ZESTIENDE ZONDAG NA PINKSTEREN. Les uit den brief van H. apostel Paulns aan de Ephesiërs; 111, 13—21. Broeders! Ik bid u, dat gij niet kleinmoedig wordt wegens mijne verdrukkingen voor u, die uwe eer zijn. Om deze reden buig ik mijne knieën tot den Vader onzes Heeren Jesus Christus, uit wien alle geslacht in hemel en op aarde naam heeft, dat Hij, naar den rijkdom Zijner heerlijkheid, u geve, door Zijnen Geest gesterkt te worden met kracht voor den inwendigen mensch; dat Christus door het geloof moge wonen in uwe harten, opdat gij, geworteld en gegrondvest inde liefde, met al de heiligen in staat moogt zijn te begrijpen, welke de breedte en lengte en hoogte en diepte zij, en te kennen de liefde van Christus, die alle kennis te boven gaat, opdat gij vervuld moogt worden tot de geheele volheid Gods. Hem nu, die, naar de kracht welke in ons werkt, machtig is alles te doen, overvloediger dan wij bidden of beseffen, Hem zij de glorie inde Kerk en in Christus Jesus, gedurende al de geslachten van de eeuwen der eeuwen! Amen. Evangelie volgens den H. Lucas; XIV, I—ll. In dien tijd, toen Jesus op een Sabbath het huis van eenen overste der Pharizeeënbinnenging om brood te eten, sloegen zij Hem gade. En zie, vóór Hem stond een waterzuchtig mensch. Jesus nu nam het woord en zeide tot de wetgeleerden en Pharizeeën: Is het geoorloofd op den Sabbath te genezen? Doch zij zwegen. Hij dan nam hem tot Zich, genas hem en liet hem heengaan. En hun antwoordend, sprak Hij : Wie onder u zal niet, als zijn ezel of os inden put valt, dien terstond, op dén Sabbath, daaruit trekken? En zij konden Hem hierop geen antwoord geven. Hij zeide nu ook tot de genoodigden eene gelijkenis, daar hij opmerkte, hoe zij de eerste plaatsen aan tafel uitkozen, en Hij sprak tot hen: Als gij ter bruiloft genoodigd zijt, zet u dan niet op de hoogste plaats, opdat niet misschien iemand, aanzienlijker dan gij, door hem genoodigd zij, en hij die u en hem genoodigd heeft, niet kome en u zegge: maak plaats voor dezen! Dan zoudt gij met beschaming de laagste plaats moeten gaan innemen. Maar als gij genoodigd zijt, ga dan zitten op de laagste plaats, opdat, wanneer degene, die u genoodigd heeft, komt, hij zegge: vriend, ga hooger op! Dan zal u eer te beurt vallen in tegenwoordigheid van hen, die mede aanzitten. Want al wie zich verheft zal vernederd, en wie zich vernedert zal verheven worden. --- Evangelieverklaring. 16e ZONDAG NA PINKSTEREN. Ofschoon ten volle bekend met de booze gezindheid der Phariseën, die, gelijk altijd, zoo nu ook weder den Zaligmaker slechts genoodigd hadden om te zien. of zij niets afkeurenswaardigs in Zijn gedrag konden ontdekken, en daarom Hem aandacktig gadesloegen, wilde Jesus toch aan hunne uitnoodiging gehoor geven, om te trachten, door het toonen Zijner goddelijke Almacht en Liefde, hunne harten te treffen en hen tot betere gevoelens te brengen. In hetzelfde huis waar Jesus was binnen gegaan bevond zich ook een ziek mensch, hetzij uit eigen beweging gekomen om door Jesus genezen te worden, hetzij met sluw overleg door de Phariseeën geroepen om te zien of Jesus hem op dien dag (het was een Sabbathdag) zou genezen, en Hem dan van Sabbathschennis te kunnen beschuldigen. Geen enkele vraag werd Hem noch door den zieke, noch door de omstanders gedaan, maar Jesus, die hunne gedachten kende, nam zelf het woord op, en vroeg hen: „is het geoorloofd op den Sabbathdag te genezen?" Zij zwegen op die vraag, omdat zij niets konden zeggen zonder over zich zelven eene veroordeeling uitte spreken. Immers als zij neen antwoordden, dan zou Jesus hen beschaamd hebben door hen te wijzen op het feit, dat zij zelf het uiteen put verlossen vaneen ezel of os op den Sabbathdag goedkeurden, wat toch van ve d minder belangwas dan het genezen vaneen zieken mensch. Antwoorden zij : het is geoorloofd, dan zoude