ATTESTATIEN DE VITA. TWEEDE BLAD. De BURGEMEESTER der gemeente N ij m e g e n brengt ter kennis der Indische gepensionneerden dat de door hen tot de ontvangst van hun pensioen benoodigde attestatie de vita over het tweede kwartaal van dit jaar zal worden afgegeven op Maandag den 15 Juni 1908, ten Raadhuize, in de wachtkamer, van des vóórmiddags 10 tot des namiddags 1 lire, waartoe de gepensionneerden persoonlijk moeten verschijnen. Nijmegen, 12 Juni 1903. De Burgemeester voornoemd, MATHON. --- BEKENDMAKING. DRANKWET. BURGEMEESTER en WETHOUDERS der gemeente N ij m e g e n maken bekend!, dat bij hen is ontvangen een verzoekschrift om verlof voor den verkoop, voor gebruik ter plaatse van verkoop, van alcoholhour denden drank, anderen dan sterken drank, (art. 34, 2e lid a) , van 1. J. C. Mohr alhier in het perceel Achter de Vischmarkt No. 14, 2. A. Sengers alhier in het perceel aan de Priemstraat No. 31, 3. G. Puplichuizen alhier in het perceel aan den Dommer van Poldersveldtweg No. 374 en 4. F. Hovius alhier in het perceel aan de Korte Hezelstraat No. 9 Binmteo twee weken nadat deze bekendmaking is gieschied, kan iedier tegen het verleenien van het verlof schriftelijke bezwaren inbrengen. Nijmegen, 13 Juni 1908. Burgemeester en Wethouders voorn., MATHON. De Secretaris, VAN HEUVEN. --- Buitenland. Het Vreemdenlegioen. Herhaaldelijk is in de jongste geschiedenis van Noord-Afrika en de Marokko-affaire sprake geweest van de Fransche troepen, die het vreemdelingenlegioen uitmaken. Toen in 1831 het legioen werd opgericht, kwam er zulk een toevloed van mannen uit andere landen dat men een regiment van zeven bataülons vormde, waarin men de verschillende nationaliteiten streng onderscheidde: drie bestonden geheel uit Duitschers en Zwitsers, een uit Spanjaarden, één uit Italianen, één uit Polen en een uit Belgen, Hollanders en wat er verder zich aanmeldde. Spoedig echter begon men in te zien, dat dit aanleiding zou geven tot allerlei naijver en ging men tot het gemengde stelsel over; ook nam men Franschen op om den band met het moederland sterker te maken. Tegenwoordig zijn zelfs meer dan de helft van de troepen Franschen, wat voor een „vreemden" legioen wel wat eigenaardig is. Van de andere, kleinere helft zijn 55 % Elzassers en Lotharingers, 20 % Duitschers, 10 B / 0 Zwitsers, 10 °/ 8 Italianen en Spanjaarden, 5 °/ 0 andere nationaliteiten: Belgen, Polen, Grieken enz. Engelschen en Russen treft men er weinig aan en Amerikanen in t geheel niet. De vastgestelde leeftijd voor opneming is van 18 tot 40 jaar, echter zijn er ook, die buiten deze grenzen vallen, want papieren zijn voor de intrede niet noodig. Men geeft mondeling leeftijd, beroep en nationaliteit op en de zaak is in orde: dat daarbij weieens een kleine onjuistheid voorkomt, spreekt haast van zelf en zal uit het vervolg van dit artikel ook wel blijken. Het vreemdelingenlegioen bestaat nu uit twee regimenten elk van 6000 man ; hoofdzakelijk zijn ze in Oran in garnizoen, maar nu en dau worden er manschappen uitgezonden naar de verst verwijderde Fransche koloniën. Waar de troepen zich ook bevinden, overal weten zg zich zelfs in streken, waar men de gewone hulpmiddelen niet aantreft, uitstekend in te richten. En dat behoeft niet te verwonderen, als men nagaat, dat niet alleen zooveel nationaliteiten, maar ook zooveel vakken, beroepen eD bedrijven vertegenwoordigd zijn. Waar komen die menschen vandaan, die voor een mager loon de zware taak op zich nemen in het