TWEEDE BLAD. Buitenland. ALGEMEEN OVERZICHT. RUSLAND. De Russische minister-president Stolypin heeft den Doema-voorzitter Chomjakoft verklaard, dat hy° by de aanstaande interpellatie over Finland een rede van groot politiek belang over de wederzijdsche betrekkingen van Rusland en Finland wil houden en eene verklaring afgeven over het standpunt der regeering ia de Finsche kwestie. De interpellatie is voor de volgende week aan de orde gesteld. Vrijdag zal de minister van Buitenlandsche Zaken Iswolski opnieuw een rede houden over het „nabyzijnde Oosten" — Balkan, ter onderscheiding van het „verre Oosten" (Oost-Azië) —, daar dezer dagen verwacht wordt het Oostenrijksche antwoord op zijn voorstel ten opzichte van Macedonië. Naar de Petersburgsche correspondent van een der Berlynsche bladen verneemt, is Rusland niet tegen het Engelsche voorstel, maar heeft evenals de overige mogendheden een reeks van wijzigingen en aanvullingen van het voorstel voorgesteld. BULGARIJE. De Bulgaarsche regeering heeft uit Konstantinopel bericht ontvangen, dat de Porte bereid is om in gunstigen zin de kwestie van den spoorweg van Koemanowa naar de Turksche grens op te lossen. De ministerraad hield zich gisteren bezig met het vaststellen van de wijze, waarop stappen zullen moeten worden gedaan om een iradé te verkrijgen. Guechoff, diplomatiek agent van Bulgarije te Konstantinopel, zal waarschijnlijk weldra bevelen te dien aanzien ontvangen. EXCKLAKO. In E n g e 1 a n d's hoofdstad is Donderdag een openbare vargadering gehouden vóór de drankwet, nu er reeds zoovele tegen geweest zyn. Minister Lloyd George was de-voornaamste spreker, en wat hy zei had geen onzekeren klank. Herhaaldelijk werd hij in de rede gevallen, door kiesrechtvrouwen maar meer nog door mannelijke uitjouwers. Deze lieden werden echter spoedig uit de zaal geworpen. Wat de minister zei kwam hierop neer: De regeering is in 't minst niet ontmoedigd en zal haar drankwet doorzetten. Peckham heeft haar niet tot andere gedachten gebracht. Integendeel. Het is nu de plicht ran de regeering om alles te wagen ten einde het land te redden van het gevaar dat zijn vrijheid van de zyde van den drankhandel bedreigt. Moet de regeering vallen, goed; zij zal opstaan om den strijd tegen de drankzucht voort te zetten. Peckham heeft bewezen, welk zedenbederf de drankhandel veroorzaakt. Engelands kracht moet Engelands dranklust uitwerpen. Er is hier een strijd tusschen de laagste lusten van een volk en zijn hoogeren aanleg. FKASK8IJK. Gisteren hebben wij in het kort al den afloop van Ceccaldi's interpellatie in de Fransche Kamer op Donderdag medegedeeld. Uit een uitvoeriger overzicht blykt het volgende: Ceccaldi merkte op, dat hy al 5 November zijn aanvrage om te interpelleeren had ingediend. Hy gaf den minister van Justitie toe, dat de wetgevende macht niet moet komen op het terrein van de rechterlijke macht; maar de wetgevende macht, zeide hy, heeft wel het recht en den plicht, toezicht te houden op de daden van de regeering, de regeering rekenschap te vragen van haar handelwijze, te vragen naar de bedoeling en de strekking van haar daden. Er gaan geruchten, die schade kunnen doen aan het parlement en aan de justitie. Volgens sommige geruchten zouden de groote heeren de parketten verhinderen, tot vervolging over te gaan. Na eenig heen en weer praten besloot de Kamer met 302 tegen 251 stemmen onmiddellijk over te gaan tot de behandeling der interpellatie. Ceccaldi begon teen met zijn leedwezen uit te spreken, dat de justitie zoo laat in beweging was gekomen tegen Rochette. Is het waar, vroeg hij, dat Rochette al een keer in hechtenis genomen was en dat hy door toedoen van senatoren en Kamerleden weer op vrye voeten is gesteld? De interpellant zette daarop