IN DE SCHIJNWERPER Indonesië. De afgelopen week is er t.a.v. het Indonesische probleem een geweest van uitzonderlijk grote politieke bedrijvigheid. Tussen de Nederlandse en Republikeinse regering heeft een uitwisseling van standpunten plaats gehad, er was een druk telegramverkeer tussen Den Haag en Batavia en voorts een briefwisseling tussen de Republikeinse delegatie en de commissie-generaal. Op de eerste in afwijzende toon gestelde reacties op de antwoordnota van de republiek, is een radio-rede van Sjahrir gevolgd, waarvan de inhoud later, vervat in een brief, officieel ter kennis van de commissie-generaal werd gebracht. Vervolgens verscheen het antwoord van de ! commissie-generaal op de antwoordnota , van de Republiek, in welk antwoord de Republikeinse tegenvoorstellen onaanvaardbaar werden genoemd en hierop volgde weer een brief van de republi- , keinse delegatie, waarop door de com- ' missie-generaal werd gereageerd. Ten- , plotte wat er de aide-mémoire van de ' Nederlands* regering. Uit de radiorede van Sjahrir en de brieven, die daarop van Republikeinse ' zijde zijn gevolgd, krijgt men de indruk, dat men in ae republiek enigszins ver- j rast is geweest door de slechte ontvangst, die haar nota zowel hier als in , Batavia heeft genoten en dat men ge- . poogd heeft deze indruk door het be- j tonen van een zekere tegemoetkomend- . heid weg te nemen. In Sjahrirs rede en , de brieven valt ten minste een vredelie- ! vende toon te beluisteren en in verge- ( lijking met de antwoordnota kan men j voor wat betreft de radiorede en de brie- j ven ongetwijfeld van een poging tot toe- nadering spreken. Een toenadering even- . wel, die blijft binnen zekere grenzen, grenzen, die volgens de opvattingen van de commissie-generaal en de Nederlandse regering, te eng zijn. Men gaat o.m. wel accoord met de Nederlandse wensen inzake de vorming van een interim-regering, zoals de regelen daarvoor in het | ontwerp-accoord zijn neergelegd, maar op het punt van directoraat voor de veiligheid en gemeenschappelijke gendarmerie blijft men op zijn aanvankelijke standpunt staan. Daar heet het, dat de handhaving van de rust en de orde in de Republikeinse gebieden bij uitstek de taak. is van de Republikeinse regering, 1 een opvatting, die allerminst van toena- ; dering getuigt en die dan ook wei eens : een struikelblok zou kunnen blijken te ; zijn. Overigens hebben wij meer bedenkin- _ gen tegen Sjahrirs rede en zijn brief aan : de commissie-generaal. Naar onze smaak ' is zijn formulering op bepaalde punten ‘ te vaag en komt er te dikwijls de term „nader overleg” in voor. In het laatste : zien wg een herhaalde poging van de 1 zijde der Republiek om ten aanzien van 1 de voornaamste verschilpunten de zaak 1 op de lange baan te schuiven, een me- f thode, die voor ons onaanvaardbaar * moet zijn en zulks in het oog van de ‘ regering en de commissie-generaal ook 1 is, want beide zijn van mening, dat de 1 tijd van praten voorbij is. Wat ons in < Sjahrirs radiorede ook twijfelachtig : voorkomt is de zinsnede: „de republi- 1 keinse regering wil al haar doeleinden niet terstond en in alle opzichten verwezenlijken”. Het ware te wenssen, dat 1 Sjahrir zich hier wat concreter had uit- i gedrukt over zijn bedoelingen, want nu ’ is de vraag gewettigd: wat wil hij pre- 1 cies? Moeten wij uit het „niet terstond ■ en in alle opzichten” de conclusie trek- ; ken, dat hij meent, dat dit later wel komt; dat een Republiek, die in Indone- ! si een overheersende positie inneemt, : toch het uiteindelijke doel is? Een andere conclusie is momenteel niet voor- 1 handen. Bij het vele twijfelachtige, dat wij in 1 het laatste jaar van de commissie-gene- ■ raai hebben gezien, verheugt ons de ■ standvastige toon, die uit haar antwoord aan de Republikeinse delegatie spreekt. Ondubbelzinnig wordt aan de Republiek 1 te kennen gegeven, dat haar antwoord in elk opzicht onbevredigend is; dat de