BUITENLAND Accoord over het Suezkanaal in zicht? HET laat zich aanzien, dat er rekening mee gehouden moetr | worden, dat het slepende geschil tussen Engeland en Egypte over I het Suezkanaal zijn oplossing naj dert. Engeland heeft in overeenj stemming met de Verenigde Staten nieuwe voorstellen ingediend om tot regeling van het geschil te komen, welke voorstellen thans in ! Egypte worden bestudeerd. De kwestie, waar het hier om I gaat, sleept zich reeds voort sedert "het einde van de jongste wereldoorlog. Tijdens die oorlog heb1 ben de Engelsen op krachtdadige wijze hun posities in Egypte versterkt door de toenmalige leider van de regering, die naar de smaak van Londen en Washington te veel naar Hitler lonkte eenvoudig te vervangen door een andere. Daardoor kon het Suezkanaal door de Westelijke troepen behouden blijven en bracht de oorI log in Noord-Afrika de Duitsers niet dit succes, dat zij ook het Suezkanaal onder controle kregen. Dit laatste zou voor de geallieerden niet minder dan een ramp zijn geweest en niet voor niets hebben de Engelsen destijds in de, strijd in Noord-Afrika hun keurtroepen ingezet. Het ging hier om de be! scherming van de levensader van ; het Britse imperium, in de oorlog zelfs een der belangrijkste verbin! dingswegen voor de geallieerden. Na de oorlog wilden de Egyptenaren, die aangestoken waren door de in Noord-Afrika oplevende nationalistische gevoelens — welke niet weinig waren aangewakkerd door wel wat al te spon' tane en ietwat ondoordachte toezeggingen van Amerika (de Fransen zitten in Noord-Afrika nog met de naweeën daarvan) — de I Engelsen wel kwijt. Uiteraard ging dat niet zo gemakkelijk, want het Suezkanaal is voor de Britten zó lang een bezit geweest zonder hetwelk het bestaan van het machtige en trotse Britse imperium niet denkbaar was, dat de Engelsen alleen reeds uit gevoels| overwegingen moeilijk afstand konden doen van deze uiterst belangrijke sleutelpositie. Al is deze belangrijkheid in onze dagen van atoom- en waterstofbom wel aanmerkelijk gereduceerd. Daar kwam bij, dat Egypte na de tweede wereldoorlog nu niet bepaald die leiders heeft opgeleverd, die deze, nogal précaire kwestie, in een sfeer van rustige bezonnenheid met de Engelsen konden of wilden regelen. De leiders, die er hoofdrollen hebben vervuld, meenden hun positie te versterken door te appelleren aan de ontwakende nationalistische gevoelens. Zij vergaten daarbij echter dat zij daarmee geesten opriepen, die zij later moeilijk zouden kunnen bezweren en waaraan zij wellicht ten gronde zouden kunnen gaan. Ex-koning Faroek [ heeft dat wel bijzonder aan den lijve ondervonden. * * * NA het heengaan van Faroek werd de toestand zo mogelijk | nog moeilijker en zeker werd hij verwarder. Faroekg opvolgers wa. ren te zeer aan de erfenis van een te fel opgezweept nationalisme gebonden, dan dat zij het konden riskeren met de Britten in overleg | te treden in een positie, die resultaten voor zulk een overleg mogelijk zouden maken. Immers bij overleg om te komen tot een overeenkomst, moet men naast het stellen van eisen de mogelijkheid hebben concessies te doen. Overleg is niets anders dan een zaak van geven en nemen, vooral ook in de politiek. Zo lang de toestand niet was geconsolideerd in Egypte, beschikten de leiders van dit land i niet over de mogelijkheid concesj sies te doen. De nationalisten zouden dat eenvoudig niet verdragen. Hoe moeilijk de situatie in dergelijke zaken kan zijn, heeft het ernstige incident in Karthoem te zien gegeven, waar het verschijnen