MAASTRICHT op zijn Hollywoods Vijftien gulden per dag voor een haveloze figurant (Van onze speciale verslaggever) ✓"7 tstermorgen stond er om acht uur reeds een aardige file van vrij t armoedig geklede personen aan de ingang van de voormalige DominivJ canerkerk in Maastricht. Zij kwamen zich aanbieden voor de functie van figurant inde film „The True and the Brave", waarvan, zoals u weet, een gedeelte inde Limburgse hoofdstad opgenomen gaat worden. Die vrij uitgebreide belangstelling viel wel te verklaren, want de Metro Goldwyn Mayer had te kennen gegeven, dat zij vijftien gulden per dag zal uitbetalen voor iedere haveloze figurant(e), die zijn (haar) medewerking verleent. En dat is dan toch altijd nog voor menigeen een aardige bijverdienste. U heeft al gelezen, dat de allereerste voorwaarde om tot het walhalla der film-figuratie toegelaten te worden deze was, dat men er zo shabby mogelijk uit zou zien. Want het gaat, zoals u weet, om een rolprent, die speelt inde dagen van de bevrijding. En in die tijd zagen alleen zwarthandelaars er nog enigszins toonbaar uit. Welnu, de sollicitanten, die bij de Dominicanerkerk hadden postgevat, hadden kennelijk hun oudste costuum aangetrokken. Al kregen wijde indruk, dat het, voor wat sommigen van hen betreft, tevens hun beste was. Nou ja, vijftien piek per dag. Regisseur Reinhard zoekt een boerderij Hoe dat zij, driehonderd van hen zullen dan met hun „stille spel” aan de op stapel staande film mogen meewerken. Nu blijft het daar niet bij, want regisseur Reinhard en de andere filmers hopen wel degelijk dat, wanneer Maandag de buitenopnamen cp de Markt beginnen, toevallig ter plaatse aanwezige Maastrichtenaren mee zullen doen. Zij krijgen daarvoor echter niet betaald. Nu bestaat er, als wij ons niet vergissen, inde Limburgse hoofdstad gulle bereidheid genoeg om de zaak te doen slagen. Maastricht, een paar dagen op zijn Hollywoods, men voelt er echt wel wat voor dat idee. Vele gemeente-instanties hebben hun onmisbare steun toegezegd. De politie zal er zijn om er voor te zorgen dat niemand aan de filmerij op de Markt enige hinder inde weg zal leggen en de brandweer zal ter plaatse aanwezig zijn, niet alleen om eventueel optredende branden inde kiem te smoren, maar ook ota de straat nat te spuiten als dat in verband met de opnamen noodzakelijk zou blijken te zijn. En de commandant van de plaatselijke kazerne heeft de taak op zich genomen alles te regelen met de vierhonderd man van de Nat. Reserve en met de tanks uit Eindhoven, die eveneens bij het verwezenlijken van het scenario zijn ingeschakeld'. Maar het blijft niet bij die officiële behulpzaamheid alleen. De op de Markt wonende Maastrichtenaren hopen een zo goed en vooral zo echt mogelijk décor voor de film op te trekken. Winkeliers hebben spontaan beloofd dat zij hun étalages leeg zullen halen, opdat niemand, die de film straks zal zien zal denken dat Maastricht in 1944 baadde In weelde. En een groenteboer heeft zelfs aangeboden dat hij tijdens de opname, geheel in tegenstelling tot de waarheid, een bord voor zijn winkeldeur zal hangen met het opschrift: „Hede geen rooie kool”. Overigens mag u bij het vernemen van dit alles niet denken, dat het g-aat om een verfilming van de bevrüding van Maastricht. Zij dankt haar uitverkiezing alleen maar hieraan, dat zü zo’n pittoreske stad is. En dat geldt precies zo voor Delft. Met Sittard ligt het wéér anders. Daar wordt slechts gefilmd, omdat meh er een hotel heeft gevonden met zo’n geschikt balcon. Daarop zal, zoals u weet, de heer Clark Gable gaan staan, om als Nederlandse verzetsman te worden gehuldigd en toegejuicht. Het schijnt trouwens toch nog vrij moeilijk te zijn om een passende omgeving voor da diverse scenes te vinden. Toen wij dezer dagen in Maastricht waren en belangstellend informeerden naar de eventuele aanwezigheid van de regisseur, de heer Rheinhard, kregen wij ten antwoord: „Mijnheer Rheinhard? Nee, die is er niet. Die zwerft door het land. Hij is op zoek naar een boerderij”. Inmiddels echter is het uitgebreide filmgezelschap inde