allerlei gevallen uiteen, waarin het parket, ten onrechte, öf niet öf te laat tot handelen was overgegaan. Met name sprak hij over een spoorwegonderneming in het departement Aisne, in het Noorden van Frankrijk. Dat was een zwendelonderneming. Er werden prospectussen rondgestuurd met bedriegelijke voorstellingen zonder dat de justitie ook maar iets heeft gedaan om dat te verhinderen. Na het uitkomen der prospectussen zijn er twee Kamerleden bij den directeur der crimineele zaken van het departement van Justitie geweest om te waarsehuwen. Wie zijn dat geweest, riepen verscheiden stemmen uit de Kamer. Ceccaldi deelde mede, dat hy het zelf geweest was met een collega. Zy hadden den directeur den prospectus voorgelegd, en hadden hem verzocht, te bewerken, dat de uitgifte niet zou plaats hebben. Maar aan het verzoek werd geen gevolg gegeven, de inschrijving werd vierdubbel volteekend en 20 millioen frank gingen van de handen der spaarders over in de handen van financiers van slecht gehalte. Wat denkt de regeering te doen — daar kwam ten slotte de klacht van Ceccaldi op neer — om dit soort zwendel tegen te gaan. Als de regeering geen wapenen heeft om het kwaad te keeren, dan zal de Kamer haar wapenen verschaffen. Minister Briand antwoordde op de eerste vraag van Ceccaldi, dat er nooit eenig Kamerlid tusschenbeide w'as gekomen om Rochette uit den nood te helpen. Het zou onbeschaamd zyn, een verdenking te willen laten rusten op de Kamerleden. Sedert twee maanden loopt de instructie in de zaak Rochette, aangevangen op grond van klachten, die tegen Rochette waren ingediend. Rochette is niet in de gelegenheid gelaten te vluchten. De minister meende, dat het parket gedaan had wat er te doen stond. Wat de ondernemingen van Rochette betreft zeide minister Briand, dat al het geld, in deze ondernemingen gestoken, niet verloren was. Er zyn ondernemingen by, die losgewerkt uit de speculatie, levensvatbaar zullen blijven. Van de Kamer verlangde hy, dat zy zich niet verder met de zaak-Rochette zou inlaten voordat de instructie gesloten zou zijn. Hy verklaarde verder een open oor te hebben voor alle voorstellen tot verbetering der wetsbepalingen omtrent de maatschappijen in het algemeen. Ook minister Briand sprak over de spoorwegonderneming in Aisne. Hij haalde deze geschiedenis aan als voorbeeld, hoe voorzichtig men moet zyn by het vestigen van een oordeel. Immers Ceccaldi, die de handelwijze van Rochette in zake die spoorwegonderneming verdacht had gevonden, had by nader inzien zelf moeten toegeven, dat er op Rochette's gedrag in deze kwestie hoegenaamd niets aan te merken viel. Ceccaldi had ook geklaagd over lauwheid van rechters van instructie. De minister van Justitie verklaarde beslist, dat hij volstrekt niet bevoegd was, orders te geven aan rechters van instructie. De Kamer is, zooals onze lezers weten, na het antwoord van den minister van Justitie, eenvoudig tot de orde van den dag overgegaan. * * * In de Kamer werd gisteren beraadslaagd over de buitengewoone kredieten voor Marokko. De minister van Oorlog Picquart logenstrafte de geruchten, als zouden er vrouwen en kinderen zyn vermoord. De beweringen van Jaurès weerleggende, beijverde de minister zich aan te toon en, dat generaal dAmade gevoelens van menschlievendheid aan den dag had gelegd, zooals men die bij dergelijke expedities zelden aantreft. Zijn menschlievendheid strekt hem en het land tot eer (toejuichingen). De minister van Marine Thomson rechtvaardigde de ontscheping der matrozen van de „Galilée" te Casablanca om te beletten, dat de Europeanen vermoord werden. De Engelsche regeering betuigde hun hartelijken dank (leyendige toejuichingen). Ribot keurde het militaire optreden goed, maar niet de langdurige bezetting. Clemenceau