van de nieuwe Egyptische dictator Nagoeib aanleiding werd tot schietpartijen, waarbij vele personen het leven lieten. De gang van zaken heeft verder geleerd, dat er van consolidatie in Egypte lange tijd geen sprake is geweest. Het stuivertje wisselen op de hoogste zetel tussen Nagoeib en Nasser, heeft daar wel een zeer sprekend beeld van gegeven. Thans schijnt men in Egypte echter zo ver te zijn, dat het overleg met Engeland met meer kans op succes kan worden voortgezet. Nasser heeft de situatie in Egypte thans stevig in handen en blijkbaar durft hij het nu wel aan om met de Engelsen naar een oplossing te streven, die minder rigou' reus is dan de Egyptische nationalisten wel zouden wensen. Voor Engeland is dit het sejn geweest om met nieuwe voorstellen te komem De Britten zijn daarbij geïnspireerd door de Amerikanen, die het Brits-Egyptisohe geschil graag zo spoedig mogelijk uit de wereld geholpen willen zien, omdat dit geschil de vorming van een defensie-commando voor de Middellandse Zee, waarbij ook het Suezkanaal en Egypte ingeschakeld moeten worden, in de weg staat. De nieuwe aspecten voor een toekomstige oorlogvoering hebb;n hier ook een handje bij geholprn. De Engelsen hellen hoe langer hoe meer over naar het standpunt van de Amerikanen, dat verspreide steunpunten, die een grote militaire kracht bezitten, in het tijdperk van atoom- en waterstofbommen meer effect hebben dan het bezit van betrekkelijk grote en daardoor kwetsbare gebieden. Hoe het ook zij, tijdens zijn laatste bezoek aan Washington heeft Churchill met Eisenhower over het Suezkanaal gesproken en dit gesprek heeft er toe geleid, dat de Engelsen nieuwe voorstellen aan de Egyptenaren hebben voorgelegd. * * * DEZE voorstellen houden o.m. in, dat de Engelsen hun militairen — in totaal 80.000 man — binnen twee jaar uit de zóne van het Suezkanaal zullen terugtrekken. Verder willen, zjj.het verdrag van 1936, dat tot 1956 loopt, vervangen door een tienjarig verdrag, waartegenover zij hebben gesteld, dat de Engelsen hun posities weer moeten kunnen innemen als een der Arabische landen of Turkije zou worden aangevallen. Voorts zouden de circa duizend Britse technici, die men voor het instandhouden van de installaties langs het Suezkanaal niet kan missen, omdat Egypte (nog) niet over vervangers beschikt, in uniform gekleed in Egypte moeten kunnen verblijven. Dit laatste punt is al aanstonds op verzet gestuit bij de Egyptenareh, hetgeen begrijpelijk is, want er hebben zich al zoveel conflicten met de Engelsen voorgedaan, dat men geen Britse uniformen meer kan zien. Voor de Engelsen was dit punt niet zo belangrijk en daarom hebben zij het gebruikt als ruilobject bij de onderhandelingen. Egypte maakte er n.1. ook bezwaar tegen, dat de Britse troepen hun posities weer zouden kunnen innemen, als Turkije zou worden aangevallen. Terecht stelden de Engelsen daar echter tegenover, dat de Arabische landen te zwak zijn om de kanaalzóne enige tijd te kunnen verdedigen, in elk geval zo’n lange tijd, dat de Engelsen tijdig ter plaatse zouden kunnen zijn. Turkije daarentegep is een goed bewapend land, dat wel een eerste stoot met succes zou kunnen opvangen. Zou zulk een stoot plaats vinden, dan zou Engeland direct versterkingen moeten kunnen sturen naar Egypte, omdat bij een doorbraak de kanaalzone direct in gevaar zou komen. De Egyptenaren hebben thans op dit punt toegegeven, maar ten aanzien van Perzië, voor welk land de situatie gelijk ligt als voor Turkije — immers Perzië ligt tussen de Arabische