stad gearriveerd. Het werd vandaag op het stadhuis officieel ontvangen. En de heer Clark Gable had toen meteen gelegenheid zijn „fanmail”, die er de afgelopen dagen uit alle delen des lands was samengestroomd, te inspecteren. En Maandag beginnen dan de opnamen op de Markt, waaraan 100 Engelse en 20 Nederlandse technici te pas zullen komen. Dat wil zeggen wanneer het mooi weer is tenminste. Want de zon, zo heeft men ons verteld, is een onmisbaar attribuut bij het in elkaar steken van deze opnamen. Ten eerste omdat het een kleurenfilm zal worden en ten tweede omdat de onderhavige bevrijdingsscène bepaaldelijk door zonlicht overgoten dient te worden. Of de heer Rheinhard in dit verband ook De Bilt heeft ingeschakeld, is ons niet bekend. En Maastricht amuseert zich inmiddels best, want de hele affaire riekt tenslotte een beetje naar het Carnaval. Een confectie-magazijn heeft dat heel fijn aangevoeld. Het richtte een etalage in met talrijke wel geklede poppen, die dooreen zeer bedrijvige camera-man (compleet mèt ruiten pet) onder de lens worden genomen. Maar het veelzeggende bijschrift luidt: „Nee, voor figurant is u te goed gekleed”. Talrijke Limburgers hadden er wel oren naar ineen film te mogen spelen. Ze trokken hun beste pakje aan, om voor figurant te gaan solliciteren, zulks ondanks het feit, dat de filmheren om „gekke” uitmonsteringen hadden gevraagd. --- Vrouwen van Bethanië geven weer cursussen Voor jonge Katholieken van 19 tot 30 jaar met middelbare schoolopleiding geven de Vrouwen van Bethanië het komende winterseizoen, evenals in 1951 en 1952, cursussen te Amsterdam, Utrecht, Leiden en Rotterdam met het doel hen te vormen voor de ontmoeting met niet-Katholieken. De cursussen beginnen half October en duren tot half April. In Amsterdam en Utrecht staan zij onder leiding van dr. P. Schoonenberg S.J; te Leiden onder leiding van J. de Rooy S.J. en te Rotterdam van dr. G. Mulders S.J. De bedoeling der Vrouwen van Bethanië met cursussen is de deelnemers een veelzijdige vorhaing te geven, die gericht is op het volwaardig christelijk getuigenis in eigen milieu en beroep. De lessen over de geloofsleer worden helder en bondig gegeven aan de hand van de artikelen der Apostolische Geloofsbelijdenis. Veel aandacht wordt besteed aan het geven van een1 beter inzicht inde gedachtenwereld der niet-Katholieken. Inde vorm van extra lessen tracht de leiding bovendien een rijke afwisseling te brengen en de actualiteit te verhogen. Voor inlichtingen kunnen geïnteresseerden zich wenden tot: Amsterdam, Reinildahuis, Marnixstraat 285, telef. 30285; Rotterdam, ten huize van Claes de Vrieselaan 141, telef. 37465; Utrecht, De Beiaard, Rijnkade 5, telef. 20792; Leiden, Verbum Dei, Plantage 16, telef. 21988. --- Ir. Manusama naar Zwitserland vertrokken Ir. Manusama, die zich vertegenwoordiger noemt van de Zuid-Molukken en onlangs van Nieuw-Guinea naar Nederland werd overgebracht, is Donderdagavond uit Rotterdam voor ongeveer een week naar Caux (Zwitserland) vertrokken. Hij zou zich daar op de hoogte willen stellen van de doelstellingen der voorstanders van morele herbewapening. Tegen deze reis zou geen bezwaar gemaakt zijn. --- Liturgische weekkalender ZONDAG 27 September: 18cte Zondag na Pinksteren; Mis van de dag; 2 H.H. Cosmas en Damianus; 3 a cunctis; Credo; prefatie van de H. Drieëenheid; – groen. MAANDAG: H. Wenceslaus, martelaar; 2 a cunctis; 3 naar keuze; – rood. DINSDAG: Kerkwijdingsfeest van aartsengel Michael; Credo; – wit. WOENSDAG: H. Hieronymus, belijder en kerkleraar; Credo; – wit. DONDERDAG: H. Remigius, belijder; 2 a cunctis; 3 naar keuze; – wit. Haarlem: H. Bavo, belijder; Credo; – wit. VRIJDAG: H.H. Engelbewaarders; eigen mis; Credo; – wit. Haarlem: 2 Oct. H. ZATERDAG: H. Theresia van het Kind Jezus; maagd; – wit. Haarlem: 2 Oct. H. Bavo en Credo. _ , ZONDAG 4 October: 19de Zondag na Pinksteren; mis van de dag; 2 H. Franciscus van Assisië; Credo; prefatie van de H. Drieëenheid; – groen. Haarlem. 