GEMENGD NIEUWS. — Door den heer Commissaris der Koningin in de provincie Znid-Holland, is 2 ter kennis van belanghebbenden gebracht, dat door £ Gedepnteerde Staten is bepaald, dat de afzonder- i lijke jachten op waterwild voor dit jaar zullen t worden geopend op Zaterdag 27 Juli aanstaande, I en dat mitsdien vanaf dat tijdstip de uitoefening 1 der jachtbedrijven, vermeld in art. 15, litt. d, f ' en h der Jachtwet, is geoorloofd; wordende tevens I herinnerd aan de bepaling van art. 1 van het I Reglement op de uitoefening der jacht in deze 1 provincie, krachtens welke die jachten niet anders < mogen plaats hebben dan op en langs het water, I mitsgaders op moerassige landen. 1 — De kapitein I. van E., van de proviandboot „Cornelia 3”, te Rotterdam, werd al sedert eenigen tijd verdacht, dat hij zich op minder eerlijke j wijze in het bezit stelde van steenkolen en maohinebenoodigdheden. Daarom hield de rivier- j politie hem bijzonder goed in het oog. Zaterdagavond laat merkten de agenten der rivierpolitie H. van Gent en J. Quast, die zich op den wal bij de Dekhaven verdekl hadden opgesteld, dat de „Cornelia 3” in die haven ligplaats , had genomen, langszijde van de heischouw 3 van i de gemeente. Zij letten goed op en na korten , tijd zagen zij van de heischouw op de „Cornelia 3” overbrengen een bus met machineolie en zes zakken met steenkolen, waarna proviandboot al voer. Aan het herhaald bevel van de politieagenten om bij te draaien werd niet voldaan, ook niet toen zij, om den kapitein schrik aan te jagen, een paar revolverschoten losten. Integendeel, op het lossen van de schoten verliet kapitein I. van E. zijn stuurstelling en begaf zioh in de machinekamer, waar de machine werd aangezet. De proviandboot stoomde met volle kracht de rivier op. Dit ziende, begaven de agenten der rivierpolitie zioh aan boord van de sleepboot „Fortuna”, ter achtervolging van de proviandboot. Aan de overzijde der rivier, nabij de Lloydkade gekomen, trachtte de bijna ingehaaldo „Cornelia 3” door plotseling op te draaien nogmaals te ontkomen. Weer maakten de politiemannen van hun revolvers gebruik en toen nu een van de kogels de proviandboot trof, werd het den kapitein daarvan klaarblijkelijk toch wel wat benauwd en draaide hij bij. Met de hulp van de stoomboot „Havendienst III” is ten slotte “de „Cornelia 3” opgebracht naar de Parkhaven en daar gemeerd bij bet bureau der rivierpolitie. De kapitein I. van E. en ook de machinist W. de V., van de „Cornelia 3”, werden gearresteerd : op de gestolen goederen is beslag gelegd. Later is ook gearresteerd A. v. d. E, de machinist van de heischouw 3. Alle drie de aangehoudenen bevinden zioh nu op het bureau der rivierpolitie in bewaring. — Valsohe aandeelen. — Naar de O. H. Ct. verneemt, zijn eenige valschelijk geteekende en genummerde pref. aandeelen Westlandsohe Stoomtram weg-Maatschappij beleend, terwijl tevens dividend-bewijzen van die aandeelen, eveneens valsch genummerd, verzilverd zijn. De mogelijkheid bestaat, dat nog meerdere valsche preferente aandeelen en dividendbewijzen ter beleening of verzilvering worden aangeboden. De Dmnmers op de valsohe stukken en dividendbewijzen zijn over het algemeen slecht afgedrukt en het „No.”teeken, dat op de echte stukken vóór de nummeroijfers geplaatst is, ontbreekt, terwijl de aandeelen van vaischenja nageoootsie d handteekeningen van directeur en commissarissen fa zijn voorzien. z — Onder de bezoekers van het bierhuis van C. S. M. aan den Breeden Hilledijk, te Rotterdam, bevond zioh Zaterdagavond omstreeks 10 uren de i, losse werkman.W. V., wonende in de Bloemfon- t teinstraat. Deze man, die eenigszins onder den , invloed van sterken drank verkeerde, haalde op een gegeven oogenblik een met zes scherpe pa- c tronen geladen revolver te voorschijn en richtte het wapen op zijn voorhoofd, terwijl hij gekscherend zei: het gaat toch niet af. Ongeluk- ® kigerwijze raakte hij echter den trekker van het wapen aan, een schot ging af en de kogel drong £ hem bij het reohteroog in het voorhoofd. Hij is ? naar het ziekenhuis gebracht en ter verpleging 1 