landen en Rusland in — houden zij het been nog stijf. Zij willen de toezegging niet doen, dat de Engelsen hun troepen weer naar de kanaalzóne mogen zenden als Perzië zou worden aangevallen. Verder wensen de Egyptenaren, dat het verdrag, waarvan hierboven sprake is, niet voor tien, maar voor zeven jaar wordt aangegaan en dat de Britse troepen binnen achttien maanden zullen worden teruggeroepen, inplaats van binnen vier en twintig, zoals de Engelsen hebben voorgesteld. Er zijn dus nog wel enkele punten van meningsverschil, maar deze lijken ons — met uitzondering van de betrekking tot Perzië — niet van zo ernstige aard, dat men hef er met enige goede wil aan beide kanten, niet over eens zou kunnen worden. Het is daarom, dat wij in de aanvang van deze beschouwing stelden, dat met de mogelijkheid op overeenstemming tussen Engeland en Egypte over de zóne vr het Suezkanaal, rekening gehouden moet worden. --- TWEEDE KAMER AANVAARDDE STATUUT VOOR DE WEST f Vrijdagavond heelt de lweede Kamer het btatuut voor de Ir West met 19 tegen 75 stemmen aanvaard. Voor met de repu1 blieken een aanvang gemaakt werd, hield minister Kernkamp [ een rede, waarin hij o.m. op het betoog van de heer Oud in~ . ging, die van mening is, dat de regeling van het Statuut op - een bepaald onderdeel in strijd is met de grondwet. Minister Kernkamp wees er op, dat ook de ministers een eed van trouw aan de grondwet hebben gezworen, en dat ook zij zich er rekenschap van hebben gegeven of voorstellen zich verdragen met de grondwet. De regering is echter tot de conclusie gekomen, dat het statuut zich over de hele linie met hoofdstuk veertien van de grondwet verdraagt. Ware dit niet het geval, dan zou zij het wetsontwerp niet hebben ingediend. Met betrekking tot de opmerkingen van de heer Oud over art. 55 zeide spr., dat dit alleen bevat de wijze waarop het statuut kan-wordien gewijzigd als het eenmaal bestaat. Als het statuut er eenmaal is leidt het zijn eigen leven, niet gebonden aan de grondwet. Spr.- merkte op, dat als de heer Oud zegt, dat van art. 55 gebruik wordt gemaakt zou kunnen worden om in het Nederlandse staatsbestel veranderingen aan te brengen., daarop geantwoord kan worden, dat tegen kwade trouw van de wetgever geen muiu g w ii wouuu iUi uv mogelijkheid van die kwade trouw af, verwijzende naar de eed van trouw. Replieken Bij de replieken zeide de heer De Kadt (pvda) dat men niet kan zeggen, dat de politieke greep van de heer Oud een gelukkige is. De heer Oud gaf te kennen, dat het geen formalisme is, dat hem beweegt. Het statuut is in strijd met de grondwet, maar het mag aanvaard worden krachtens de grondwet langs de weg van het dertiende hoofdstuk. De heer Lemaire (knp) achtte de positie van Nieuw-Guinea vaag. De regering moet z.i. overwegen welke rechtsvoorzieningen na de aanvaarding van het statuut moeten worden getroffen voor NieuwGuinea. De heer Romme (kvp) verklaarde o.a. in het statuut niets te zien dat strijdt met de restricties in art. 217 der grondwet. In den brede ging hij nog in op het betoog van de heer Oud. De heer Gortzak (cpn) was van oordeel, dat de grondslag waarover gediscussieerd moet worden is de vraag of het statuut een einde zal maken aan de huidige omstandigheden van onderdrukking. Hij meent, dat van een werk. lijke zelfstandigheid door aanvaarding van het statuut geen sprake zal kunnen zijn. Overigens herhaalde hij o.a., dat niet ontkend kan worden, dat in de West discriminatie wegens verschil in huidskleur bestaat. De heer Tilanus (oh) verklaarde, dat de