Een lid van de oude K.L.M.-Vlieger- garde verlaat de stuurhut „Boon” Sillevis, pionier en luchtmillionair Waaghalzen, helden, avonturiers, dat waren zo enkele van de uiteenlopende benamingen, welke nog maar ’n kwarteeuw geleden algemeen golden voor de man, die het waagde in een simpel toestelletje het luchtruim te kiezen. Maar, hoe Verschillend de meningen ook mochten zyn, vrijwel een ieder was het er over eens, dat het kérels waren, pioniers, die een nieuw en fascinerend hoofdstuk in de verkeersgeschiedenis inluidden. . De luchtvaart heeft sindsdien een enorme vlucht genomen, een uitbreiding over bijna de gehele linie. Bijna, want de roemruchte oude garde, het groepje mannen dat de lucht heeft verkend en de weg gebaand voor het burgerluchtverkeer van vandaag wordt langzamerhand kleiner. Er komt een ogenblik, waarop de vlieger uit de stuurstoel stapt, om zijn vertrouwd vliegend bestaan te verwisselen voor een beroep op de grond. Was het kortgeleden Iwan Smirnoff, de „rijkste” der luchtmillionairs, thans is dit ogenblik aangebroken voor de K.L.M.-vlieger met de meeste dienstjaren en het grootste aantal Jndlë-vluchten: Leendert Sillevis. „Boon”, zoals hij door z’n vrienden wordt genoemd, zal niet meer als lijnvlieger optreden, maar zal voortaan als contactman tussen de OpMations-afdeling (die belast is met de uitvoering van de vluchten) en het Technisch Bedrijf voor de K.L.M. werkzaam zijn. Van zeildoek tot alluminium. „Boon” Sillevis, is de enige K.L.M.vlieger, die met alle vliegtuigtypen gevlogen heeft, welke de K.L.M. in dienst heeft gehad; van de kleine, open de Havilland DH-9 tot de moderne gigantische Lockheed Constellation. 41 dagen was hij onderweg, toen hij in 1931 als tweede bestuurder op een- Fokker F-12 zijn eerste Indië-vlucht maakte, zijn laatste reis naar het Verre Oosten met een Constellation duurde slechts 9 dagen uit en thuis. De thans 53-jarige Sillevis begon in 1917 als militair vlieger. Een jaar later behaalde hij het internationale vliegbrevet en in Maart 1922 trad hy als verkeersvlieger in dienst der K.L.M. Na de 2e wereldoorlog werd hij chef-vlieger op de Amsterdam—Batavia lijn, waarop hij in zijn roemrijke vliegerloopbaan 68 retourvluchten heeft gemaakt. De lucht is altijd het domein van „Boon” geweest, ca. 23.000 uren, dit is meer dan 2 V2 jaar in totaal, bracht hij tussen hemel en aarde door. Van een zwemvest, rheumathiek en een lichtkogelpistool. Sillevis stamt uit de tijd van de oude, open vliegtuigjes, de tijd, waarin het luchtverkeer nog als een min of meer riskant bedrijf beschouwd werd. Uit deze begin-periode stammen natuurlijk heel wat verhalen. Ook Sillevis heeft in die jaren vele avonturen beleefd. Een hiervan is afkomstig uit de tijd, dat de K.L.M. nog naar Engeland vloog via Calais en Dover over het smalste gedeelte van het Kanaal. „Het” instrument van de eenvoudige stuurhut was een kompas, dat niet goed aanwees en „oor de schokbreking in een bakje met paardehaar werd gelegd. Calais had een mooie rechte pier, die als een wijsvinger de zee instak. Hierop stelde de vlieger zyn kompas af; hij keek eens hoe de schaduw van het vliegtuig op de grond viel om de afdrijving vast te stellen en stak dan het Kanaal maar over, echter niet zonder af en toe om te kijken, of de „kist” nog in het verlengde van de pier lag. Op de terugreis ging het net zo, want ook Folkeston'e in Engeland had een prachtige pier. Voor alle zekerheid kregen de passagiers in die jaren zwemvesten aan voor het geval er een noodlanding op zee gemaakt moest worden. Erg enthousiast waren luchtreizigers niet 'over deze goedbedoelde geste. Zo vroeg eens een heer voor de start aan Sillevis: „Hoe werkt dat zwemvest eigenlijk?” Sillevis gaf een iuidelijke uiteenzetting. „En wanneer moet