IN DE SCHIJNWERPER \ Overeenkomst. Gisteren was het tien jaar geleden, f* fit doen toekomen eh waarin er op > “velt aangedronaen, dat o.m. het imtiast", ,»*, worden genomen tot: a. het vorstin, van een nationaal kabinet oih te komen tot een nationaal afweerfront ^.et uitsluiting van dé communisten; b. u.terkerkeiljk overleg om te komen tot één geestelyk afweerfront. De afdeling, die deze motie formuleerde, moge klein zijn, z:j heeft er in elk geval blijk van gegeven té beseffen, dat er meer nodig is dan een protest om ons te verweren tegen het gevaar, dat ons bedreigt. Zoals wij hierboven reeds hebben gezegd, zullen onderlinge verschillen en geschillen niet ig gerekend moeten Worden, opdat een vast aaneengesloten afweerfront gevormd kan worden. Mogen de leiders van alle politieke partijen, die de motie als ook tot hen gericht dienen te beschouwen, daarvan diep doordrongen zijn. Er zijn ook elders in ons land stemmen opgegaan om met de communisten te breken, o.m. in een resolutie van de P.v.d.A. — en de vraag is gesteld, of hét tijdstip niet is aangebroken, waarop de C.P.N. als staatsgevaarlijk met allé consequenties vandien, móét worden beschouwd. Deze consequenties zyn niet gering voor een land, dat staatkundig leeft uit democratische beginselen en men zij daaront niét te voortvarend met het bevestigend beantwoorden van deze vraag. Maar wanneer Gerben Wagenaar verklaart, dat hêt voorbeeld van het Tsjechische volk in Nederland navolging verdient, kan men zich toch afvrageh, of de democratie er toe dient haar ondergravers zóveel tjjd te geven om krachten te verzamelen, dat zy, wanneet zjj de kans schoon zien, haar wegvagen en hier een „volksdemocratie” stichten in welker sfeer wij niet zullen kunnen leven. Men kan zich afvragen, of de demócratie de broedplaats mag zijn van een adder, die haar elk ogenblik een dodelijke beet kan toebrengen. Het Zijn deze vragen, die thans meer dan enige andere de aandacht verdienen en waarop op korte termfln een antwoord gegeven zal moeten worden. V erdraagzaamheid. Ter gelegenheid van het regeringsjubileum van onze vorstin zal a.s. zomêr een tentoonstelling „De Nederlandse Vrouw 1898-1948” worden georganiseerd Daartoe is een bestuur gevormd, welks samenstelling een afspiegeling is van alle schakeringen in het Nederlandse volk, zulks uit de overweging, dat bij het huldeblijk alle Nederlandse vrouwen betrokken dienén te zijn. In dit bestuur nu, is enige tijd geleden een conflict gerezen om het feit, dat het aanvankelijk in de bedoeling lag de tentoonstelling op Zondag geopend te doen zijn. Een minderheidsgroep van orthodox-ehristelijken keerde zich daartegen en wenste onder die omstandigheden geen medewerking te verlenen, waardoor de opzet om alle Nederlandse vrouwen bij hét huldeblijk te betrekken, gevaar liep te mislukken. De grote meerderheid van hét bestuur zag geen bezwaar in de tentoonstelling op Zondag. Zij bedacht daarbij, dat véle vrouwen alleen op Zondag in de gelegenheid zullen z\jn om de tentoonstelling te bezoeken en zij nam voorts in overweging, dat in de periode, dat wij confessionele regelingen kenden, nimmer bezwaar is gemaakt tegen tentoonstellingen op Zondag. Niettemin wenste de meerderheid aan de„ minderheid tegemoet te komen en zij besloot de tentoonstelling gesloten te houden gedurende de tijd, dat in het algemeen de kerkdiensten worden gehouden, Maar ook na die concessie wenste de minderheidsgroep niet mede te werken. Tenslotte heeft het bestuur zich by de minderheid neergelegd en het besluit genomen, dat de tentoonstelling op Zondag niét te bezichtigen za.1 zijn. Bij het nemen van