opgenomen. Op de revolver is beslag gelegd. — Maandagmorgen begaven de gebrs. Van Delft, uit Raamdonksveer, zich met hunne twee 1 zoons per roeiboot naar hun werk, in den Bies- 1 bosoh. Onderweg werden zij op sleeptouw ge- * nomen door de stoomboot „Broedertrouw”. Voorbij J Drimmelen gekomen is de roeiboot omgeslagen. Een van de twee broers en zijn zoon werden gered. De twee anderen verdronken. — Te Schouwerzijl is Zaterdagavond het 2-jarig r zoontje van sohipper Danhof, van Baflo, overboord ' geraakt en verdronken. — Zondagmiddag is op het Alkmaardermeer een zeilbootje omgeslagen. De kapitein van de Alkmaar Packet slaagde er in 6 personen, allen afkomstig van Krommenie, te redden. De 7de, j zekere B. V., ook uit Krommenie, is verdronken. — De 10-jarige C., uit Wijk-bij-Duurstede, is , Zaterdagnamiddag bij Werkhoven van een in eweging zijnden wagen gevallen. Het kind reeg de wielen over zich heen en werd zoo waar gewond, dat het spoedig daarna is overiden. — Zondagnamiddag zijn een 21/3-jarig knaapje i de Haarlemmerstraat te Amsterdam door een ramwagen beide beentjes afgereden. Het kind rerd per auto-ziekenwagen naar het Binnengastuis vervoerd. Kort na aankomst aldaar is het verleden. — Te Danzig is Zondag de ballon „Danzig” oor een windvlaag tegen een huis geworpen. >e bestuurder van deD ballon werd uit het schuitje eslingerd en kwam om het leven. De drie ndere passagiers sprongen, toen de ballon daalde, o de Mottlau en werden gered. Een dame, die ioh in het schuitje bevond, werd licht gewond. — Te Nabeul, in Tunis, is een Arabische rouw gevangen genomen, die een inlandsch neisje heeft vermoord en het bloed van dat kind Js geneesmiddel aan haren zieken broeder had e drinken gegeven. Het lijk had zij door een lediende laten begraven, die daardoor 300 franos lad gekregen, maar de justitie niettemin op de loogte stelde. Bij de opgraving van het lijk verden nog meer mensohenbeenderen gevonden, ;oodat de moordenares vermoedelijk nog meer nisdaden op haar geweten heeft. — Te Alexandrië heeft een 29-jarige krankiinnige, die eenige maanden geleden in een gelicht werd opgesloten, omdat hij zonder eenige •eden zijn 6-jarig dochtertje had vermoord, de rans schoon gezien om te ontsnappen. Terstond iegaf hij zich naar zijne vroegere woning en meed daar zijn broeder, zijne sohoonzuster en ;wee kinderen van 4 en 3 jaar den hals af. --- FEUILLETON. X-iorelei- < De beroemde Duitsche romance van Julius Wol ff", 2 naar den 67sten druk £ geparaphraseerd door P. M. H. Welker. 5) , Luid klopt de liefde aan den boezem van het ] meisje. Lorelei legt met zacht gebaar, als droomend, eene hand op de bruine lokken van het voor , haar gebogen hoofd en streelt ze. i De jonge man acht zijne zegepraal nabij en i reeds verheft hij een arm, om hare leest te om- i vatten. Doch het meisje drukt hem terug met i kracht: ze schijnt listig om zijne pogingen te lachen, i — „Je spot met mijn leed,” zegt hij, „je schept vermaak in mijne liefde en mijne begeerte ! Heb i ik niet mijn woord gehouden gedurende heel den tocht op en neer ? Meer heb ik niet beloofd. Zie, < daarginds is de plek, waar wij ingestapt zijn, f heel ver. Ik ben niet meer gebonden, je zijt mijne gevangene, ik heb je in mijn macht!” 1 Daar schettert weer het tooverachtige gegichel; < Lorelei is opgerezen en heeft de roeispanen ge- j grepen. # — „Uwe gevangene . . . mijnheer de graaf? < In uwe macht ? Vergeef mij, dat ik heb geglim- 1 lacht. Ik zeg u nog eens, dat beloften mij heilig 1 zijn, heilig boven alles. Wat blijft er over, waar 1 we die schenden ? Als u mij aangrijpt, spring ik in den Rijn en neem de riemen mee! Zie dan, waar u landt, als het dag wordt! Bedenk, ! v dat er klippen zijn en rotsen!” i Zoo sprekende heeft zij hare vorige houding i hernomen; haar kin rust weer op hare hand. — „O Lorelei, Lorelei! Het is verre van mij, je te willen krenken ! Ik heb heusch geene on- : edele bedoelingen; maar dat je mij, die je zoo oprecht liefheb, een enkel kusje weigert, is toch niet welgedaan !” •— „U eisoht, wat ik nog niemand ooit heb toegestaan. Ben ik u dan schuldig, wat