rechtspositie, welke in Linggaüjati is 1 lanvaard, volkomen genegeerd wordt; lat de Republiek streeft naar een over- \ Heersende positie in het Indonesische Semenebest en dat waarborgen voor de veiligheid van hen, die naar de bedrij- • ven, waaruit zij zijn verdreven, moeten ■ terugkeren, niet worden gegeven. Dit antwoord demonstreert de standvastigheid, waarop wij, helaas, zo lang hebben moeten wachten. De aide-mémoire kan men zien ais een laatste poging van de Nederlandse regering om de Republikeinse bewindslieden tot andere gedachten te brengen. Zij stelt zich volkomen achter de zienswijze van de commissie-generaal, maar is in tegemoetkomende termen gesteld, zonder nochtans iets van het Nederlandse standpunt prijs te geven. De volledige aanvaarding van de nota der commissiegeneraal wordt onverminderd geëist. Het is een „herhaald en dringend beroep op de regering van de Republiek, reke- ïing houdende met de mogelijkheid, dat leze niet volledig heeft beseft, dat deze langelegenheid (de aanvaarding van de rota van de C. G.) in het oog der Neierlandse regering van de hoogste betetenis is”. De regering zegt te staan voor de verantwoordelijkheid voor het jpheffen van een onhoudbare toestand. De tijd van praten is voorbij, er dient gehandeld te worden en wel in die zin, lat de nota van de commissie-generaal volledig wordt aanvaard. Omtrent het alternatief laat de aidenémoire ons in het ingewisse. Wat zal le regering doen, warneer de Republiek rich niet tot de zienswijze van de comnissie-generaal bekeert, waar voorlopig, gezien het vasthouden aan het eigen inlicht inzake het bewaren van rust en >rde, alle kans op is? Het valt op het noment, waarop wij dit schrijven, nog liet te zeggen, maar afgaande op de ïrachtige lijn in de politiek van de laatste dagen, lijkt ons de conclusie niet voorbarig, dat deze standvastige politiek :al worden doorgetrokken. Het is thans :en kwestie van voet bij stuk houden, vant zouden wij nu, na het stevige geuid, dat wij hebben laten horen, verder .oegeven, dan zouden wij zover in het noeras glijden, dat er geen terug meer nogelijk is. Bovendien hebben wij in het accoord van Linggadjati een basis, die ons een •echtsgrond verschaft, welke het ons nogelijk maakt de Republiek desnoods e dwingen haar aangegane verplichtingen na te komen. In het buitenland is nen hiermee op de hoogte, zodat bij wentuele maatregelen — die naar wij lopen niet nodig zullen blijken — wjj iet buitenland achter ons zullen hebben. (Bij het schrijven van deze beschouwing was het aftreden van Sjahrir nog liet bekend). o Mr. Oud over de ’esolutie der P. v. d. A. In „Het Algemeen Handelsblad” tref;en wij het volgende schrijven aan van nr. P. J. Oud, zoals bekend lid van de Partij van de Arbeid. „Het Algemeen Handelsblad” heeft lanstonds na de publicatie der resolutie, nzake de Indische politiek op 14 Juni langenomen door de Partijraad van de Partij van de Arbeid, gewezen op de weesiachtigheid dier resolutie. Deze opnerking was maar al te juist Voor ;over de resolutie een beroep deed op de egering der republiek Indonesia was zij illeszins aanvaardbaar. Het er mede verbonden beroep op de Nederlandse regering ontnam aan het beroep op de rembliek echter bij voorbaat zijn betekeïis. Niet alleen, dat dit beroep geen eële grond had — de Nederlandse redering is in tegemoetkomendheid tegeniver de republiek zeker niet te kort geschoten —, het kon bovendien tot niet inders leiden dan tot versterking der rembliek in haar onjuiste houding. De redering der republiek kon er toch geen mdere indruk uit krijgen dan dat zij in sen der regeringspartijen tegen de rege’ing steun zou vinden. In dagen van gezagscrisis is niets zo ïodig als het geven van een duidelijk geluid. Wie onze politieke geschiedenis van de eerste decennia dezer eeuw kent, ïerinnert zich de jaren 1903, 1918 en ,933. De fouten, die de toenmalige S. D. V. P. in die dagen heeft gemaakt, spro;en