BINNENLAND Op Zaterdag 30 Mei zal te Amsterdam, onder leiding van mr. N. G. Pierson, de jaarlijksche algemeene vergadering der Vereeuiging voor de statistiek plaats hebben. Dom- rar. N. G. Pierson zal gesproken worden over de regeling van het armwezen, en door mr. 1 N. J. JE- Ge Voogt over een nieuw stelsel van bijhouding dt-r gemeentelijke bevolking. — Jl. Zundag avond herdacht dr. W. Astroin de Groote kerk te Rotterdam den dag zijner 25- . jarige evangeliebediening te dier stede met een leerrede naar aanleiding van II Corinthe 3 vers ' 6a Na het eindigen der godsdienstoefening werd hem door de gemeente Psalm 134 vers 3 toegezongen. — Onder talrijke blijken van belangstelling van de zijde zijner arabtgenooten, oud-leerlingen en leerlingen, vierde de hoogleeraar aan de Polytechnische School te Delft N. H. Henket jl. Zaterdag het feest zijner 26-jarige ambtsvervulling. Nadat in den namiddag eene receptie was gehouden, naar de hoogleeraar fraaie geschenken ontving en hem warme hulde werd gebracht, werd hem door zijne oud-leerlingen een maaltijd in Siads Doelen aangeboden. — De nieuwbenoemde gouverneur van Suriname, jhr. mr. T. A. J. Van Asch van Wijck en echtgeooote, vertrekken Dinsdag 9 Juni per Westindische mail (eene nieuwe stoomboot) naar Suriname. Vroeger was gemeld dat hun vertrek 4 Juni zou zijn. — Te Utrecht is de eerste algemeene vergadering gehouden van de pas opgerichte Vereeni- i ging tot opvoeding en verpleging van idioten en < achterlijke kinderen. Besloten werd tot het aangaan eener geldlee- i ning van ƒ 50,000, in twee seriën van f 25,000, ' tot het aankoopen van het landgoed „’s Heeren i Loo” te Evmeloo, en tot het bouwen vun twee ’ nieuwe paviljoens, ten einde aan de menigvuldige ' aanvragen tot opneming te kunnen voldoen. — Met 1 Oetober dezes jaars is er gelegenheid tot plaatsing van leerlingen aan de riikskweek ’ scholen voor vroedvrouwen te Amsterdam en te ( Rotterdam. — Door den burgemeester van Zand voort is be- 1 paald dat de opening der zeebaden aldaar plaats zal hebben op 6 Juni a. s. — Jl. Zaterdag had te Kotterdam de ope- \ ling plaats der Driejaarlijksche Tentoonstelling sn heeft de voorzitter der commissie de heer mr. W. H. 8’ Jacob, met eene korte toespraak gemodieden, leden, mr. Hubrecht, als vertegenvooraiger van den minister van binnenlandsche ;aken, en den heer A. Mildersals vertegenwoordiger ian het gemeentebestuur, welkom geheeten, vaarop laatstgenoemde, namens den burgemeester, mtwoordde. — Kort na de ontvangst van een biandbrief, werd verleden jaar de herberg «Jagershuis” onder laste! geheel in asch gelegd. Thans hebben de lewoners weder een dergelijken brief ontvangen iie blijkens het postmerk te Halsteren ter post s bezorgd. De politie heeft een streng onderzoek ngesteld. --- FEUILLETON. Under de mormonen, Vrij naar het Engelsch van MAX ADLER. 4) — «Hoe beo je van plan te doen?” vroeg Ballygag. „Te doen? Wat ik van plan ben te doen? Ik *al iets vreeselijks doen. Iets wanhopigs! Niemand ter wereld kan zoo iets verdragen! Het *ou me niets kunnen schelen, een paar dozijn schoonmoeders bij mij te hebben, maar daar moet ergens een grens zijn, en ik trek die bij zeven en twintig en een tante.” „Je soudt ze kwijt kunnen raken door echtscheiding,” zei Lucille. „Neen, dat doe ik niet. Dat is te duur.” — „Als ge de moeders eens verzocht, weg te gaan, en bij weigering haar het huis uitzette?” „Het zou niet lukken,” zei Arbutu3, bedenkelijk het hoofdschuddende. «Ge kent ze niet; geen léger kreeg ze er uit. Neen, neen! We zullen een wanhopig middel dienen aan te grijpen.” — «Wat zoudt ge zeggen van vergif in de thee?” — «Daarin zie ik geen voordeel. Zij zullen sterven, en ik heb de begrafeniskosten. Neen