BINNENLAND. Door deo minister van financiën is het bedrag der vergoeding aan de rijksschatters wegens kosten van schatten, telling, herziening enz., ingevolge art. 49 der wet op cle personeel belasting over het dienstjaar 1890/91 bepaald op 693a’ cent ten honderd van het geheele beloop der fffoyi) 90ir deZÖ °pen‘ns verscllllldiSd, zijnde — De algemeene Synode der Ned. Heiw. kerk heeft bij de behandeling van de rekening en verantwoording der algemeene synodale weduwenbeurs, besloten met groote meerderheid van stemmen op voorstel van de synodale commissie, de uiikeeriuo aan deelgerechtigde weduwen en minderjarige kinderen te verhoogen met ƒ 12.50 en aldus nog te brengen op ƒ 172.50, onder uitdrukkelijke hepaling evenwel, dat de deelgerechtigde» de verhooging niet zouden beschouwen alseene vaststaande maar als eene wisselvallige. — Aan het einde van dezen cursus is de heer J. Den Bloeder een kwart eeuw als directeur aan de openbare vormschool tot opleiding van onderwijzeressen te Rotterdam, verbonden geweest Naar aanleiding hiervan werd hem in de groote zaal van het Nutsgebonw, in tegenwoordigheid van verschillende rijks- en gemeente-autoriteiten op onderwijsgebied, eene schitterende ovatie gebracht door de vroegere en tegenwoordige onderwijzers, - oud-leerlingen en leerlingen van bovengenoemde inrichting. — Zaterdag liep van de werf der Kon. Maatschappij de Schelde te Vlissingen met het beste gevolg te water het stoomschip Salok, aangebouwd voor rekening van de Roti. L'oyd, zijnde een zusterschip van liet n Januari jl. Je water geloopen : stoomschip Ardjoeno. “ — De te Leeuwarden te houden harddraverij om eene door II M. de Koningin-weduwe, Regen- ] tes, namens H. M. de Koningin, uitgeloofde gouden ( zvveep, is thans definitief bepaald op Maandag i d! Augustus, den verjaardag der Koningin. Terwiil i vroeger slechts Fnesche paarden mochten mededingen worden thans alle Nederlandsche paarden v toegelaten. In afwijking mede van vroeger zal I het zijn eene harddraverij niet met paard en d chais maar met paarden onder den man. r — ij de te Gastel gehouden harddraverijen h — //Natuurlijk. De heeren, die u schrijven werden o. m. de volgende prijzen behaald: / Voor pa,arden van zessen klaar: le prijs ƒ200.—, s Augusta, eigenaar de heer D. Vermaal te Charlois I berijder B. W Schippers; 2e prijs ƒ 75.—, door’ i Pnns eigenaar de heer P. Van Santen teRotterdam berijder de eigenaar. Door eene dame te Rotterdam is aan ds I Vos ƒ 1000 ter hand gesteld voor de Ned. Zen- e iingvereenigicg, en zulks op verzoek van haren z thans overleden broeder. a — De Rotterdamsche Diergaarde ontvin» o m d ,en geschenke: van den heer J. De Kat te Dordrecht ' verkuilen, van den heer A. v. d. Brink te E iatendrecht een slang. v — Uit Deventer wordt bericht, dat de componist zi A- Rouck aldaar een nieuw werk heeft ge- d iomponeerd, dat daar op 30 September zal worden L ntgevoerd. Het is getiteld „Andreas” en bestemd 0 'oor solo, koor en orkest. ,j j ^00rdscke barkschip Tamarlane, geza/7// Dwingen wil ik u door mijn voorbeeld niet.” — //De treurspelen, die ik in mijne jongelingsjaren heb vervaardigd, staan te uwer beschikking,” schertste hij, maar niet op vroolijken toon. Ér lag iq hare offerwoede iets, dat hem