legioen te dienen en den dood tegemoet te gaan. Een paar voorbeelden : Bij een schermutseling valt de eerste officier van gezondheid ; er liggen tal van gewonden op hulp te wachten. De kapitein vraagt, of er geen medicus onder de soldaten is. Dadelijk treden vier mannen vooruit, die van vier verschillende Europeesche academiën afkomstig zijn en terstond aan 't werk gaan. Wat kan de oorzaak wezen, dat zij hier zijn? Te Géryville ontbreekt het aan drinkwater ; de officieren worden onrustig en een der*' manschappen hoort hen de zaak bespreken. Hij zet zich aan 't werk, onderzoekt, berekent en wijst den volgenden dag een plaats, waar water moet te vinden zijn. De man was vroeger genieofficier in het Oostenrijksche leger geweest. Een oude soldaat houdt lezingen voor zijn confraters over allerlei technische onderwerpen ; hij was kolonel geweest in een Europeesch leger. By een revue blijft de generaal voor een der manschappen staan en zegt: „Ik ken je." „Neen, generaal." Deze rijdt verder, maar is overtuigd, dat hij zich niet vergist heeft. Twee maanden later vindt hij den man zwaar gewond bij een ambulance. „Ik ken je toch!" zegt h\j. „Ja, generaal, toen u als militair attaché aan het hof te kwam, had ik de eer u toegevoegd te worden ; ik was toen luitenant-kolonel; een oogenblik van afdwaling heeft mij in 't ongeluk gestort en ik heb hier vergetelheid gezocht." In het jaar 1897 trad Albrecht Friedrich, die zich een zoon van Friedrich Nordemann noemde in het legioen. Aristocraat in zijn optreden, scheen hij toch te lijden ; hij werd ziek en stierf in het hospitaal. Hij bleek een Duitsche Prins te zijn en aan het keizerlijk huis verwant te wezen. Talrijk zijn in het vreemdenlegioen de mannen, die door een uitspatting, een dwaasheid der jeugd boeten. Op het kazerneplein te Saida ontmoet een pas aangekomene een sergeant. „Hé, ken je me niet meer?" zegt de sergeant, „we hebben menig aardig avontuur samen meegemaakt, je heet v. B." „Neen, sergeant." De man wilde niet bekend zijn. Hij vertrok naar 't zuiden en de sergeant werd naar Tonkin ingescheept. --- Nog niet wakker genoeg. Wij Nederlanders krijgen in het Zweedsch blad „Vart Land" weer eens te hooren — en dat nog wel in onze eigen taal — dat wij zoo laks zijn. Het artikel dringt er op aan, dat Zweden met Nederland meer directe handelsrelaties zal aanknoopen en vervolgt dan: „Men zou misschien kunnen wenschen, dat de Hollanders actieverwaren en meer er voor werkten al het goede, wat ze ons kunnen 1 aanbieden (de schrijver denkt hier vooral aan koloniale artikelen) te leveren. Een betere kennis van onze consumptie en vóór alles van de voordeden, die sommige tusschenhanden in Londen, Hlamburg, ja zelfs in Kopenhagen zich hebben weten te verschaffen, waarbij ze een groot deel voor zich zelf behouden en ons alleen de rest ten nutte laten komen, zou er ook zeker toe bijdragen, een levendigeren directen afzet naar Zweden te veroorzaken." Hollanders, weest actiever, werkt meer om direct hierheen te leveren, aldus deze roep uit Zweden. En gelijk het te Stockholm klinkt, klinkt het te New-York en te Johannesburg. Hollanders, weest actiever, zoekt de consumenten op, tracht met de anderen te concurreereni, tracht ze op zij te dringen in Zuid-Afrika, in Amerika en in Canada. Dit zijn de kreten, welke in deze laatste dagen tot ons zijn doorgedrongen. Neemt men het geheele jaar, dan is er bijna geen streek ter wereld 1 , waaruit niet gehoord wordt: „Hollantders weest actiever." Gij