Nieuwe avonturen van Pierewiet en Bobbeltje HET GEHEIMZINNIGE EILAND wat vooraf GING J De vrienden Pierewiet en Bobbeltj keoraen met een Engelse dokter, na veel avonturen op een Zuid-Amerikaans eiland, waar een opstand is uitgebroken. De dokter wordt door de opstandelingen-generaal Clementas gevraagd de leiding van het hospitaal over te nemen. Pierewiet en Bobbeltje worden zijn assistenten. De student Phillipo, die zijn plaats hierdoor moet afstaan aan de dokter voelt zich zwaar beledigd. * f uia ï * i - Hoofdstuk 26. Kaals U ziet is ons hospitaal iajle gemakken voorzien”, zei Kraal Clementas trots toen ze es hadden bezichtigd. Dokter Lawrens glimlachte ju. Hij was het niet helemaal is met het oordeel van de genejl maar hij moest toegeven, dat iflipo in ieder geval zijn werk ieus had verricht. De hygiëne s beter dan men in een dergei hospitaal zou verwachten. Pierewiet en Bobbeltje kregen ien een kamertje aangewezen, ülipo sliep naast hen in een [de vertrekje en dokter Lawis kreeg de grote kamer naast ingang. Jomen en struiken belemmer11 uitzicht uit het raam maar mden meteen een ideale belerming tegen de onbarmhartig Ie zon, die loodrecht boven hen nd. ,0 kunt direct met Uw werk jinen”, zei de generaal. „Er i zojuist een paar gewonden nengebracht...” ,Gaan jullie maar wat buiten adelen, jongelui!” zei de dokter, iillipo en ik zullen die gewoni wel behandelen”, lerewiet en Bobbeltje gingen ; even naar hun kamertje om b te wassen en stapten daarna ir buiten. Wat is ’t hier prachtig!” zei rewiet terwijl hij om zich heen k naar de indrukwekkende gen. We zitten hier goed verstopt t de regeringstroepen”, vond ibeltje. fe wandelden rustig door het ate bos. Er broeiden prachtige >men en luld-krijsende vogels »en van tak tot tak. e liepen steeds verder, het ld werd al dichter en de gelen van het dorp drongen niet ï tot hen door. Plotseling kwai ze op een open plek in het . In het midden er van stond kale rotspiek die als een vinnaar boven wees. Daar klim ik eens op!” zei Pieiet enthousiast, „’s Kijken of iet dorp ook kunt zien”, ie rots had maar weinig steunten maar met inspanning van krachten wist Pierewiet toch top te bereiken. Oei, wat hoog!” riep hij naar eden. Je kunt hier alles zien!” lerst keek hij in de richting ir ze vandaan gekomen waren, p beneden zich zag hij een paar te huisjes. Van het hospitaal i niets te ontdekken, Toen hij i omdraaide en in de andere iting tuurde zag hij plotseling vreemds. p de helling, ver boven hen be® Iets.... iet leek wel een mens, die snel r de kale helling voortholde ... eds hoger klom de witte stip. en toe verdween hij achter een |e of oneffendheid om daarna r hoger te voorschijn te ko1. We zou dat toch zijn!” dacht i*wiet. „Welke idioot zou zich illeen in de bergen wagen?” toeden stond Bobbeltje nog ids op hem te wachten, roe joh, kom nou naar bene. we moeten nodig terug!” ft zie wat! Daar loopt iemand” rewiet wees in de richting van figuurtje, dat juist over de Stop verdween. Hou, dat kan toch wel!” ant- ; irdde Bobbeltje. „Dat zal wel van onze wachtposten zijn!” ' Mooie wachtpost”, bromde Pie- : iet, „een schildwacht loopt toch in hi wit overhemd!” Hij liet . i vlug naar beneden glijden en 1 >,We gaan gauw naar het p. De generaal moet