De Vijand. Een jong onderwijzer werd door een edeiachtbaien raad aangesteid, om aan vier dozijn zesjarige heeren christelijke en maatschappelijke deugden benevens de eerste beginselen van kunst en wetenschap in te prenten. Hij aanvaardde zijn taak met opgewektheid en met een les in den zang. Het resultaat scheen uitstekend. Nog geen half uur had de exercitie geduurd, of het klonk door de school en over de straat: nDaar staat de vlag te wap'ren” tot en met: nStoim geloohoopen!” De jonge man wreef zich vergenoegd de handen. Hij was van meening, dat de jongens het lied kenden. Wel was het een beetje traditioneel, zoodat ze het al vaak van ouderen, waarschijnlijk zelfs van hunne ouders gehoord hadden, — maar ze kenden het dan toch. Een Keesje, die haantje-de-voorste bij de kunstoefening was geweest, zou nu eens opstaan en alleen zingen. En Keesje haalde dapper uit: nDaar staat de vlag te wappre Op de val van SnikJcesteen! Kommela dons van alle zijde . . De vijand fel besnijde . . „Hou!” zei de meester. Hij zag in, dat zijn meening verkeerd was geweest. Hij had nu een andere, —• en hij nam de noodige maatregelen dienovereenkomstig. — Niets noodlottiger in de wereld, dan verkeerde meeningen, waarvan men de verkeerdheid niet wil inzien, of waarvan de verkeerdheid niet zoo licht en handtastelijk te bewijzen is, als straks door Keesje geschiedde. Een ieder heeft ze. Men koestert ze. Zoo zijn we van meening, dat we het zindelijkste volk ter wereld zijn. Zindelijkheid is een deugd, die we geërfd hebben van de vaderen. We zeggen vaderen, omdat moederen geen woord is. Aan de vrouwen komt de lof toe, niet waar? De kleine steentjes worden tot op meters afstands van onze deuren gereinigd met vele emmers water, onder geweldige afslijting van bezems en dweilen. Zoo ziet de straat er keurig uit. „Je zoudt ervan eten!” Door dat „schuren” van straten en huizen wordt de gezondheid van den burger bevorderd, zegt een liefhebster van dien arbeid. En hier begint de verkeerde meening. Zeker, het schuren, boenen, plassen en dweilen is gymnastiek en dus gezond voor haar, die het doet, en gezond ook voor haar, die het gedaan wordt, maar het slootwater, dat bij de operatie gebruikt wordt, is, vooral in dezen tijd van het jaar, gevaarlijk. In eiken druppel van dat water leven duizenden diertjes, die ziekte en dood onder de menschen kunnen brengen, als ze in de spijsverterings- of de ademhalingsorganen komen. Onzichtbaar zijn ze, maar er is veel onzichtbaars, niet waar, dat er toch is. j Onzichtbaar gaan ze u te lijf, onzichtbaar maken ze u ziek, en, als ze maar kunnen, dood. Onzichtbaar brengen ze u cholera, diphteritis, typhus, croup, roodvonk, mazelen, pokken, tering. Komt er een hond op u af, gij grijpt naar een stok of een steen. Ja, gij neemt zelfs op uwe wandeling een stok mee, om den hond, die zou kunnen komen, van u af te houden. Doch verdedig u eens tegen een vijand, dien ge niet kunt zien? Een strop voor de pokkendieren hebben we, Goddank, gevonden. We draaien die met succes den nek om, en dan kunnen ze niet meer schaden. Maar wee u, als de choleratijger, de diphteritiskat, de croupslang, de teringhcnd u hebben aangegrepen. Klein zijn die diertjes, verbazend klein, maar ze planten zich zoo snel voort, dat ze heirscharen vormen, waarbij men ter vergelijking „liet zand der zee” niet