het wonder met hunne toestemming gebeuren, en elk voorwendsel ter bestrijding van Jesus’ werk hun ontnomen zijn. Zij zwegen dus op die vraag, ofschoon zij als leeraars des volks toch iuist dergelijke vragen moesten beantwoorden. Jesus zelf gaf hun nu antwoord door het wonder dat Hij verrichtte. „Den waterzuchtige aanrakende, genas Hij hem en liet hem gaan." Maar tegelijk wilde Hij hun alle voorwendsel om Hem later te kunnen aanvallen ontnemen, en daarom sprak Hij tot hen: „van wien uwer zal een ezel of een os in put vallen, en hij niet terstond hem daaruit trekken op den Sabbathdag?" Wanneer uit hetgeen gij zelf doet, zoo wil de Zaligmaker zeggen, duidelijk blijkt dat gij niet voor, ongeoorloofd houdt en dat de wet verbiedt op den Sabbath aan een dier goed te doen, minder nog zal het verboden zijn aan den redelijken mensch op den Sabbath eene weldaad te bewijzen. „En zij konden Hem hierop geen wederantwoord geven", en bleven zwijgen. Te gelijk wilde Jesus, die zeer goed wist dat al het verzet der Phariseeën tegen Zijn Persoon en leer slechts uit hun hoogmoed voortkwam, hen een ernstige vermaning tot nederigheid geven. Daarom bemerkende dat de genoodigden ieder voor zich de eerste plaatsen uitkozen, en zoo een nieuw bewijs van hun hoogmoed gaven, stelde Hij hun de gelijkenis voor, die in het tweede deel van het Evangelie van dezen Zondag ons verhaald wordt. Niet om aan hen en aan ons eene les inde wellevendheid te geven, nog minder om ons te leeren hoe eene beschaming voorkomen, en eene ijdele loftuiting afgebeeld kan worden, stelde Jesus die gelijkenis voor. Zijne bedoeling was ’s menschen hoogmoed te veroordeelen, en de nederigheid, den grondslag van alle deugden, te verheffen. Daarom laat Hij na het voorstellen Zijner gelijkenis deze algemeene uitspraak volgen: „al wie zich verheft zal vernederd en wie zich vernedert zal verheven worden." Wie zich verheft in deze wereld, zich aan hoogmoed overgeeft, aan zich zelven iets toeschrijft wat slechts aan God toekomt en alles komt aan God toe die het ons gegeven heeft, wij bezitten niets van ons zelven dan de zonde hij zal vernederd worden inde eeuwigheid, maar al wie zich vernedert hier op deze wereld, gaarne geringschatting van anderen verdraagt, zich gaarne de geringste toont, hij zal verheven worden in de eeuwigheid; God zal hem tot loon inde eeuwigheid een hooge eer geven, hem in alle eeuwigheid boven anderen verheffen. Beoefenen wij dus gaarne die ware nederigheid, die niet alleen in woorden moet bestaan, maar zich ook in onze daden moet toonen, dan zal God ons ook de genade geven om al onze andere plichten te volbrengen, want: God weerstaat den hoovaardige, maarden nederige geeft Hij Zijne genade. --- Zes en zeventigste Conferentie. Er zijn geleerden en verstandige menschen, die geen godsdienst hebben. 1. Er zijn geleerden en verstandige menschen, die wel godsdienst hebben. ('Vervolgj. Men zegt dat er geleerden en verstandige menschen zijn die geen godsdienst hebben. Ik heb daarop geantwoord dat er geleerden en verstandige menschen zijn, die wel godsdienst hebben, en ik voeg er bij dat zulks veel bewijst ten gunste van den godsdienst. Als het al niet bewijst dat hij goddelijk is, dan bewijst het minstens dat hij niet onredelijk is, en dat men Katholiek kan zijn zonder op te houden mensch te zijn. Laten wij inderdaad de groote Katholieken en de groote bekeerlingen bestudeeren en hun getuigenis zal ons zeer beteekenisvol, ten gunste van den godsdienst en zeer bemoedigend voor de geloovigen schijnen. I. Er zijn geleerden en verstandige menschen die aan den godsdienst gelooven. Dal zijnde groote Katholieken. 