lieve, je moet wat beters bedenken. Laat ik je een idee ingeven. Ik ben tot het uiterste gedreven. Wil je mij beloven, mij te helpen ?” — «Ja 1” — «Ken je eene van de mevrouwen Brigham Young ?” — „O, ja ! ééne van haar ging bij mij school. Zij was de beste scholier voor taalkunde.” — «Nu,” zei Arbertus, «ik wenschte, dat ge haar bezocht. Zeg haar, dat ik er duizend dollars voor over heb, indien zij den Profeet kan overhalen, eene openbaring te krijgen, dat al mijne schoonmoeders onmiddellijk moeten trouwen met Partridge, den lijkensehouwer! Wil je ?” — «Je moet wel een ernstige grief tegen dien Partridge hebben.” — «Die heb ik 1 Ik gun hem veel verdriet. Zul je gaan ?” — «Ja, en ik denk het zaakje wel voor je klaar t« spelen. Maar hoe met de tante van Sara?” — „Laat die met de rest gaan. Maak het zoo hard als mogelijk voor Partridge. Geef hem al de acht en twintig.” — „Ik zal onmiddellijk gaan,” zei Lucille. Wilde vreugde schitterde in Jones’ oogen, toen hij dacht aan de mogelijke volledigheid van zijn wraak. In een uur was Ballygag terug. Alles was bepaald. Zij had de belofte, dat de openbaring morgen ochtend zou komen. Werkelijk kwam den volgenden morgen Partridge met een bleek gezicht, bleek van woede. — „Waar,” zei hij tot Jones, „waar zijn die verduivelde oude knollen, die je aan mij tracht af te schuiven? Waar zijn ze? Laat ze eens voorkomen, opdat ik ze zien kan.” — „Weet je, Partridge, ik had liever, dat ge niet op zoo oneerbiedige wijze over de moeders mijner vrouwen spraakt. Waarvoor wilt ge ze zien ?” —„O! je behoeft niet te doen, alsof je dat niet weet. Ik ben tamelijk zeker, dat jij die streek tegen me verzonnen hebt. Maar ik vrees, dat ik ze wel zal moeten nemen. Zoo laat ze mij nemen.” De dames kwamen binnen. Jones deelde haar het nieuws mede, zoo netjes mogelijk. Zes vielen flauw. Drie beweerden daarna, liever direct te sterven, dan dien man te trouwen. Acht en de tante van Sara lachten lief eu zeiden, dat ze het over ’t algemeen als een goed voorstel beschouwden, „Wel,” zei Partridge, „ik niet. Om duidelijk lijn gevoelen te zeggen, ge zijt een ontmoedigend jodje. Gij hebt mij net zoo min noodig als ik u lieden.” — „Partridge,” zei Jones. „Wees toch vriendejker. Ge kunt onmogelijk hare liefde winnen, idien gij zoo voortgaat.” — „Ik heb je bemiddeling niet noodig,” ant'oordde Partridge. — „Hier, gij vrouwen ! Haalt uw goed en gaat iet mij mede. Ik zou al zelfmoord gepleegd ebben, om van jelui af te komen, ware het niet at ik mijn erfgenaam mijn geld niet gun. Komt u, en spoedig.” De bruiden en de bruidegom gingen heen. De ames Jones stonden op een rij te huilen in de ang, terwijl Jones zijn zakdoek tegen de oogen ield en snikte. Toen Partridge de voordeur beiikt had, keerde hij zich om en, zijn vuist tegen ones schuddend, schreeuwde hij: — „Pas op, ik zal je dit betaald zetten oude ameraad!” Het gezelschap ging dadelijk naar den tempel u was weldra hopeloos vast verbonden. Bij het weggaan der moeders zijner vrouwen reef Jones zich de handen en in opgewonden emming danste hij met Ballygag de kamer rond. ij had reden tot blijdschap. Daar was echter me wreede wedervergelding voor hem in aanicht. De schaduw, die zijn geluk zou verduis:ren kroop, langzaam naar hem toe. Hoofdstuk IV. De terugkomst. Vijftien jaar was het geleden, dat Thompson unbar zich losscheurde van zijne vrouwen en jn gelukkig huis. Vijftien jaren had hij een treurig bestaan doororsteld op die eenzame rots midden in de zee. Eens zag hij een schip het eiland naderen, en ij maakte wanhopige sprongen om aan boord 3 aandacht te trekken. Tweemaal scheen het :hip zich van hem af te wenden, maar ten .atste tot zijn groote vreugde werden zijn sigilen