voort uit dezelfde vrees, die de resolutie van de Partij van de Arbeid heeft ngegeven. Aangezien ik het een ramp voor de democratie zou achten, indien le Partij van de Arbeid de weg der weesiachtigheid zou opgaan, meen ik laartegen een waarschuwend woord te noeten laten klinken. Zo ooit, dan is lier een principis obsta op 'Zijn plaats, k ben er zeker van, dat ik niet de enige n de Partij van de Arbeid ben die zo lenkt. Er zijn tal yan anderen, die mijn nening delen. Waarom ik deze regelen niet schrijf in ;en orgaan van de richting van de Par;ij van de Arbeid, waar zij toch beter op ïun plaats zouden zijn ? De verklaring is ïeel eenvoudig. Zodra ik van de resoutie had kennis genomen, heb ik een corte beschouwing van bovenstaande strekking doen toekomen aan „Het Vrije /olk”. De hoofdredacteur deed mij ech;er mededelen, dat hij mijn stukje niet ron plaatsen, omdat hij het niet opporsuun achtte. Daardoor heb ik mij geïoodzaakt gezien elders gastvrijheid te joeken. Ik ben de redactie van „Het Algemeen Handelsblad” erkentelijk, dat rij mij die gastvrijheid heeft willen verlenen.” Wij tekenen hierbij aan, dat wij in ons nimmer van vorige week Vrijdag (in ie rubriek „In de Schijnwerper”) derelfde bedenkingen tegen de resolutie uitten als hier mr. Oud. — Red, --- Duitsers agiteren egen Nederlandse grenscorrecties Bezwaren op allerlei gronden .Aanvankelijk wikken en wegen Sedert het bekend worden van de Nederlandse eisen inzake grenscorrecties hebben Duitse instanties geen poging achterwege gelaten protesten te doen horen. De Duitse bezwaren zijn gegrond op ethische, economische en verkeerstechnische motieven. Bij een bezoek, een half jaar geleden, an de Duitse grensstreken, kon men ot de conclusie komen, dat het geen terke nationale gevoelens waren, die de temming bepaalden. Men vond toen in rijwel alle groepen een wikken en ween der persoonlijke kansen. Bij allen ras de eerste vraag : „Kunnen wij blijen ?” Een begrijpelijke reactie voor m bevolking, die het leed der vluchtengen dagelijks van nabij kan beschou■en. De boeren vroegen zich af of zg e betrekkelijk gunstige perspectieven, le zij in Duitsland hebben, zolang de ewoners van het industriegebied hun ave en goed komen ruilen voor een andvol aardappelen of een pondje bo- \ ;r zullen • kunnen behouden wanneer 3 met hun armetierige bedrijven wor-1 en opgenomen in het hoog-ontwikkelde grarische bestel van Nederland. Een „Deutschtum-apostel” In Bentheim is sedert deze waarneïingen de Nordhomer landraad dr. leckmann, soms gewapend met de mirofoon van de Norod-West-Duitse omaep, als een „Deutschtum-apostel” oor de dorpen gegaan, om de bevolking }t trouw aan het vaderland op te roe* en. Hij organiseerde vergaderingen in reuwenhaus, Wietmarschen, Uelsen, Imlichheim en Alte Piccardie. Het is kenmerkend voor de gehele ropaganda-actie, dat zij wordt georgaiseerd van de stad Nordhom uit, dié .1. buiten het te annexeren gebied valt. 'ordhorn, met ongeveer dertigduizend iwoners, heeft een aanzienlijke textiel-, ïdustrie, die van ouds haar arbeidsrechten betrokken heeft uit Nederentheim en die in normale tijden ook ele arbeiders uit de Nederlandse grensemeenten aantrok. De textielfabrikanm, die toch reeds kampen met het alm in Duitsland heersende gebrek aan eschoolde vaklieden vrezen door het f snij den van het achterland in nog rotere personeels-moeilijkheden te koten. Daarbij is Nordhorn bet onbetwis> centrum voor dit gebied, markt en inkelplaats bij uitstek. Het is dus niet teer dan natuurlijk, dat men in deze ;ad ernstige bezwaren koestert en luid e trommel roert. De daarbij aangeoerde argumenten lenen zich nauwejks voor discussie, aangezien bij voorlat vaststaat, dat elke vorm van renscorrectie en in het algemeen elke orm van herstelbetaling, bepaalde onermijdelijke moeilijkheden met zich rengt. Zo groot is in Nordhom die vrees oor de bezwaren, dat men er het arguient hoort: indien