ontstemde. — //Dat zullen wij eens zien,” plaagde zij. '/Hier is de vurigste minnebrief, die ooit uit de Jen van eenen bankier is gekomen. Wilt gij hem lens lezen P” — //Bewaar hem voor mij.” — //Neen, neen I Dadelijk, of anders het vuur n.” Hij brandde lustig. //Goed I” zeide hij „Gij zult nog meer ninnebriefjes ontvangen, kind, en ik zal dan misehien iets te lezen hebben.” — „Meent gij — _ ,‘»SCU er gewooniijK niet naar, of eene actri gehuwd is. Gij zult nog wel meer brieven, g dichten, bouquetten en kransen ontvangen. Ik h mij met die gedachte reeds lang vertrouwd g maakt Met ijverzucht zal ik u nooit plage want ik weet, dat gij mij innig lief hebt.” Hermia schoof een pakje brieven terug, dat m u een zijden lintje omwonden was, en dat zij reei \\ ln de haod had gehad, om het in den haard ij werpen. — „’t Is toch eene ongelukkige omstar ie digheid m ons beroep,” zeide zij ernstig, „dat wi e tooneeispeeisters, zoo onbeschaamd buiten de rege s van het fatsoenlijk verkeer worden gesteld. s Maar wees toch niet zoo verstandig, Felix,” gin - zij op eenen anderen toon voort, „wees toch nie t zoo verstandig!” ; Weer vlogen een paar blaadjes in het vuui y dat nu helder brandde. Van tijd tot tijd nam zi y een bnelje uit het couvert, liet den inhoud aai } «aren man lezen en vertelde er nog eenige bijzon ] fierheden bij Het pakje met het zijden lintje kwan t haar herhaaldehjk in de handen, maar werd steed: I achteruit geschoven. Ten laatste lag het op eet hoopje stof alleen op de schrijftafel. Deze terughouding was Felix niet ontgaan. Da i brieven in het kleine pakje waren blijkbaar al : ang zoo samengebonden geweest; de kleur van he bandje was verschoten ; het knoopje in het intje was plat gedrukt. Dat Hermia de brieven dikwijls gelezen had, bleek uit de beschadigde randen, loeval was het niet, dat dit aandenken met zoo spoedig geofferd werd. Het scheen Hermia met zoo onverschillig te wezen als de andere kleinigheden. — „Deze brieven —” ze roerde ze even met de vingers aan, „deze oude brieven ” — „Zij schijnen u dierbaar te zijn,” merkte relix op, om haar tegemoet te komen. „Valt het u zwaar, er afstand van te doen ?” Hermia trok hare hand terug. — „Gij kunt u i — „Ziet gij nu wel, dat zulk eene opruimin° ook hare schaduwzijde heeft,” zeide hij onvoor°ziehtig. Hij was pijnlijk aangedaan, ómdat hij voelde, dat zij zijn vermoeden begreep en niet tegensprak. „Als men iets laat overschieten, doet men dat met zonder reden.” Zij schudde het hoofd. — „Dat niet,” zeide zij, „deze brieven zijn anders dan de andere.” — „Zeker! Gij hecht er waarde aan.” — „In een enkel opzicht, ja.” — „Reden genoeg, om ze niet ten vure te doemen. „Integendeel ! Dat zou juist eene reden zijn ( Jm ze wel te verbranden — als zij ten minstó I /oor mij waarde hadden in den zin, dien gij I iaaraan hecht.” & J — „In welken anders ?” — „Elk van die brieven heeft mij de bitterste c ranen gekost.” , — „Tranen?” — „Mij in hevigen toorn doen ontsteken, mij i iapelooze nachten bezorgd,” r De doctor lachte geheimzinnig. — „Dus toch t og neiging, nog hartstocht ?” — "Gj.i dwaalt, Felix. Al deze brieven f , het doet mijn gevoel van eigenwaarde smart- t dijk aan, dat ik het u zelve moet zeggen — al s eze brieven trachten haarfijn