verschillende redevoeringen hem versterkt hebben in zijn mening, dat er grondwettelijk geen overwegende bezwaren zijn om het statuut te aanvaarden. Het grootst mogelijk deel van zijn fractie was van oordeel, dat het aanvaard moest worden. De heer Schouten (ar)’verklaarde met betrekking tot zijn grondwettelijk bezwaar niet overtuigd te zijn van de onjuistheid van zijn zienswijze. Ten deze onderschrijft hij de opvatting van zijn politieke tegenstander de heer Oud, De heer Van Rijckevorsel (kvp) verklaarde het met het betoog van de heer Oud volkomen eens te zijn. Dat was met betrekking tot de strijd met de grondwet glashelder en duidelijk. Hij wil het echter niet zozeer in verband breng' - met het geweten. Het gaat meer om een rechtsovertreding ai hangt deze samen met het geweten. Mevrouw Fortanier-de Wit (vv d) meende, dat het niet onmogelijk zou zijn geweest te treden in de suggestie van de heer Oud in zake grondwetsherziening: Spr. heeft aan die herziening geen behoefte. Zij zal voor het wetsontwerp stemmen. Minister Kernkamp verklaarde*dat de regering de noodzaak van een voorziening voor Nieuw-Guinea op dit ogenfoiik niet inziet, doch dajt zij deze kwestie nader zal overwegen. Het speet hem, dat de heer Oud zijn opvatting niet deelt. Hij zal geen nieuwe poging doen om de interpretatie der regering die van de heer’Oud te doen worden. Spr. erkende dat art. 55 van het statuut dezelfde functie vervult als het dertiende hoofdstuk der grondwet. Maar de vraag is of het strijdig is met het veertiende hoof dstuk en die strijd is naar zijn oordeel niet aanwezig. De heer Zandt (sg) verklaarde, dat de minister hem niet heeft kunnen overtuigen. Hij zal zijn stem aan het ontwerp niet kunnen geven. . De heer Wel ter (knp) zeide niet overtuigd te zijn, dat zijn meninig over strijd met de grondwet onjuist is. Zijn fractie zal haar stem niet aan het ontwerp kunnen geven, De heer Bruin Slot (ar), sprekende namens enige leden van zijn fractie, verklaarde zijn stem aan het ontwerp te zullen geven. De heer Schmal (oh) meende, dat de zaak in geen geval waterdicht is. Hij voelt zich genoopt tegen het ontwerp te stemmen. De heer Oud (vvd) zeide dat de grootst mogelijke meerderheid van j zijn fractie tegen het ontwerp zal 1 stemmen op de reeds ontwikkelde r gronden, f De heer Van Rijckevorsel (kvp) j. gaf nader te kennen dat hij zijn stem aan het statuut zal geven. 11 Het wetsontwerp werd hierna v aangenomen met 75 tegen 19 \ stemmen. Tegen hebben gestemd s de heer Schouten (ar), dë heren Oud, Zegering Hadders, Anker- £ smit, Van Leeuwen, Korthals, Rit- i meester, Comelisse en Den Hartog, allen vvd, de heren Reuter, Gortzak, mevrouw Lips-Odinot, de s heren Wagenaar en Haken van de g cpn, de heren Zandt en Van Dis \ van de sigp, Schmal ch de heren c Wel ter en Demaire van de knp. ö De vergadering werd niet bijge- woonid door de heren Vorrink (pv I da), Koersen (kvp), De Graaf (k 1 vp), De Groot (cpn), Qerbrandy (ar) en C. van den Heuvel (ar.) \ Toen de stemming geschiedde t waren acht» de regeringstafel t met minister Kernkamp aanwezig n de minister-p resident de heer 1 Drees, de vice-minister-president 1 de heer Beel en de ministers Suur- c hoff, Van Thiel, Zijlstra, Donker en Staf. a --- EERSTE COMMERCIëL HELICOPTER (jp woensuag ex diui, vermoeuelijk ’s middags tussen vier en vijf ] uur, zal op Ypenburg het eerste < Nederlandse hefschroefvliegtuig < voor commerciële doeleinden aankomen. < Het toestel, dat eigendom is van £ Aero Ypenburg N.V., zal gebruikt i worden voor lucbtreclame. Het 1 toestel is een 3.