dit besluit heeft het bestuur overwogen, dat het «mder andere omstandigheden geen reiJfS» zou hebben gevonden aan het. gevoek» van een minderheid zulk een grote betotanis toe te kennen, doch dat het feit, dat het hier betreft een hulde aan H. M. de Koningin door alle Nederlandse vrouwen eist, dat, zo enigszins mogelijk, alles wordt vermeden, dat door bepaalde groepen van vrouwen kan worden gezien als eèn belemmering om aan dézè tentoonstelling haai- medewerking te verlenen. Het bestuur heeft hier een houding aangenomen, die blijk geeft van grote eerbied voor H. M. de Koningin, en een verdraagzaamheid aan de dag gelegd, die het uitermate siert. Het ware besef van vrijheid toont men eerst dan, wanneer men demonstreert, da( een meerderheid nirn: dictatoriaal behoeft te zijn, maai- begrip kan tonen voor de verlangens van een minderheid. Het is evenwel aan die minderheid daar geen misbruik van te maken, want ook een minderheidsdictatuur heeft niets met het ware besef v8.n vrijheid gemeen. --- ’t Zit in de luhcti Wist ik U maar te beschrijven, Wat er omgaat in m'n bloed En ik moet het U vertellen, Als ik nou maar wist hoe 't móet.., Want ik zie irt m’n verbeelding Reeds de bloempjes in de wei En ik voel al weer die rilling: Schoonmaak! Stoelen in de rij! En ik droom al weer van ijsco, Limonade, riet en glas En ik zie de bloot-van-hoofden In de zon op èen terras .. • En ik hoor de koeien loeien In de zoele lentelucht En ik merk, dat Bep (m’n buurtje) Niet meer proest-davert en kucht. En ik hoor de vogels juichen, ’k Zie het groenende- gazon — Fijn! ’t Is voorjaar! Maar óók: schoonmaak! (Jammer toch die „compagnon”-..!)' PHILÏA. --- Minister Van Maarseveen kondigt maatregelen tegen extreme elementen aan Uit het Parlement Begroting van Justitie. Minister Van Maarseveen had bij de schriftelijke voorbereiding mede- 1 gedeeld dat hij het resultaat van de 1 commissle-Pompe, die een perswet voor- : bereidt, wilde afwachten alvorens te 1 zeggen wanneer er een wettelijke rege- i ling zou komen aangaande excessieve i uitingen, waaróver prof. Molenaar < (v.v.d.) nogal een en ander te zeggen : had. Deze wilde n.1. niet alleen een re- i geling op uitingen in de pers, maar ook i op het gesproken woord. Hy zag in deze i regeling één versnelde noodzaak, zulks ln verband met activiteit van <3e com- . munisten. Spr. vestigde, die aandacht ( op de Amerikaanse prof. Hocking, die ( op het ogenblik te Leiden college geeft, ] dié heeft betoogd, dat de vrye pers nog . geen vrye gedachtenwisseling waarborgt maar in dienst Wordt gesteld van de propaganda, welke het onderscheidingsvermogen doodt. Prof. Molenaar zou gaarne zien, dat de norm Van goede Beden en de zorgvuldigheid, welkj in het maatschappelijk verkeer betaamt, van toepassing in het privaatrecht, ook in iet strafrecht toegepast werd. Mr.' Kol ff (c.h.) en rrtr. Van ’ fïeuven Goedhart (p.v.d.a.) wa- 1 -en slechts matig te spréken over het telt, dat aan de Secretaris van het co- 1 nité in West Duitsland, dat tegen de 1 grenscorrecties ageert, een verblijfsver- 1 gunning voor ons land heeft gekrégén. 