betuigde met een hoofdknik zyn instemming met Pichon, die Jaurès verweet het Fransche leger voor Europa te hebben aangeklaagd. Gelukkig brengt het buitenland hulde aan het leger. Hy voegde er aan toe: Ik zou van Moelai Hafid slechts een onvoorwaardelijke onderwerping aanvaarden. Doumer, rapporteur, rechtvaardigde het optreden van Frankrijk in Marokko, dat ten doel heeft de orde te herstellen in het belang van Frankrijk en de beschaving. Het geheele wetsontwerp betreffende de kredieten voor Marokko werd daarop met groote meerderheid aangenomen. Pichon, een door Jaurès ingediende motie beantwoordende, zeide, dat de regeering aan de commissie van Buitenlandsche Zaken alle mededeelingen zal doen, maar dat zij zich verzette tegen het ontwerp der motie van Jaurès en zulks wegens de beschouwingen, die het vergezellen. De motie van Jaurès werd vervolgens verworpen met 485 tegen 82 stemmen. SPAMJE. In het Spaansche Barcelona, waar in de laatste maanden de bommen telkens op straat gevonden worden, heeft men eindelyk eens een anarchisten-proces. Donderdag is de behandeling voor de gezworenen begonnen. De voornaamste beklaagde is Juan Ruil. Deze heeft in 1904 al eens terecht gestaan, verdacht van poging tot een bomaanslag, maar het bewijs kon toen niet geleverd worden. Kort nadat hij was vrijgesproken, meldde hy zich aan by de gemeentelijke overheid om te dingen naar een gemeentelijke betrekking. Hij bood aan, de politie behulpzaam te zyn tot het voorkomen van bomaanslagen. Het aanbod werd aangenomen. Wezenlijke diensten heeft Ruil echter niet aan de politie bewezen, en na eenigen tyd wilde het gemeentebestuur niet meer van hem weten. Ruil en zyn kameraad Roiag waren wel brutaal in hun eischen. Den gouverneur van Barcelona waarschuwden zy op een goeden dag, dat er bommen zouden springen, als de gouverneur niet op'hun diensten gesteld mocht zijn. De gouverneur wilde zich niet laten afzetten ; eenige bomontploffingen volgden inderdaad. Ruil bood even later zyn diensten aan aan den directeur van een bank. De directeur nam de diensten aan. De bommenweerder werd echter steeds begeeriger en verlangde, dat de directeur hem 100 douro's zou geven, ruim f250. De directeur gaf maar de helft van de gevraagde som. Vyf dagen later ontploften er twee bommen, die groote verwoesting aanrichtten. Toen de directeur Ruil verwijtend «aansprak over die ontploffingen, antwoordde hy, dat de ramp voorkomen zou zyn, wanneer de volle 100 douro's uitgekeerd waren. In den loop van 1907 kreeg de gouverneur van Barcelona de overtuiging, dat Ruil een oplichter was en dat hij zelfbij de bomaanslagen was betrokken. Ruil en de familie Ruil werden in hechtenis genomen. Hij wordt nu beschuldigd van eenige bomaanslagen en van oplichting. Met Ruil staan terecht als medeplichtigen of begunstigers nog een aantal personen. Het O. M. eischte voor Ruil de doodstraf, voor de andere anarchisten vrijheidsstraffen afwisselend van 18 tot 3 jaren. * ^ * * In de Spaansche Kamer stelde gisteren Villaunova de vraag of de berichten, dat Spanje zich meester gaat maken van gedeelten van het Marokkaansche gebied, waarheid bevatten. De minister-president antwoordde hierop, dat die berichten volkomen onjuist zijn. --- FEUILLETON. LORE. Roman van LUDWIG ROHMANN. 