3 Oct. H. Bavo. Ofwel: H. Rozenkransfeest; 2de gebed van de 18de Zondag na Pinksteren; 3 H. Franciscus van Assisië; Credo; prefatie van Maria; laatste Evangelie van de 19de Zondag na Pinksteren; – wit. --- Victor May, de 35-jarige Russische oud-militaire arts, die vorig jaar naar het VictorMay,de35-jarigeRussischeoud-militairearts,d'ievorigjaarnaarhet Westen vluchtte, heeft de band met zijn vaderland nog niet verbroken. Integendeel. Dezer dagen trad hij in het huwelijk met Maria Litwinoff, de 23-jarige dochter vaneen Wit-Rus. De plechtigheid werd voltrokken 'in de' Orthodoxe kerk van München. --- Anders dan de anderen (Van onze medische medewerker) Als inde vroege zomer de grasjes gaan bloeien, verschijnen de eerste patiënten met hooikoorts op het spreekuur. Ze gaan weer naar huis met de wetenschap, dat zij allergisch, anders dan de anderen reageren op het stuifmeel van al die bloeiende grasjes. Als de eerste aardbeien geveild zijn, komen de kinderen en trouwens ook de volwassenen, die een allergie vertonen ten opzichte van aardbeien, die er met andere woorden overgevoelig voor zijn, de wachtkamers vullen. Als de pruimen rijp zijn, komen de jonge moeders, die pruimen gegeten hebben en die hun baby zelf voeden, verschrikt, hoopjes ellende laten zien, die onder het uitslag zitten; babies, die allergisch reageren op stoffen uit pruimen, die inde moedermelk waren overgegaan. En zo voort. Men kan allergisch reageren op fruit, huisstof, geneesmiddelen, verf, rubber van jarretelle-elastiek, insectenbeten en bacteriën. Wat is dan toch die allergie? Letterlijk vertaald niets anders, dan „anders reageren”. In 1906 heeft V. Pirquet het eerst over allergie gesproken. Het mechanisme van dat anders reageren is misschien het beste te begrijpen uit de volgende beroemd geworden proef van Smith. Spuit men bij een Cavia, dat is een Guinees Biggetje, heel kleine hoeveelheden vreemd eiwit in, dan wordt het beestje daar in het geheel niet ziek van. Wacht men daarna een dag of veertien en spuit men dan opnieuw, nu voor de tweede maal een kleine hoeveelheid van dat vreemd eiwit in, dan gaat het dier onder zware ziekteverschijnselen ten gronde. Men kan zich nu voorstellen, dat er na de eerste injectie antistoffen tegen dat vreemde eiwit gevormd zijn, met andere woorden gezegd, dat het beestje gesensibiliseerd, gevoelig gemaakt is voor dat vreemd eiwit. Opnieuw inspuiten van diezelfde stof wekt dan shocksymptomen op. Het mechanisme van de allergie bij de mens is precies hetzelfde als bij onze cavia. Ook bij de mens doet een gevoeligmaking, een sensibilisering, een allergisering voorafgaan. Het eerste contact met de stof, die de allergie veroorzaakt, met ’t „allergeen” dus, kan heel onopvallend verlopen, omdat dikwijls reeds heel kleine hoeveelheden vaneen allergeen voldoende zijn om iemand overgevoelig te maken. Omgekeerd zijn er ook maar heel kleine hoeveelheden vaneen stof nodig, om bij iemand, die er overgevoelig voor is, allergische verschijnselen op te wakken. Werkelijk alle mogelijke stoffen kunnen als allergeen optreden. Het zou onbegonnen werk zijn om ze alle te willen opnoemen. Men kan echter een soort groepsindeling maken in: Stoffen waar we allergisch op kunnen reageren en die we inademen, zoals stuifmeel van granen en grasjes, stof kortom inde ruimste zin. Stoffen, die wij met het voedsel binnen krijgen, zoals eieren, vis, aardbeien en tomaten. Hier horen natuurlijk ook allerlei drankjes en poeders bij, waar bijvoorbeeld broom, jodium of sulfapraeparaten inzitten. Verder een groep allergenen, gevormd door stoffen waar wij alleen maar mee in aanraking komen: bont, haren, wol en zijde, maar ook lippenstift, rouge en andere cosmetica. Tenslotte een geroep, die bij injecties in ons lichaam komen, zoals bijvoorbeeld penicilline, maar ook de producten, die muggen en bijen in onze huid deponeren als ze ons steken. Ook bacteriën of althans hun uitscheidingsproducten kunnen in het lichaam ziekelijke reactiepatronen opwekken, die wij gewoon zijn te beschouwen als zelfstandige ziekten. Neem bijvoorbeeld rheuma, als allergische reactie op een keelontsteking of een stel rotte kiezen. Ook