1 3é héér Van Heuven Goedhart vroeg ] vervolgens om Inlichtingen over het ; gratiebeleid, in het bijzonder in de zaak 1 van èen ter dood veroordeelde chauffeur 1 njyendijk, die Engelandvaarders tegen lelortitig zóü helpen, maar' hen, ook te- ) gen beloning, had verraden en thans t gratie heeft gekregen. t Mr. Schneidér (k.v.p.) vond de r -echterlijké mach* nog té zeer een be- v iloten gezelschap en had ér critiek op,1 e lat zeer jêugdige ambtenaren belast f j :yrl met het O.M. in dé economische! ■echtSpraak. *| r De heer Vaii Santen (’c.p.n.) be- * ;oogde, naar aanleiding van de véle aanballen, welke het communisme Dinsdag ;e vërduren liad gehad, dat het antilommunismé zich wreekt bij dè herop- c 'oeding van politieke delinquenten, omlat deze geen verschil zouden zien tus- r len het communisme van thans en dat c 'art Hitlèr. ' Verklaring van Min. Van Maarsseveen * Allereerst deelde de minister Woens- a lag in zijn antwoord op de beseïtouwin- ( gen in de eerstè kamer over zijn begroingshoofdstük mede, dat binnenkort iet machtsapparaat zo ingericht zal vordert, dat van een afdoende bescherning tegen extremisme, van welke kant lók, sprake kan zijn. „Aldus hoopt de egering, dat ons volk bewaard zal kunlen blijven voor het droeve lot van anlere landen, Voor welke de zoji van de ’rijheid slechts kort heeft geschenen om ilaats te maken voor de nu ingetreden lacht, van duisternis, èllende en Ver- r chrikkingen”. Zo besloot de minister t erstond hierop zijn rede. I De héér Van Santen (c.p.n.) pro- d esteerde tegen het óver één kam sche- v en van communisme ën nationaal-socia- t isme. Ook maakte hij de opmerking, dat j; nen, door de communisten eventueel 2 frondwettelijke vrijheden te onthouden, g, liet de democratie zoti beschermen, doch r laar veeleer om hals zóu brengen. v De bewindsman voelde weinig voor r en Vercherping van bepaalde wette- d y.ke bepalingen met het oog op de thans j vaarneembare excessen, een dènkbeeld . ran prof. Molenaar. Er zou Volgens de ninister in ons land reeds een terug- ' open van het. communisme waar te ne- .. nen zijn, omdat het velen té gortig _ vordt na wat zij eldefs in de praktijk 8 :ien. Hij liet liever de gezonde krach- ^ en in het volk werken, dan dat hij * le wetgever liet optreden. Maar tenilotte zegde hij toch toe, wel te willen e iverwegen of niet binnen kortere tijd e lan er gemoeid zal zijn met het tot s itahd komen van het nóg op te stellen h apport over een te maken Perswet., I wetswijzigingen in de richting -van ’het li lóor pi-of. Molenaar aanbevolen denk- g ieeld móeten worden voorgeSteld. Collaboratie op economisch gebied. ^ Mr. Stikker (v.v.d.) sprak over de j. leréchting van economische eollabora- j eurs. Er zou geen deskundig personeel j, zijn bij de P.R.A.C. èn men stélt vaak een onderzoek in zonder dat er voldoende aanwijzingen zijn voor schuld. Personen, die in het bovingronds verzet nuttig werk deden worden nu vervolgd waardoor het bedrijfsleven zich gekrenkt gevóelt, aldus mr. Stikker, temeer daar de minister-president. heeft toegezegd, dat geen pèrsonén uit hét bedrijiSleven zouden worden gearresteerd zonder overleg mët de zuiveringsraad, waar men zich echter mets van aangetrokkén heeft. Er bestaan, alduS de he«r Stikker, ook geen normen voor de vervolging van économische collaboratie. Spr. diende een motie in waarin wordt gezegd, dat bij berechting van economische collaboratie geen onderscheid mag worden gemaakt tussen grote en kleine gevallen, dat door het ontbreken van richtlijnen rechtsonzekerheid bestaan en ernstige onrust wórdt veroorzaakt, en waarin de minister wordt uitgenódigd na overleg met door de minister aan te wijzen instanties op korte termijn deze richtlijnen wast te stellen eil daarmede ook bij de :hans aanhangige onderzoekingen en vervolgingen rekening te doen houden. De heer Alg era (a.