-persoons Hiller 1 12b. Het zal de kenleititers PH-N. 1 F.L. dragen. De machine onider gaat op het ogenblik in Parijs de t eind-assemblage en zal daar ook 1 de proefvluchten maken, zodat 1 het, nadat het in ons land zal , zijn aangekomen, direct commer- i cieel in gebruik kan worden geno- 1 i men. t Uitvloeisel van het mandement --- NVV UIT RAAD VAN VAKCENTRALEN EN BEDRIJFSUNIES ie Zaterdagmorgen is in een hoofdbesturenvergadering van hel ^ N.V.V., welke in Utrecht is gehouden, een verklaring aange3e nomen naar aanleiding van het mandement der Nederlandse bisschoppen. De verklaring besluit mei vast te stellen, dal tengevolge van het feit, dat de K.A.B. haar warme instemming met het mandement heeft betuigd en het C.N.V, bij monde aa van zijn voorzitter het N.V.V. op niet te aanvaarden wijze 19 heeft gediskwalificeerd, de grondslag van de gereglementeerd* samenwerking is vervallen. Derhalve zien het N.V.V. en d< ,r_ aangesloten organisaties zich genoodzaakt de samenwerkinc t- in de Raad van Vakcentralen en de Bedrijfsunies te beëindigen r- Het N.V.V. zegt echter vanzelfsprekend zijn constructieve bijdrage te zullen blijven leveren in de vormgeving van de sociale en sociaal-economische politiek in Nederland, in de Stichting «van de Arbeid, de Sociaal-Economische Raad, en op ander terrein in hel belang van de werknemers. In de verklaring stelt het N.V.V, voorop, dat het het recht van de bisschoppen erkent om een woorc te spreken in staatkundige er maatschappelijke vraagstukken, hetgeen echter niet inhoudt dat het N.V.V. zijnerzijds daarop geer critiek zou mogen uitoefenen. Herinnerd wordt dan allereerst aan de vastenbrief der bisschop- s 5lf- pen van 1946, waarin het verbod r ra- van het N.V.V. voor rooms-katho- jde lieken opnieuw werd bevestigd, ^ so- maar ook de mogelijkheid van een v Ste- nieuw standpunt ten aanzien van de het lidmaatschap werdi opengela- ^ :he ten. In het ithains verschenen man- j, het dement is het verbod opnieuw be- r [vestigd en heit N.V.V. wordt geken. g ’.V. schetst als „in strijd met de chris- v de telijke beginselen of de christelij- v :>rd ke geest”. s en Herinnerend aan de statuten ^ en, wijst de hoofdbesturenvergadering x 3at erop dat het N.V.V. aan de ie- g 3en vensovertuiging zijner leden ge- c nerlei belemmeringen in de weg ^ rst ligt. Het N.V.V. verwerpt derhalve t op- voor de vakbeweging de confes- j, grondslag. De indeling van het N.V.V. bij de onchristelijke stromingen wijst de hoofdbesturenvergadering als beledigend af. Met felle verontwaardiging protesteert de hoofdbesturenvergadering ook tegen de aantijging, dat van het N.V.V. een invloed moet worden gevreesd, waarvan toenemende onkerkelijkheid of zedelijke vervlakking het gevolg zijn. Met de meeste nadnuk wordt ontkend, dat de aangesloten leden het risico lopen van mede-verantwoordelijkheid voor besluiten, welke zij krachtens hun geweten kunnen noch mogen aanvaarden. Het N.V.V. verklaart zich diep verontrust door de geest van isolement „welke de inhoud van het mandement beheerst en welke het gevaar van aantasting van de gewetensvrijheid inhoudt”. Het advies om met andere organisaties samen te werken vloeit volgens de hoofdbesturenvergadering eerder voort uit de behoefte om in een geloofsverdeeld land invloed uit te oefenen dan uit een innerlijke drang tot samenwerking, welke tijdens en na de tweede wereldoorlog gestalte kreeg. Haar oordeel samenvattend protesteert de hoofdbesturenvergadering krachtig tegen het herhaalde