gewaarwd worden”. I Oh, wat overdrijf je weer!” d Bobbeltje maar toch volgde 1 hij snel zijn vriend, die opeen drafje de afdeling begon. Nog maar net hadden ze de bosrand weer bereikt of ze bleven tegelijk stokstijf staan.... Vóór hen, tussen de struiken lag een man.... Hij droeg een gehavend uniform In zijn vuist klemde hij een revolver. Maar wat lag hij daar rééir! ’t Leek wel of hij dood was! Vlug sprong Pierewiet op hem toe, knoopte zijn hemd los en voelde of zijn hart nog klopte ... „Hij leeft nog!” mompelde hij. „Vlug naar beneden, dokter Lawrens halen!” HOOFDSTUK 27 Samen renden Pierewiet en Bobbeltje na hun griezelige ontdekking naar beneden. Ze waren al gauw in het dorp en de mensen, die hen zagen hollen keken hen nieuwsgierig na. Ze trokken zich echter niets van de opschudding die ze veroorzaakten aan, maar renden regelrecht naar het hospitaal. In de voordeur stond dokter Lawrens. Hij keek opgelucht toen hij zijn jonge vrienden zag en zei: „Ha, daar zijn mijn assistenten weer! Waar hebben jullie toch gezeten! Je moet me gauw helpen zoeken naar Phillipo. Ik kan hem nergens vinden!” Toen pas zag hij, dat de gezichten van Pierewiet en Bobbeltje er niet naar uitzagen dat ze een rustige wandeling gemaakt hadden! „Maar wat is er, jongens? Wat scheelt jullie?” „We hebben een man gevonden!” zei Pierewiet. „Ja, een bewusteloze soldaat”, zei Bobbeltje. „Wat zeg je nou?” vroeg dokter Lawrens verwonderd. „Hebben jullie een bewusteloze soldaat gevonden? Daar moeten we vlug naar toe! Bobbeltje, jij gaat met mij mee om me de weg te wijzen, Pierewiet, jij zorgt, dat er zo gauw mogelijk vier mannen met een brancard volgen! Kom mee, Bobbeltje!” Vlug greep de dokter een ambulance-tas en zo snel hij kon holde hij met Bobbeltje in de richting vanwaar de jongens zojuist gekomen waren. Pierewiet rende naar het huis ram de generaal. De schildwacht versperde hem de weg, maar weldra kwam de generaal, die hem lad zien aankomen naar buiten. „Wat is er?” vroeg hij kort. „Ik moet vier mannen met een Drancard hebben” antwoordde Pierewiet zakelijk. „Een eindje de | berg op ligt een bewusteloze soldaat!” „Hi, een bewusteloze soldaat?” De generaal schrok zichtbaar. ' „Dat moet een schildwacht zijn!” . Hij greep een fluitje uit z’n zak en floot daar driemaal op. Daar kwam zijn adjudant al aanhollen, en uit een ander huis kwamen enkele officieren te voorschijn. • „Alles onmiddellijk in staat van paraatheid brengen!” beval de generaal. „Een van onze schildwachten is overvallen. Nadere gegevens zijn nog niet bekend!” Nauwelijks was hij uitgesproken of zijn officieren vlogen links en rechts het dorp door, terwijl ze schel op hun fluitjes bliezen. Binnen vijf minuten krioelde het in de straten van militairen, die zich snel naar hun gevechtsposities begaven. „Geef deze jongen vier man en een brancard mee!” zei de generaal tegen zijn adjudant. „En stuur meteen een sterke patrouille uit om de omgeving daar te verkennen. Zelf ga ik een inspectietocht langs alle posten maken!" Pierewiet stond even met open mond en ogen naar deze geboren !: militair te kijken. Maar veel tijd om de generaal ! :e bewonderen had hij niet, want !, voordat hij het wist stonden de rier rode kruis helpers naast hem. I „Hierheen”, wees