-f.) steunde de motie en wees verder op het politievraagstuk. Hierin is volgens hem de hereniging van Nederlandse Gemeenten luiten haar boekje gegaan, omdat de oolitie niet alleen eén zaak is van de gemeente. Niét te hanteren zou een po* : itiecorps zijn, dat uit 1015 verschillende 1 corpsen bestond, vond hij. De minister antwoordde de heer Stik- 1 ter ten aahzien van de econ. eollabora- 1 ;ie, dat een eenvoudige arbeider, die in >ehoeftige omstandigheden verkeerde, ’ nilder behandeld moet worden dan een werkgever, die zich ruimer kon bewegen in wiens ontwikkeling ook groter Was. Jet is een moeilijk onderwerp, aldus de ninister, en er kunnen wel eens misgre>en hebben plaats gehad. Spr. geloofde ■ liét, dat het mogéljjlt is alle gevallen ’ -an dergelijke collaboratie na te gaan, 1 vaarorn hij aanneming van de motie ‘ intried. De lieer Stikker wijzigde daarop zijn ! notie zodanig, dat de alinea over het mderscheid tussen grote en kleine ge- ' 'allen verviel en dat de te ontwerpen j ichtlynen 'niet gelden voor reeds be- . echte gevallen. Dê motie werd daarop j iangenom^n met 28 tegen 2 stemmen , eomm. tegen).- , Het gratiebeleid. Het gratiebeleid kwam ter sprake raar aanleiding van een vraag door de rèef Van der Goes van Naters gesteld. De minister antwoordde hierop, dat hij ie overwegingen, welke in bepaaidè gevallen hebDen gegolden niet wenst mede :e delen, omdat sommigen zouden kuhren gaan denken dat zij er rechten aan souden kunnen ontlenen. Voorts deelde lij mede, dat gratieverlening voor hem liet zozeer een gewetensvraag is dan wel een kwestie van beleid, want terechtstelling van een ter dood veroorieelde is nooit onrecht. Gratie is eigenijk werkelijk gratie, d.w.z. een gunatbe- 1 toon, aldus de minister. Voorts schijnt het dat in Nederland de echtscheidingsprocedure minder moeiykheden opievert dan in België, omdat 1 sommige Belgen in Nederland h,un huwelijk laten ontbinden. De rechtbank te iCortrljk heeft echter laatst een derge(Jke Nederlandse uitspraak niet erkend m minister Van Maarsseveen vond het ;en schande dat onze Nederlandse rechtspraak op een dergelijke manier in het luitenland naar beneden wordt gehaald. Binnenkort zal er een wetsontwerp tomen" dat dergeljjke praclijken onrno- 1 jelijk maakt. De leeftijdsgrens voor notarissen zal i jp 70 jaar worden vastgestéld en er zal lan ook een pensioenregeling aan ver- , jonden moeten worden, die echter nog liet in kannen en kruiken is, waarop de eeftijdsopschuiving wacht. Het hoofdstuk werd tenslotte zonder loofdeljjke stemming goedgekeurd met 3e gebruikelijke aantekening van de lommunisten, die geacht wensten te lebben tegengestemd. tweede Kamer. De enquéte-wet. Nadat het vorige enquête-wetsvoorstel door de Eerste Kamer werd verworpen is de regering met bekwame spoed net een nieuw voorstel gekomen- De saak was spoedig bekeken en de wet werd direêt nadat minister Van Maarseveen zich uit de Eerste Kamer koit vrijmaken, aangenomen, omdat de enquêtecommissie zich met het regeringsvoorstel verenigen kor,. Deze commissie zal hu mogen vragen naar de gronden van beslissingen, welke in de ministerraad gevallen zijn en daarna zal haar een nota Van. hëtgeen in de ministerraad behandeld is kunnen worden verstrekt. Inzage van notulen of een deel daarvan kan niet gevraagd worden. Wannéér een minister voor de commissie moét verschijnen en meent de vertrouwelijkheid van de ministerraad niet in aeht té hoéven nemen, kan de Commissie hem rustig laten vertéllen. In de enquête-wet blijft hét zwijgrecht volkomen verzekerd zodat ministers en oud-ministers zich kunnen verschonen, i indlen zij Vinden, dat openbaringen hun- I nerzijds tegen hét staatsbelang zoude»1 indruisén. | Militaire pensioenen, i Zondér hoofdeirjke stemming werd' aangenomen de wet met regelen inzake I de diensttijd, die voor toekenning van1' militaire pensloénen wordt in aanmer-): king genomen en de pensioengrondslag |1 