beantwoord ; eene boot werd neergelaten i biunen een half uur stond hij op het dek van De gouden Hoorn”, op weg naar San Francisco. De kapitein gaf hem een pak kleeren en leende 3m wat geld. Eenige weken later, zoodra het :hip aan het hoofd lag, sprong hij aan wal en im den eersten trein naar de Zoutmeerstad, ibberende tusschen hoop en vrees. Honderd maal vroeg hij zich af, hoe hij haar m vinden. Zouden zij allen levend en gezond jn, of ten deele dood? Zouden zijn kinderen iven? Zou hij zijn huis zoo mooi vinden als roeger? Zou hij daar komen, om vrede en geluk s vinden of slechts verdriet? Eindelijk reed de trein de stad binnen. Het as even na den middag. Hij oordeelde het ’t best, ;rst naar e*m hótel te gaan en daar te informeeren. De hótelhouder herkende hem niet.. Zijn gebruind en gegroefd gelaat en zijne gebo;n houding deden niets vermoeden van dien Thompm Dunbar, die/vijftien jareD geleden wegging, hompson trachtte den hótelhouder uit te hooren. — „Hebt ge een man gekend, genaamd Thompm Dunbar?” vroeg hij. — „Ja zekerl ik kende hem best. Hij ging een jftien jaar geleden bier weg. Hij was een zeeman, eet je.” — „Wat is er van hem geworden? — „Verloren, mijnheer, verloren. Dat wordt n minste verondersteld. Nooit kwam er omtrent ;m eenig bericht. Zijn schip is vergaan, hoor;n we.” — „Was hij getrouwd?” — „Getrouwd? Ach, dat is het juist, mijnheer! ij was getrouwd met drie en dertig van de ifste meisjes uit de stad. Lieve en aardige bruidjes, en hij had een zwerm van de liefste kinderen.” — „Waren de dames Dunbar erg bedroefd ?” — „Inderdaad, dat waren ze, mijnheer! Ze schreiden zich haast de oogen uit. Iedereen deelde in haar leed.” — „Zijn ze alle nog in leven ?” — „O ja!” — „En gezond ?” — „Ik geloof uitstekend. Zij waren het althans den laatsten keer, dat ik ze zag.” — „Wanneer was dat?” — „Wel, zelf heb ik ze in verscheiden weken niet gezien, maar mijn boekhouder vertelde mij, dat hij eergisteren drie der dames Jones zag rijden.” — „Ik sprak van de dames Dunbar,” zei Thompson. — „Dat weet ik wel,” antwoordde de hótelhouder. „Ik zeg dat mijn boekhouder er drie van had zien rijden.” — „Maar gij zeidel, dat hij de dames Jones zag.” — „Wel, natuurlijk, dat zei ik. Gij zijt erg moeielijk van begrip.” — „Dat is mogelijk. Maar gij praat van de dames. Jones en ik spreek van de dames Dunbar.” — „Mijn beste goede man, haar naam was Dunbar, toen zij de vrouwen van Danbar waren; maar toen zij Jones trouwden, werd haar naam Jones. Begrijpt gij het nu?” — „Getrouwd? zijn ze getrouwd?” — „Zeker; natuurlijk.” — „Getrouwd met Jones? Welke Jone9?” — „Wel Arbutus Jones! Ze zijn al verscheidene jaren getrouwd.” Thompson Dunbar deed zelfs geen poging om zijn tranen te weerhouden. Opkijkend, zei hij tot den hótelhouder: — „En Jones ? Is die dood ?” — „Neen, mijnheer, levend en wel, en krachtiger dan ooit.” Thompson Dunbar stond op en strompelde de zaal uit. Hij zocht de eenzaamheid. Een uur of twee later was zijn besluit genomen. Zijn hart was gebroken, maar hij wenschte nog één blik op zijne lievelingen en zijne kinderen te werpen voor hij in het graf ging. Hij greep zijn hoed en stok en wandelde haastig naar het huis, waar hij vroeger woonde. Naderbijkomende, herkende hij het, als het oude plekje, dat hem zoo dierbaar was geweest. Wat had hij het lief gehad ! Nu zat een ander bij zijn haardvuur, een ander had de plaat blank geschuurd. Hij zuchtte, toen hij daaraan dacht. Daar waren kinderen in den tuin aan het spelen. Een aardige jongen kwam een rollenden bal achterna het hek uit. Thompson sprak hem aan. De jongen stond stil om hem aan te hooren. Thompson herkende het pak, dat hij aanhad. Het was gemaakt door eene vrome moederlijke hand van