ik het nu opblazen?” „Wanneer we in het water liggen”. Onderweg kwam er een mistbank op Sillevis ging lager vliegen om er net onder te blijven. Na aankomst van de machine in Rotterdam, kon men de passagier slechts met grote moeite uit het toestel krijgen, want toen Sillevis lager was gaan vliegen, had de reiziger maar vast zijn zwemvest opgeblazen. Kapot onderstel. Een andere keer kwam hij met een F-3 uit Parijs. Onderweg merkte hij, dat een van de wielen van het onderstel kapot was. In Brussel werd een noodlanding gemaakt, iets wat in die dagen nogal eens voor kon komen. De machine vloog over de kop en Sillevis kwam in de modder terecht, terwijl het wiel achter hem aanhuppelde. Het resultaat was een paar builen en een gebroken rib; stijf verband en doorvliegen maar weer. Op een kwade dag moest Sillevis weer in België een noodlanding maken, terwijl in de cabine een chef van de Technische Dienst als passagier meevloog. Bij de landing bleek, dat deze alles wat in zijn omgeving te vinden was op zijn hoofd had gestapeld om toch maar ‘zacht te vallen. Een massa publiek kwam met duidelijk onvriendelijke bedoelingen op het vliegtuig af, omdat men dacht met. ongewenste vijandige vreemdelingen te doen te hebben. Met een lichtkogelpistool wist Sillevis ze echter op een veilige afstand te houden. Een loodgieter uit het dorp repareerde de machine en de volgende morgen werd de reis voortgeaet. In deze tijd van Constellations en Convair Liners, wonderen van technisch kunnen, klinken de belevenissen van de leden der oude garde als van een ververvlogen tyd. De namen van de bijna 300 K.L.M.-vliegers van vandaag hebben niet meer de legendarische klank van die der pioniers. Zij hebben, als wetenschappelijk geschoolden hun taak overgenomen. De nieuwe generatie K.L.M.-vliegers, ieder een bedrijfsleider van een klein vliegend fabriekje neemt nu de plaats in van de mannen, die als eersten de stuurknuppel van de „Vliegende Hollander” hanteerden. Statuut van de Raad van Europa is getekend Het statuut voor het eerste „Europese parlement”, de Raad van Europa, is vórige week in het Sint James Palace te Londen door vertegenwoordigers van Engeland, Frankrijk, België, Nederland, Luxemburg, Italië, Ierland, Noorwegen, Denemarken en Zweden getekend. o Men zaait voortaan geen zaad meer, maar pillen Het zaad van suikerbieten en wortelen en ook andere kleine zaden kunnen tegenwoordig worden geleverd in de vorm van pillen. Zulk een pil bevat behalve het zaadje enkele meststoffen, insectenpoeder, hormonen en neutrale stoffen, die de pil zijn afmeting geven. Door het gebruik van deze pillen stijgt de groeikans van ieder zaadje aanzienlijk; de planten kunnen namelijk van tevoren op de juiste afstand worden gezaaid, waardoor het uitdunnen en poten kan worden vermeden. Bovendien kan door de bescherming van het zaad het zaaien één é. twee weken vroeger dan normaal geschieden. Land* en Tuinbouw Wetenswaardigheden van hier en elders Landbouw beschermt de toekomst. Het feit, dat het leven van vandaag voor een heel groot deel berust op het gebruik van bodemschatten, die vroeg of laat uitgeput zullen raken, houdt reeds sinds jaren de gemoederen bezig. Het verbruik van aardolie neemt voortdurend grotere vormen aan en al ontdekt men ook steeds weer nieuwe olievelden, in een betrekkelijk korte periode zullen wij deze voorraden uit de natuur opgeteerd hebben. Hetzelfde geldt voor de steenkool. Onvermijdelijk gaat men zich dan de vraag stellen, wat moet daarvoor in de plaats komen, wanneer bij toenemend gebruik de productie van natuurlijke brandstoffen gaat verminderen. In Amerika heeft voor dit vraagstuk reeds een onderzoek-dienst ingesteld en deze houdt zich actief bezig met de studie van de wijze waarop de landbouw meer en