voor gepensionneerde militairen, zome- [1 de als vari hen, die in de bezettingstijd '• op wachtgeld werden gesteld. Voorts ’ werd gepleit voor de capitulanten, wier ■ twee dienstjaren in de oorlog, voor de 1 periode vgm de krijgsgevangenschap, in i militaire dienst doorgebraóht, niet in i rekening wórden gebracht, dit omdat ' capitulanten dienstplichtige onderoffi- ] eieren zijn, “wier bereidverklaring geen ] verbintenis was en ekél dag door de ca- ] pitulant verbroken kon worden. Dé onderduiktijd van capitulanten zal niet mee , tellen^voor hun pensioentijd. Echter, z\j. . die waar kunnen maken, dat zij onder- ] doken als militair om zich aan de krijgs- j gevangenschap te onttrekken, kunnen ] hun zaak aanhangig maken én voor hen , zullen die jaren dan wél meetellen. , Landbouw. ] Minister Mansholt heeft gisteren in < de Eerste Kamer verklaard niet veor s Socialisatie van de grondeigendom te ) voelen. Tegenover socialisatie van het i grondgebruik staat hij sympathieker. Bij het prijsbeleid denkt elke groep, dat zij tekort komt. Maar een accountantsonderzoek bij de bakkers heeft uitgewezen, dat hun klachten niet zo erg gefundeerd zijn. De minister kan daartegenover toegeven, dat in het algemeen Verleden jaar de resultaten voor de 1 landbouwers betrekkelijk ongunstig zijn J geweest. De tuinbouw, zei hij, geen be- | tonnen vloer onder de voeten te kunnen • geven door steun aan de bedrijven te ge- i ven. Op de fruitveilingen was het „huur 1 naar duursysteem” Verkeerd geweest, 1 omdat het veel administratieve romp- ! slomp met zich bracht. Ten slotte nam de Kamer de begro- • *.ing Zonder hoofdelijke stemming aan. De communisten lieten aantekenen, dat zij tegen waren. --- Advertentie WIST II?? . . * dat U btj oni d* hooqato prlja ontvang» voor Uwoudo Juwelen on Brlllonto*??? Aotloko gouden Horloge», doosjes (alle soorten), gouden geëmailleerde veorwerpen ? Ook voor Uw Oud Zilver, tafelzilver, cassettes, trommels, sarviesen, kandelaars, mandén, ons.? Oud goud en sllver tegen hoogste degkoers Voor INDISCHE gouden en brillsntenartikelen estra hoge prijsen, alles met directe prijsopgave en contente betaling. N.V. JUWELIERSBEDRIJF siHon PLEIN 9 DEN HAAG TELEFOON 11.41.44 --- Advertentie PIAHO's en VLEUGELS volledige garantie v ™ P ROTTERDAM EENDRACHTSW. 13 z HM —MIHHUIIIlllil II—■!!!—IIMMII ' V --- Advertentie CSacLde, «/i-i-iaFVjy-nams’ij.taiv • H.vanANDEL 1 BtUERL.LAAKJ «OTTEKDAMi ] --- Enige opmerkingen rond de - Renville-overeenkomst Brieven uit Indonesië (Van een bijzondere medewerker). .(Slot), Om de werkelijke waarde van het op papier en in theorie modern democratische middel van éen plebisciet te kunnen bepalen, móeten wij iets weten van het voelen én denken dér massa en van Ie verhoudingen, waaronder zij lééft. Het peil der ontwikkeling blijve buiten beschouwtng, ómdat ook bij primitiever ralken sporen zijn aangetrotfen van wat ivü democratie noemen. Vóór alles houde men in het oog dat het niet gaat om le dunne bovenlaag van intellectuelen. DeZe komen in de regel onder elke verhouding wel aan hun portie en nog iets meer. Het gaat om het volk, om de Kleine man, die leeft, werkt en stertt in Jé dessa. Eens was ik getuige van de verkiesing van een dessahoofd. Een dessa of iorp is de kleinste tevens basis-bestüürseenheid in Indtë. Het dorpshoofd leeft tot taak het onder-districtshoofd — een Indonesisch bestuursambtenaar iie eèn aantal dorpen onder zich heeft — rapport uit te brengen over de veiigheid, de gezondheid, de bewerking van le grond, de bevloeiïng der rijstvelden, le stand der gewassen etc. Bovendien nt hij de belastingen. In de regel