2 „Die arme papa," zeide Hilda zacht. Toen ontstond er een pauze. Lore trommelde tegen de ruiten en Hilda zweeg, om niet te verraden hoe wee het haar te moede was. „Maar nu moeten wij naar beneden gaan," zeide zy eindelijk op moeden toon. „Herman komt soupeeren. En misschien Reinhold ook." „Reinhold!" Lore draaide zich haastig om en lachte even. „J.u, die is nu ook tehuis, de dokter !" Hilda zag haar zuster met verbazing aan. „Wat zegt gij dat op een byzonderen toon ! Wat hebt gij tegen Reinhold ?" „Niets, poesje, wat zou ik tegen hem hebben? Hy amuseert my alleen, dat hij zoo nauwgezet tehuis blijft en zich in de schaduw van het ouderlijk huis behagelijk gevoelt. Wanneer men het dokteren hier in ons heerlyk Herrnsheim kon leeren, dan geloof ik, dat de sterke, trotsche Reinhold nooit buiten den tooverkring van onze wallen gekomen zou zyn; maar, daar hij nu eenmaal gaan moest, om iets te worden, zoo komt hij althans dadelijk weer hier, nu hy meent iets geworden te zijn. Komt weer terug en begraaft zich in al die kleinheid en benauwdheid en brengt ook direct zijn levensideaal kant en klaar mede: recepten schryven voor neven en nichten en dik en rond en in Godsnaam ook stompzinnig worden !" Zy rekte met een verlangend gebaar de armen hoog in de lucht en hare oogen staarden naar den laatsten streep van bleekrood licht ginds in het westen. „Goede God, poesje, als ik een man ware, honderd paarden zouden my niet naar Herrnsheim hebben teruggebracht. En Reinhold, de sterke Reinhold, komt vrijwillig!" Zij lachte weder en die lach klonk als een gedempte verlangenskreet. „Ik geloof," zeide Hilda treurig en weder had zij moeite hare tranen te bedwingen, dat gij nooit verlangen naar ons hebt gehad." „Kleine!" Lore omvatte hare zuster hartstochtelijk en drukte haar aan zich. „Hoe kunt gij dat zeggen. Ik heb toch niemand op de wereld dan jou en hoe heb ik in myne eenzame uren ook naar jou verlangd. Naar uw weeke, zoete kinderlijkheid en uwe aanhankelijke liefde! Maar wanneer ik my verheug je eindelyk terug te hebben, zoo behoef ik toch ook niet om al het andere te jubelen, wat in de geboorteplaats anders nog op my wacht." „En vader ?" vroeg Hilda. Lore liet haar zuster los en ging weer naar het raam. „Vader," zeide zij langzaam. „Ik weet, wat ik hem verschuldigd ben, en hy zal zeker nooit over mij te klagen hebben ; werkelijke liefde echter heeft hy zelf nooit van ons verwacht, en het doet mezelve het meeste leed, dat ik hem ook niet werkelijk kan liefhebben. Ik heb dikwijls over zyn aard nagedacht en ik geloof gaarne, dat hy ons ook liefheeft, maar zyn liefde is steeds wezenloos geweest, hij heeft altijd in zyn eigen wereld geleefd en nooit begrepen, dat hij werkdadig in ons leven ingrijpen, dat hy ons vormen en opvoeden moest. En, indien hij het begrepen had, hij zou er geen tyd voor gevonden hebben dat alles ook te doen. Wy waren er en hij was tevreden over ons bestaan; maar wij waren en zyn geen deel van hem, er blijft altijd iets toevalligs in onze verhouding tot elkaar, en zeer zeker kon hij ons duizendmaal eerder missen dan zyne boeken. En zoo is het helaas waar, dat ik hem slechts in den bijbelschen zin eeren en niet ook in het diepst van myn hart liefhebben kan. Ik ben meer dan zes jaar ouder dan gjj, en mij heeft onze onvergetelijke moeder nog veel van haar groote ziel kunnen geven ; ben ik heden wat ik zou willen zijn : een geheel mensch, en sta ik sterk in het'leven, dan dank ik dat haar alleen. Gij, poesje, zijt voor dezen moederzegen te laat gekomen, en voor jou vooral ging moeder te vroeg heen. Gij zijt uit jezelf geworden wat gij thans zijt en ik hoop met alle kracht mijner liefde, dat Herman sterk genoeg is, jou tot steun te zijn." Zij zuchtte en zeide daarop: „maar als wij nu niet willen, dat uwe gasten ods hier opzoeken, dan moeten wy naar beneden gaan." In de huiskamer brandde de lamp, en Herman ging reeds in afwachting op en neer, toen de zusters binnentraden. Een slanke man met een smal, fijn gezicht en verstandige oogen. Om den zachten mond lag een vriendelijke trek, die den schyn had van een gestadig lachje, maar dit was niet bestudeerd, het was de afschijn van een groote verheuging des geestes, en in de oogen was iets van een naïeve