meer zal kunnen voorzien in de behoefte van de industrie aan grondstoffen en brandstoffen. In de plaats van benzine, kunnen b.v. alcoholen worden gebruikt, die verkregen kunnen worden uit de omzetting van landbouwgewassen. Zowel suiker als aardappelmeel kunnen beide op alcohol worden verwerkt, maar op het ogenblik zijn de prijsverhoudingen nog niet zo, dat deze alcohol met voordeel benzine kan vervangen. Ook met plantaardige oliën worden allerlei proeven genomen, terwijl daarnaast wordt nagegaan welke waarde de vezelstoffen hebben, die thans nog vrijwel algemeen als geheel of gedeeltelijk waardeloos weinig worien gebruikt. Dit probleem hangt samen met de snelle uitputting van de houtvoorraden ten behoeve van de palierfabricage. De snelheid waarmee de bossen worden omgekapt kan niet worden bijgehouden door de aangroei, zodat de oppervlakte bos snel afneemt, hetgeen een grote bedreiging is voor het klimaat. Daaraan z-al dus een einde moeten komen en dat kan alleen door het industrieel verwerken van de celstof van landbouwgewassen. Dit zal in de eerste plaats stro zijn, maar ook kunnen afval stoffen van alle mogelijke andere planten op cellulose worden verwerkt. In Nederland worden soortgelijke onderzoekingen door T.N.O. gedaan. Hieruit blijkt nogmaals, dat de landbouw niet alleen voor de voeding van de mensheid zorgt, maar dat in toenemende mate, de voorziening met industriële grondstoffen afhankelijk zal worden van de productiviteit van de akkers. De bóer is onmisbaarder dan ooit. Gunstig oordeel over Nederlandse landbouw in Amerika De 32 Nederlandse boeren, die. onder leiding van Ir. C. W. C. van Beekom, Rijkslandbouwconsulent, in Amerika vertoeven om daar voor de duur van een half jaar kennis te nemen van de landbouwmethoden, geven de pers in de. Verenigde Staten aanleiding tot het maken van tal van vergelijkingen tussen de ontwikkeling van ae ... in beide landen. De „Dallas Morning News”, welke behoort tot de 12 meest gelezen bladen in Amerika, beoordeelt de Nederlandse landbouw al bijzonder gunstig. Het blad schrijft: „Dyie en dertig jonge Nederlandse boeren vertoeven op het ogenblik hier om de Amerikaanse landbouwtechniek te bestuderen. Het is echter zeer waarschijnlijk, dat de gasten hun gastheren meer kunnen leren dan zij van hen. De Nederlandse boeren behoren tot de beste in de wereld”. Het blad noemt de Amerikaanse landbouwtechniek in vergelijking met de fabricage van automobielen beklagenswaardig arm. Nederland, en verschillende andere Europese landen overtreffen de opbrengst van landbouwproducten per ha. in de Verenigde Staten aanzienlijk. „Amerika zou er door winnen”, aldus besluit het blad, „wanneer de drie en dertig Nederlanders hier zouden blijven en zouden werken net zoals ze het --- KANTONGERECHT Het ongeluk aan de Greup. Bij de behandeling van het ongeluk aan de Greup, waarbij' een tankwagen een huis binnenreed, was de winkelier J. E. uit Klaaswaal ervan beschuldigd, dat bij te veel midden op de weg gereden zou hebben waardoor de tankauto te ver naar links moest uithalen om ongelukken te voorkomen, met het noodlottige gevolg. E. die vertegenwoordigd werd door dhr. Kool, had bij de vorige zitting' gezegd, dat hij 100 M. voor de aanrijding zoveel mogelijk rechts was gaan rijden. De chauffeur van de tankwagen beweerde echter, dat de wielrijder midden op de weg reed en daar bleef rijden, hoewel hij, de autobestuurder, duidelijk signalen had gegeven. Zijn snelheid bedroeg ongeveer 50 K.M., zo hij zeide. Toen hij bemerkte, dat de wielrijder niet op zij ging verminderde hij langzaam vaart, doch toen de fietser het midden van de weg bleef houden zou hij op het laatste ogenblik zyn stuur enigszins naar links gedraaid en krachtig geremd hebben . De wagen ging toen