figuurlijk behoeft op te vatten. Ze wonen in het slootwater, waarmee gij uwe straten „zuivert”. Niet altijd en niet overal, maar soms en hier en daar. Romen ze in de lucht, dan gaan ze niet brieschen, sissen of blaffen, maar ze vliegen toch rond, zoekende wien ze zullen verslinden. En van het ééne slachtoffer gaan ?e op het andere over. Doet nu, waarde lezeressen, als de meester van Keesje. Als gij meent, dat slootwater zuiver genoeg is, om er uwe huizen en straten mee te reinigen, verandert van meening. En neemt maatiegelen dienovereenkomstig. Gebruikt in dezen tijd van het jaar zoo weinig slootwater, als slechts mogelijk is. Tracht de onzichtbare venijnige beesten, die er in zitten, te dooden, door in eiken emmervol een scheutje carbolzuur te schenken. Dat ze ervan doodgaan, is niet zeker, maar ze keeren zich van misselijkheid het binnenste buiten en zijn dan even onschadelijk als een leeuw, die in dat geval verkeert. Uw huis en uwe straat zullen een beetje naar teer ruiken, wat niet schaden kan, al vindt niet eenieder het lekker. Ziedaar twee verkeerde meeningen besproken. Wat zou het goed zijn, als dat eens uwe schuurmanier veranderde, gelijk de „val van Snikkesteen” en de „dons” van Keesje de leermanier van dien jongen meester. --- FEUILLETON. Het iii van (Jriesinpr. 10) Vertelling van Friedrich Friedrich. (Waar het Hoogduitschdooi* C. S. W.) — „Van wien was het kind F” vroeg de smid ongeduldig. „De oude weet het niet, Schmolka zelf heeft het niet geweten. Zij meent wel, dat het meisje, een mooi, zwak kind, ouders uit den gegoeden stand gehad heeft, want het was netjes gekleed en droeg een gouden medaljon, waarin de letters M. L. gegraveerd waren. Aanvankelijk schreide het kind 'voortdurend, terwijl het om zijne ouders riep; daarna was het opmerkzaam geworden op de apen en honden en allengs was het bedaard. Schmolka had getracht het kind allerlei kunstjes Ie leeren, maar het was te zwak en tevens niet leerzaam genoeg geweest. Toch was hem het meisje, dat bij den naam van zijne gestorven dochter gegeven had, lief geworden, en hoe vaak Jozefa hem ook aanried, haar te laten loopen, hij had er niet toe kunnen besluiten. Zoo was ürsula steeds bij hen gebleven. Ze wist niet beter, of zij was Jozefa’s dochter, want de herinnering aan de eerste levensjaren scheen geheel in haar geheugen uitgewischt.” Met toenemende spanning had de smid geluisterd; hij haalde sneller adem. „Wie verzekert me, dat dat alles waar is?’’ riep hij. „Kan de oude het niet verzonnen hebben?” — „Dat geloof ik nooit, antwoordde bante. „Zij heelt het me verteld, om haar geweten te verlichten. Wie zoo dicht bij den dood is, liegt niet. Welke bedoeling zou zij er ook mee hebben?” . „Zij wilde misschien op die manier de toekomst van het meisje verzekeren.” De schout schudde ontkennend zijn hoofd. „Dat kan nooit de reden zijn, want zij heeft ! me openhartig gezegd, dat ze het meisje nooit heelt mogen lijden, omdat haar man er zooveel, van gehouden "had. Ook had Ursula haar nooit! eenig nut aangebracht; integendeel zij was slechts een &last voor haar geweest. Zij heeft me het ( medaljon gegeven, — kijk, hier staan de letters; M. L.” — „Laat zien, laat zien ! nep de smid haastig en zijne hand beefde, toen hij het gouden sieraad bekeek. „M. L. Welken naam zouden die letters moeten aanwijzen ?” — „Ze lijkt ook