verbazing daarover, dat hij, Herman Beyschlag, nu werkelijk reeds een man en nog wel een man was, die een ambt had. Hij liep op de meisjes toe en gaf Hilda, die zich een weinig verzette, een hartelijken zoen. Toen stak hij Lore de hand toe en nu eerst zag hij haar nieuwsgierig aan. Daarbij werd hij vuurrood. Heereje, dat was toch niet die Lore, die hij gekend had, voordat hij naar de universiteit ging — die vrouw met de heldere, doordringende oogen! Hij zette zulk een beduusd gezicht, dat Lore hartelijk begon te lachen. „Maar Herman ! Gij hebt niet eens een groet voor mij ?" „Wees gegroet," zeide hij en toen lachte ook hij. „Neen, Lore, ik had je zeker niet herkend, als wij elkaar ergens ontmoet hadden. Hoe lang is het eigenlijk geleden, dat wij elkaar gezien hebben?" „Nu zoo wat acht jaar, zou ik denken." „Ja, ja, acht jaar. En nu blijft gij altijd hier, niet ?" „Nu blijf ik hier," zeide zij kortaf. Toen zag zjj in het rond. „Maar waar blijft vader toch ?" Hilda was begonnen de tafel te dekken. „Ik moet hem altijd eerst halen, als hier alles gereed is. Hij ziet de voorbereidende maatregelen niet gaarne en heeft ook zoo weinig tijd ...." „Haal hem dan dadelijk — voor de tafel zal ik wel zorgen." Hilda ging stil naar de studeerkamer. „Gij hebt uw staatsexamen gedaan, naar ik hoor. Ik feliciteer u wel." „Dank u 1" Zijn gezicht straalde. „De eenige een, die eruit kwam, heb ik gekregen." „Lore zag met een blik van verrassing op. „Werkelijk ? Dat verheugt mij." „Eigenlijk heeft het mezelf verrast. Ik heb namelijk bijna in het geheel niet geblokt, en de geheele historie verschafte mij in elk geval geen overgroot genoegen. Eerlijk gezegd — de geheele philologie is mij totaal onverschillig, trouwens alle methodische arbeid, het schoolmatige, weet ge." Nu was Lore werkelijk overbluft. „Maar waarom zijt gij dan philoloog geworden ?" „Wel, in het begin trok de studie mij aan en dan was het ook om de beurs ; een vrij beroep kon ik toch niet kiezen, omdat wij geen vermogen hebben. Een arm jurist, een arme dokter — dat is toch eigenlijk onmogelijk. De tegenzin is echter ook in de latere jaren gekomen. Men is toch zeer onpraktisch, wanneer men van de universiteit komt, en het leven moet ons allen nog eens ernstig in school nemen. Dan zal menigeen inzien, dat zijn studie een vergissing was en dat zijn talenten naar een geheel andere richting neigen. Lore zette ijverig het gesprek voort. „Daar zit veel waarheid in. Maar Reinhold is toch dokter geworden ?" „Reinhold! Dat is werkelijk iets anders. In de eerste plaats is hij geneesheer met hart en ziel, een, die veel warme naastenliefde in het hart draagt en vooral helpen wil, helpen, dat de pijn gering wordt en de dood het niet al te gemakkelijk heeft. En dan het andere; hij is een man, die desnoods de ellebogen gebruiken kan." Lore lachte spottend. „Maar waarom heeft hij dan de kracht van zijne ellebogen niet daarbuiten, in de wereld geprobeerd ? Wat wil hij hier in dit nest, waar hij toch slechts een ambachtsman in zijn kunst kan zijn. Den „medizinalrat" werpt hy toch niet uit het zadel, al had die nog minder verstand dan nu reeds het geval is ; men moet zich eenvoudig door hem laten behandelen, wanneer men niet voedsel wil geven aan den argwaan, dat men achteruit gegaan is en den duren heer niet betalen kan ; en de werkelijk interessante gevallen behandelen de militaire dokters." „Reinhold is busdokter; armenarts, als ge wilt. En hij heeft zooveel te doen, dat de behoefte aan een dokter bepaald te zijnen gunste beslist is." „Armendokter," herhaalde Lore. Maar toen verscheen weer die spottende trek om den mond. „Vooreerst natuurlijk, totdat de „medizinalrat" dood is." „Dat weet ik niet," zeide Herman. „In elk geval gaat hij in zijn beroep