glijden, aldus de chauffeur, en rameide de voorgevel van het huis. Een andere getuige, die het ongeluk liad zien gebeuren had ter vorige zitting verklaard, dat de auto geen signalen gegeven had, en dat de wielrijder uiterst rechts van de weg reed. De zitting was daarop aangehouden om nog meer getuigen te horen, welke dan nu voor de groene tafel verschenen. Als eerste werd Mw. J. Bakker uit Rotterdam verzocht hetgeen zij van het ongeluk wist te vertellen. Zij had als ,,liftster” in de tankauto gezeten. Zij vertelde, dat zij juist een tractor met dorskast gepasseerd waren, toen zij midden op de weg voor haar een wielrijder gewaar werd. Haar chauffeur had getoe:erd en nog eens getoeterd, doch de man bleef maar midden, ja, ze wist het heel gueu, nuuaen op ae weg ryaen. voelde het ongeluk als het ware aankomen. Toen ze vlak bij de man waren gooide de chauffeur het stuur om, ze kreeg een grote schok, ze zag verd. op de grond liggen en toen was alles gebeurd. Deze getuige had zelf ernstige verwondingen bij dit ongeluk opgelopen en was daarvan nog niet geheel hersteld. De volgende getuige was de chauffeur E. Donkersloot uit Ooltgensplaat, die juist was ingehaald door de vrachtauto. Deze schatte de snelheid van de tankauto op 40 & 45 KM. toen zij hem passeerde, doch toen zij voor hem reed, Kreeg hij de indruk dat de chauffeur van de tankwagen gas afsloot. Van de wielrijder had hij niets gezien voor het ongeluk gebeurde, want toen zag hij de wagen sterk uitwijken en iemand enkele malen over de kop slaan. De derde getuige was monteur A. A. de Regt uit Mijnsheérenland, die op dé tractor reed. Deze, die van de andere kant kwam, doch de plaats des onheils juist gepasseerd was toen het ongeluk gebeurde, schatte de afstand tussen de stenen opstand naast de tramrails en de wielrijder op ongeveer 1 meter. De ambtenaar, Mr. Van der Meulen, was van mening, dat een dergelijk ernstig ongeluk niet gebeurd zou kunnen zijn, wanneer de wielrijder voldoende rechts gereden zou hebben. De chauffeur van de tankwagen moest toen een noodsprong maken, die heel ongelukkig uitgevallen is E. heeft, zo vond de ambtenaar, een ernstig ongeluk veroorzaakt. Zijn leeftijd en inkomen in aanmerking nemend eiste het O. M. f 20.— subs 10 dagen. De gemachtigde van verd., de heer Kool, wees op de tegenstrijdigheden in de getuigenverklaringen betreffende de plaats, waar de wielrijder reed. Aangezien er sneeuw lag kon verd. niet dichter dan 1 meter van de berm rijden, daar tegen de bazaltstenén van de tramlijn sneeuw gewaaid was. Het ongeluk was, zo vond de heer Kool, eerder te wijten aan te onvoorzichtig rijden van de tahkauto-cjiauffeur. Mr. Van Konijnenburg, de kantonrechter, achtte het ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen. Hij was van oordeel, dat verd. onvoldoende rechts gereden had waardoor er onvoldoende ruim te overgèbléven was voor de tankwagen om te passeren. De uitspraak luidde f 20.— sub. 10 dagen hechtenis. Als de tram in aantocht is ... \ Als er een tram in aantocht is mag men zich niet op de trambaan bevinden, is de wettelijke regel waarmede de R. T. M. meestal kans ziet haar tegenstanders in geding te verslaan. Deze keer was het de chauffeur J. C. J. uit Dirksland, die met een vrachtauto met aanhangwagen over het rangeerterrein bij Numansdórp had gereden. Hij moest toen een overweg passeren, doch juist ervóór stond enkele wagons, zodat het uitzicht belemmerd werd. Verd. zeide zo goed hij kon uitgèkeken te hebben of er soms een tram in aantocht was en toen hij meende, dat er geen gevaar dreigde, had hij de ovenveg gepasseerd. Juist schoot er toen echter een locomotief om de hoek, die de wagen greep. De machinist van de locomotief had verklaard signalen gegeven te hebben toen hij de overweg