correcties, dan maar iet inbegrip van Nordhorn zelf. Angst voor Nederlandse zwarte lijst. Zoals gezegd is er door al deze proaganda onder de inheemse bevolking Let veel veranderd. , De mensen zijn bang, zich vrij uit te preken, zowel naar de ene als naar de ndere zijde. Zo overkwam het een luitse radio-reporter, die ergens in lentheim een groepje enthousiaste teenstanders had gevonden, dat dezen et hazepad kozen, toen hij zijn micro3on voor de dag haalde om hun stemïing vast te leggen. Een groot deel der evolking is bang om iets te zeggen, mdat zij denken, dat ze dan op een Neerlandse „zwarte lijst” zullen worden eplaatst. Hangende de beslissing is er natuurjk een onrustige stemming onder een eel der bevolking. Er zijn tal van menen, die zich op grond van hun partijerleden niet veilig voelen. Daarenboven peelt ook de regeling van de bezitsveroudingen, die met de grenswijziging amenhangt, een rol. Sommige mensen ebben hun bezittingen overgebracht aar „veiliger oorden”. In Nordhorn, overigens niet „bereigt”, was het verschijnen van twee Ingelse tanks voldoende om de bevoling in rep en roer te bretigen en lieden met boter op het hoofd” haastig hun offers te doen pakken ; men dacht dat e Nederlanders op komst waren. Van Duitse zijde wordt medegedeeld, at de Duitse autoriteiten nog steeds oortgaan met te trachten vluchtelinen uit het Oosten in de betrokken geieden onder te brengen, ondanks het eit, dat de Nederlandse regering heeft aangekondigd, dat zij alléén de autochtoons bevolking wil overnemen. In Duitse bladen poogt men de voorstelling te wekken, als zouden Nederlandse „propaganda-officieren” het gebied bewerkt hebben. Men doelt daarbij klaarblijkelijk op de enkele vertegenwoordigers van Nederlandse bladen, die een bezoek aan ’t gebied gebracht hebben en daarbij contact hebben gezocht met de bevolking. Wanneer men evenwel bemerkt, hoeveel ongemotiveerde vrees er zelfs bij de inheemse boerenbevolking nog leeft voor eventuele uitwijzing, voor verlies van bezit of voor een langdurige status van tweederangs-burger, dan is men eerder geneigd de vraag te stellen, of het voor :l' het vermijden van nodeloze onrust niet mi beter ware geweest, indien de bevolking en van de omvang en de inhoud van de Ne- Se derlandse eisen hiet op zo gebrekkige ee wijze ware voorgelicht. de --- De nacht van 9 op 10 Mei 1940 Nederlandse regering werd ingelicht omtren Duits aanvalsplan Generaal Sas, in 1940 in de rang , van majoor militair attaché aan de Nederlandse Ambassade te Berlijn — momenteel militair attaché te New-York — heeft met een medewerkers van het Belgische blad La Libre Belgique een onderhoud gehad waarbij hij een aantal belangwekkende details heeft medegedeeld over de wijze waarop hij in de nacht van 9 op 10 Mei 1940 de Nederlandse regering inlichtte omtrent het aanvalsplan van de Duitse legerleiding. De algemene toestand op 9 Mei 1940, aldus gen. Sas, was gespannen, ofschoon niet alarmerend. Men was eer geneigd enige ontspanning waar te nemen. Tegen de avond evenwel werd de situatie eensklaps alarmerend. Waarnemers aan de oostgrens van België en Nederland hadden troepenverplaatsingen vast» steld. Via de generale staven van beidt landen werden beide attaché’s van eet en ander in kennis gesteld. Majoor Sas, die reeds acht juren te Berljjn werkzaam was, beschikte ovet vele relaties in Duitse militaire iaringen. Een van hen was kolonel Oster, chei van de afd. contra-spionnage van dt Duitse generale staf. Met hem was nu, joor Sas bevriend. Meer dan eens pe week ontmoetten zg elkaar en er wen menige vertrouwenjke kwestie bespro ken. Oster was geen vriend van tel nazi-systeem. In 1944 behoorde hij to| de groep officieren, die de aanslag ot Hitler voorbereidden, welke naar met weet, mislukte. Dit heeft hem het leve: gekost: Oster werd na een kort pro» voor een „volksrechtbank” ter dood ver. oordeeld en opgehangen. In de avond van 9 Mei 19*0 o*., 