met ht r- bloed daarvan besprenkeld werd. Resumeerende, ziet spr. in de eerste plaat ls eene constitutioneele quaestie: het „misbruik js door de Eerste Kamer gemaakt van hare be :n voegdheid ; in de tweede plaats een conflict tus k schen de Eerste Kamer en den Minister, jr Wordt de minister door dit Kabinet verloochend dan is dit conflict opgelost, maar dan zou tei U tweeden male onder de christelijke vaan de lin berale staatkunde zegevieren. Verwisseling vai n personen zal niet baten ; het Kabinet blijft staai tegenover de Eerste Kamer — en het conflic blijft onopgelost. Of zou de regeering den mi ït nister Keuchenius loslaten, en de Eerste Kame: daartegenover het hoofd, voorloopig altiians, ii n den schoot leggen? Over zulk eene oplossing wi ir spreker liever geen oordeel uitspreken. I- De hoogere beteekenis van dit conflict is echter :, volgens spr. deze: dat de Heer wellicht eem t kastijding toedient voor de feilen der anti-revo:t lutionairen. Op verzoek van den heer Fabius stemde tei I slotte de vergadering door applaus in met de be - kende motie der kiesvereeniging „Nederland er e Oranje” te Amsterdam. ? — Naar wij vernemen, is de voorlezer dei v Groote kerk te Delftshaven voor 6 weken ge1 schorst. 1 De „Nieuwe Sprokkelaar” zegt hieromtren ? het volgende: Waren er onlangs reeds door ofïiciëele perso3 nen, hoewel langs officieusen weg, vergeefsche pogingen aangewend hem te doen lezen, Heere ■ in plaats van Heer, deze week werd hij te diei zake voor den Kerkeraad geroepen. Hoewel • de consequentie vordert dat men dan Gods Woord 1 geheel moeten laten lezen in onze 17e eeuwsche s taal, schijnt toch de Kerkeraad — indien althans • onze inlichtingen juist zijn — zich met de stomme „e’s” alleen tevreden te willen stellen, doch dit 1 werd door den Voorlezer, onder aan voering zijner 1 bezwaren geweigerd. Het bovenstaand bericht omtrent zijne schorsing was daarvan het treurig ■ gevolg. \ Dat dergelijke handelingen echter niet zonder nadeeligen invloed kunnen blijven op de Gemeente ligt voor den hand. De banvloek, over de evang. gezangen uitgesproken, heeft reeds menigeen er toe gebracht de godsdienstoefeningen niet meer zoo geregeld bij te wonen en thans is te verwachten dat velen, bij wijze van protest, er niet meer zullen verschijnen, zoolang de titularis die steeds tot volkomen tevredenheid van ieder, ook van den Kerkeraad (1), tot op de komst van deri jongsten predikant (2), de Gemeente diende, niet in zijne betrekking is hersteld met volkomen vrijheid Gods Woord te lezen, zooals hij tot no» toe deed. 6 Ten slotte vinde het volgend versje van Dr. E. Laurillard hier een plaats: „Die vroomheid vindt in ’t Heere zeggen, „Maar onvroom acht het kort’re Heer „Bewijst aan ’t stomme te veel eer. „Och, mocht hem toch ’t besef doordringen; „Vroom kan men zijn met Heere èn Heer; „’t Ligt aan geen stomme E, nog and’re stomme [dingen. Arme Delflshavensche gemeente, die in plaats van gezegend met een gezonde Evangelieverkondiging, bezocht zijt met een toonlooze E-dienst. Op dien kansel stond eenmaal een G. Barger, een Osti, een Voorhoeve, om nu van andere namen maar te zwijgen. De gemeente, die Gods Woord verlangt zóó als ’t zichzelf geeft, zou verstandigst doen om in vresdesnaam de kerk maar over te laten aan zoon dominé met zijn gevolg; Rotterdam ligt gelukkig dicht bij. Maar dan dé meer bejaarden en ouden? vraagt men. Dat is ook zoo. ’t Is diep treurig, zulke toestanden te moeten dulden in de kerk, als door het modernisme aan de ééne zijde en door een vormelijk orthodoxisme aan de andere zijde worden veroorzaakt. Waarom doleeren zulke excentrieke predikanten niet? Daar moet toch dunkt ons, eenige reden van minder geestelijken aard voorbestaan. (1) Van ’t tegendeel schijnt althans nooit iets gebleken. (2) Hoe maakt die predikant en zijn kerkeraad het met de berijmde psalmen? Daarin staat meer Heer dan Heere. Zingen zij dan die toonlooze E. er misschien maar zachtjes bij? — Gisteren ochtend ontdekten eene vrouw, wonende in eene gang aan de Bergstraat te Deventer bij hare tehuiskomst, dat het bed, waarop haar jongste kind, een knaapje van 10 maanden,! lag, gedeeltelijk in brand stond Bijgestaan door) de buren, werd het kind, dat reeds érnstige brand-i wonden aan de beenen bekomen had, uit zijn gevaarlijken toestand verlost, terwijl de brand met eenige emmers water werd gebluscht. Het kind werd ter verpleging in het ziekenhuis opgenomen. Het Sjarig zoontje van de vrouw dat zij alleen met haar jongste kind had achtergelaten, stichtte den brand, door een stuk papier aan de kachel aan te steken en het vervolgens in het bed van zijn broertje te werpen. is — Tegen een lOjarigen knaap is te Deventi Ie eene vervolging