naderde, doch een wisselwachter, die enkel honderd meters van de overweg de machinist juist door het wissel geholpen had, zeide, dat de machinist slechts geblazen had toen hij juist door het wissel was, dit bij wijze van afscheidsgroet aan de wisselwachter. Zowel de auto als de locomotief zouden langzaam gereden hebben. Verd. zeide, dat de locomotiefbestuurder gemakkelijk het ongeluk had kunnen voorkomen dóór te stóppen. Verder wees hij erop, dat er geen bord was, waarop was aangegeven, dat er een overweg was. Wanneer men geen zicht heeft op de trambaan moet men nu eenmaal dubbel opletten of er soms iets aankomt, meende Mr. Van der Meulen. Dat er geen waarschuwingsbord stond, achtte hij niet van zoveel belang; want het feit, dat er rails lagen wees toch wel op een trambaan. Hij eiste f 30.— sub. 15 dagen. De verdediger van L. was het niet helemaal eens met de dagvaarding op juridische gronden, en vroeg daarom ontslag van alle rechtsvervolging. Men mag zich verder wel op de tramweg bevinden; wanneer er geen tram in aantocht is, en spr. was van oordeel, dat men, wanneer men er van overtuigd is, dat er geen tram in aantocht is, gerust oversteken mag, Verder wees hij er op, dat verd. zeer langzaam en voorzichtig reed. In hetzelfde tramwegreglement waar de R. T. M. zo mee schermt, staat ook, zo vervolgde verd.’s verdediger, dat de tram het verkeer niet in gevaar mag brengen, en dit geldt ook voor een rangerende tram. De machinist, die weet dat op een bepaalde plaats een overweg is, moet dan ook evengoed uitkijken, als een weggebruiker. Verder was het altijd gewoonte, dat voor een rangerende trein een man met een rode vlag loopt en' dat de machinist waarschuwingsseinen geeft. De chauffeur heeft geen signaal gehoord, en de wisselwachter zegt, dat er alleen geblazen is als afscheid aan het wissel. De logische gevolgtrekking hiervan vond de raadsman, dat de machinist bij de overwég ook geen signaal gegeven heeft. Met een niet waarneembare tram, zo vond de verdediger, kan men ook geen rekening houden en hij vróeg tenslotte ontslag van schuld omdat verd. alles gedaan zóu hebben om een eventueel ongeluk te voorkomen, terwijl dit van de R. T. M. niet gezegd kan worden. Het juridische bezwaar, dat de raadsman gemaakt had tegen de dagvaarding achtte de ambtenaar van het O. M. niet ontvankelijk. Daar enkele wagons het uitzicht belemmerden had verd,, zo vond de heer Van der Meulen, nog meer voorzichtigheid moeten betrachten. De raadsman merkte hierna op, dat de tram nog op eén behoorlijke afstand geweest moet zijn, toen hij de auto met aanhangwagen zag, want de wagen is door de locomotief geraakt in het achterste gedeelte. De kantonrechter wilde eerst nog enkele andere getuigen horen alvorens uitspraak te doen, en stelde de zaak tot volgende maand uit. Uitwegen: in het klein verkopen. A. J. H., die bedrijfsleider by de Fa. Van Gemeren te Greup is, werd ten laste gelegd, dat hij opzettelijk uitgelokt zou hebben, dat een zekére De Baan reed uit een pad, dat geen uitweg is, daar daartoe geen vergunning aanwezig is. Verd. zeide, dat hij de Baan opdracht had gegeven achteruit met een tractor op bedoeld uitpad te rijden, zodat de tractor er met de achterwielen opstond, en .er na gelost te hebben weer vandaan te gaan. De 'ambtenaar achtte het feit wettig en overtuigend bewezen en eiste f 25.