7 au had majoor Sas een ontmoeting n*; Oster te Berlijn. In de loop van het ge. sprek zei Oster: „Het is afgelopen. Mor. gen begint het. De marsbevelen zijn uit. gegeven. Hitler is naar het westelijk front vertrokken. Morgen bij het aan. breken van de dag gaat hij aanvallen.,," Alvorens Den Haag te waaschuwei wilde majoor Sas zekerheid hebben Hel was al eens meer voorgekomen, dat ei loze geruchten in omloop werden go bracht. Majoor Sas belde de Heigischi militaire attaché, kolonel Goethais, oj en deelde hem mee wat hij had ven» men. Tevens maakte h(j met hem een afspraak voor tien uur ’s avonds. Intui. sen ging majoor Sas met Oster in een klein restaurant aan de Kurfürsta. iamm eten. Dit zou tevens een af, scheidsmaaltijd worden. Onder de maal. t(jd legde Oster de gehele situatie aan ie Nederlandse attaché uit. Er was voor majoor Sas geen twijfel mogelijk dit. maal. Om half tien verlieten zjj het restaurant. Zij begaven zich gezamenlijk mar het ministerie van oorlog. Majoor Sas wachtte buiten. Na twintig minuten, die een eeuwig, leid leken, keerde Oster met de laatste aerichten terug en zei woordelijk: „Ditmaal is het werkelijk afgelopen. Het ,zwijn” is naar het westelijk front ver. irokken. Laten wij afscheid nemen. Wel.icht zullen wij elkaar nooit weerzien" Majoor Sas haastte zich na dit ge. sprek naar zijn bureau. Daar trof hjj to onel -Goetoals aan en deelde de Belgische officier alles mee, wat hij wist Deze begaf zich terstond naar zijn legsie. Majoor Sas belde het Departement /an Defensie in Den Haag op. Binnen rwintig minuten was de verbinding tot stand gebracht. Ik heb maar één ding ;e zeggen”, aldus majoor Sas tot de» geslotene, „morgenochtend, bij het a® ireken van de dag, hou je goed!” Volgens militair gebruik werd de boodschap herhaald en fcnajoor Sas belde ai Deze zo duidelijke boodschap had dooi laar duidelijkheid de Duitse censuur Oj iet internationale telefoonverkeer verschalkt. Intussen trof majoor Sas maat regelen om uit Berlijn te vertrekken« stelde zich in verbinding met de Nederandse legatie. Anderhalf uur later, tegen midder lacht, was Den Haag voor majoor Sa tan de telefoon. De Nederlandse gene rale staf vroeg bevestiging van het bi richt. „Ik heb”, aldus de stem uit Df Haag, „slechte berichten over uw vroit vernomen. Is het juist, dat zij morgei achtend in een kliniek zal worden opgt aomen”. Het antwoord van majoor Sa uidde bevestigend. — Is dat werkelijk noodzakelijk? ver volgde de stem uit Den Haag. Heeft ï laarover enige doktoren geraadpleegd! — Ja, ja, antwoorde majoor Sas ga jaagd. Er is niets meer aan tp doei Het chirurgisch ingrijpen zal morgen ia ie vroegte geschieden. Het staat voor L00 % vast.” Later vernam majoor Sas, dat derf :ode door de Duitse censuur was begrepen. Het gesprek was op een gram’oonplaat vastgelegd. Nasporingen naai het „lek” werden gedaan onder de relaties van de Nederlandse attaché. Ostei svenwel bleef buiten elke verdenking. Hj werd zelfs kort daarna tot generaal bevorderd. Majoor Sas begaf zich des nachta naar de Nederlandse legatie. Daar voelde hij zich niet veilig en begaf zich naai het gebouw van de Amerikaanse ambassade, waar hij tot 14 Mei is gebleven Op die dag werd het gehele personeel van de Nederlandse legatie door df Duitsers naar Friedrichshafen overgebracht. Na daar enige dagen geinten neerd te zijn geweest, werd het vrijgelaten. Op 19 Mei wist majoor Sas ovei de Zwitserse grens te komen. Van Zwitserland uit begaf hg zich naar Enge land, waar hij zich bij de Nederlands regering te Londen vervoegde. --- Gruwelijk liefdesdrama Slager doodt vrouw en kind en pleegt zelfmoord Inspecteur ren politie Perqueur te Vincennes (Frankrijk) kreeg Zondagmiddag bezoek van zijn opgewonden buurman M. Pozzi. „Ga vlug mee — ik kom juist bg de Eyrauds vandaan en ik vrees, dat daar een verschrikkelijk ongeluk is gebeurd”, zei deze tot de politieman. De twee mannen begaven zich