Pierewiet en , lij marcheerde zonder omwegen laar de plaats waar ze de man ge- 1 randen hadden, Dokter Lawrens . m Bobbeltje waren daar al aange- 1 romen. „’t Valt nogal mee!” zei de dok- ! :er. „Waarschijnlijk een zware tik ■>P z’n hoofd gehad, breng hem 1 naar naar het hospitaal”. Voorzichtig legden ze de schildvacht op de brancard en voetje raor voetje ging het de steile heling af naar het hospitaal. « „’n Uitstekend soldaat!” zei doker Lawrens. „Hij moet tijdens lijn val zijn revolver nog hebben < gegrepen!” „Maar wie zou hem neergesla- < ren hebben?” vroeg Bobbeltje. „Dat zullen we gauw genoeg veten” zei de dokter grimmig. » Pierewiet en Bobbeltje keken hem verbaasd aan. Intussen waren ze bij het hospi- ! taal gekomen. Philippo was in geen velden om wegen te beken- 1 nen. 8 „Philippo is weg!” zei de dok- ! ter. „Nu weten jullie meteen, wie die schildwacht heeft neergesla- ’ gen. Philippo is jaloers en gaat . wraak nemen. We mogen wel ] voorzichtig zijn, want hij is een l, gevaarlijk mannetje!” „Hij is de bergen over gegaan!” \ riep Pierewiet, die zich plotseling * herinnerde, dat hij een wit figuur- J tje over de berg had zien ren- ï nen Wordt vervolgd. ^ ■ --- Vakjespuzzel Vul de vakjes zo in, dat zowel van links naar rechts hetzelfde woord ontstaat als van boven naar beneden. 1. ondiep meer, hoeveelheid water. 2. Zwaar pak. 3. Instituut voor schriftelijk onderwijs. 4. Stuk hout. --- Wie wint de wedstrijd De wedstrijd van deze week is weer eens heel nieuw. Zoals je ziet, staan htieronder een heleboel woorden, die zo te zien niets met elkaar te maken hebben. Toch zijn er telkens twee woorden, die op één of andere manier bij elkaar horen. De kunst is nou om uit te zoeken, welke woorden dat zijn. Als je op deze manier twintig begrippen (dus veertig woorden) gevonden hebt blijven er nog de woorden van een bekend spreekwoord over. Als je dit gevonden hebt is je oplossing waarschijnlijk goed. Stuur hem maar weer aan Oom Jaap van de krant. Veel succes ! LINKS — BOEK — ENVELOPPE — LAAG — SPEL — NIET — AUSTRALIË — DAG — KAMER — ZWEMMEN — GEVEN — DUIKEN — IN KEULEN — BURGER — EN — SIDNEY — NIJL — COLUMBUS — RECHTS — ZIJN — KOPEN — EEN SPORT — DIAMANTEN — ZUSTER — AKEN — KLM — BROER — WARM — NEDERLAND — HOOG — NEMEN — TELEVISIE — WENEN — AMSTERDAM — EGYPTE — RADIO — KEUKEN — OOSTENRIJK — VERKOPEN — LEZEN — KOUD — MILITAIR — CHRISTOFFE — SCHIPHOL — GEBOUWD. Wat jammer hè, dat er een lettergreep te weinig bij de puzzle van vorige week stond. Maar jullie hebben het toch allemaal wel gevonden. Het was het woordje - leg - maar dat kon niet verhinderen dat de meesten van jullie bij no. 11 toch tulpenralley invulden. Sjanie Visser uit Maasdam, Raadhuisstraat no. 8 is 11 jaar en krijgt deze week het boek toegezonden. Tot de volgende week maar weer. doe allemaal maar je best en stuur je briefkaart aan Oom Jaap van de Krant, Postbus 9, Oud-Beijerland, voorzien van ie eigen naam, adres, leeftijd en of je een meisjes of een jongen bent. --- Wist je... lat ongeveer 30.000 mensen in Amsterdam hun werk hebben d en ergens anders wonen? at Moskou meer dan 4.000.000 inwoners heeft? at men in 1942 in 6 maanden tijds een grote weg aanlegde tussen Canada en Alaska? Deze weg is 2500 km. lang! at het verhaal, dat Jan van . Schaffelaar van de toren van , Barneveld zou zijn gespron- gen waarschijnlijk een fabel- ( tje is ? 