— sub. 10 dagen. De verdediger van H. gaf de wetgever gelijk, om het al of niet bezitten van uitwegen afhankelijk te stellen van een vergunning daartoe, omdat anders op een grote verkeersweg wel eens zoveel uitwegen zouden kunnen komen, dat hierdoor het verkeer érnstig geschaad wordt. In sommige gevallen, waar geen vergunning is of waar niet van ouds het recht van uitweg bestaat, is het dus verboden een uitweg te hebben. Doch waar, zo vroeg de raadsman zich af wordt ergens in de wet verboden over een uit- i pad, dat misschien geen uitweg is, te rijden ? Nergens, zo luidde zijn eigen antwoord. Het werkwoord Uitwegen is overigens een lastig werkwoord, vond de raadsman. In diverse woordenboeken trof hij het helemaal niet aan, doch tenslotte vond hy' in Van Dalen, dat uitwegen betekent: by het gewicht in het kleir. verkopen. Dit vond de raadsman wonderwel passén bij de gang van zaken, zoals die zich in dit geval voordoet. De Rijkswaterstaat zit namelijk maar te vitten, aldus spr., op de Fa Van Gemeten. Men sluipt om de gebouwen om iemand toch maar te kunnen betrappen op een of andere overtreding, en dat noemde de raadsman: bij het gewicht in het klem vérkopen. Hoe het ook zij, het. is nu eenmaal niet strafbaar om op bedoeld pad te rijden, en de Rijkswaterstaat heeft daar dan ook niets mee t® maken, vond spr. die ontslag van rechtsvervolging vroeg. Vervolgens wees de verdediger op het feit, dat overigens dit pad wel een uitweg was al is daar dan geen vergunning voor. Reeds jaren her was het er een en het is wat de wet noemt een burgerlijk recht. Toen de Fa. Van Gemeren een nieuwe schuur bouwde heeft man van de vijf uitwegen, welke ’tpand had, er twee samengevoegd tot één uitweg wc-lke op een veel gunstiger plaats voor hef verkeer ligt, dan de twee oude uitwegen lagen. Voor deze uitweg heeft men evenwel een vergunnning gevraagd bij de Rijkswaterstaat, doch deze aanvrage werd afgewezen. De Fa. Van Gemeren heeft zich daarbij neergelegd en van deze uitweg een soort openluchtopslagplaats gemaakt en de uitweg ver,legd naar de Kwakseweg. Bij deze openluchtopslagplaats,. waar men goederen onder een zeil opslaat, moet echter wel eens geladen en gelost worden, waartoe bedoelde tractor daar stond. Gesteld, dat de Fa. Van Gemeren verplicht geweest zou zijn aan te vragen de uit twee andere uitwegen ontstane uitweg te mogen hebben, dan kan een uitweg slechts geweigerd worden indien er een verkcersbelang op het spel staat. In dit geval is dat niet zo, aldus spr. Deze uitweg is veel veiliger voor het verkeer, dan de twee, waaruit deze is ontstaan. Maar wanneer men dan deze uitweg weigert als 'gevaar voor het verkeer, waarom gooit men dan de andere drie uitwegen ook niet dicht, als zijnde een gevaar voor het verkeer — aangezien deze in elk geval gevaarlijker zijn dan de nieuwe — en waarom geeft men dan geen schadeloosstelling? Dat zou tenminste verantwoord zijn, doch nu laat men, consequent geredeneerd, drie gevaarlijke uitwegen bestaan, terwijl men één minder gevaarlijke weigert. Spr. vond, dat hieruit wel duidelijk bleek, dat willekeur in het spel was, veroorzaakt door wrijving tussen de Rijkswaterstaat en de Fa. Van Gemeren. Ook de Ambtenaar had moeilijkheden ondervonden met het werkwoord uitwegen. Het is voor hem namelijk een vraag gebleven of het nu wel uitgewegd of uitgeweegd is. Hij vond, dat verd. de feitelijke man is, die uitgewe(e)gd heeft. Hier dus het verschil of „uitwegen ■ ™ etekent „een uitweg hebben” 0f een itweg gebruiken”.) " De kantonrechter, die voor vandaar et laatste woord had, was van oordeel at het tenlaste gelegde feit wel bewe’ en is, doch, dat cht feit in dc zin der wet iet strafbaar is, en ontsloeg verd. van 11e rechtsvervolging. R. T. M.