1. Zijn zij talrijk. Ik heb er u eenige opgenoemd. Ik zou er nog veel meer kunnen opnoemen. Men zegt ons dat een man met verstand niet kan gelooven aan den godsdienst. Maarde natuurkundige en aardkundige Pascal was toch niet de eerste de beste. Hij was voor zijn tijd een geleerden van den eersten rang, en hij heeft over den godsdienst „Pensées” achtergelaten wier diepzinnigheid verwondering baart. Een man met verstand kan niet gelooven aan den godsdienst? Maar Bossuet was toch niet de eerste de beste. Inde paleizen der koningen, aan het schitterendste der hoven, te midden van alle verzamelde beroemdheden, vernederde hij, een stralenkrans van vuur om zijn voorhoofd, de roede der wet inde hand, en op de lippen de schoonste taal die menschen ooit gesproken hebben, de grootheid der aarde in het niet. Het was een genie en tegelijk een geloovige. Toen hij ging sterven boog zich een twijfelaar over zijne legerstede om hem te vragen of hij altijd geloofd' had wat hij zoo welsprekend geleerd had. Op die vraag antwoordde de verheven stervende op een toon nog luider dan die van zijne lijkredenen: Ik geloof. Een man van verstand kan niet aan den godsdienst gelooven? En toch hebben wij inde 19de eeuw honderden en honderden dienaren van Gód en van -Jesus Christus gehad, die geschitterd hebben aan de hoogescholen, inde laboratoriums, in de pers, op het spreekgestoelte, op de slagvelden, in alle kringen van de gedachte en de handeling. Welke zorg het ongeloof ook drage om.onze beroemdheden te belasteren en te bewijzen dat de Kerk een instelling is die voortdurend bezig is den menschelijken geest te verlagen, het kan onze beroemde mannen toch niet onderdrukken. Wij hebben in het verledene gehad en wij hebben heden nog zeer verstandige mannen die te gelijk zeer godsdienstig zijn. En ik zeg dat 2. zulks veel bewijst ten gunste van den aodsdienst. Er bestaat een onmeetbaar verschil tusschen de aanhangers van het Evangelie en die van den koran. De aanhangers van den koran volgen Mahomet met een domme lichtgeloovigheid. De leerlingen van het Evangelie hechten zich aan Jesus Christus met het volle licht van hun verstand. Al die mannen van wetenschap en van genie die de Kerk versierd hebben, al die ernstige, onderzoekende en verlichte mannen hebben niet geloofd zonder te weten waarom. Zij hebben die eerbewijzing aan hun geloof niet gegeven dan met voorbedachten rade. Hun geest heeft niet gedurende 19 eeuwen op dwaze dingen kunnen werken. Men kan bij zoo helder, zoo ontwikkelde, zoo verheven, zoo veeleischende verstanden niet toegeven het ononderbroken bestaan tegelijk van wetenschap en dwaasheid. En vervolgens al die beroemdheden schitteren niet alleen door den glans van hun wetenschap, maar ook door den glans van hun leven, zij brengen aan den godsdienst het gezag van hun deugd. Dit is van veel belang. De godsdienst is niet een geringe zaak, een eenvoudige theorie, een vraag van gevoel. Hij is een levende, praktische, tot iets dwingende zaak. Hij weerklinkt met kracht inde wereld der gedachten door zijne leerstukken, en vooral inde wereld der hartstochten door zijne voorschriften. Hij dringt in het hart van den mensch, maakt zich meester van, onderdrukt de afwijkingen,! regelt de bewegingen van dat hart. Hij legt onaangenamen dwang op, onderdanige plichten. Welnu, evenals wij eenvoudige stervelingen, hebben de groote mannen van het Katholicisme die strenge eischen van den godsdienst moeten aannemen en ondergaan. Hebben zij dat gedaan met gesloten oogen, zonder nauwkeurig onderzochte beweegredenen ? Neen voorzeker. Alleen de klaarblijkelijkheid van de waarheid des christendoms kon hunne aanneming er van afdwingen. Zij hebben het christendom beschouwd en een besluit genomen tegen hunne hartstochten in. Zij hebben in hun besluit het gewicht van hun deugd en van hun verstand gelegd. Zij verdienen dubbel ons vertrouwen. 