bepaalde hart- en nierziekten hebben wij als dergelijke uitingen vaneen allergie leren zien. Keren wij thans in gedachten weer terug naar het Guinese Biggetje uit de proef van Smith. Dit beestje liet, na de tweede injectie met vreemd eiwit, het allergeen, onder zware shockverschijnselen het leven voor de wetenschap. Het kan ons niet verwonderen, dat het vermoeden rees, dat men wellicht bij alle allergische reacties eenzelfde stof, die dan op een of andere manier daarbij ontstaat, voor al die verschijnselen verantwoordelijk kon stellen. En inderdaad vond men spoedig ’n stof met histamineachtige eigenschappen, die de shocktoestand bij de cavia veroorzaakte en die ook de andere allergische verschijnselen kon doen ontstaan. Voorwaar een zeer belangrijk gegeven voor de therapie. De behandeling van allergische aandoeningen heeft lange tijd slechts kunnen bestaan uit het wegnemen van het veroorzakende allergeen, wat niet altijd eenvoudig is. Geen aardbeien meer eten, dat gaat nog, maar stuifmeel stuift, graag of niet. Daarom heeft men die patiënten ongevoelig trachten te maken voor stuifmeel, door ze te behandelen met stijgende doses van ’t veroorzakende allergeen. Toegepast bij hooikoortslijders werpt deze methode zeer gunstige resultaten af. De ontdekking der antihistaminica luidde een nieuw tijdperk in de antiallergische therapie in. Zoals de naam al doet vermoeden, zijn antihistaminica, stoffen, die het histamine, dat immers verantwoordelijk is voor alle narigheid, onwerkzaam maken, en wel op een zeer eigenaardige manier. Het histaminemolecuul grijpt de cel op een bepaalde plaats aan en kan dat ook alleen daar doen. Het antihistamine nu bezet die plaats. Voor het histamine is er dan geen plaatsmeer en dat betekent, dat ’t zijn werking niet meer kan uitoefenen. De door histamine veroorzaakte symptomen van allergische aandoeningen worden dan ook buitengewoon snel opgeheven en daaraan ontleent het antihistamine zijn belangrijke plaats inde huidige anti-allergische therapie. Va nS. „Allergie” is een vorm van anders reageren dan normaal. Voor hooikoorts e.d. is een betere geneeswijze gevonden --- SEIZOEN DER DICHTERS weer aangebroken Atmosfeer van het grijze en rijpe dichterschap Met de herfst is het seizoen der dichters weer aangebroken Niet alleen in dier voege, dat zij lieden weer de eeuwige romantici zijn, aangedaan door de weemoedige schoonheid van het stervend jaar. Ook voor ons, lezers en lezeressen, wordt het nu weer de tijd, die rijp is voor een vers. De dichters, of juister gezegd hun uitgevers, hebben van de zomer niet stil gezeten. De oogst aan bundels en bundeltjes is zó groot, dat wij hem in één weekend onmogelijk kunnen binnenhalen. Daarom zal enige Zaterdagen achtereen deze kroniek in het teken staan van de poëzie. „Regionen” van H. Keuls De vraag is, waarmee we zullen beginnen. Meteen maar met een experimenteel gedicht (alsof niet elk gedicht in wezen een proef is: het resultaat van „een vermetelheid en een genade”, zei Gerard Bruning), of met iets waarvan wij bij voorbaat weten dat het uitgewogen is: een gedicht van H. W. J. M. Keuls, wiens zeventigste verjaardag op 19 Mei van dit haast voorbije jaar onopgemerkt bleef? Keuls is een van die vergeestelijkte en toch zeer aardse mijmeraars uit „de school van 1910.” Jacques Bloem is een tijdgenoot en geestverwant van hem. Deze dichters zijn door de lange (korte?) jaren heen opvallend zichzelf gebleven. Ook in Keuls’ ouderdomsbundel moet men niet naar het geluid van de generatie 1950 zoeken! Regionen”*) heet die bundel. Regionen van .Jicht tot de verste duizelingen”; herfstig, transparant, bijna breekbaar „licht”; trefwoord dat ons in schier elk gedicht van deze bundel iets te zeggen heeft. Licht is hier namelijk het hemelse beginsel, hetwelk ons de aarde zichtbaar doet liefhebben. Het staat, voor wie goed weet te zien, om alle dingen heen en het is in alle dingen, zelfs inde nacht. Er kan op dit klassieke thema een eindeloos aantal variaties van zinnebeeldige tegenstellingen, die in elkaar opgaan, worden gespeeld. Het