u van mij begeert ? Ik heb uw hart niet gewond : uw hart gaat mij niet aan !” — „O Lorelei!” roept de ridder luid, „dat is een boos en ongelukkig woord! Maar ’t is in den wind gevallen en dus kunnen wij het snel uit het oor verliezen. Heb je mij niet aangekeken, waar je stond en ging ? Heb je mij niet glimlachend toegeknikt, zoo vaak je mij zag ? De gloed van je oogen heeft mijn hart in brand gestoken, je bloeiende schoonheid heeft het bloed voortgezweept in mijne aderen ! Ik kan niet meer rusten, bij nacht noch bij dag. En wil je nu grillig het felle vuur blussohen, dat je zelve hebt aangeblazen ?” Lorelei zwijgt, als bedwelmd door zijne vragen en zijne klachten. Misschien had ze nog wel ïnger naar de herinneringen geluisterd, als de ucht tot plagen haar niet weer had overmeesterd. doopt eene hand in den stroom en sprenkelt en jongen man water in het gezicht en lacht: — „Wie de vlammen heeft doen uitslaan, moet e ook bedwingen en zijn best doen om verkoeling an te brengen !” Maar reeds is de graaf opgesprongeu, heeft hij ich naast haar gezet, heeft hij haar omkneld tegen ïaar wil en dank. — „Nu heb ik je loch gevangen !” juicht hij ; je spotternijen waren niet machtig genoeg om aijne liefde te verslaan, want ze kwamen niet iit het hart! Laat ze varen en vergaan ! Laten rij een bond sluiten; we zullen rusten als op ozen, wanneer we eindelijk rusten mond op nond !” Zij weerstaat hem nog, zij maakt zich los uit ijne armen. — „Wie rozen zoekt”, zegt ze, „vindt ook loornen ; en ik zou er om lachen, als die u eens erdege prikten.” — „Als je mij dan je lieven mond nog niet vil gunnen,” hijgde de graaf, „noem mij dan len prijs van drie van de gonden haren, die om e schouders golven !” — „Het eerste moogt u nemen, indien u ’t als sen strik kunt gebruiken om een jongen valk te emmen, tot hij afgericht is voor de jacht; het weede wil ik u geven, mits u het knoopt aan iet touw, waarmee de grootste klok aan den Rijn vordt geluid ; het derde, als het u dienen kan tot sabel, wanneer u ankeren wilt in den maalstroom >ij den Lorenberg. En als de strik, het touw m de kabel niet afknappen, dan wil ik u toeitaan . . . nu, dat weet ik nog niet.” — „Tot zoo fijn bedaohte proeven zou ik je ïaren niet afstaan, want één enkel zou mij vaster lan je binden dan een keten en ik zou het niet ireken, al kon ik er mij door redden uit doodsgevaar. Maar valt je ’t schenken van de drie ïaren ook nog te moeielijk, reik me dan slechts e handje tot eene gedachtenis.” Het meisje keek den jongen man schalks van ;er zijde aan, alsof ze wilde doorgronden, wat t'oor list hij nu weer verzonnen had. Daarop itak ze hare hand uit, waarnaar hij haastig greep met beide de zijne. Maar nauwelijks had hij ze sangeraakt, of zij trok ze snel terug. En dat ipel werd herhaald, tot de jonge man eindelijk ‘orsch toetastte en de hand hield omklemd. — „Halt,” riep hij, „nu moet je mij beloonen voor mijne moeite !” — „Neem u in acht, ik spring!” dreigt zij. Maar hij heeft zijn reohterarm krachtig om hare schouders geslagen en met zijne linker haar irm gegrepen, zoodat zij overwonnen en geboeid is. Zij geeft zioh eindelijk over en laat haar hoofd rusten tegen zijne borst. Zij heeft kracht en wil verloren en ze zitten nu hand in hand, rwijl hij zoete woorden in haar oor fluistert, iar voorstelt, hoe teer hij haar bemint, hoe zij sm het liefste is op aarde, zijn geluk, zijne ster, s zon van zijn leven, en hoe hij haar zal blijven ïfhebben en haar zal maken tot beheerscheres in al wat hij is en heelt op de wereld. Met gloeiende wangen luistert het meisje; angst ï verrukking wisselen af in haar hart en zij ilt van het hoofd tot de voeten, ais zij voelt it hij met heete lippen heur haardos kust. Op dat oogenblik wordt het bootje getroffen jor een stoot, die het doet opspringen. Kiel en morden kraken en bruisende golven overspatten st jonge paar met haar schuim. Lorelei springt op met fladderende haren. — „Waar zijn we?” roept zij met schrik; „de )lven rijzen en springen als droegen zij mensoheniziohten ; ze zwemmen met blanke armen om st schuitje in het