UIT EIGEN LAND Baldadigheid en overlast jegens vreemdelingen. o ■ Geen audiëntie van Mussert’s „zendboden”. ■■■'O ■ Een kwart mlllioen verkeerszondaars. Veel goeds is er de laatste jaren gedaan, door velerlei organisaties, om vreemdelingen naar ons land te krijgen en hun het leven daar zoo aangenaam en makkelijk mogelijk te maken. Dit goede en hoogst noodzakelijke werk dreigt, voor wat Amsterdam betreft, gedeeltelijk teniet te worden gedaan door de meer dan ergerlijke losbandigheid van een deel van het Amsterdamsche publiek. Jaren geleden was de hoofdstad berucht door het feit, dat toeristen die van de met veel reclame aangeprezen „rondvaarten” gebruik maakten, bij de meeste bruggen ontvangen werden door heelfe rijen over de brugleuningen spuwende kinderen, waarbij de volwassen toeschouwers lijdelijk toezagen of deze vieze „sport” soms nog aanmoedigden. Toen scheen er eenigen tijd verbetering te komen, doch thans werkt, blijkens klachten in dë pers, dit frissche spel weer op volle kracht. Even erg, zoo niet erger is de klacht, dat vrouwelijke vreemdelingen ’s avonds niet alleen over de straat kunnen loopen zonder door dén een of anderen „heer” te worden aangesproken of gevolgd. Dit voor wat Amsterdam betreft. * * * Wil ons land z’n goede reputatie, door propaganda verkregen, niet verliezen, dan móet met kracht tegen deze losbandigheid worden opgetreden, en dient men zich in het algemeen ook zooveel mogelijk te beijveren om het den vreemdelingen zoo aangenaam mogelijk te maken en hen zoo weinig mogelijk lastig te vallen. De A.N.W.B. heeft dezer dagen dan ook terecht geprotesteerd tegen een behandeling, die menig buitenlandsch automobilist moest ondervinden. Iedere vreemdeling moet aan de „ grens zijn paspoort laten afstempelen, maar nu doet zich de moeilijkheid voor, dat vele grenskantoren des nachts en ook een gedeelte van den dag gesloten zijn. Tot nu toe was dat geen bezwaar omdat de toeristen met een Nederlandsch tripliek ook buiten de officieele openstellingsuren de grens vrij konden passeeren. De nieuwe voorschriften hebben tengevolge gehad, dat menig automobilist ver in het land door militaire politie werd aangehouden en naar de grens teruggezonden. Dit alles lijkt ons voor het vreemdelingenverkeer weinig aanbevelenswaardig, evenmin als het optreden van de douane aan de grens. Het is, vooral in de huidige tijdsomstandigheden begrijpelijk, dat de regeering strenge voorzorgsmaatregelen wil nemen en wil toezien, wie ons land betreden, maar dan zal men dat toch moeten doen op een efficiënte manier en niet zoo, dat men de vreemdelingen tegen zich in het harnas jaagt. * * * Iets anders is natuurlijk, dat de gouverneurgenëraal van Nederlandsch-Indië heeft geweigerd, aan Mussert’s „zendboden”, de heeren Van Geelkerken en d’ Ansembourg, de gevraag de audiëntie te verleenen. De houding van den landvoogd, die rondborstig verklaart van een kennismaking met Mussert’s „zendboden”, wier beweging de Regeering in het Moederland stelselmatig afbreekt, niet gediend te zijn, doet mannelijk aan. Met een oogenschijnlijk verrassende berusting schikt het „Nationale Dagblad” zich in de weigering van den heer Tjarda van Starkenborgh. Het hêet, dat het bericht daarvan niemand kan verwonderen, en den Indischen landvoogd wordt enkel argeloosheid ten laste gelegd, — een argeloosheid intusschen die al even erg wordt genoemd als een weigering „met voorbedachten rade.” Niet geheel duidelijk wordt het uit de beschouwing van het dagblad der N. S. B., wie de argeloosheid van den gouverneur-generaal zou hebben verschalkt: of het minister Colijn is geweest, die de wegbereider heet van het I politieke katholicisme hier te lande, dan wel < of de „zendboden” van de „inquisitie-partij”, 1 die zich ten onrechte R.K. Staatspartij noe- ' men, den landvoogd hebben omgepraat. * * * c In ons land blijken in een jaar tijds 257.892 ( processen-verbaal te zijn opgemaakt wegens t overtreding van de motor- en rijwielwet. Naar de commissaris der Amsterdamsche I verkeerspolitie aan de „Telegraaf” meedeelde, r is dat niet veel. Deze deskundige redeneert c aldus: ruw geschat bevinden zich per jaar 900 1 millioen voertuigen op den weg, wat bij 257.892 processen-verbaal per jaar beteekent, £ dat elke weggebruiker slechts één bekeuring krijgt in de twaalf jaar. Wij deelen de tevredenheid van den Amsterdamschen politiecommissaris niet. En we deelen ze vooral niet omdat, naar hij vertelde, de voorschriften ten aanzien van de verkeersbepalingen een boekdeel vormen van 300 bladzijden! Waar nog bij komt zijn verzekering, dat het aantal overtredingen, die men bewust of onbewust kan begaan, veel grooter is geworden dan vroeger. Indien we aannemen, dat aan de verkeersopvoeding van het Nederlandsche publiek nog een en ander hapert, dan zou men daarnaast ook kunnen verlangen, dat het boekdeel voorschriften tot wat minder lijvigheid werd teruggebracht en dat er enkel bewuste overtredingen overbleven. Twee en een