3. Welk een machtige aanmoediging voor ons. Wanneer wijden godsdienst beoefenen, wanneer wij ons Credo opzeggen, dan zijn wij in goed gezelschap. Wij hebben met ons en voor ons de rede, het gezond verstand, de goedkeuring van de mannen van geest. Als dwazen ons geloof aanvallen en ons ’t beminnelijk woord van dompers toevoegen, dan hebben wij recht om hun te antwoorden: „Ja wij zijn dompers als Pascal, niet meer dan hij, dompers als Bossuet, als Ampère, Lacordaire en Pasteur, niet meer dan die buitengewoon verstandige mannen“. En bovendien al die mannen hebben bij hun groote verstandelijke waarde ook zeer groote zedelijke waarde. Wanneer wijden godsdienst beoefenen, ons Credo belijden, dan zijn wij in schoon en goed gezelschap. Men kan het genie dat niet van de deugd vergezeld is wantrouwen en evenzoo de deugd afgescheiden van het genie. Maar niets is zoo geschikt om te heerschen, om mede te sleepen, om het vertrouwen te winnen als het verbond van de deugd met het genie en dat verbond schittèrt uit inden persoon van onze groote Katholieken. Zij zijn beroemd door hun talenten en beroemd door hun deugden. Het is onmogelijk een geloof uitte vinden dat betere getuigschriften heeft dan het onze. Het verstandigste en het beste deel der. menschheid is met ons. Ik ben christen, en ik ben er trotsch op, en ik lach met de plagerijen der menschelijke boosheid en domheid. En toch, ziehier iets dat mij nog meer verzekert. 11. Er zijn geleerden en verstandige menschen die tot den godsdienst terugkeeeren. Dat zijnde groote bekeerlingen. 10. Zij zijn talrijk. Er zijn er geweest in alle eeuwen. De eerste Apostelen waren bekeerlingen. De eerste christenen waren bekeerlingen. Augustinus was een groot verstand, maar een van den weg afgëweken verstand, een groot hart, maar een hart verteerd door hartstochten. Hij was dertig jaar oud, en telde zestien jaren van ongerechtigheden. Hij komt naar Milaan en onder den drievoudigen druk van de genade van boven, van het woord van Ambrosius en van de tranen van Monica, zijne moeder, bezwijkt hij, wordt hij overwonen, wordt hij' een Kerkleeraar en een heilige. In het vervolg der tijden, heeft men de bekeerlingen elkander zien opvolger. Onze eeuw is niet verstoken geweest van dat schouwspel. Als ik u ondervroeg, u die de kinderen zijt van een ongeloovige eeuw, dan zouden velen van u opstaan en mij zeggen: Wij zijn ook bekeerlingen. Maar ik heb het recht niet binnen te dringen in het afgesloten terrein van het bijzonder leven. Ik stel alleen vast wat iedereen ziet en hoort, en ik zeg dat in onze dagen een groot getal van uitstekende, zeer uitstekende mannen zijn teruggekomen tot het Katholicisme. Wat was Lacordaire anders dan een bekeerling? Als jongeling van twintig jaren had hij te Parijs tot zelfs de herinnering aan zijn eerste Communie verloren. Eens kwam het icht tot hem, overstelpte hem, en hij werd christen, priester, kloosterling, redenaar, onvergelijkelijk apostel, Gratry, Bautain, de twee Perrauds, Bastiat, Augustinus Kierry, Le Play, Schouwaloff, Veuillot en honderd anderen waren bekeerlingen. Alle dagen komen geleerden en ontwikkelde menschen tot den godsdienst terug. En ik zeg 20. zulks bewijst ten gunste van den godsdienst. Ik zeg dat al die menschen die tot ons terugkeeren aan den godsdienst geven het gezag van hun ondervinding en het gezag van hun opofferingen. Vooreerst het gezag van hun ondervinding. La Harpe zeide na zijn bekeering tot de ongeloovigen van zijn tijd: „Onderzoekt als ik en gij zult gelooven evenals ik.