direct op weg. Bij het huis van de Eyrauds aangekomen, kregen zij geen antwoord op hun geklop. Doch van binnen uit drong een lijklucht, vermengd met die- van lichtgas, tot hen door. Toen , zij de deur openbraken, aldus meldt het Parijse blad „Ce Soir”, zagen zij een verschrikkelijk tafreel. In de keuken lag het lichaam van een man; de gaskraan stond nog open. Doch nog veel ontzettender was de aanblik van een aangrenzende kamer. Naast een kinderledikantje lagen daar in twee wasteilen en een koffer de in stukken gesneden lijken van een vrouw en een meisje! Op tafel lag een brief met de verklaring van het gehele drama, dat zich in dit huis had afgespeeld. De 36-jarige slager René Eyraud was dol verliefd op zijn 29-jarige vrouw Jacqueline, met wie hij twaalf jaar geleden was getrouwd en die hem in 1941 het dochtertje Claudine-Marie had geschonken. Doch al spoedig na hun huwelijk had Jacqueline het niet bjj ster nauw met de echtelijke trouw genomen. In zijn jaloezie liet René haar "Aanvankelijk slechts ’s avonds uitgaan, doch op een kwade dag in 1945 liet Jacqueline hem in de steek. Zij nam haar dochtertje mee. Op 1 Mei van dit jaar kwam zg evenwel bij haar man terug, die haar — ondanks zijn zwaarmoedig karakter — weer in genade aannam. Helaas, ook na hun hereniging wilde het in het huwelijk van Jacqueline en René niet vlotten, Verleden week Maandag hoorde een buurvrouw zelfs een ruzie tussen hen beiden, die nog erger was dan alle voorgaande. En toen gilde plotseling een vrouwenstem: „Niet doen, niet doen!” .. Enkele ogenblikken later opende René de vensterluiken. Hij had een bebloed mes in de hand ... Volgens de verklaring in zijn brief worgde Eyraud zijn vrouw voor de ogen van zijn dochtertje, doodde hij daarna ook het meisje en sneed hij tenslotte de lijken in stukken. Toen hij daarmee klaar was, verwijderde hij zorgvuldig alle bloedsporen. De stukken van de lichamen stopte hij in de teilen en in de koffer. Hij zoutte ze met vijf kilo zout! De volgende dag kocht René in een naburig café een glas wijn alvorens naar zijn werk te gaan. Donderdagmorgen kwam hij bij zijn vriend Pozzi — de man, die drie dagen later de politie waarschuwde — vragen, of deze misschien zijn vrouw had gezien. Hij versprak zich daarbij en dat wekte bij zijn vriend achterdocht op, een achterdocht, die ’s Zondags, toen Pozzi Eyraud wilde opzoeken, zekerheid werd. Doch vóór die Zondag had de moordenaar zichzelf reeds met gas het leven benomen. In zijn lange verklaring op een kladje van zijn dochtertje, schreef de moordenaar: „Ja, ik heb mijn vrouw gedood. Ik heb de lichamen in brokken gesneden, omdat ik ze stukje voor stukje wilde laten verdwijnen. Maar ik ben bang geworden. Terwijl ik sterf, denk ik aan mijn dochter, die mijn hoop was. Zij wist er te veel van. Dat van mijn vrouw spijt me niet”. o Het einde van een lange geschiedenis Slotacte van de malversaties in de militaire dump te Deelen. De laatste hoofdstukken in de geschiedenis van de militaire dump te Deelen bij Arnhem zijn wel de meest tragische. Zij spelen voor de tafel van de rechterlijke macht en eindigen in vrjjheidL3traffen, die een knauw brengen in het leven van helemaal niet misdadige mensen. Van deze mensen moesten er voor de Arnhemse krijgsraad Woensdagmorgen zes en dertig verschijnen, begin van een aantal dat tot ver boven de honderd zal lopen. Reeds bij het begin bleek, welke haast ongelooflijke toestanden er heersten in deze erfenis van het Canadese leger. Van soldaten tot de hoogste officieren waren betrokken in de omkoperij en corruptie en er waren nachten dat de gehele compagnie gezagstroepen, die was aangesteld om het terrein te bewaken, een soort douane dus, aan het stelen ging. Vrachtauto’s vol banden, hele jeeps, tientallen motorrijwielen en enorme hoeveelheden onderdelen verdwenen zonder dat iemand enige contróle uitoefende. Honderden guldens werden na een dergelijke expeditie onder