op en schande is het per slot van rekening toch ook niet, wanneer hij daarnevens ook op patiënten hoopt, die werkelijk betalen kunnen." Professor Steingrüber trad binnen en Lore ging hem een paar pas tegemoet. „Ei, ei," zeide hy schertsend, „mijn geleerd dochtertje ontwikkelt huishoudedelijke talenten ?" Toen wendde hij zich tot Herman, dien hij hartelijk de hand drukte. „Goeden avond, beste jongen! Hebt gij Reinhold niet medegebracht?" „Die was nog in de praktijk, toen ik heenging, maar hij zal wel spoedig na komen." Hilda en de oude dienstmeid droegen op en Steingraber nam plaats. „Medunkt, dat wij inaar niet op hem moeten wachten. Hij gebruikt toch slechts een hapje, als hij komt en dat blijft er wel voor hem over." (Wordt vervolgd.) --- UIT VERSCHILLENDE LANDEN. De Idnitsche Rijkskanselier vorst voa Bülow komt morgen te Weenen en zal, volgens de Tribuna, over 14 dagen te Venetië een samenkomst mee den Italiaanscben minister van Buitenlandsche zaken Tittoni hebben. Wat zou de Triple Alliantie in het schild voeren'? Missehien staat een en ander in verband met de Balkan-kwestie. Ter eere van den gast geeft de OostenrijkHongaarsche minister van Buitenlandsche Zaken von Aehrenthal morgen een diner in het gebouw van Buitenlandsche Zaken, waaraan de gemeenschappelijke Oostenrijk-Hongaarsche ministers en de beide minister-presidenten vryheer von Beek en dr. Wekerle deelnemen. Maandag wordt vorst Bülow door Keizer Frans Jozef in audiëntie ontvangen, daarna keert hij naar Berlijn terug. De begrafenis van den hertog van Devonshire zal heden plaats hebben. De hertogin is op Chatsworth aangekomen vergezeld van den nieuwen hertog en diens ecJWgenoote. Lord Roseberv als Chanceller van de Universiteit * te Londen opende de nieuwe biblioteek van die instelling met een rede die geheel aan hare belangen was gewijd. Het hof van cassatie te Belgrado verwierp het vonnis van de rechtbank in eerste instantie, dat den minister van Binnenlandsche Zaken Nastas Petrowitch beschuldigde van moord op de gebroeders Novakowitch en sloot zich aan bij het oordeel van 't comité uit het hof van cassatie, dat den vroegeren stadsprefect van Belgrado, Cerowitch en den coinmisaais van politie, Voekasowitch ter verantwoording wil roepen wegens den moord op de beide officieren. Men verwacht nu binnenkort de atrestatie der beide schuldigen. Daar Cerowitch nog steeds persona grata aan 't hof is, wekt deze keer van zaken nogal sensatie. In den nacht van Donderdag op Vrijdag is de circa 15.000 inwoners tellende stad Chipala in den staat Guerrero (Zuid-Mexico door t een aardbeving geheel verwoest. Nadat tengevolge van de aardschokken de huizen ingestort waren, ontstond in de puinhoopen brand, en nu staat de geheele stad in vlammen- Van de bevolking zoekt ieder die in leven gebleven is, in wanhoop zijn heil in de vlucht. Totnutoe is het onmogelijk het aantal omgekomenen slechts bij benadering vast te stellen. Te Derma, Tripolis, werd de leider van het aldaar gestationneerde Katholieke zendelingsgenootschap, pater Justiuus, vermoord. Zijn lijk toonde 14 dolksteken Men vermoedt een wraaknemeng, daar de bezittingen van den geestelijke ongeschonden bleven. Italië deed onmiddellijk de noodige stappen bij de Porte die beloofde, een grondig onderzoek te zullen instellen. --- STATEN-GENERAAL. Eerste Kamer. — Vergadering van 27 Maart. De Voorzitter wijdt eenige woorden aan de nagedachtenis van den heer van Zinnicq Bergmann. Zijn adviezen trokken door hun helderen vorm en de klare wijze waarop zij worden geformuleerd, steeds de aandacht zijner medeleden, zegt spr. De heeren J. J. G. van Voorst tot Voorst (gekozen voor Zuid-Holland), en O. M. F. Haffmans (gekozen voor Limburg), worden vervolgens geïnstalleerd. De Kamer gaat