“ Ziedaar een bewijs, waaraan geen kracht ontbreekt. Sommige menschen, zijn in aanzien, zijn na langen tijd het Katholicisme bestreden of verwaarloosd te hebben, daartoe gekomen ten gevolge van langdurige en geduldige studiën, zooals de H. Augustinus, La Harpe, Newman en hebben in werken die beroemd gebleven zijn, hun vroegere dwalingen, die oorzaken van hun bekeering en de bewijzen waaraan zij de goddelijkheid van het Katholicisme erkend hebben uiteengezet. Zij hebben die keus voorzeker niet gedaan zonder volstrekte zekerheid, want lo zij waren zeer verstandig, zeer veeleischend, weinig geneigd zich met halve bewijzen tevreden te stellen en 2o geen menschelijk belang dreef hen naar het Katholicisme. Hun bekeering was een daad van belangeloosheid en van hoogen moed. Zoodat zij tot den godsdienst terugkeerende, hem met liet gezag van hun ondervinding ook het gezag van hun opofferingen gaven. Wat is meer bewijskrachtig, wat meer beslissend ? Pascal sprekend over de apostelen en de martelaren zeide : „Ik geloof aan getuigen die zich doen dooden.“ Ik pas dat woord toe op de bekeerlingen. Hun getuigenis is van groot gewicht. Denkt eens, om te bekeeren moesten zij zich zelven overwinnen, hunne ziel ten gronde werpen, buigen, breidelen ... overgaan van het ongeloof tot het geloof, van den hoogmoed tot de nederige onderwerping, van het valsche tot het ware, dikwijls van de ondeugd tot de deugd, of ten minste van het gemakkelijk leven tot het bedwongen, geregeld en onder tucht staand leven. Sommige zijn verplicht geweest het onvoorwaardelijk offer van hun fortuin, van hun welstand te brengen. Men heeft bekeerde Anglicaansche geestelijke kerkelijke ambten van 50000 gulden inkomen zien verlaten en naar het buitenland zien gaan om door het geven van leven hunne vrouwen en kinderen te onderhouden. De bekeering van sommige anderen heeft hun nog meer gekost, want zij heeft hun gekost de openbare en waarlijk heldhaftige opoffering van hun eigenliefde. Zij hebben hunne gevoelens teruggeroepen ten aanaanschouwe van hunne tijdgenooten. Men heeft Paul Féval zien terugkomen tot den God zijner eerste Communie en zijne avontuurlijke romans zien verbeteren. Men ziet tegenwoordig Paul Bourget en Huysmans hunne psychologische romans verbeteren. Er is karakter, zielskracht een diepe overtuiging noodig voor beroemde schrijvers, die op het toppunt van bekendheid gekomen zijn, geëerd door het publiek en door de geleerden, om, luide, zonder menschelijk opzicht, voor de twijfelzucht en de onverschilligheid die hen omringen te belijden dat zij fouten en dwalingen tegenover den Katholieken godsdienst begaan hebben en dat zij ze willen verbeteren. Zulk een besluit verraadt een zeldzame zielskracht, openbaart een sterke overtuiging en geeft een welsprekend getuigenis ten gunste van den godsdienst. En dan 8e ivelk een machtige bemoediging voor ons. In onze dagen wordt de terugkeer tot Godin de verstandelijk hoogstaanden talrijker. Een beweging werkt en breidt zich uit onder de groote geesten die hen voert tot God. Coppée, Brunetière, Baviget zijn bekeerlingen. Het behaagt God op die wijze te antwoorden op de voorspellingen en woedende aanvallen van de vrijdenkerij. Men dacht dat de onsterfelijke veer, die de verlangens der memschelijke ziel tot God Verheft, voor altijd gebroken was. Eensklaps ontspant zich de veer, die slechts samengedrukt was, en werpt de rechtzinnige geesten en de edelmoedige harten omhoog. Laten wij hopen. God neemt de uitverkorenen terug, Hij zal ook de menigte terugnemen. De vernietigende zoowel als de herstellende bewegingen komen van omhoog. Het volk heeft het kwade voorbeeld gevolgd het zal ook het goede volgen. De besmettelijkheid van het voorbeeld toont zich voor het goed zoowel als voor het kwaad. Zonder het zelf te weten zaait een bekeerling bekeeringen. Zijn geloofsbelijdenis is als een zaadkorrel dien de wind meevoert en die op verren afstand gaat bloeien. En hoe meerde mensch die bekeert beroemd is en verheven boven de menigte, des temeer vruchtbare zaadkorrels levert hij aan den wind over. De groote bekeerlingen zijn voorloopers die de geesten met gezond verstand en met goede trouw na zich trekken. die de overwinningen der waarheid aankondigen en voorbereiden. Volgen wij hen met vreugde en danken wij God die hen terugvoert. ---