is een kwestie van kunnen musiceren, zoals Keuls in het titelgedicht, waarmee de bundel opent: REGIONEN Nacht is stiller dan gij wist, O verlatene der dromen; Wie dit zwijgen heeft gemist Vindt hier nimmer onderkomen. Wijl uw lichaam werd gekust, In omhelzingen besloten, Zijt gij heimlijk, onbewust Uit de hemelen verstoten. En gij ziet geen wegen meer. Alle teek’nen zijn verdwenen Slechts een uitgeput weleer Weeft zijn schemer om u henen. Wank’lend tussen lust en pijn, Zinkend en weer opgerezen, Onderworpen aan den schijn, Van ontroering niet genezen. Zoekt gij een verloren land, Waar onsterflijke beminden Spelend langs de bloesemrand Van de dood elkander vinden. Nacht is stiller dan gij wist, Tegen ’t grenzeloze waken Hult gij u in eigen mist, En ik kan u niet genaken; Want het licht is mijn gebied Tot de verste duizelingen, En mijn hart verdraagt het niet In het duister door te dringen. Eenmaal was ik u nabij Alle hartsgeheimen wetend, Thans doolt gij beneden mij Hulploos aan de stof geketend. En ik kan niet als voorheen Met mijn lippen u bevrijden, Want ik ben niet die ik scheen, Toen ik liefde en dorst moest lijden. Dag en nacht zijn één van wil, O verlatene der dromen: Waar ik adem wordt het stil En kunt gij niet komen. Het was niet alleen omdat de korte regels van „Regionen” zo ongedwongen binnen deze krantenkolom blijven, dat wij dit gedicht kozen. Het was ook, omdat bijna alles wat over dit min of meer miskende, althans te weinig gekende dichterschap te vertellen valt, er in ligt uitgesproken, in helderder woorden dan een commentator ooit op kan brengen. Wie als zeventigjarige zo’n vers schrijft, is geen dichter die jaren her stil is blijven staan. Van de andere kant: ook geen dichter die de tweespalt van zijn jeugd nu eindelijk heeft weten op te heffen. Maar dat hoeft, dat kón ook niet. Het „ik sta hier” en „gij staat daar en „nooit zullen wij elkander kennen en elkander zijn,” dit dualisme neemt geen einde. Het laat zich slechts (en dan nog schijnbaar) voor de duur van een vers, in elk vers opnieuw, overwinnen, in feite blijft men weemoedig staan in het grensgebied, tussen twee werelden, en men weet van geen kiezen: Dit is de atmosfeer van het grijze en wijze dichterschap van Keuls. Levenswijs, stervenswijs. Jacques Bloem heeft de erkenning van verlangens ontoereikendheid het motto meegegeven: de Nederlaag. Hij koos voor de eeuwig stervende aarde. Met enige geforceerdheid zou men kunnen zeggen, dat Keuls heeft gekozen voor de Overwinning, voor de onaardse regionen, waar hjj een ander is dan die hjj scheen toen hjj „liefde en dorst moest Hjden.” Belden hebben zij zich met hun keuze verzoend, d.w.z. in laatste heeft hun keuze nooit i»cts met vrijwillig kiezen te maken gehad. Zij zijn gewoon die zij altijd waren: dich- terg van het leven een droom, een droom het leven. Het onderscheid tussen hen is niet meer dan een nuanceverschil. Aards en hemels gebied raken elkaar, en op die raaklijn, weemoedig tot in hun grond, staan zjj en hebben de Schoonheid lief. In deze trant kan men over de jonge dichters, die volgende maal aan de beurt zijn, niet spreken. Een man als Keuls (haast stond hier: een aestheet als Keuls) behoort tot de laatsten der Mohikanen, die nog inde Schoonheid als in iets ongerepts en onaantastbaars geloven. Deze raad geeft hij mee „aan een dichter”: En heb de schoonheid immer lief Als een’ge vastheid u gebleven; God heeft haar dienst u voorgeschre-Toen Hij u in zijn adem hief (ven, ledere jonge dichter zal deze raad gaarne ter harte nemen, maar zijn positie is nu eenmaal anders, en ook die „een’ge vastheid” is op drift geraakt in de maalstroom van de tijd, gelijk men wellicht zal weten en anders volgende week wel zal zien. NICO VERHOEVEN ) H. W. J. M. Keuls: Regionen, gedichten en vertalingen. Dertigste deel in de poëziereeks „De Ceder”. Uitg. J. M. Meulenhoff, Amsterdam 1953. literaire kroniek --- 80 MILLIOEN VOOR DE HUISRAADSCHADE 65.000 getroffen gezinnen worden geholpen Het Nationaal Rampenfonds heeft tot nu toe in totaal 123 millioen gulden ontvangen. Daarvan