over tot het trekken van de afdeelingen, en begeeft zich vervolgens in de afdeelingen tot benoeming van voorzitters en onder-voorzitters. De vergadering wordt hierop verdaagd, vermoedelijk tot Maandag 2 uur. Tweede Kamer. — Vergadering van 27 Maart. Bij de behandeling van het den 16n Mei 1907 met de Vereenigde Staten gesloten handelsverdrag, betoogt de heer van Bylandt, dat wij conservatief waren in de handhaving onzei handelspolitiek. Tegenover elke van onze gevraagde concessie moesten wij een equivalent hebben gevraagd. Spr. acht het traktaat niet in 's lands belang. De heer Nolens sluit zich hierbij aan. Spr. rindt, dat te veel is gelet op speciale, te weinig op het algemeen belang; te veel op het belang van vleeschhandelaars en likeurstokers. Do tweede bedenking is, dat hij den invoer van Amerikaansch vleesch niet in het belang van de volksgezondheid acht. De heer van Citters betoogt, dat ons land bij het traktaat veel geeft, maar weinig terugkrijgt, weshalve spreker aanneming ran het traktaat ontraadt. De heer Plate verdedigt het traktaat. Hij heeft geen bezwaar tegen de voorgestelde geringe verlaging van het recht op Amerikaansch vleesch en ziet in de oppositie een verkapte poging om verhooging van tarief te verkrijgen. Hij hoopt, dat men niet zou sturen naar differentieele rechten, die leiden tot de immoreelste politiek. De heer Reyne sluit zich bij den heer Plate aan, ontkennende, dat de Nederlandsche veehouderij van dit traktaat nadeelen zal ondervinden. De minister van Binnenlandsche Zaken verdedigt het traktaat, dat door hem gehandhaafd is uit overweging, dat een opvolgend Kabinet het eenmaal gesloten traktaat behoort te behouden, tenzij er overwegende beginselbezwaren tegen bestaan, en dit is hier geenszins het geval. De minister verklaart echter, dat uit die handhaving niets mag afgeleid worden omtrent het beleid, dat de Regeering, zoo lang zij aan het bewind is, zal volgen op het gebied van onze handelspolitiek, waaromtrent de Regeering zich alle vrijheid voorbehoudt. De voordeelen zijn zoo groot, dat de minister met volle overtuiging de aanneming kan aanraden. Na eenige replieken wordt het wetsontwerp met 47 tegen 14 stemmen aangenomen. Hierop wordt na eenig debat aangenomen het ontwerp tot goedkeuring van het traktaat van Genève voor verbetering van het lot deigewonden en zieken, zich bevindende bij de legers te velde en voorts een suppletoire Justitiebegrooting betreffende de uitvoering der Kinderwetten. Vragendag. In antwoord op een vraag van den heer Eoodhuyzen , of de regeering wil bevorderen indiening van een wetsontwerp tot vermindering van het financieel aandeel, geleden door onderwijzers wegens de opheffing van ^e Rijksnormaalscholen, antwoordt de minister van Binnenlandsche Zaken , dat op het oogenblik bij den Raad van State aanhangig is de vraag of de betrekking van onderwijzer aan de Rijksnormaallessen is een betrekking van burgerlijke ambtenaren, aanspraak gevende op pensioen, en eventueel dus ook op wachtgeld. In afwachting van de te nemen beslissing moest de minister zich van het geven van een bepaald antwoordt onthouden. De heer de Stuers vraagt den waarnemenden minister van Koloniën of der Regeering iets bekend is van anti-belastingbewegingen en maatregelen daartegen op Sumatra's Westkunst en de Padangnche bovenlanden. De minister van Koloniën a. i. antwoordt, dat na de publicatie van het gisteren ingekomen telegram, de Regeering geen nadere berichten meer ontvangen heeft. Dinsdag 11 uur behandeling van de interpellatie-Drucker over den achterstand bij de rechtscolleges. De interpellatie-Helsdingen omtrent de houding van den burgermeester van Krommenie tijdens de ongeregeldheden aldaar, zal gehouden worden a.s. Donderdag na de pauze. ---