Dunbar ’s eigen trouwrok. Thompson verzocht den knaap, bij hem op het gras te komen zitten. — „Hoe is je naam, mijn jongen?” vroeg hij. — „William Dunbar, mijnheer!” — „Eu waar is je vader?” — „Verdronken.” — „Weet je dat zeker?” — „Ja! Mijnheer, moeder zegt het.” — „Heb je geen anderen vader?” — „Ja ! de ouwe Jones 1” — „Hou je van hem?” — „Neen, mijnheer! Vooral niet, wanneer hij mij slaat.” — „Ranselt hij je?” — „Soms.” Dunbar voelde zijn toorn op kookhitte komen. Hij kreeg een aandrang om naar binnen te gaan en Jones op de plaats te vermoorden. Maar hij bedacht iets beters. — „Wat zou je wel zeggen, lieve jongen, als ik je vertelde, dat je werkelijke vader niet dood is!” — „Ik zou zeggen, dat je eene akelige oude nieuwskramer was.” — „Maar ik zeg je, dat het zoo is. Ik ben je vader!” De jongen lachte, terwijl hij Dunbar aankeek, en zeide : — „Heb je ooit het verhaal van George Washington en zijn kleine bijl gelezen ?” — „Ja, mijn jongen.” — „Zoo, gij deedt beter, naar huis te gaan en die geschiedenis nog eens over te lezen. George kon geen leugen zeggen. Er zal nooit een aardigheid van dat soort over jou geschreven worden.” Thompson zuchtte. Hij wilde met den knaap doorredeneeren, toen een scherpe vrouwenstem riep: — „Billie-ie-ie! Billie-ie—ie !” — „Dat ben ik,” zei de knaap, „Zij roept mij; ik moet weg.” En hij sprong op. — „Wie is het?” vroeg Dunbar. — „De oude Ballygag noemen wij haar,” antwoordde de jongen, „’t Is eene van pa’s vrouwen.” Kort daarop kwam het hoofd van Ballygag over de heining en ze zag Thompson. — „Billy,” riep ze, „kom naar huis, onmiddellijk. Hoe dikwijls heb ik je gezegd, je niet te bemoeien met de landloopers, die hier rondzwerven en kleine kinderen aan hunne ouders ontstelen. Je zult nog opgepakt worden voor je het weet, of verloren gaan, als je goede lieve vader, die onderging in den bodemlooze Stillen Oceaan en in duizend stukken gebeten werd door de haaien. Billy, kom onmiddellijk, en jij, oude vagebond ruk uit. Ruk uit, of ik roep de politie 1” Thompson keerde zich droevig om en wandelde terug naar zijn hótel. Een landloöper! En dat was nu eene zijner dierbare vrouwen. Het ware hem beter geweest, te blijven op zijn eiland en bij zijn oesters, dan thuis te komen voor zulke beleedigingeu. Hij besloot, zijn huis nooit weer op te zoeken, doch toen de avondschemering inviel, stond hij er al weer voor. Daar kwam eeu zee van licht door de vensters, toen hij zacht de tuindeur doorging en over het grintpad sloop. Hij klom op een steenen paal en loerde naar binnen. Hoe liefelijk, dat zachte huiselijke tafereel ! Maar hoe vreeselijk voor hem. Zijn eigen lieve zitkamer en toch niet de zijne. Daar waren ze! Emma, Sapphira, Ethelberta, Henriette, Columbia, zij allen! Een deel zat om de tafel te breien. Een deel zat op de 3ofa’s tegen den muur. Lucille, zijn eigen Ballygag, was daar bezig aan het vermaken van een zijner hemden voor Jones. Alles scheen samen te zweren om zijn wanhoop te vergrooten. Daar zat Arbutus Jones, zijn oude medeminnaar, in een leunstoel en liet met een lachend gelaat drie kinderen rijden op zijn knie. Hij was bezig, met hen te spelen en met twee en veertig andere kinderen, en in een hoek stonden zeven wiegen vol zuigelingen, waaronder twee tweelingen en een drieling, die geschommeld werden door een machine, die in beweging gezet werd door het water van de beek. Nu en dan keek eene van de dames Jones van haar werk op en glimlachte tegen haar man of over een aardigheid van een der kleintjes. Zij waren allen zoo kalm, zoo gelukkig! Ze dachten niet aan den verwilderden man, die daar buiten in den donkeren nacht rilde en beefde en met woeste blikken dat tafereel verslond. (Slot volgt.) ---