schemerlicht. Ik heb niet opgeerkt, dat wij de kolken naderden. Zit stil, blijf istig en kalm : ik breng u aan den oever.” Zij wordt het bootje en de golven meester en eldra knarst het vaartuigje op ’t veilige oeverind. — „Nu wil je, dat ik heen zal gaan,” sprak de raaf, „en je hebt nog niet gezegd, of je hart het Ijne tegemoet gekomen is. Spreekt nu een liefelijk oord : zeg, dat ik je beminde ben !” Lorelei stak een roeispaan in den grond, om at afdrijven van het bootje te beletten, leunde len, op het roeibankje staande, met haar prachtig oofd tegen de staaf, zoodat de jongeling nog eens are slanke gestalte en hare heerlijke leden kon ewonderen, en zei, op hem neerziende : — „Mijn beminde is de maan, die vertrouwelijk lenig uur doorbrengt in mijn kamertje ; voor de laan heb ik geene geheimen, maar dezen avond kl ze wel niet komen, omdat ze zoovelen te bezoeen heeft.” — „Laat mij dan de beurt hebben,” fluisterde e graaf; „kom hier, wees niet -hardvochtig.” — „Ik moet het eerst aan de maan vragen,” ntwoordde het meisje; „als ze weer in vollen lans aan den hemel staat, zult u mij hier, op ezelfde plaats, in mijn bootje vinden.” Dat was al eene belofte, die den jongen man erblijdde. — „En waag je het nu, alleen naar huis te aren ?” vroeg hij ; „ken je geen vrees ?” — „Vrees ?” riep Lorelei lachend, „ik vaar oor kolken en over klippen zorgeloos bij nacht n bij dag; als de golven haar wildsten dans uitoeren om mij heen, kan ik juichen en zingen, lsof ik midden onder bloemen wandelde. Maar u is ’t hoog tijd, dat wij scheiden; vaarwel, lijnheer de graaf, geniet vrede en vroolijkheid 1” — „Moet ik vertrekken met dezen koelen roet ?” Aarzelend blijft de graaf nog staan, als on hij niet besluiten, haar te verlaten. — „Tot weerziens bij volle maan, Graaf Lothar!” l 11 cL mciojc CU icim uoiu uc IIUUU vu ui uui ,aohtjes de zijne. Hij gevoelt het met vreugd in springt aan land. Nu is ’t voluit nacht geworden. Dauwwolken >eginnen te zweven over heuvel en dal. Lorelei s met hare gedachten alleen op het water. Zonder noeite drijft zij haar schuitje schuin door den troom. De burcht Kafz is al niet meer te zien, naar er schiet plots licht uit over de golven, zoodat ïaar bootje omhuppeld wordt door topjes en topjes als blanke watergeestjes. Lorelei aanichouwt het spel met verrukking: zij heeft een ;evoel, alsof haar uit het hooge slot een vurige ;roet werd nagezonden. De dansende golfjes ohijnen te fluisteren, heel vertrouwelijk, en er tomen ook stemmen uit de diepte en duidelijk ïoort zij : — „De menachen zijn valach en wreed, Geloof nimmer een menachenmond ; Vertrouw toch op geen menscheneed, Veracht de menachen te allen atond 1” En dan weer : — „Hij heeft je lief, hij heeft je uitverkoren ! Je zijt zijn ater, hij ia tot je geluk geboren ! Vertrouw hem vrij, bemin hem weer, Vertrouw zijn liefde — en zijn riddereer !” Doch daarop : — „Hij heeft je met zijn oogen veralonden, Hij heeft je ziel bekoord : Je zijt al geboeid en gebonden, Je wordt versmeten, zoodra je hem toebehoort.” Eindelijk : — „Je zijt de schoonste uit het land, Je zult heerschen aan den Rijn ! Straks bindt jelui de huwelijksband: Zijn liefde, zijn trots, zijn gravin zul je zijn 1” Bij die woorden staat het beeld van graaf Lothar haar weer voor den geest. Zij voelt bevend en toch met wellust den kus, dien zij hem heeft geweigerd. Zij wil zioh tegen hem verzetten en dan weer hem omhelzen, ze wil hem beurtelings naderen en ontvluchten, zij gevoelt, dat hij haar vasthoudt met zijn liohtstraal, zij valt op de riemen, om te ontsnappen, dooh niets wil baten: het geschitter op de golven is als een zilveren kabel, die vasthoudt als een onbreekbare band. — „Wilt u mij dwingen ? Doe het, zoo u kunt! Er zijn stérker banden noodig, om mij te boeien !” Zoo luid denkende heeft ze zioh van hare weinige kleeren ontdaan en is in den stroom gesprongen, waar ze koelte en rust hoopt te vinden. Doch vrij is slechts het bootje; zij zelve blijft gevangen als een arm visebje aan de hengelsnoer. Zij moet zich overgeven -. de graaf heeft macht over haar gekregen. , (Wordt vervolgd). ---