zal ongeveer 80 millioen nodig zijn voor de huisraadschade. De eerste hulp door het fonds verstrekt heeft ongeveer 10 millioen bedragen. Voor pensioenen aan weduwen, wezen enz. wordt een bedrag uitgetrokken van 13 millioen. Ongeveer 15 millioen wordt voor vergoeding van immateriële schade gereserveerd, terwijl voorts nog 5 millioen zal worden besteed voor schade, door kerken, verpleeginrichtingen, enz. geleden. Het Roode Kruis heeft van zijn zusterorganisaties in het buitenland 65 millioen ontvangen. Van andere zijde is uit het buitenland 24 millioen overgemaakt. Met de uitkering van de vergoeding voor immateriële schade door de kerken geleden, is reeds begonnen. Gerekend wordt naar de derving van collecten en andere schade, welke de kerken hebben geleden. Aldus blijkt uit het vijfde verslag van de commissie voor de watersnood. Hierin zijn o.m. de mededelingen opgenomen die zij heeft verkregen van het bestuur van het Nationaal Rampenfonds. Het Rampenfonds heeft tot nu toe ongeveer 65.000 gevallen van huisraadschade. De indruk, welke het bestuur van zijn bezoeken en van de besprekingen met de burgemeesters van de getroffen gemeenten heeft, is, dat ten aanzien van het huisraad de meesten der getroffenen, met name zij, die een bescheiden inboedel bezaten, er reeds aanstonds beter uitkomen dan zij voor de ramp waren, terwijl ook zij, die in het bezit waren vaneen kostbare inboedel, in staat zullen zijn hun woonmilleu te herstellen. Er zullen waarschijnlijk in totaal niet meer dan 5.000 gevallen van immateriële schade zijn. Men meent dat 15 millioen hiervoor voldoende zal zijn. --- Advertentie Advertentie Sanapirin aaa op wekkend-pijn ver drijvend --- President Peron verleent amnestie Radicale leider op vrije voeten De Argentijnse regering zal een wetsontwerp bü het Congres indienen, dat voorziet ineen amnestie voor alle politieke gevangenen. Dit is door president Peron aan een groep conservatieve leiders meegedeeld. In antwoord op de vraag, of de amnestie ook zou gelden voor gewezen Argentijnse legerofficieren, die gearresteerd zijn in verband met samenzweringen tegen de staat, zeide president Peron: „Dit onderwerp is nog in studie.” Later is officieel door de Argentijnse radio-omroep medegedeeld dat zés vooraanstaande Argentijnse oppositieleiders op vrije voeten zijn gesteld. Onder hen bevinden zich de radicale leider Candiotti, voormalig Argentijns ambassadeur te Belgrado, en de socialist Viamonte. --- Gestolen Goed door A. Budlngton Kelland | 39 Als je wilt, kunnen we ons voorgoed in Engeland, of België, of Frankrijk vestigen.” „Ik denk alleen aan mijn toekomst, onze toekomst. Een man met mijn ervaring heeft goede kansen in het buitenland.” „En het is veiliger,” zei ze. Ze kon zich voorstellen dat hij met zijn aanzoek een bepaald doel op het oog had. Misschien wilde hij haar trouwen, mee het land uitnemen, zodat zij niet gevaarlijk kon worden. Zoiets zou haar niet verbazen. „Wil je de plaat poetsen?” vroeg zij. „Van veiligheid is geen sprake,” zei hij kalm. „Ik geef toe dat de situati» op het ogenblik verre van helder en aangenaam is. Maar ik sta boven alle verdenking. Ik vraag mij alleen af, of het ogenblik niet is aangebroken om mijn eigen weg te zoeken. De mogelijkheden bij „Prothere” zijn niet onbeperkt, Sherry. Op een gegeven ogenblik moet men zich tevreden stellen met wat men bereikt heeft, of men moet voor zichzelf beginnen.” Dat was logisch, vond Sherry. Alleen geloofde zij het van hem niet. „Het zou net zijn alsof je wegliep,” zei ze. Hij haalde zijn schouders op. „En wat dan nog? Nee, als ik in Europa mocht besluiten dat het beter is niet terug te keren, dan kan ik telegrafisch ontslag nemen. Dat gaat niemand iets aan, behalve jou en mij.” „En als je je ontslag nam en je had geen andere betrekking?” vroqfe Sherry. „Wat dan? Waar blijven dan al mijn mooie dingen? Zonder geld doe je niet veel.” „Ik heb op alles gerekend,” zei hij. „Ik heb voor de toekomst gezorgd en mijn spaargeld goed belegd. En ik kan er te allen tijde over beschikken.” „Maar hoe kan dat