1 at er 70 jaar geleden al verwoede postzegel-verzamelaars wa- 1 ren? 1 Toen in die tijd door Argen- 1 tinië een Columbus-postzegel t werd uitgegeven werd het < hoofd-postkantoor de hele dag 1 bestormd door kooplustigen! : --- Loevestein ’n Slot met roemrijk verleden. Je hebt natuurlijk wel eens gelezen of gehoord, dat bij Gorkum (waar Maas en Waal te samen vloeit) het grote slot Loevestein staat. Ook weet je wel, dat in dit slot Hugo de Groot gevangen heeft gezeten en hoe hij er uit ontvluchtte op een originele manier. Dit slot was echter al meer dan driehonderd jaar oud toen De Groot er kennis mee maakte en het had al veel geschiedenis gemaakt. In 1333 kocht de Graaf van Holland het kasteel. Hij gebruikte het echter niet om er te wonen, maar sloot er zijn gevangenen op. Zo werd het slot dus een gevangenis voor de vijanderen van de graaf en later voor de van de Staten van Holland. Als zodanig werd ook Hugo de Groot hier opgesloten. Denk nu niet, dat deze elite-gevangenen een slecht leventje hadden. Hoewel ze natuurlijk van de buitenwereld waren afgesloten was het in de grote zalen met boeken en schilderijen nog best uit te houden. Het is dan ook niet onwaarschijnlijk, dat Hugo de Groot rustig tussen zijn boeken in het slot was gebleven, maar dat zijn vrouw hem heeft overgehaald te ontvluchten. Hoewel het slot tegenwoordig nog ongerept boven het vlakke land uitsteekt is er doordat men er in 1914 een vesting van maakte veel van het omliggende natuurschoon verloren gegaan. WIE MOOI WIL ZIJN ... Een bekend spreekwoord zegt, dat wie mooi wil zijn pijn moet lijden. Vooral dames ervaren, dat dit spreekwoord waar is. Nou valt dat „pijn lijden” voor de Europese vrouwen nog wel wat mee”. Als je tenminste weet, wat hun Afrikaanse en Aziatische zusters er voor over hebben ....! Zo heb je in Frans Eguatoriaal Afrika dames, die al op jonge leeftijd een gaatje door hun lippen laten boren en daarin een houten schijfje duwen. Elk jaar zetten zetten ze er een grotere schijf in, zodat hun lippen geweldig worden uitgerekt. Soms heb je wel vrouwen met lippen zo groot als een boterhambordje! Hoewel dit we’ een van de vreemdste schoonheids-uitingen is zijn er in Belgisch Kongo en ook in veel andere landen mannen en vrouwen, die zich laten tatoueren foor in de huid diepe sneden aan !e brengen. De verzweringen, die iaardoor natuurlijk ontstaan laten Jan dikke littekens achter! Een vreemd schoonheids-ideaal, waarlan reeds vele mensen gestorven sijn! Verder heb je nog de Afrikaanse dames, die hun hals uitrekken. 5e doen daarvoor een heleboel koperen ringen om hun sals. Soms vordt zo’n uitgerekte hals wel 25 1 30 cm. lang! Men noemt ze dan sok giraffe-halzen. 