niet op de oude noch op Schmolka,” vervolgde hij. „Ónmogelijk was het niet! Santé, geef mij het medaljon.” — „Waarom?” vroeg de schout. „Wil je onderzoeken ?” — „Misschien; ik weet het nog niet,” gaf Griesinger ten antwoord. De oude Griesinger was op reis gegaan. Dat was eene gebeurtenis in het dorp, die druk besproken werd. Waar hij heen was, wist niemand, zelfs zijne vrouw niet, voor wie hij ook het doel zijner reis verborgen gehouden had. Na veertien dagen kwam Griesinger terug. Zijne vrouw, die zich al zeer ongerust had gemaakt, ijlde hem te gemoet en wierp zich aan zijne borst. Hij kuste haar op hel voorhoofd en zonk toen doodelijk vermoeid op een stoel neer. — „Ik heb den geheelen naeht geloopen, om thuis te komen,” sprak hij. Maar hoe vermoeid hij ook was naar het lichaam, zijn gelaat stond kalm en zijne oogen blikteD rustig. — „Geef me wat te eten en te drinken,” vervolgde hij. „Ik heb iets ondernomen, dat me gelukt is; straks zal ik je vertellen, waar ik geweest ben en welke tijding ik meebreng.” Na eenige minuten stond het gewenschte op tafel. Hij at weinig, maar dronk een groot glas brandewijn. — „Nu kom,” sprak hij tot zijne vrouw, terwijl hij hare hand nam en haar op een stoel naast zich trok. „Ik breng een goede tijding mee.” Hij vertelde, wat hij van den schout gehoord had, en dat hij daarop naar Leitmeritz was gereisd, om naar de ouders van het meisje onderzoek te doen. — „Het meisje is geen kind der oude en ook niet van Schmolka,” vervolgde hij. — „Het was niet gemakkelijk daar zekerheid van te krijgen, maar ik heb me geene rust gegund, voor ik alles had beproefd. Ursula is de dochter van een koopman, Joseph Lotzki, die toen te Leitmeritz woonde, en zij heet Maria Lotzki: ongeveer vijftien jaar geleden is het meisje, het eenige kind harer ouders, verdwenen, en allen meenden, dat het in de rivier gevallen en verdronken was. DageD, ja, weken lang hebben de ongelukkige, ouders naar het vermiste kind gezocht, zonder eenig spoor t»e vinden ; toen hebben zij het als dood betreurd. De moeder, eene zwakke vrouw, had zich dien dood zoo aangetrokken, lat ze een jaar later stierr. Lotzki is nog eenige laren te Leitmeritz gebleven en is toen naar Amerika getrokken. Ik heb de zuster der vrouw, die nog in Leitmeritz woont, gesproken en die heeft dat alles bevestigd. Zij zelf had het kind dat gouden medaljon op zijn eersten jaardag gegeven; zij herkende het dadelijk. Ik gaf eene beschrijving van Ursula, en de vrouw verzekerde, dat ze op hare moeder leek, waut zoo zag die er ook uit. Ik twijfel er niet meer aan, dat Ursula de dochter van Joseph Lotzki is.” Met groote verbazing had de vrouw hem aangehoord. — „En wat moet nu uit haar worden ?” vroeg zij. — „Daarover wil ik nog eens deuken,” gaf Griesinger (en antwoord. — „Ja, er diende toch gauw raad geschaft te worden, want het meisje is geheel verlaten, geheel alleen in de hut, sedert de oude dood is,” vervolgde de vrouw. — „Is Jozefa dood !” riep Griesinger. — „Ja, al langer dan acht dagen. Zij heeft den dood haars zoons niet kunnen vergeten, want, al was het een doeniet, haar hart hing toch aan hem.” Dé vrouw vermoedde niet, hoezeer deze woorden haar man moesten treffen. De oude had den dood haars zoons niet kunnen vergeten, en hij had dien zoon vermoord! Had hij nu daardoor ook nog het leven der moeder verkort? En