dan?” vroeg zij. Hij glimlachte ijdel. „Als ik iets doe, dan doe ik het goed,” zei hij. „En daarom heb ik mijn geld in reischèques omgezet.” „O!” riep zei uit. „Wat akelig slim. Voor als je moet vluchten.” Ze trok een bedenkelijk gezicht. „Maar niet genoeg,” zei ze. „Vaneen inkoperssalaris kun je niet genoeg overleggen om in Europa te gaan passagieren, en bovendien nog een eigen zaak op te zetten.” Hij keek haar met een koude blik aan. „Ik verzeker je dat ik over voldoende middelen beschik,” zei hij. Zijn woorden wierpen een vraag op, waarop zij het antwoord moest vinden voor zij hem tot zwijgen bracht. Hij had geen geld op de bank gezet. Een ] bankrekening waste controleren. Hij had geen effecten gekocht, want effecten moesten via een officiële beurs verhandeld worden. Hij had zich reis- : chèques verschaft, en bij Sherry’s we- ; ten bestond er geen enkele manier om zulke aankopen te achterhalen. Bovendien boden reischèques het voordeel dat ze overal ter wereld en te allen : tijde verzilverd konden worden. Dit ; wees dus op een bepaalde voorzorg van ■ Portmans zijde. Zij wist ook ongeveer wat een inkoper bij „Prothero” ver- i diende. Al had hij iedere cent van zijn salaris qpzjj gelegd, dan kon het gespaarde nog geen kapitale som vertegenwoordigen. Als hij waarheid gesproken had, dan moest hem dus uit andere bronnen geld toegevloeid zijn. En zijn beleggingsmethóde deed vermoeden dat hij zijn extra inkomsten niet aan de openbaarheid wenste prijs te geven. „Sherry," zei hij, „er is tussen ons al te veel over zaken en financiële kwesties gesproken, en nog geen woord over liefde.” Zijn ogen gloeiden. Sherry voelde zich niet op haar gemak, want ’t scheen Portman menens te zijn, al was zijn liefde dan ook iets anders dan Sherry onder dat woord verstond. Zijn zelfbeheersing faalde, en hij was ten prooi aan een heftige emotie. „Ik kan zonder jou niet leven, Sherry.” Nu mocht zij hem niet laten uitspreken. Sherry schepte geen behagen in wreedheid, maar dit zonderlinge, melodramatische aanzoek stuitte haar tegen de borst. Ze diende hem eens en vooral duidelijk te maken dat hij niet de minste kans had. Doch voor zij de geschikte woorden kon vinden, sprak hij opnieuw. „Ga met mij mee weg, Sherry,” zei hij. „Je moet. Het is nodig.” Dus dat was het. Hij had het niet voor zich kunnen houden. „Mijnheer Portman,” zei Sherry op nadrukkelijke toon, „ik ga niet met u naar Europa. Ik trouw niet met u.” Hij staarde haar ontzet aan. „Zeg dat niet. Het kan niet waar zijn”. „Het is zó waar”, verklaarde zij ernstig, „dat ik nog niet met u zou trouwen als wijde twee enige mensen op aarde waren”. „Nee”, zei hij. Uit zijn toon spraken meer verbluftheid en gekwetste ijdelheid dan werkelijke smart. „Nee!” En toen beging zij een fout. Misschien was het geen ernstige fout geweest als alleen Portman het gehoord had. Maar er waren andere oren die meeluisterden. „Ik zal nooit iemands vlucht delen", zei ze. Portman kwam bruusk overeind en staarde haar aan. Zijn blik was zo onheilspellend dat zij er van schrok. Toen werd er op de openstaande deur geklopt. „Ik stoor toch niet?” sprak een zalvende stem achter Sherry. Zij keerde zich snel om en zag een magere man met een vossegezicht inde deuropening staan. „Ik heb enkele zaken met mijnheer Portman te bespreken”, zei hij. „Jullie schenen een privé-gesprek te voeren. Over reisjes naar Europa”. Bij het woord „Europa” vestigden zijn gluuroogjes zich op Portman. „Daarom ben ik maar zo vrij geweest tussenbeiden te komen”. „Zeker”, zei Portman haastig. „Mijnheer Mixis, geloof ik?” „Dezelfde als gisteren en eergisteren”, zei Mixis. „Hebt u een paar minuten voor me?” „Natuurlijk, natuurlijk”, zei Portman. „Juffrouw Madigan, u excuseert mij wel?” „O, met plezier”, zei Sherry. Zij stond op en liep met afgewende blik langs mijnheer Mixis heen. Maar ze voelde zijn blik zich tussen haar schouderbladen boren. Mijnheer Mixis zei op scherpe toon iets tegen mijnheer Portman, en deed de deur met een klap dicht. Sherry liep naar de lift. „Juffrouw Madigan”, zei ze bij zichzelf, „je hebt