de manschappen verdeeld. Niet alleen militairen, doch ook burgers waren bij de malversaties betrokken. Burgers uit vrijwel alle plaatsen van de omgeving. In de eerste zaken maakte de auditeur-militair van de gelegenheid gebruik lof toe te zwaaien aan de Arnhemse politie, die een bijzondere prestatie verrichtte door op moeilijke wijze het bewijsmateriaal te verzamelen. Hij zei er zich van bewust te zijn, dat de meesten der verdachten tot diefstal gekomen waren door het volkomen ontbreken van een normaal besef van mijn en dijn. Men had de voorbeelden tijdens de Engelse tijd gezien. Wel trok de auditeur echter van leer tegen deze mentaliteit. Er zal aan het Nederlandse volk duidelijk gemaakt moeten worden dat het uit moet zijn met diefstal en heling op een dergelijke schaal. De vonnissen, die de Krijgsraad velde, varieerden in deze eerste gevallen van geldboeten tot gevangenisstraffen van anderhalf jaar. o Nu andersom Een functionaris der Ned-Yorkse douane heeft verklaard, dat er de laatste zes maanden duizenden voedselpakketten uit Griekenland in de V. S. zijn aangekomen. De Grieken, die deze pakketten hebben gezonden, zijn klaarblijkelijk van mening, dat hun familieleden en vrienden in de V. S. honger lijden. Intussen zullen de V. S. dergelijke pakketten niet meer toelaten en de Griekse regering heeft een grondig onderzoek naar V. -.4- —n-nlnni- --- Advertentie Adverteert in dit blad --- Advertentie nuiL/Y CKZunoniw Tegen zonnebrand, stuklopen, doorzitten, schrijnen, smetten, en> ter verbeteriug der huid: Purol of Purolin. Door ’t creme-karakter is Purolin geliefd Hnnr cc* vrnnw vnnr 7Ach7.c*lf pn df» hahv --- FEUILLETON MIJNHEER De Burgemeester Oorspronkelijke JNeüei (aixise roman :8 (Nadruk verboden) „Ik zou niet weten waarom”, viel wethouder Overmeer de spreker in de rede. „Ik hoop duidelijker voor u te kunnen worden, meneer de voorzitter”, vervolgde Kaveling. „Het eigenaardige van nel geval is, dat de met blauw aangegeven grond, de terreinen dus, die wij in net nieuwe uitbreidingsplan zouden moeten opnemen, voor het grootste deel het eigendom zijn ve_. een zekere heer Overmeer, wethouder van deze gemeente”. „Dat is toevallig”, mompelde Overtneer. „Vragen of;hij uitgesproken is”, fluisterde de secretaris. „Is meneer Kaveling klaar?” vertaalde de voorzitter. „Nog niet helemaal. Er komt nog bij -i daardoor snhiint de voordracht in 'n/iieei bijzoiiaer licht — aat wij dit agen- a dapunt moeten combineren met de voor- d dracht, die de Raad straks ter behan- S' deling wordt gegeven: toestemming aan a een Bouwmaatschappij, om op deze z grond een aantal middenstandshuizen te a douwen. Meneer de voorzitter, mijne heren! — Ik kan mij moeilijk van de ge- r. dachte losmaken, dat wat hier gebeuren gaat, de bevoorrechting betekent van z een particulier, met name wethouder f Overmeer, die straks, als wij hier dit uitbreidingsbesluit hebben goedgekeurd, b jn grond aanmerkelijk in prijs ziet stijgen. Naar mijn inlichtingen — en ik r -.xag aannemen, gezien de omstandighe- r den, dat deze juist zijn, is de Bouwmaat- ï schappij hier gekomen bij de heer Over- e meer met het verzoek, haar aan bouw- v terrein te helpen. De wethouder had £ grond, die, jammer genoeg voor hem, i niet in het uitbreidingsplan lag. Geen nood. Wat niet is, kan komen, en met r behulp van B. en V/. wordt de Raad een \ nieuw* uitbreidingsplan voorgelegd. Me- v neer de voorzitter — ik weiger aan dat c spelletje mee te doen — ik zal tégen deze voordracht stemmen!” 