te bewijzen, dat ; geene kunstenares ben —” v — „Hoe?” v ce gaande, het er nooit toe zal brengen ” ï- Felix was verrast — als hij het zich zei ven ha et) willen bekennen, aangenaam verrast. Hij gree e- naar het pakje, om het in de vlam te werpei n, — „Dan moet het maar —|” Zij weerbield hem haastig. — „Als hij nu toe, et eens gelijk had —” J te als~ "He™'a! Zo° vei'Seefl men beleedigingen „Als men hem acht, die ze aandoet?” i= k ~ j of v • • • dus de man, die dezi Is brieven schreef, — had u lief?” ,,G*j meende het. In elk geval was hij ondei g allen, die met mij in aanraking kwamen, de eenige 't die met oprechte deelneming mijnen handel en wandel als kunstenares nauwkeurig gadesloeg de , eenige, die mij niet — vleide.” ,j —■ „En gij, Hermia ?” i Zij leunde het hoofd tegen zijne borst. — „Och - de vleierij is zoo zoet. Ik zo'n voor hem mee^ i genegenheid gekoesterd hebben, als hij had kunnen i liegen, maar dan — zou ik hem zeker al heel i spoedig met meer hebben liefgehad.” Hermia stond op verborg het pakje in één der laadjes en volgde haren man, die ook was opgestaan en met langzame schreden de kamer op en neer wandelde. - „Zulke menschen ziju toch zeldzaam, Felix, zeide zij, haren arm in de zijnen leggend, „zeer zeldzaam.” ' Hij antwoordde niet. - „Ik wil u het een en ander over hem vertellen,” ging z|j voort. „Ik was nog in het begin van ” — „Waartoe die pijnlijke herinneringen, kind ?” — „Zij kwellen niet meer, nu niet meer. Luisler maar eens; misschien vindt gij er de stof in voor eene novelle. Ik was nog in het begin van mijne kunstenaarsloopbaan; toch trad ik al op in de meeste rollen die ik nu nog speel; ik werd altijd met geestdrift toegejuicht door het nu juist niet , al te verwende publiek. De zekerheid, dat men < bevalt geeft eene groote geruststelling op het tooneel; men gevoelt zich te huis, onder vrien- i den.i- ut k'-'k*' zo° we* eeas gl-aag over het voetlicht heen en smaakt genot bij het aanschou- , wen van zooveel vroolijke gezichten. Nochtans i duurt het eenen geruimen tijd, eer men zoover a is, dat men afzonderlijke personen onderscheidt s Een mijner vereerders viel mij echter al heel' d spoedig in het oog. Als ik optrad, stond hij altijd f, hnks van mij m het parket, dicht bij het orchest, 1< tegeu den wand geleund; het was eene lan^e e magere gestalte met een geel gelaat en zwarte b :iaren. Hij stond gewoonlijk zoo onbeweeglijk h lat men hem voor een wassenbeeld zou hebben ir innnen aauz.en. Van tijd tot tijd slechts bracht di nj zijnen tooneelkijker aan de oogen, maar nooit ei achtte hij dien op mij. Toch volgde hij opmerk- ki ;aam mijn spel; nooit echter liet hij bemerken, b. het hem beviel of mishaagde. Nooit viel mij een o. >ravo, nooit eenig goedkeurend handgeklaó ten ik leei van zijne zijde. Wanneer de gansehe zaai zi “.. vervoenng was, als een stormachtig applaus m injne pogingen beloonde, stond hij als eene zuil ve rnstig, soms verlegen glimlachend, als schaamde hi ij zich over mij. Als ik teruggeroepen werd, ge- m eurde het soms, dat hij het tooneel den rug va Jekeerde en met zijnen kijker de galerijen mon- in terde. ik ergerde mij aan zijn gedrag.” dr — „Was hij nog jong?” vroeg Felix wien deze tei ertelhog belang begon te boezemen. te — „Jong? Ongeveer van uwen leeftijd, denkl - ik; nat wil zeggen: toen acht jaar jonger dan gij nu zijt. Ik ben sedert ook acht jaar oude“r geworden.” d — „Nu, en hoelang duurde dat?” P ,. ~ //Langer dan gij denkt, lieve vriend. Boveni. dien bemerkte ik hem gewoonlijk onder degenen, die na afloop der voorstelling wachtten, tot ik in i het rijtuig zat. Dikwijls ook zag ik hem mijn venster voorbijgaan — en dat was niet bloot , toeval, want hij keek altijd naar boven. Sommme boiiquets, die mij steeds gewerden op de dagen, dat ik s avonds op het tooneel zou optreden, i die klaarblijkelijk altijd uit deazelfden tuin kwamen en waarvan de afzender standvast^ weigerde, mijnen dank fe ontvangen, wilde ik we eens als de zijne beschouwen, schoon ik zulke attentie’s moeielijk wist te rijmen met zijne koele houding in den schouwburg. Op zekeren avond, toen ik in eene nieuwe rol optrad en wederom met bijval bestormd werd, zag ik hem gedurende eene mijner langere redevoeringen die ik toch zoo zorgvuldig had ingestudeerd, de akeligste gezichten trekken, wat mij zoo op hol bracht [dat ik naar mijne woorden moest zoeken Gelukkigerwijze paste die houding wel eenigszins bij mijne rol; lnj scheen te gelooven, dat ik nu eens heel natuurlijk speelde; voor den eersten keer bra,cht lnj de handen tegen elkander, om een teeken van bijval — aan te duiden, terwijl de rest van het publiek veeleer angstig scheen toe te luisteren. Den volgenden morgen ontving ik een briefje ” ° — „Ha ?”. — „Een wonderlijk briefje. Mejuffrouw, schreef hij, gij hebt gisteren in sommige gedeelten uwer m! eenen afschuwelijk valsehen toon aangeslagen Daar de openbare critiek uwe gebreken niet bemerkt, of ten minste niet ruchtbaar maakt, zoo zult gij eenen man, die uw oprechte vriend is leze sehriftelijke terechtwijzing niet ten kwade luiden. Va sche intonaties zijn voor een geoefend >or bepaald onverdraaglijk ” Eelix lachte luid. — „De man is te grof, om ach aan hem te ergeren.” — „Ja, gij lacht daar nu om,” pruilde Hermia maar mij sprongen de tranen in de oogen. Zoo ïts had nog niemand mij durven zeggen Wat nders verweet hij mij dan gebrek aan voortei ingsvermogen ? Eu mijnen oprechten vriend urtde hij zich noemen, de onbeschaamde I Ik ver■ommelde den brief en wierp hem, tot een bolitje verkreukt, op den grond. Nu nog kunt gij r de sPoreQ mijner woede aan herkennen. Ik esloot tot het onzinnigste. Eerst na een paar uren ad ik mij in zooverre hersteld, dat ik den brief “Ij?., Scheel kon lezen. Hij bevatte een zeer ndelijk bewijs voor de bewering des schrijvers i tot mijne schande moest ik ten slotte erznnen, dat hij volkomen gelijk had. Nu eerst igreep ik de beteekenis der woorden, die ik zoo 1 verstandig had tegengesproken; nu eerst vatte , hoe ik spelen moest. Mijne ergernis keerde ?. te?en mij zelve ; ik was mistroostig en meldde ij eenige dagen ziek. Toen ik bij dÓ herhaling m het stuk in dezelfde rol weder optrad, stond j op Zijne oude j/laals. Een oogenblik baheerschte ij liet booze plan, hem ten trots noomaals den .Ischen toon aan te slaan; maar de betere geest mij zegevierde. Een hoofdknikje — niet overeven vriendelijk, maar zoo iets als: nu is het J minste natuurlijk ! — gaf zijne tevredenheid kennen. {Wordt vervolgd.) ---