heeft ïjj een schrijver ter beschikking. Met ïitzondering van vestiging en vertrek ran dorpsbewoners heeft hij geen benoeienis met de burgerlijke stand. Ge>oorte, huwelijk, echtscheiding en dood, •egistreert de Penghoeloe, een Mohamnedaans godsdienst- of Moskée-beamb,e. Bij de zo juist bedoelde verkiezing varen bij onze aankomst dé twee can1 didaten met do kiezers op een open plek in de dessa bijeen. Vooraan de ouderen, Van sommigen waren de gezichten met diepe rimpels deorploegd.V rouwen heb* ben in Mohammedaanse landen geen stemrecht. Zij bleken hier echter al even nieuwsgierig als hun zusters overal elders op de wereld. Ik zag hoe zij uit di omringende huizen van alle kanten naa1 de plechtigheid gluurden. Dè bestuursambtenaar, in wiens gezelschap Ik mij bevond, hield een korte’ toespraak, waarin hij verzocht vrijelijk de man te kiezen, die naar zij meenden het best voor de taak geschikt was. Daarna stelden de candldaten zich Hnki en rechts van hem op, terwijl de kiezer.' zich aan de zijde van hun favorie schaarden. Toen de koppen geteld waren werd de verkozene plechtig ln zijn, waardigheid van burgemeester bevestigd door de Penghoeloe, de man met wie het dessahoofd voortaan nauw zou moeten samenwerken tot heil ö«l; kleine ge*, meenschap. Op een tafel in de nabijheid lag, eert-; zaam van voornaamheid, een zwart jas-, je. Delicaat moét ik de bewegingen noemen, waarmede de Penghoeloe het! kledingstuk opnam en geopend voor zich uit droeg om het de nieuwe burgemeas-i ter als ambtsgewaad te helpen aandoen.. Dat ging niet gemakkeltjk, want het overleden dessahoofd was kennelijk een man geweest van klein postuur, althans kleiner dan zijn opvolger. Toen deze zich er in gewrongen bad zaten de;* schouders tegen zijn hals, de onderarmen bengelden als veel te grote kippenpoten langs hem neer en ik doorstond duizend angsten dat het jssje' zou bar* sten en de plechtigheid verstoord zou worden. Alle» liep góed af en de maat van het jasje was bijzaak. Het was een symbool van waardigheid waaraan de drager zijn gezag zou ontlenen. . Zonder woorden van de kiezers, stil en lustig was de verkiezing gehouden én zo gingen de mensen ook uiteen. Gemoedelijk Indië. Hoe goed was het onder je volk te kunnen verkeren, hoe voornaam was de vre* dige rust aan de voeten1 van je soms zo somber dreigende bergen, hoe stil werd het een wijle in ons als we mochten mijmeren onder je palmen, die zacht bewogen en ruisten, alsof het windje tot ons wilde spreken van de oneindigheid. Na de oorlog las ik van een verkiezing eigen* op de Kleine Boenda eilanden. De bestuursambtenaar beschikte over ijzerdraad waar hij stukjes had laten afhakken om aan „stembiljetten” te komen. Een gedeelte daarvan liet hg in menie dompelen en bij de verkiezing was een rood stukje draad een stem voor A an een blank stukje een stem voor B. Ds Uitgebrachte stemmen werden door és kiezers in een blik geworpen en na afloop door een commissie uit hun midgeteld en gesorteerd. Hoewel nienutnd aan de juistheid van het vorenstaande behoeft te twijfelen make men zich niet druk over de organisatie van het aanstaande plebisciet. Organisatie is middel, nooit doel en er zijn meerdere methoden om de feitelyke verkiezingen op bevredigende wyze te regelen. Echter, om op het resultaat te kunnën vertrouwen is goéde trouw bij allen een onmisbare voorwaarde. Do mogelijkheid dat het plebisciet aan die voorwaarde zou kunnen voldoen is alleen kunnen opkomen bij mensen die blind willen z\jn voor de werkelijke verhoudingen hier. Te Djocja bestaat tussen woorden en daden nu eenmaal oen hemelsbreed verschil. Het zendt nu reeds