verbod, omdat dit haars inziens „een feitelijke aantasting van de vrijheid van vakorganisatie” betekent. Nadat wordt gezegd dat het N. V.V. met verbazing en verontwaardiging heeft kennis genomen van een rede van de voorzitter van het C.N.V., de heer Ruppert, waarin deze heeft gesteld, dat hij „nog andere en sterkere motieven heeft om het lidmaatschap van het N. V.V. af te raden dan de bisschoppen” constateert de hoofdbesturen vergadering, dat hij hiermede „de morele fundamenten, waarop de samenwerking in de Raad van Vakcentralen berust heeft ondergraven”. Hierna besluit de verklaring met vast te stellen, dat het N.V.V. en de aangesloten organisaties zich genoodzaakt zien de samenwerking in de Raad van Vakcentralen en de Bedrijfsunie te beëindigen. Een en ander onder de restrictie, dat men in andere organen zijn constructieve bijdrage in de vormgeving van de sociale en sociaal-economische politiek in Nederland wil blijven leveren. Reactie K.A.B. Een redacteur van het A.N.P. heeft aan de heer J. A. Middelhuis> voorzitter van de Katholieke Arbeidersbeweging, commentaar gevraagd over het besluit van het N.V.V. De heer Middelhuis zeide, dat hij slechts zijn persoonlijk oordeel kon uitspreken, omdat hij van mening is, dat er geen reden bestond om hals over kop een bestuursvergadering van de K.A.B. bijeen te roepen, daar men vandaag in de gebruikelijke wekelijkse vergadering bijeenkomt, zodat de aangelegenheid daar eventueel aan de orde kan worden gesteld. Het besluit van het N.V.V. de samenwerking met K.A.B. en C. N.V. in de Raad van Vakcentralen op te zeggen, is om meer dan een reden te betreuren. De Raad van Vakcentralen heeft ongetwijfeld veel bijgedragen tot de verbetering van de positie der arbeiders en is voor land en volk van betekenis geweest. De gronden, waarop het N.V.V. uit deze samenwerking treedt zijn onhoudbaar zwak. Overigens zal er naar het zich laat aanzien niet zo bar veel veranderen. Ook de K.A.B. zal haar constructieve, bijdrage blijven leveren in alle organen van ons maatschappelijk leven en in het belang van de werknemers. De K.A.B. blijft dat doen als katholieke sitands- en vakorganisatie, die met handhaving van eigen beginselen en eigen zelfstandigheid open staat voor samenwerking met allen, wier program en gezindheid voldoende waarborgen bieden voor een gezamenlijk streven naar de stoffelijke en geestelijke verheffing van de Nederlandse arbeiders. Het C.N.V. Desgevraagd is namens het bestuur van het Christelijk Nationaal Vakverbond in Nederland bij monde van de voorzitter, de heer M. Ruppert, het volgend commentaar gegeven op de beslissing van het N.V.V. om de samenwerking in de Raad van Vakcentralen en de Bedrijfsunies te beëindigen: Het Verbondsbestuur van het C.N.V. heeft er uit de pers kennis van genomen, dat het N.V.V. de gereglementeerde samenwerking tussen de drie Vakcentralen heeft opgezegd. De eventuele gevolgen van deze beslissing komen uiteraard geheel voor rekening van het N. V.V. In het beleid van de christelijke vakbeweging brengt deze beslissing vanzelfsprekend niet de minste wijziging. --- HONGARIJE HEEFT ZEER VAN HET WATER TE LIJDEN Schade in Oostenrijk op f 150 millioen geschat In Hongarije is nu de watersnood in midden-Europa het grootst. De vloed, die zo’n schade heeft aangericht in West-DuitsIand, Opper- en Neder-Oostenrjjk heeft nu de Hongaarse hoofdstad Boedapest bereikt. Radio Boedapest meldde Zaterdag, dat de Donau, die midden door de stad loopt, ongeveer dertig c.m. per dag stijgt. De toestand in de stad werd