nu stond Ursula alleen en verlaten. Zij was weliswaar niet het kind der oude, maar zij had er toch een steun aan gehad. Hevig opgewonden ging Griesinger in de kamer op en af. Hij was besloten, zich met zijn zoon te verzoenen en in diens huwelijk met Ursula toe te stemmen, maar hij wilde dat eerst rijpelijk overwegen , dat moest langzaam gebeuren, en nu eischte de toestand van het meisje een snelle beslissing. Hij streek met de rechterhand over zijn voorhoofd. Het viel hem toch zwaar, uit te voeren, wat hij zich voorgenomen had. Hij bleef voor zijne vrouw staan. — „Zou je besluiten kunnen, het meisje in huis te nemen ?” sprak hij. De vrouw keek haar man verbaasd aan. — Bij ons in huis?” herhaalde zij. Zij dacht slechts om haar zoon en vreesde verkeerd ge— | hoovd te hebben. — „Dat bedoel ik,” stemde Griesinger toe. „Ursula kan niet alleen in die halfvervallen luit blijven.” — „Ik neem ze gaarne op !” riep de vrouw met glinsterende oogen. „En Steven ?” — „Ik denk, dat die van zelf wel komen zal, ils hij hoort, dat Ursula hier in huis is,” gaf Jriesinger lachend ten antwoord. Vol vreugde greep de vrouw de hand van haar man. — „Maarten, — Maarten, dan wordt alles weer goed 1” juichte zij. — „Ik hoop het!” antwoordde de smid en hij luchtte diep; hij hoopte ook, dat het hem dan ichter om het hart zou worden. Zeil durfde hij liet naar de hut van Jozefa gaan; hij huiverde, ils hij er aan dacht. Ook zijne vrouw verbood iiij, Ursula te halen. De oude Santé zou het doen, in die deed het graag. Griesinger was vast overtuigd, dat hij goed ïandelde, en toch zag hij de eerste ontmoeting net Ursula niet zonder angst naderen. Hij vreesde, iat hij haar niet goed in de oogen zou duiven lien en dat hij schrikken zou, als zij den naam raars broeders noemde. Onrustig ging hij in de unidse, trad voor het huis en keerde dan weer in le kamer terug. Hij had toch liever eenige dagen gehad, om zich voor te bereiden. Daar zag hij len schout met Ursula door den tuin komen. Zijn aart klopte sneller, haastig streek hij met de hand over ziju voorhoofd. Hij riep zijne vrouw, jm bij de eerste ontmoeting niet alleen te zijn. Daar opende Santé reeds de deur. — „Hier. Griesinger, hier!” sprak hij. Hij nam Hrsula’s hand en trok haar de kamer in. Bevende en niet neergeslagen oogen stond het meisje daar. Griesingers oogen rustien op haar gelaat. Hoe fijn en mooi waren die trekken, — soo nauwkeurig had hij haar nooit bekeken. Diep ademhalend trad hij gauw op Ursula toe en reikte haar de hand. — „De schout zal je gezegd hebben, dat ik je in mijn huis wil opnemen,” sprak hij. „Alsje iat aanstaat, wees dan welkom!” Ursula stond laar roerloos; haar boezem ging snel op en aeer, zij durfde niet opzieu. Daar vloeiden de tranen uit haar oogen; zij greep de aangeboden hand en drukte die aan hare lippen. — „Laat maar, kind, laat maar,” sprak de smid geroerd. „Als je goed oppast, zul je in mij altijd een vasten steun vinden.” Toen hief Ursula het hoofd op en ze keek Griesinger met hare groote, betraande oogen aan. — „Ja, ik wil goed oppassen,” gaf zij te antwoord, en al sprak zij die woorden met zachte stem, zij klonken zoo zeker als een besluit van het sterkste hart. — „Kom dan,” 9prak de smid, terwijl hij zich neerzette en haar op een stoel naast zich trok. „Ik heb je iets mee te deelen.” (Wordt vervolgd.) ---