groepen uit met de opdracht aan ieder mannetje om 50 weifelaars tot republikeins inzicht te bewegen. Deze propagandisten geven opzettelijk éen volstrekt onjuiste voorstelling van !:et doel der verkiezingen. Millioenén mensen begrijpen er zonder dat al niets van en de Djocja-methoden zijn zo gevreesd, dat aan het resultaat niemand behoeft te twijfelen. lïiérmèdé is het plebisciet getekend. Batavia, Maart 1948. ■■ ■ Ó ' ■*«-»■• ■ Consumentencrediet Dé regering heeft in verband met ge* uite bezwaren enige wijzigingen gebracht in de lc*> 5betalingsregeling van het consumentencrediet. In het vervolg zal van eventuele vernogingen van liet gezinsinkomen twee gulden buiten beschouwing worden galaten en van het «verblijvende bedrag in bet algeméén slechts de helft als inkomstenvermeêr* dering worden beschouwd. --- Advertentie Last van zenn wen 7 Mijohardt’s ZenuWtabletten helpen U er overheen. --- Advertentie Cachets (mijnhardt,J©s) Bij kou, griep en pijn, zullen zij Uw --- FEUILLETON De Tweeling (Een oorspronkelijk Nederlands verhaal) 11) (Nadruk Veróoden) Quix begrijpt er hóe langer hoe minder van. Wat zou er toch gebeurd ztfn. Waarom moest die Stille alles zo precies weten ? — Gelegenheid om langer hierover na te denken heeft hij echter niet, want plotseling hoort h(j Vera’s hoge gtemfnetje: „Quix... waar biyf je toch ? — ik moet op tijd in Valkenburg wezen! -— Schiet alsjeblieft een beetje op, wil je”. I De commissaris geeft de chauffeur een knipoogje als Verg in de deuropening verschijnt. Achter haar is het vragende gezicht van brigadier Eisenga net nog zichtbaar. „Komt u gerust binnen juffrouw Vera”, nodigt Dcmand haar uit. Dan tot Quix: „U kunt nu wel gaart”. Eisenga geeft h(j een onmerkbaar tekentje de chauffeur té vólgen. „Ja, juffrouw Vera, hêt spijt me heel erg, maar dat uitstanie naar Valken- aurg ga-at vandaag niet door”, Vera loèt verwonderd. Z(j begrijpt er niets /an. *,U wildé naar mevrouw Bongard, in Valkenburg, vertelde Quix mij. „Is mijnheer daar ook?” * „Neen, die is ” doch plotseling stokt haar stem, wat het dringt tot haar loor, dat zy de stem van deze man daar straks ook door de tefeloon heeft gehoord. Doch het is al te laat. ,,U weet dus wel, waar mijnheer Bongart heen is?” Waarom heeft u mij dat niet direct vertéld? Dat was niet erg handig van u. U had mij %de weg naar hier kunnen besparen. Ik’ben namelijk van de politie". Vera wordt doodsbleek, haar handen beven Zachtjes en haar lippen perst zij stevig op elkaar. Wat moest deze man van haar? Zocht de politie misschien naar mijnheer Frank. Neen, zij zal hem nooit verraden. „Waarom wind Je je toch zo op kleintje?” próbeert Demand haar te kalmeren. Kom wees nou eèn verstandig meisje en vertel mij alles wat je weet., • * * Na het onderhoud met Vera rijdt commissaris Dcmand rtaAr Gulpen. By de ingang van het dorpje laat hy de wagen stonnen en wandelt langs de rijRendjo graanakkers naar de boerderij. In de verte ziet hy veldwachter Daim by het tuinhuisje staan. Zoals bij ’t betreden van de Villa wordt Demand ook nu getroffen door het smaakvolle interieur van het tuinhuis. Langs de wanden zijn brede planken met beschilderde borden en vasen. Links in een hoek staat een donkere, gesmede kist en rechts een divanbed en boekenkastje. In het midden van het ruime en lichte vertrek staat een zware eiken tafel met vier stoelen. Aan de wanden prachtige schilderijen en de vloer wordt door een kostbaar tapyt bedekt. Het prachtige tafelkleed is aan een kant Ver naar beneden getrokken. De papieren liggen echter nog netjes óp tafel. Tegen een van de Stoelen ligt de dode... • Is alles nog