ineesteld wegens diefstal van goo u- pijpen van woningen. ■e — De heer T. (e Almeloo verzond jl. Donde: ;n j dag per trein van 8.30 namiddag van daar een .kat naar Rheine, zijnde een afstand van 13 uu ir Het nieuwe logies scheen de kat niet te bevallen t-j althans dienzelfden avond te ruim twaalf ure )r meldde zij zich aan de deur der afzenders t r- Almeloo aan. is — De voerman van S. te Tilburg, had ht d ougeluk, bij het springen op zijne kar te strui •> kelen, zoodat hem de raderen over beide beene n gingen. Zijn toestand is gevaarlijk. '■ — Tusschen de stations Seppe en Hoeven i e jl. Maandag ochtend eene vrouw die hoogstwaai - schijnlijk de treksluitboomen heeft geopend va - een 'overweg om de sporen over te gaan, doo i- een trein overreden en onmiddellijk gedood. a — Naar uit Ruhrort aan de Voss.-Zeit.g. geg meld wordt, heeft de vereeniging van reeder f, en kolenhandelaars aldaar besloten voor scheeps 4, ladingen, naar Nederland bestemd, de prijzei der steenkolen onveranderd te laten, s — In den Prins-Hendrikpolder op Tessel i het dochtertje van eenen veldarbeider van eei - vlonder in de sloot geraakt. Eer het kind, da - slechts vier jaren telde, gered kon worden, wai het reeds dood. , — De idioot, die onlangs te Poeldijk bij eei i brand in zijne woning zulke hevige brandwonder - kreeg, is thans , na hevige pijnen gestorven. Ir ij zijn kluis vond men, behalve veel brandhou wen takken, bijna twee hectoliter Zweedschi t lucifers, welke hij met voorliefde verzamelde. --- FEUILLETON. Alleen op de wereld. ~; Novelle van Emile Makio Vacano. (TT ertaling va,n J. C. J".),1 5) !§ — „Zoo,” zei madame Gosch op dezen zelfden * voormiddag, terwijl zij zich voor den spiegel de i met safraan geel geverfde linten van haren stroo- je hoed onder de vette onderkin vastbond. „Zoo, 5 ik ga nu Daar de repetitie. Gij blijft hier om d uwe stem te sparen en komt slechts voor het I laatste gedeelte. En dan moet gij ook op den n jongen baron wachten; en nu schrik je hem niet 1» zoo af met je norsche manieren, hoor! Ik wil G dat niet! Eiken avond is hij zoo goed, een ge-! t» iele Dank te nemen, en hij heelt nog andere heldingen ook.” — «Hij gelooft toch niet, dat hij mij trouwen il, Tante!” zei Fanny, die aan het raam zaten eene stukgelezen rol keek. — „En waarom niet? En wanneer hij hetnietdoet, oet hij zich ten minste loskoopen voor uw ge•oken hart. Daarom zeg ik je voor de laatste aal: neem de zaak niet zoo licht op ; speei het ibroken hart! Hij is goed en-dom.” — „Waaruit besluit gij tot zijne domheid?” — „Wel, omdat gij slecht genoeg liefde huichelt i i hij toch nog gelooit, dat gij van hem houdt. | aar zelfs zulke verliefden hebben somtijds hel- : :re oogenblik ken, waarin hun een licht opgaat, j i daarom: niet zulke princessenmaniereu! Wat aer hartelijkheid en wat meer gekeuvel. Onngs zei hij mij nog bijna wanhopig: „Madame isch, Fanny schijnt mij te haten!” Wat scheelt je sh? Ik hoop niet, dat je weer sentimenteel wordt.” — „Wasikooitsentimenteel?” vroeg Fanny rustig. Er lag eene merkwaardige, ijskoude kalmte over dat jonge hleeke gezicht. Het was eene kalmte, die iemand pijnlijk moest aandoen, wanneer men bedacht, dat de ziel, die uit deze oogen straalde, nog in de lente haars levens was. Het was eene kalmte, niet van vermoeidheid, of oververzadiging, maar als een harnas lag zij over dat blaeke gelaat; als een pantser tegen weekheid, vreugde en natuurlijkheid. — „Was ik ooit anders sentimenteel, dan als mijn rol het mij voorschreef? En daar ben ik ’t geheel naar uwe lessen, Tante, sentimenteel! Wat zou ik hebben, waarvoor ik mij zoo warm zou maken ?” — „Dat is waar. Gij windt u niet licht op,” zei madame Gosch, gichelende. „Maar juist die koelheid komt er menigmaal zoo sentimeel uit, alsof gij ongelukkig rijt. Die menschen moeten wel denken, dat ik je bijt.” — „Uit liefde zeker niet.” — „Zoo spreekt zij!” riep Gosch op een schavottoon en strekte een harer voeten, met tooneelschoenen, versierd naar voren. „Zoo spreekt dat ■ schepsel, dat ik van kindsbeen af opgevoed heb, bij wien ik de plaals eerier moeder heb ingenomen. Heb ik je niet eene opvoeding gegeven als eene prinses? Heb ik je niet gemaakt tot wat je bent ?” — „Dat weet God! En wat moois ben ik,” mompelde Fanny — weer zoo ontzettend kalm. — „Dat zou ik denken ! Heb je niet den bes! ten zangmeester gehad ? Heb ik je zelf geen les in het deklaineeren gegeven, dat ik er heesch van werd. Kunt ge niet dansen als de beste. Zou je niet de ster van elk tooneel kunnen zijn ? Heb ik je ook niet het naaien laten leeren bij de eerste modiste uit Weenen? En koken? Wie kan ’t zoo heerlijk als jij ? En wie maakte ie tot wat je zijt ?” J ’ (Wordt vervolgd.) ---