komt er niet meer met „wachten en stille zitten." Het kan zijn dat vroeger fortuin liefst hen bezoekt, die van dat „wachten en stille zitten" hun fort maakten, tegenwoordig legt fortuin die bezoeken niet meer af dan bij uitzondering en ontvangt zij alleen thuis." Het schijnt dan toch dat men in den vreemde, dat speciaal de Nederlanders in den vreemde, die het best vergelijken kunnen, tot de conclusie komen dat er in vergelijking met andere landen in Nederland een tekort aan activiteit is. Er zijn, zoo schijnt de indruk te zijn, gunstige uitzonderingen, doch over het geheel worden de Nederlanders op de wereldmarkt in een hoek gedrongen). En dat dit toch niet een noodzakelijk gevolg van onze kleinheid is, blijkt b.v. uit den bloei van de Nederlandsche cacao-inidustrie, die de buitengemeen felle concurrentie op dit gebied glansrijk doorstaat en zich niet alleen weet te handhaven, doch haar afzetgebied ook nog voortdurend uitbreidt. Wij kunnen ons dus ter verklaring van onzen achterstand niet beroepen op de kleinheid van ons land of op een minder gelukkige handelspolitiek, wij moeten wel erkennen, dat wij in activiteit te kort schieten en dat de toestand alléén zal verbeteren, indien wij die laksheid overwinnen. Dit nu zal niet gemakkelijk zijn. Tot zekere hoogte zit zij ons in het bloed. Merkwaardige studies kan men op dit gebied doen in het volle reisseizoen, als het er op aankomt vlug de beste plaatsen op treinen of in booten in te nemen en zich handig goede en niet te dure kamers in hotels te verzekeren. Ziet men vooreen vollen internationalen trein menschen angstig zoekend en aarzelend heen en weer loopen, ziet men in de gangen der D-treinen slachtoffers of menschen met boos-verlegen gezichten op een hoop in den hoek van een boot of op een slechte plaats in een hotel of waar dan ook, er is alle kans dat, zoo er Hollanders ter plaatse gevonden worden, die menschen Iandgemooten zijn. Kloek, zelfbewust aanpakken, vlug initiatief nemen, het schijnt dat omze natie zich dat in de 18e eeuw ontwend heeft. En in groote zoowel als in kleine zaken ziet men, dat de laatste tijd ons wel op den goeden weg vindt doch dat wij onzen ouden „aanpak" en ons initiatief, nieuw opgemaakt niet het oog op moderne verkeerstoestanden, nog niet weer terug hebben. Wij moeten onszelf nog wat verder uit den slaap heljpen. En bij dit streven kunnen wij o.a. het Zweedsche voorbeeld volgen. Bedriegen wij ons niet, dan is dit land juiist in dezen tijd weer opnieuw aan het wakker worden, uit den slaap geschud door de laatste Noorsch-Zweedsche gebeurtenissen. Men tracht nieuwe relaties aan te knoopen, men tracht zijn volk, zijn land, zijn koopwaren in het buitenland meer bekend te maken. Men voelt, dat de kleinheid van bevolking en van taalgebied bezwaren zijn, die in de internationale concurrentie den strijd dubbel moeielijk maken. En men doet zijn best om door verdubbeling van energie die bezwaren te overwinnen. Een van de eerste stappen daartoe is te trachten aansluiting! te vinden bij andere kleine volkeren, die in gelijksoortige omstandigheden verkeeren. Die kleine landen kunnen elkaar den strijd om het bestaan vergemakkelijken door na elkaar beter te hebben leeren kennen, allerlei relaties, ook op handelsgebied, aan te knoopen, en door elkaar officieus te steunen. Als een poging in die, ook door one voorgestane richting, begroeten wij het Hollandsche artikel in het Zweedsche blad. In dat artikel wordt betoogd, dat de Zweedsche