1 Ringetjes door neus of oren tornt onder nagenoeg alle volks- : itammen voor. Er zijn zelfs danes, die aan hun oorringen zware 1 raorwerpen hangen, zodat zo’n >orlelletje soms tot op de schou- , Ier wordt uitgerekt. : Zulke excessen komen in ons and natuurlijk niet veel voor, \ naar ik denk toch wel, dat de bevoners van Afrika en Azië har- , elijk zouden lachen als ze hoor- j len, wat hier allemaal gedaan ( vordt om er modern en ,goed ver;orgd” uit te zien! j --- De zoon van Eric Eric de Noorni;n 69. — „Erwin!” Dol van vreugde buigt d Noorman zich over zijn zoon heei Hij vergeet alles nu hij de jonge daar zo rustig slapend voor zie ziet. „Erwin!” herhaalt hij lachen< „Wordt wakker! Mijn jongen, do je ogen eens open!” -Het kind maakt geen enkel beweging. De grote ogen blijve gesloten, de rustige ademhalin verandert niet. Eric grijpt hem b: de schouder en schudt hem pis gend door elkaar. Doch het kind e blijft rustig doorslapen. l. Plotseling vernauwen de ogen n van de Noorman zich en geil schrokken grijpt hij naar het glinsterende stukje metaal, dat op 1. de borst van zijn zoon hangt. Het e is een amulet, kunstig uit goud gesmeed, dat met een fijn kete tinkje om Erwin’s hals is bevesn tigd. Het amulet vertoont enkele g vreemde tekens, j „Runen”, denkt Eric, om zich dan met een schok te herinneren hoe de boer hem verteld heef dat de Dvergars zeer bedrevei zijn in het smeden van magischi tekens. Zou dat de oorzaak zijl van Erwins vreemde slaap? Zou den de Dvergars ? Hij tracht het kind het amu let af te nemen, maar als doo: een geheimzinnige macht beheers wil de ketting niet loskomen. Eei hevige angst grijpt de Noormat aan. Dan hoort hij eensklaps di hond angstig achter zich brom men t Wolf beeft de laatste ogenblik1 ken steeds schichtiger om zich ! heen gekeken. Nu trekt hij met 1 een gesmoord janken de staart ■ tussen de poten en sluipt weg, trillend van een vreemde, door - niets te verklaren angst. • „Hier Wolf!” t Snel springt de Noorman op 1 om de leiband van de hond te 1 grijpen. Maar het dier schijnt te i bang om nog naar zijn meester • te luisteren. Schuw tracht hij weg te glippen, Eric loopt hem enkele I passen na. Dan Een schreeuw ontsnapt de Noorman. Plotseling, als uit het niet, valt een net over hem heen; een uiterst fijn metalen net, dat hem als een floers omhult. Wanhopig tracht hij zich te bevrijden, doch iedere beweging brengt mede, dat hij nog meer verward geraakt. En terwijl hij zich zelf steeds sterker insrioert, hoort hij boven zich een fijn en spottend gelach. --- Wie weet het? Van Willem Jan van Dijk uit Almelo die ook een oplossing in. stuurde, kreeg ik het volgende . raadseltje toegestuurd : ABE is een Hij trekt zijn »• • ••• »• ••• 4 I en eet vlees met Op de puntlijntjes moeten steeds de zelfde letters komen te staan. ' Op het eerste lijntje vormen zij één woord, op het tweede lijntje twee woorden en op het derde lijn’ tje drie woorden. Ik heb er een hele poos over na' gedacht maar kon de oplossing niet vinden. Gelukkig had Willem s Jan deze er bij gegeven. De vol' gende letters moet je verwerken: ’ NREETAAV (ik heb ze om het ‘ wat moeilijker te maken maar ï wat door elkaar gehutseld). OM VOOR TE LEZEN --- Plaatjes kleuren In Krullemientjes kamertje zaten Hans en Krullemientje met rode, ingespannen gezichtjes aan tafel. Ze hadden elk een grote tekening raor zich. Die tekening waren ze aan het kleuren! Op de tekening van Krullemientje stond een grote paddestoel. Een paar kaboutertjes hadden van die paddestoel hun huisje gemaakt. Er zaten echte raampjes en een deurtje in ....! Op de tekening van Hans stond een mooie auto. Achter het stuur zat een meneer met een