ernstiger, straten aan de noordelijke oever van de rivier stonden onider water. Door het hoge water functionneerde de riolering, die uitmondt in de Donau, niet meer. Ook Abda, ten oosten van het industriële centrum Geyoer, was nu ontruimd. Het centrum van de belangrijke industriestad Geyoer (80.0:00 inwoners) is overstroomd. De voorstad Revfalu is geheel ontruimd. De overstromingen dn Hongarije zijn de grootste, die het land ooit gekend heeft. Militaire vliegtuigen voeren verkenningsvluchten uit over de getroffen gebieden en seinen gegevens over bedreigde pun- i ten door aan de nationale commis- 1 sie, die de hulpverlening coördi- t neert en duizenden militairen en burgers naar de overstroomde ge- t bieden heeft gezonden. f In het noordoosten van het land r zijn duizenden personen dakloos. De Szigetkoez, een laagliggend < gebied van ongeveer 50 kilometer t lengte en bijna 10 kilometer breed- v te tussen twee takken van de Do- 1 nau, staat geheel onder water. c Men is koortsachtig bezig met c de evacuatie van steden, dorpen en ^ gehuchten ten zuiden van de Szi- >■ getkoez. Op verscheidene plaatsen zijn de dijken doorgebroken. Ver- j scheidene duizenden Hongaarse en \ Russische militairen zijn in het ge- 2 bied van Gyoer en Szigetkoez in- ^ geschakeld bij de hulpverlening en v het versterken van de dijken. ^ Meer dan 40,000 personen in dit £ gebied zijn voor hun eten van 0 gaarkeukens afhankelijk. g Het hoofdkwartier van het Roo- 1 de Kruis meldde Zaterdag uit Ge- v nève, dat veertien landen naar 2 schatting ruim 150.000 dollar heb- e ben gezonden voor hulp aan de slachtoffers in de Donauvallei in Oostenrijk. In Oostenrijk is Vrijdag de dezer dagen gevormde nationale rampencommssie bijeengeweest. Kanselier Raab noemde de overstromingen, die verleden week het land teisterden, de „grootste natuurramp sedert mensenheugenis” De aangerichte schade in Oostenrijk bedraagt, volgens niet-officiële ramingen, ongeveer 150 millioen gld. Men verwacht, dat de vloedgolf , deze week Oost ^Duitsland zal 1 bereiken. Aan de benedenloop van de Elbe stijgt het water, doch bij Maagdenburg zakt het peil in de rivier. De voornaamste bedreigde gebieden in Oost-Duitsland zijn de districten Burg, Tangerhuette, Seehausen, Havelberg en Genithin. Het Oostduitse persbureau A.D. N. sprak Vrijdag een bericht van het Westduitse blad „Neue Zeitung” tegen, volgens hetwelk verscheidene personen om het leven waren gekomen, toen op bevel van de Russische autoriteiten een dam bij de Mulde was opgeblazen om de uraniummijnen voor 'overstroming te behoeden. Ook sprak ' A.D.N. berichten tegen, waarin ' was gezegd, dat uit Maagdenburg ’ 23.000 personen waren geëvacu- eerd. (Reuter - A.F.P.) --- ONTVOERING BETTY MELJADO hx-pleegmoeder Anneke Beekman verdacht Vorige week Vrijdag is in het paleis van justitie te Amsterdam het proces begonnen over de ontvoering in Mei 1948 uit Den Haag van het thans 14-jarige Joodse oorlogspleegkind, Betty Meljado. Na bijna zes jaar in Belgische kloosters ver’borgen te zijn gehouden, werd het op 13 Maart j.1. gevonden in de kostschool van de zusters Ursulinen te Sint Truiden in Belgisch Limburg. Terecht stónd de ex-pleegmoeder van Anneke Beekman, mevr. Langedijk-van Moorst uit Hilversum, aan wie ten laste werd gelegd het plegen van de ontvoering, alleen of geholpen door de ex-pleegmoeder van Betty Meljado, mej. Van Hoogdalen uit Heerlen. Tevens werd de ex-pleegmoeder van Anneke Beekman ten laste gelegd het verborgen houden en onttrekken van Betty aan de naspeuringen