-bus met slechte reinmen deed dienst. De waarnemend directeur van de R j '. M., H. J, v. Z. werd tenlaste gelegd at hy een autobus dienst had laten rij! • en zonder dat de remmen van dit voer" hg in orde waren. Daar de feiten rkend werden eiste de ambtenaar f 40 ub. 20 dager.. Het was bekend, dat dé us niet in orde was en de wagen stond part om alleen by noodgevallen ge. ruikt te worden. Daar het personeel dst, dat het voertuig niet in orde was ad ook do heer v. Z. dit kunnen weten angenomen, dat de R. T. M. een norlaai georganiseerd vervoersbedrijf is Idus do ambtenaar. Dc handelwijze van e wnd. directeur achtte hy zeer onverntwoordelyk. De verdediger van de heer v. Z. merk■ op, dat de autobus door de inspecteureneraal van het verkeer was goedgekeurd voor bijzondere tydsomstandighe- 1 en tot 23 Maart, terwijl de bekeuring laats vind op 2 Maart. De heer v. Z. ad gemeend, dat de wagen in orde was at die datum, aangezien hij meende op et keuringsbewijs van dc insp.-gen. wel 3 mogen vertrouwen. De ambtenaar vond dit standpunt niet .list. Er had wel een ongeluk met dc mgen kunnen gebeuren, waardoor de tuurstang b.v. gebroken was, maar men ad het bewijs van goedkeuring en dus du de wagen goed zijn. Nee, het goedeuringsbewijs ontheft geenszins de igenaar van de onderhoudsplicht, aldus ïr. Van der Meulen. De kantonrechter achtte het ten laste elegde wel wettig en overtuigend beweïn doch verd. niet strafbaar wegens gerek aan schuld. Ontslag van rechtservolging was de uitspraak. Vervolg in ons blad van Woensdag a.s.) --- FEUILLETON Wachters bij de Balans (Door W. Kerrcmans) 68) (Nadruk verboden) Ik wist niet dat er in werkelijkheid zo iets voorkwam. Gauw Jo, neem nu een papier en sein hem, dan is hij morgen hier”. „Ja, ja”, zei Jo zacht, haar gelukstranen wegvegend, „ik wil hem roepen en alles verklaren”. Op een stuk papier schreef zij het adres van Roelants, dat Lydie haar opgaf en daarna: „Nu weet ik wie Yonca is. Ik weet alles. Kom zelf het mij vertellen, je Yonca”. „Ga mee Lydie, ik wil het zelf wegbrengen. Nu ben ik ook niet bang voor ó. mensen. Nu is alles anders”, D :■ oude veerkracht leek hg Jo te al ft veruggeneeru. oeeu vermoeiuneia meer, < geen apathie, er was glans in haar ogen gekomen en het zorgelijke gezicht had ] weer zijn jeugdige opgewektheid. Vrolijk pratend en vlug lopend ging < zij met Lydie naar het telegraafkantoor en toen Lydie op de terugweg vroeg of ] zy niet liever de tram wilde nemen, ant- 1 woordde Jo lachend: „Wel neen, dat was in de vroegere tyd, 1 toen ik zo slap was. Maar die naam Yonca heeft me weer mijn gezondheid teruggegeven”. ; In het huis van mevrouw Vermeer klonken weer gelach en drukke stem- < men. Karel’s dringend telegram kwam zo gauw, dat Jo riep: 1 „Hij heeft op mijn telegram zitten 1 wachten”. : Om 6 uur hoorden de drie druk en op- 1 gewonden pratende vrouwen een rijtuig j voor het huis stilhouden en dadelijk i daarop driftig bellen. • . „Dat is Roeiants”, zei Lydie beslist. „Neen, dat kan immer niet”, opper- 1 de mevrouw Vermeer. „Ja, ja, hij is het”, hjjgde Jo. 1 Lydie had het dienstmeisje toegeroc- : pen niet toppenen, Zitwilds Karei zelf ; Dntvangen. „Jo”, zei ze nog gauw, „ga jij in de Kamer hiernaast. Ik breng hem bij je”. Weer rinkelde de bel wild en Lydie stoof de trap af. Toen zij de voordeur opende, stormde Karei naar binnen, maar zij hield hem tegen. • Hy zag niet wie het was en duwde raar terzijde. „Ik moet....” „Ja Karei, Jo is boven. Laat mij voorgaan”. „Yonca is hier”, zei Lydie zacht en Dpende de deur van de kamer. Zij stonden tegenover elkaar. Er was een afstand van niet meer dan sen meter tussen hen beiden, maar zij bleven roerloos en sprakeloos. Beschroomd e.r verrukt, als waren ze bang iet plotseling, gekomen geluk dichter te naderen. Het was nog zo onwezenlijk, niet te begrijpen als een natuurlijk feit, Ie liefde van twee mensen tot elkaar. Roelants zag Yonca's lippen bewegen, maar vernam geen klank. Hij verkeerde weer in dezelfde toestand als toen hij haar voor de eerste maal zag, Het was niet de geslagen en gebroken Yonsji, die hjj Ijet laatste bad QCfeiuii, vueu jJCL-J vtv^ V tuiuu voor haar waren opengegaan, zij was weer het meisje uit de tram voor wie