pet op. „Dat is mijn auto!” zei Hans trots. „Ik ga hem rood kleuren!” „Och, malle” zei Krullemientje, „een rode auto is helemaal niet mooi! Een auto moet zwart zijn, of grijs!” „Dan maak ik hem blauw!” zei ging zei hij: „Wat een fijne middag, hé? We hebben fijn gespeeld en bovendien nog een extra koekje gehad!” Hans. „Want dat vind ik toch mooier dan zwart of grijs”. Krullemientje antwoordde niet. Ze had het veel te druk met haar kleurplaat. Heel voorzichtig kleurde ze de paddestoel en de kabouters. Ze kwam geen enkele keer buiten de lijntjes en de kleurtjes waren heel licht en gelijkmatig. „Ooh, dat is mooi!” zei Hans ,wat kan jij mooi kleuren!” „Ik vind die van jou ook erg mooi!” zei Krullemientje, „’n blauwe auto is toch wel mooi”. Ze gingen weer aan ’t werk en het was heel stil in de kamer toen moeder binnenkwam met een kopje thee. Ze schrokken allebei geweldig toen moeder het kopje naast hen neerzette. „Mag ik eens kijken?” vroeg moeder. Vol trots lieten Krullemientje en Hans hun kleurplaat zien. „Prachtig”, zei moeder. „Daarvoor hebben jullie best sen extra koekje verdiend! Haal iet trommeltje maar even, Krulleninetje” Dat was niet aan dovemans oren gezegd! ... Toen Hans ’s avonds naar huis --- Advertentie ïlke woensdagV# PfJI jongens^ . b*l markt A la ofrr* \ PiiamsPc t pyamas i royaal model, prima ^ S kwaliteit, sterk en Jj 1 wasecht, frisse jO kleurcombinaties. Kfj Speciale J. M. prijs leeftijd 3 jaar leeftijd 14 jaar 79S * * Peek&Cloppenburg m --- Lieve zuster URSULA EEN VERHAAL VAN L. VAN SCHOOTEN 1 k bleef geslagen zitten. had ze gedacht, dat ze de 1 ;*«iier getemd had! Eenvoudig ; jpiren! Maar zijn laatste woor| vernietigden die zekerheid. •Rts had ze gewonnen, niets! Hij de deur uit, nog precies deheel zijn onderworpenheid 8 Weeheid was maar schijn Ursula Leeuwenstein 4at ze de strijd om de hand*“8 van haar gezag tot het lJ®e tiad zou moeten strijden met Frits Jonkers. Haar blikken dwaalden naar de 2 hoek. Daar gloeide het goudgeel É van de voorjaarsbloemen, door Frits zo zorgvuldig neergezet in c de prullemand. Ze schudde haar hoofd, wendde haar blik af, greep 0 de brieven die voor haar lagen j, en probeerde zich in de inhoud jdaarvan te verdiepen. h Maar telkens wéér dwaalden haar ogen naar de bloemenpracht in de hoek. Opeens stond ze op, met een resoluut gebaar. Ze Uep naar de prullemand, tilde de bloemen er uit. Ze greep de grote stenen pul, die nu nog leeg in de vensterbank stond, ging naar de kleine vestiaire naast het kantoor en vulde de pul met water. Toen zette ze, héél voorzichtig, de narcissen in de pul, een gouden streep zonlicht scheen op de bloemen. Het was alsof ze lichtten. Haar hand tastte naar de gouden kelken, streelde ze voorzichtig. Diep in gedachten verzonken zat ze zo, to ze met een ruk terugkeerde tot de werkelijkheid. Ze trok haar hand terug, greep de map die voor haar lag. „Zo’n brutale vlegel”, mompelde ze .