1 Nadenkend krabde wethouder Over- , meer zich achter het oor. Drommels nog 1 aan toe, dat had die Kaveling eigenlijk e best door — beter dan de burgemeester, t lie de hele rommel zo maar geslikt had, lie er nauwelijks aandacht aan had geschonken. Wat moest hij daar nu op antwoorden ? .. J. Hij kon toch moeilijk zeggen, dat het precies zo gegaan was als meneer Kaveling had meegedeeld? „Zeg, Zilver, kom op met je redevoering”, fluisterde hij de secretaris toe. Haastig nam hij het papiertje voor zich dat de secretaris hem onder de tafel toestopte. „Laat eerst de bediende met de koffie binnenkomen”, fluisterde de secretaris. Als muziek klonk Overmeer het gerammel met de koppen, buiten het raadszaaltje in de oren. Hij wenkte Kimmel, dat de man binnen kon komen en zag tegelijk in het grijnzende gezicht van Wouters, die met zichtbaar genoegen de redevoering van Kaveling had gevolgd. „We zullen eerst een kopje koffie nemen — dan zal ik, namens het College van B. en W. meneer Kaveling van antwoord dienen”, zei de loco-burgervader, de secretaris-souffleur vlot na. „Je mag wel een hartversterking hebben, Overmeer”, riep een der raadsleden „Het valt niet mee hè, voorzitter te spelen”. Overmeer haalde de schouders oj en zat al weer drr’; met Zilver te fluisteren „Je mag wel een beetje duidelijker sclirijven”, zei hij ontevreden. „Wat staat daar nou?” „Dat is Frans — gouverner c’est prévoir... regeren is vooruitzien”, antwoordde de heer Zilver met een fijn lachje. „Schrijf, eens precies op, hoe je dat uitspreekt”, verzocht de wethouder haastig. Als Wouters er niet geweest was, had hij dat Frans weggelaten, maar nu vond hij het een prachtige gelegenheid eens te laten zien, hoe hij een vergadering presideerde... Alsof de enige tribunebezoeker dat al lang niet gezien had! „Nu moet u beginnen, om er op te wijzen, dat de gemeente de uitbreiding nodig heeft — regeren is vooruitzien, kijk zo: goevernee z — gewoon zet zonder t preevwaar” ... „Da’s toch Frans hè?” „Ja, het is Frans en het betekent, dat regeren vooruitzien is”, herhaalde de secretaris ongeduldig. „Dat krijgen we dus eerst. Zeg, dat de gele terreinen niet van belang zijn, dat de eigenaars ze niet willen laten bebouwen”. „Had ik ook al gedacht”, knikte Overmeer instemmend. „En verder?” „Ten tweede heeft men bij ieder uitbreidingsplan, dat bepaalde gronden in emeente geen rekening mee houden, i Js er gebouwd wordt, geeft dit werk an de Harrelaars. De gemeente zou een epaling kunnen opnemen, dat de Bouwaaatschappij in de eerste plaats de /erklozen van Harrelaar aan het werk ou moeten zetten. Dat is werklozenorg”. „Voor elkaar”, antwoordde Overmeer evreden. „Als de zaak er door komt, :rijg je van mij een fijne kist sigaren”. „Dat is niet nodig, weerde de secrearis af. „Nou dan niet”, antwoordde de wet.ouder haastig. Hij wou, dat de burgeneester er ook zo ver dacht als zijn ecretaris. Als Poortmans in de „Nieuws 10de” las, wat Kaveling had gezegd, zou tij zeker niet met een kistje van honlerd rokertjes tevreden zijn. Jammer, lat Leibrand de raadsverslagen altijd zo litvoerig opnam, overwoog de wetoouier. Misschien, dat hjj d&dr nog wat lan doen kon ... Als Leibrand wou volitaan met een simpele mededeling, dat iet uitbreidingsplan was gewijzigd.... Vaarschijnlijk kwam hg goedkoper van ie verslaggever af, dan van de burgeneester.... Zonder dat de secretaris hem een luwtje behoefde te geven, nam wethou- ler Overmeer even later de hamer op., lij voelde zich weer sterk! „Mijne heren, door de ziekte van ö aurgemeester rust op mij de taci W mens het College te antwoorden op W meneer Kaveling naar voren heeft gf oracht. De Fransman zegt... de Frai sen zeggen” ... De spreker zweeg, zocht zenuwacbti op het kladje van de secretaris. Wi reiden die Fransen ook al weer?... ... „De Fransman zegt!” ... „Gouverner”, fluisterde de sec.’ etari die moeite had zijn lachen.te houd» achter zijn hand. Razend vlot brabbelde Overmeer, 4 de phonetische uitspraak van 't spreel woord op het kladje had gevonden, K zinnetje voor. Toen zweeg hij en kee met een gezicht van ,,hoe-zei-ik-® daar”, stralend van genoegen rond jj indruk, die hij op de Raad met *5 Frans had gemaakt, was buitenge*® „Hoor je die Overmeer?’’ hoorde een der edeiachtbaren aan *Jjn buuraj vragen. „Hij spreekt een aardig w®buitenlands!” (Wordt vervolgd)' ---