half honderdduizend processenverbaal wegens verkeersovertredingen vinden wij een reusachtig cijfer. o --- Landbouw, Veeteelt, Zuivelbereiding enz. ONDER DEN ROOK VAN DE E. N. C. K. In aansluiting op hetgeen in ons landbouw hoekje van vorige week in verband met bovenstaande werd meegedeeld kunen wij thans nog' melden,, dat door het Bestuur van de Afd. i „Vlaardingen en Vlaardinger-Ambacht” van de Hollandsche Maatschappij van Landbouw aan zijn Hoofdbestuur het navolgende schrijven werd gericht. Mijne Heeren, Wij hebben de eer U hierbij te doen toekomen het afschrift van een artikeltje door den heer G. van der Molen alhier, naar hij ons meedeelde aan de Redactie’s van Uns Orgaan en van een paar plaatselijke bladen opgestuurd. Wij houden er ons van overtuigd, dat U aan den inhoud daarvan wél, Uwe aandacht zult willen schenken. ’t Geldt hier immers allereerst het persoonlijk belang van eenige onzer afdeelingsleden. Want niet alleen de heer Van der Ende, in het artikel des heeren Van der Molen genoemd, leed schade door het onder den rook liggen van de E. N. C. K. ‘Zulks is even goed het geval met den eersten ondergeteekende van dit schrijven P. Hoogedam, Voorzitter der Afdeeling Vlaardingen en Vlaardinger-Ambacht. Voorts met onze medeleden de heeren Jb. de Zeeuw, H. Moerman en R. Doelman. Om nog te zwijgen van de niet-leden Gebr. Poot, S. Verkade en C. F. van der Knaap. Ter aanvulling van wat de heer Van der Molen ter sprake bracht kan b.v. ten aanzien van den eersten ondergeteekende nog het na volgende worden gerapporteerd. Dit voorjaar zag hij zich- genoodzaakt al zijn, koeien uit de weide onder den rook der E. N. j C. K. weg te halen en het land maar als hooiland te laten liggen; in de hoop, dat de dieren j eerlang het gewonnen hooi zullen willen eten en daarvan geen nadeelige gevolgen ondervind den. Tijdens het werken in het hooi vaft bedoelde perceelen werden de hooiers zwart van ’t, fijne stof daarin. Verder was ook het terrein over den dijk van eersten ondergeteekende vorig najaar geheel ondergestoven en liep aldaar de melkgift van de koeien in 4 dagen tijd terug van 370 L. tot 260 L. per dag. Gebouwen, hekken, muren, schuttingen, boomen, alles zag grijsgrauw van het stof (tricaciumfosfaat). Soortgelijke rapporten waren te verstrekken door de andere benadeelden tengevolge van het liggen met hun land onder den rook van de E. N. C. K. Bij vorige gelegenheden werd ^teeds de E. N. C. K.-Directie bereid gevonden de klachten aan te hooren en aan de klagers, zij het niet volledig dan toch een deel der schade te vergoeden. Thans lijkt het er wel veel op, dat men de benadeelden maar laat praten. En ’t heeft er den schijn van, dat de door hen aangeroepen Overheidspersonen ietwat huiverig zijn hier op te treden en in te grijpen. Een en ander leidde ons tot het besluit om hulp te vragen bij onze Organisatie en alzoo U, mijne Heeren, ons Hoofdbestuur beleefd maar dringend te verzoeken het voor ons op te nemen. Wij hopen, dat het U zal mogen gelukken, gedaan te krijgen: a. dat aan de betrokken veehouders een beroorlijke schadevergoeding worde ter hand gesteld; b. dat het uitstorten van verdere „onreilen” door de E. N. C. K. oy.ét de onder haar -ook gelegen terreinen zich niet meer zal herralen. Gedachtig aan Uwe macht als vertegenwoorligend lichaam van een groote boerenorganisatie in de beide Hollanden stellen wij deze saak met vertrouwen in Uwe handen. Wij verheugen ons al bij voorbaat op het succes Uwerzijds. Welk succes dan niet enkel de door ons bedoelde leden van de HolL .Mij. van Landbouw ten goede zal komen, maar — zonder twijfel — ran verstrekkende gevolgen zal zijn. Oók .... voor „onze” Organisatie! (Volgt onderteekening). --- Pluimveerubriek. BEZUINIG NOOIT OP HET VOER. (Nadruk verboden). Zooals op het oogenblik de stand van zaken in de kippenhouderij is, zal hij die op de kleintjes weet te passen voordeel van zijn dieren kunnen trekken. Het zal dan noodig zijn om in alle opzichten zeer zuinig te zijn en er vooral voor te waken dat er niets verspild wordt. Onze grootste onkostenpost vormt altijd de voerrekening en het is dus te begrijpen dat men in de eerste plaats hierop zal pogen te bezuinigen, iets wat ook heel goed mogelijk is. Er is echter één groot gevaar en wel dit, dat men zich ter wille van de goedkoopte laat verleiden tot het aankoopen van minderwaardig voer en dit is juist het domste en onvoordeeligste wat men zou kunnen doen. Want ieder die even zijn gezond verstand gebruikt kan toch nagaan dat het bij het voedsel van onze hoenders in de eerste plaats aankomt op de voedingswaarde, dus de verschillende: stoffen welke in het voedsel aanwezig zijn. Deze zul- h: len nu bij voer van eerste kwaliteit altijd in rr grootere mate aanwezig zijn, dan in de miniere kwaliteiten, zoodat men, om de dieren de- ia zelfde hoeveelheid voedingsstoffen toe te voe- g< ren, van de mindere kwaliteit voer toch altijd fj, neer zou moeten gebruiken. De mindere aan-