hij moest uitwijken, zij was weer het meisje uit de fancyfair met de sigaretten, die voor hem stond en besefte nauwelijks dat hij was in het huis, waarin zij verdwenen was, nadat' hij haar uit de tram had zien komen. Er was geen tijd en ruimte, geen nü. Het was geen alles overgolvende zaligheid, die door hem joeg, eer iets beangstigends, dat toch ook vreugde gaf, zoals toen hij met Reinders en Lydie voor het eerst haar huis binnentrad. Stil en gebonden bleef hij staan. Yonca keek vragend naar hem op. Het was goed zo, dat Karei daar bleef. Zij voelde in haar hete voorhoofd, waarachter het licht was, aanzwellende stijgingen, zij kon haar gedachten niet ordenen, wist niet waarop zij wachtte, niet of zij naar Karei moest gaan of blijven tot hij haar naderde. Het was zo heerlijk daar te staan en alles over zich te laten gaan. Opeens voelde zij de drang zelfs iets te doen. Zij vouwde de handen en reeds van deze aanraking der vingers trok iets als een nieuwe levens-, kracht door de handen, door .de awienl op en aarzelend, behoedzaam deed zij een kleine pas vooruit. Roelants zag het en meer beslist trad hij naar Yonca, maar nog durfde hij die gewijde stemming niet verbreken en alleen haar naam kwam fluisterend over zijn lippen „Yonca”. „Karei”,.antwoordde zij even zacht en voorzichtig legde ze ’n hand op zijn arm. Hij voelde de lichte druk en van daaruit sidderde door hem een lichte gloed, die hem terugbracht tot de realiteit, tot besef van zijn geluk. Onderweg had hij zich voorgesteld hoe bij Yonca in zijn armen zou nemen en haar kussen, maar nu leek ’t hem heiligschennis dat te doen. Hij-strekte tastend als een blinde een hand naar haai \ uit en raakte haar schouder. Jo voelde zyn greep vaster worden en toen trok hij eerbiedig haar naar zich toe. Met een 1 zucht van verrukking kroop zy tegen | zijn borst en toen kuste hij haar als eeuj ueiligdom. Voor beiden verzonk dc werkelijkheid Dim hen heen. Er was geen verleden en geen heden, geen vrees en geen zorg, geen angst pn geen schuwheid — alleen naar geluk cn welbehagen. ‘^airrelsJd en zoekend kwamen de eerste woorden. Namen zonder verder iets en die toch genoeg uitdrukten. Yonca — Karei. Schuchtere daarna vleiende woorden, die in kinderlijke eenvoud over liefde spraken. „Het is waar”, zei Roelants, „liet is echt waar, dat ik jou, Yonca, in mijn armen heb en je niet meer behoef los te laten. Ik heb ’t altijd geweten dat het eens zou komen". „Ik heb ’t gehoopt, maar ik werd zo bang. Ik dacht dat je met een ander verloofd was”. „Ik? Verloofd? Maar dat kon toch niet. Jij was er toch”. „Ja, ja nu weet ik het”, fluisterde Yonca, zich tegen hem aandrukkend, j zich veilig en gelukkig wetend. „Maar ■ toen heb ik het gedacht”. „Wanneer? Waarom?” „Toen ik op die nacht bij je kwam ze* 1 je tegen mij „Yonca" en ik geloofde dat j Yonca een ander meisje was”. I „Eu daarom hield jy je op een afstand?" „Ja, ik dacht dat ik het moest doen". (Wordt vervolgd).. --- Advertentie Plumbosept vloeibaar, collóïdaal Lo’odarsenaat geeft fraaie verdeling in het water met minimale neerslag: kortom een product, dat vele voordelen biedt ten opzichte van Loodarsenaat in poeder erkrijgbaar bij A. STOLK, Oostdijk 55 Oud-Bcijerland A, WARNAAR, Niêuweweg Hoogvliet --- Advertentie Er wordt ons zo dikwijls gevraagd : „Waarom niet eens een speciale aanbieding voor de buitenklanten?” Opgelet, daar heeft U hem. Knotten wol, geen gewone wol, maar de beste Zwitserse jaeger-wol, ééndraads, ideaal voor onderkleding, wol die veert en springt, wol die kenners (en buitenmensen hebben er kijk op) kunnen waarderen. Dinsdag 9 uur begint de speciale verkoop van deze prima Zwitserse wol en U ^ _ koopt ze dan C fff per knot van Jf ** 100 gram voor (p $ -MATHENESSERLAAN (DIJKZICHT)—- ---