van de justitie. De officier van justitie had 20 I ■ getuigen opgeroepen, waaronder 1 j twee familieleden van de verdach; te, de ex-pleegmoeder van Betty 5 en de heer C. J. F. Besseling, de I vroegere pater Amon uit Gouda, 1 thans verkoopspecialist in Den Haag. Ook Betty verscheen als ( getuige. < Als raadsman trad op, mr M. 1 E M. G. Th. de. Kort uit Bussum, ‘ 5 die drie getuigen a décharge had j opgeroepen. c - c Nadat de officier van justitie ] de dagvaarding had voorgelezen, ; 1 stelde president aan verdachte de t vraag of zij de ontvoering en het t verborgen houden, resp onttrekken r bekende. Mevr. Lanigedijk van . Moorst ontkende de beschuldiging ] c Als eerste getuige verklaarde ; » de rijksrechercheur B. A. de Weil- 3 c lè, die het onderzoek in België < t heeft ingesteld, dat hij Betty in 1 1 „Avé Maria’’ te Val-mer heeft ge- t - vonden. Tevoreft was hij in het 1 - klooster te Banneux geweest, 1 waar juist Anneke Beekman met < 1 haar verzorgster waren verdwe. nen. Anneke Beekman is nog H steeds niet gevonden. „ Een stilte viel in de zaal toen getuige Betty Meljado binnen trad *7 : Zij antwoordde schuchter, dat zij _ verdachte kende en haar Tante Gé noemde. Verdachte werd daarna weggeleid. Betty zeide toen, ^ dat zij op 4 Mei 1948 door Tante , Gé in een taxi vanuit 'Dien Haag naar Haarlem en vandaar met „ een auto naar Bussum was meegenomen. Hier kwam zij terecht in het pensionaat Marienburg. Op ° de vraag wie er nog meer in de auto hadden gezeten, antwoordde ® Betty; Tante Dik, Tante Bets en n Anneke Beekman. Taxi remde . . . De 16-jarige scholier, S. A. Phi. F lipsen uit Den Haag, die voor het v getuigenhekje werd geroepen, W verklaarde, dat hij op verzoek van G de directrice Betty naar school d had begeleid, toen plotseling een vi taxi remde .. . Een dame kwam a: hen achterop. Zij droeg een bril. b Verdachte herkende hij niet. Na ir confrontatie met de ex-pleegmoe- ’ p: der, mevr. van noogaaien, zei nij: r „Zij is het”. Een meisje, dat nog als getuige er bij geroepen werd, o zeide haar ook te herkennen als d de vrouw, die een meisje voort- a sleurde naar een zwarte taxi. V Mevr. van Hoogdalen, die als getuige was opgeroepen, ontkende u echter Betty in een taxi uit Den o Haag te hebben ontvoerd. Zij be- e weerde die dag in Hoensbroek te z zijn geweest. De zenuwartse A. K J. de Leeuw-Aalbers uit Amster- d dam deelde mede dat Betty en n haar pleegmoeder, elkaar bij haar e: op 3 Maart 1948 hadden ontmoet. n Mevr. van Hoogdalen had zich I daarbij bijzonder vreemd gedragen ® Nadat de directrice van het d kindertehuis „Femke” uit Den S Haag gezegd had de verdachte te 0 herkennen, las de griffier de pro- n cesverbaal op. De reactie van ver- z: dachte was hierop: „Dit is alle- 5 maal fantasie”. y Een ibelangrijke getuige was de h vroeger pater Amon, die de auto van Bussum naar Val-mer heeft bestuurd. Hij zeide, dat hij wel wist, dat Anneke Beekman en Betty Meljado Joodse kinderen warén, doch niet dat zij naar Bel- s gië moesten om hen te onttrekken n aan het oog van de Justitie. De getuigen a décharge wisten zich r; niet veel meer te herinneren. h' Eis : 12 maanden De officier van Justitie, mr J. C F. Hartsuiker eiste na een uit- v; voerig requisitoir tegen mevr. G. gi M. Lqngedijk van Moorst — tante tl Gé — een gevangenisstraf voor o] de tijd van twaalf maanden, waar. vi van negen onvoorwaardelijk met ai aftrek van de tijd, die in voorlopige N hechtenis is doorgebracht èn drie te maanden voorwaardelijk met een b< ‘ proeftijd van drie jaar, ra ---