zo, als u het, heeft aangetroffen?” wendt de commissaris zich tot de veldwachter. „Ja — precies zo, commissaris”, luidt het antwoord. „Is dokter van Wersch al gearriveerd?" wil Demand dan weten. „Jawel, commissaris — hy wilde op u Wachten — daar komt hy juist aan”. intussen is ook brigadier Eisenga mei jie irtatrumentenkoffen gearriveerd, . Alvorens dokter van Wersch aan het werk kan gaan, moet de brigadier de dode van verscheidene kanten fotograferen. Eerst dan neemt Demand de papieren van de tafel en onderwerpt de poütiedokter de dode aan een nauwkeurig onderzoek. Zonder het lijk aan te raken, constateert van Wersch, dat de kogel beneden de vijfde rib het lichaam is binnengedrongen — het hart heeft geraaki en zodoende aan het leven van dé mar een einde heeft gemaakt. — De mógelykheld van zelfmoord is niet buitenge sloten. Commissaris Demand snuffelt yverij in de papieren: een paspoort en een document behorende bij dé „Medal of Free. dom”, ten name van Frank Bongart. Alle handelingen van de twee politie mannen worden rustig uitgevoerd. Veld wachter Daim durft Zich nauweiyks be wegen. Hy biyft, op eerbiedige afstand by de deur de wacht houden, Dan onderwerpt commissaris Demanc de vloer aan een nauwkeurig onderzoek Dicht by de dode meent hy enkele kras sen te ontdekken, die zowel van een mei kracht verschoven stoel als van schoe nen met spijkers afkomAUg kunnaa zijn | ^Qatis alles., "" ^ De revolver, die daar ligt, alsof hij uit de hand van de dode is gegleden, is van Amerikaans fabrikaat. «** Er ontbreekt één kogel Op het lage boekenkastje ligt een vel wit papier en daarnaast een beurs met Amerikaans en Duits geld. Het is by elkaar slechts een klein bedrag. — Op de divan heeft iemand gerust, wat Demand gemakkeltjk uit dé ligging der kusseüs kan opmaken De commissaris neemt nu plaats op de divan en’ staart naar. de dode. Allerlei gedachten dwarrelen door zijn hóófd. Vréémd! "beer vreemd!... is ten slotte zyn conclusie. „Eh .,. veldwachter, heeft u al met de boer gesproken, of eh... heeft u misschien bankier Bongart ontmoet?” wendt Demand zich tot Daim. De veldwachter schudt zyn hoofd. „Neen, commissaris, nóch het een, nóch , het ander ... Het manvolk is sinds de vróege oehtaed al op het veld en juf1 frouw Rttzen, de dochter van de boer, . Zie je zelden. Dio heeft het te druk met ■ haaf grote huishouden” .... ; „Kunt u my misschien enige byzon■ dorheden me-ieaélgn omtrent de verhou. ding tussen bsnWer Bongart en zijn pachter en,,,, de bezoeken, die de banU - kier van tijd tot tijd aan de boerderij bracht?” Daim, blij. dat hem de gelegenheid wordt geboden, te vertellen wat hy weet, geeft uitvoerig verslag: „Boer Ritzen bewerkt sinds jaren da uitgestrekte landeryen va;i mynheer Bongart. De boerdery is het erfdeel van de oude Bongart, die ik zelf goed heb gekend. *■=- Eên aardige baas.... de mensen in het dorp mochten hem wel. — Van zyn beide zóóns is mijnheer Léo, de bankier, niet zo erg gezien. Dat U geen boer, zeggen de mensen hier. Mijnheer Frank was daarentegen uit geheel ander hout gesneden. — In hun jeugd, toen zij nog hier op de boerderij woonden èn de school in het do-p bezochten, verschilden de tweelingen reeds in menig opzicht. Frank zwierf het liefst door de velden en bossen, bereed giaag de paarden, die hem nooit wild genoeg waren. — Leó daarentegen was een r*hte b yienwurm en degene, die altijd met de oude baas de veemarkten in de wyde ómt -n afreisde. -*- Hy deed (,*»en karwMtfSk», zon* der er een beloning voor te eisen. Het geld spaarde hy, zondof dat iemand ooit kwam te weten hoe grzot zijn bezit wa», «Wordt vervolgdj. * ---