„Ik zal hem léren”. Maar toen haar blikken weer onweerstaanbaar werden getrokken naar de' bloemen, die haar bureau opfleurden, glimlachte ze haars ondanks HOOFDSTUK V Afscheid „Meneer Jonkers”, zei Ursula vormelijk, „ik moet eens met u praten”. „Niets zal me liever zijn, juffrouw”, antwoordde Frits met bijzondere nadruk op het „juffrouw”. Ursula hoorde het en ergerde zich. Maar het was toch beter. dacht ze, dan „juffrouw Ursula” of zelfs lieve zuster Ursula!” Ze had, bedacht ze tevreden, de puntjes op de i gezet. Ze had kans gezien, het contact met Frits Jonkers zoveel mogelijk te beperken en puur-zakelijk te houden, en hem duidelijk gemaakt dat ze van hem ook niets anders verwachtte. Hij had zich daarin geschikt, liet zich alleen zien als het hoog nodig was, en werkte hard. Steeds meer kwam ze tot de conclusie, dat Maartens gelijk had toen hij constateerde, dat Frits „de kurk was waar de zaak op dreef”. Maar dat deed haar geen genoegen. Ze kon het eigen- I lijk maar moeilijk verdragen, dat juist hij, de enige waar tegen ze zich niet opgewassen voelde, voor het bedrijf van zo grote betekenis was. O zeker, hij gedroeg zich voorbeeldig. Geen spoor was er meer te bekennen van zijn „vrijbuiterij”. Hij leek een gans ander dan degeen die eens, in een overmoedige bui, bloemen voor haar had meegebracht.. een ervaring, waaraan ze nog steeds niet zonder blozen kon terugdenken. Maar alle vertrouwelijkheid was tussen hen zoek. En toch had ze zo graag eens ronduit met hem gepraat over allerlei dingen, die de zaak betroffen, zijn advies gevraagd, zijn raad wellicht. Maar wanneer ze dót deed, voelde ze, was het uit met haar gezag, dan maakte ze Frits tot haar gelijke en door zijn prestaties was hij in feite haar meerdere! Ursula was niet zo érg tevreden over de gang van zaken. Ook tussen haar en Maartens boterde iet niet erg. Maartens was, vond ze, een blinde aanhanger van Frits Jonkers en vond alles goed wat die deed. Zijn telkens herhaald „meneer Jonkers zei” of „meneer Jonkers dacht” irriteerde haar. Daarentegen voelde ze zich veel zekerder tijdens de gesprekken met Likkens. Voor Likkens bestond er maar één gezag: zij, Ursula, was de baas! Likkens was het ook, die haar telkens wéér deed voelen dat ze juist handelde, door Frits Jonkers op zijn plaats te houden, wilde ze voorko. men dat Jonkers de lakens uitdeelde, en zij alleen in naam hoofd van de firma was. Maar Likkens had óók zijn moeilijkheden...... telkens weer deed hij uitkomen hoe hij in zijn modem-zakelijke opvattingen werd geremd door de ouderwetse zienswijze van de oude heer Maartens. Likens was het vooral, die aangedrongen had op meer „systeem”. En daarbij waren ze gestuit op de „vrijbuiterij” van Frits Jonkers, die werkte volgens zijn eigen dienstregeling, zijn eigen correspondentie af deed en vaak hoge eisen stelde aan „het kantoor” door alles precies zo te willet hebben als het hem goed dacht. Likkens had nu voorgesteld, dat Frits voortaan dagelijks rapporten zou schrijven, verslag uitbrengen van zijn bezoeken, en aanwijzigingen geven voor de administratie en correspondentie, die dan zelfstandig deze aanwijziglngen zou uitvoeren „in het kader van de algemene bedrijfsvoering” zoals Likkens het uitdrukte. Ursula vond het helemaal geen gek idee. Zó kreeg ze tenminste een overzicht van wat Frits in zijn schild voerde, en behoefde ze niet met hem te praten om dat te weten +e komen. En deze morgen had ze hem op haar privé-kantoor geroepen en hem haar organisatieplannen medegedeeld. Hij luisterde, zonder een spier te vertrekken. (Wordt vervolgd) ---