me daar een ongelegen ogenblik uitgezocht om je mondje open te doen”. (Wordt vervolgd). --- „Swift" nog sneller dan Hawker- Hunter? Neville Duke’s record bedreigd De Britse piloot Mike Lithgow heeft met een „Supermarine Swift” straaljager een nieuw wereldrecord gevestigd dooreen snelheid van 1.183 kilometer per uur te bereiken, aldus waarnemers 'van de Britse „Royal Aero Club”. Het record werd verbeterd boven de woestijn nabij Castel Idris in Libye. Pas kort geleden had de Britse piloot Neville Duke met een „Hawker-Hunter” boven Engeland het record op 1.171 kilometer per uur gebracht. De directie van Vickers Armstrong, de fabriek waar de „Supermarine Swift” is gebouwd, heeft meegedeeld, dat zij geen aanspraak op het wereldrecord zal maken, voordat de resultaten van nieuwe pogingen, die vandaag worden gedaan, bekend zijn. Volgens de internationale bepalingen moet een verzoek om erkenning vaneen record binnen 43 uur worden ingediend. --- N.-Koreaanse delegatie uit Moskou vertrokken De Noord-Koreaanse delegatie onder leiding van premier Kim II Soeng is gisteren uit Moskou naar haar land teruggekeerd. De delegatie, die 10 September B te Moskou aankwam, heeft met de Russische regering besprekingen gevoerd over „versterking van de vriendschap-1 pelijke betrekkingen en kwesties betref' fende de vreedzame opbouw van Ko• rea.” De Russen hebben bekendgemaakt dat zij Noord-Korea een milliard roebel en technische hulp bij de wederopbouw zullen verstrekken. --- Ontheffing verplicht vee-onderzoek op t.b.c. Indien er religieuze bezwaren bestaan Blijkens een beschikking van de minister van Landbouw, Visserij en Voedselvoorziening kan in bepaalde gevallen aan veehouders ontheffing worden verleend van de verplichting tot aansluiting bij de provinciale gezondheidsdienst voor dieren, als daartegen zeer beslist religieuze bezwaren bestaan. Voorwaarde is dan echter, dat het vee niet langer dan zestien maanden geleden met t.b.c.-vrije verklaring werd aangekocht. Is deze termijn van zes* tien maanden verstreken, dan moet dit vee onderzocht of opgeruimd worden. --- Salarissen orkestleden Het dagelijks bestuur der Nederland' se Federatie van Beroepsverenigingen 1 van Kunstenaars heeft zich in’nschrij-1 ven gewend tot de Minister van O. K. ' en W,, waarin het zijn ongerustheid kenbaar maakt over het uitblijven van de salarisschaal der gesubsidieerde symphonie-orkesten. Het bestuur wijst er op dat reeds in 1952 besprekingen over zulk een herziening zijn gevoerd, 1 doch dat tot dusver door decentrale overheid geen maatregelen zijn genomen. --- Grafkapel voor het „Heilig Bruurke” van Megen Dank zij vele giften uit alle delen van het land kan thans met de bouw van een grafkapel voor het „heilig Bruurke” van Megen een aanvang worden gemaakt, zodat eerlang zijn graf voor een ieder te bereiken zal zijn, zonder daarvoor aan de kloosterpoort te hoeven aanbellen. Een wens van velen inden lande gaat hiermede in vervulling. Wie had nauwelijks drie jaar geleden kunnen denken, dat deze eenvoudige lekebroeder zulk een spontane verering ten deel zou vallen en dat de noodzaak zou ontstaan zijn stoffelijk overschot over te brengen naar een nieuw graf. Ongetwijfeld zal deze nieuwe grafkapel tot grotere bekendheid van deze vrome broeder bijdragen en mogelijk zelfs tot zijn verheerlijking door de H. Kerk. Zij, die alsnog wensen bij te dragen voor de voltooiing van de grafkapel van het „heilig Bruurke”, kunnen dit doen op gironummer 122589 ten name van P. Gardiaan, Minderbroedersklooster, Megen (N.8.), met vermelding: grafkapel. --- Gouden professiefeest (Van onze correspondent) Dinsdag zal in het Redemptoristenklooster te Wittem pater Saut zijn gouden professiefeest vieren. Pater Saut, die momenteel econoom is van het klooster te Wittem, is twaalf jaren lang provinciaal geweest van de Nederlandse provincie der paters Redemptoristen. Hierna was hij van 1939 tot 1946 rector van het klooster te Wittem. Na een plechtige Hoogmis van dankzegging wordt er Dinsdagmorgen 10 uur een receptie in het klooster te Wittem g& houden. ---