export naar ons land niet is, wat zij zijn ktin. De burgers der beide landen kunnen elkaar niet bereiken. Het blad herinnert aan onze positie als groote koloniale mogendheid. Er zou zooveel te doen zijn. Maar.... we kennen elkaar niet. „Over het algemeen heerscht in Zweden een gebrek aan kennis zoowel van Nederland als van de inwoners. Dit geldt in nog sterkere mate van de Nederlandsche koloniën, hetgeen ze producceren en hetgeen ze moeten importeeren. De kennis in Nederland van Zweden zal wel niet veel grooter zijn. Zou het nu niet aan te bevelen zijn, dat deze twee volken nader met elkaar kennis maken?" De schrijver beantwoordt deze vraag bevestigend. Hij somt dan op welke bezwaren er zijn en welke resultaten zouden zijn te verkrijgen en eindigt: „De eerste stap voor eene toenadering, zoo ook voor eene vermeerdering van onze verbindingen, zou bestaan in een levendig bezoek aan beide landen. De persoonlijke kennismaking maakt in onze dagen zoo enorm veel uit. We moeten daar om aan beide zij den er naar streven de kennis uit te breiden en tegelijkertijd die van onze vrienden, de Nederlanders, te maken." De schrijver ziet in het bezoek van Koningin Emma en in een mogelijk bezoek van Koningin Wilhelminta daarvan goede voorteekenen. Wij zouden van meening zijn, dat de uitgestoken hand dadelijk en met graagte behoort te worden aangenomen. Uit zulk een uitsluitend-strikt-officieuse toenadering tot Zweden, zonder eenigen politieke® bijsmaak, zonder eenige officieele inmenging van een der beide regeeringen, kan slechts voordeel ontstaan, al was het voor ons alleen maar het voordeel, dat wij de handen eens wat flinker uit den mouw staken en in het verre land gingen leeren hoe een natie geheel en al ontwaakt. R. --- ALGEMEEN OVERZICHT. RUSLAND. De correspondent van de „Matin", Jules Hedeman, weet een en ander te vertellen over hetgeen bij de samenkomst te Reval is gesproken - Eerst sprak men dan (volgens dezen journalist) over familieleden en plannen. Toen kwam het gesprek op den binnenlandschen toestand van Rusland; Koning Eduard bepleitte een liberaal parlementair régime met een kabinet, dat verantwoordelijk is tegenover de Doema. Later sprak men in 't algemeen over de politiek in Europa en Azië. Hedeman meent, dat de tegenwoordigheid van Fischer en French geen bijzondere beteekenis had. De correspondent werd ook ontvangen door Stolypin en Iswolski. Uit de verklaring van den eerste zijn de volgende zinsneden van belang : .De grondslag van ons algemeen buitenlandsch beleid blijft altoos ons bondgenootschap met Frankrijk. Onze vriendschap met Engeland past geheel in het kader van de vredelievende strekking van ons bondgenootschap. De Iiussisch-Engelsche vriendschap is noodig voor het evenwicht in Europa, een evenwicht dat naar mijn overtuiging, niemand wenscht te verstoren. Naast onze vriendschap met Engeland, blijft onze traditioneele vriendschap met Duitschland bestaan, die niet ly'dt of op geenerlei wijze gestoord wordt door onze overeenstemming met Engeland, waDt deze laatste overeenstemming heeft betrekking op Perzië, Afganistan en Tibet, landen waar Engeland en Rusland sedert lang de behartiging van eigen belangen nastreefden Ten slotte schijnt een huwelijksplan besproken te zijn: de broeder van den Czaar, grootvorst Michaël, zou in 't huwelijk treden met prinses Victoria Patricia, een nicht van koning Eduard. De reis van grootvorst Michael voor eenigen tijd naar Londen schijnt hiermee ook in verband te staan. De „Nordd. Allg. Ztg.", die geacht mag worden de meening der Duitsche regeering uit te drukken, zegt aan het slot van een bespreking der entrevue: „Voor alles hebben de beide monarchen in hun toasten Jals gemeenschappelijk doel het behoud van den vrede aangegeven. De kalme en oprechte toon in de redevoeringen der beide heerschers stemt overeen met de gevoelens van het ernstige deel van de Engelsche en Russische pers tegenover de pogingen van hen, die in de Revaler vorstenbijeenkomst een onvriendelijke daad tegen Duitschland meenden te moeten zien. FBASKBIJK. Gisteren hebben wij den afloop meegedeeld van de interpellatie in de Fransche Kamer over hetgeen by de werkstaking te Vigneux gebeurd is. 't Blijkt, dat het een vrij onstuimige, althans rumoerige zitting is geweest, waarbij ^ et allen schijn had, dat een deel der Kamer een nieuwen aanslag op Clemenceau wilde doen. Er is gesproken over een .gouvernement de sang en de proie", over „une république d'apaches" en meer andere dergelijke fraaie uitdrukkingen zijn gebezigd ; meestal waren het de socialisten, die den toon aangaven, maar toen een der monarchisten de zoo even aangehaalde woorden .république d'apaches" gebruikte en daarmee de interpellanten steunde, werd hem door den socialist Allard toegevoegd, dat zij toch nog beter was dan de monarchie. Mr. Willm noemde de regeering verantwoordelijk voor hetgeen te Vigneux is gebeurd en wel in dien zin, dat Clemenceau door zijn politiek de rechtstreeksche aanleiding er toe was, dat gendarmes zonder noodzakelijkheid van hun vuurwapenen gebruik maakten. De geheele behandeling der zaak maakte echter' meer den indruk van een poging om aan politieke actie te doen, dan van een verlangen om een duistere zaak tot klaarheid te brengen. Zooala wij reeds berichtten nam Clemencean geenszins den in de schermutseling betrokken wachtmeester Landry in bescherming ; deze zal dan ook naar een Raad van Enquête worden verwezen om te doen uitmaken, of hij voor een krijgsraad zal terecht staan. Ten slotte werd, zooals wij gisteren zeiden, met overgroote meerderheid een motie van vertrouwen aangenomen. Maar toch was het een eigenaardige vergadering: Clemenceau uitvarende tegen de uiterste linkerzijde, die 't op zijn ministrieel leven gemunt had en schimpende op revolutie en werkstakers ; aan den anderen kant de rechterzijde moetende stemmen voor den rooden Clemenceau, die kon zeggen, wat hij wou, omdat hij zeker was de meerderheid der Kamer op zijn hand te hebben. jOOSTESrKIJg. De groote huldebetuiging aan den grijzen Keizer Frans Jozef heeft gisteren plaats gehad. De optocht kwam om 10 uur op de plaats, waar de feesten zouden gegeven worden en stelde feiten uit de geschiedenis van Oostenrijk en het verleden voor, hulde brengende aan het tegenwoordige. De straten waren prachtig versierd. De leden der Keizerlijke familie hadden plaats genomen op het terras; de belendende tribunes waren bezet door diplomaten, ministers, hooge staatsdienaren, leden van de hofhouding, generaals enz. De Keizer bevond zich in de Keizerlijke tent, waar de eerevoorzitters toespraken hielden, waarop Z. M. antwoordde. De burgemeester overhandigde den Keizer een gegraveerd gouden plaket ter herinnering aan den optocht. Zichtbaar aangedaan beschouwde de Keizer met levendige belangstelling de verschillende groepen en werd niet moede de verschillende nationaliteiten te bedanken voor de ovaties, welke zij hem brachten. Nadat de laatste groep voorbij de Keizerlijke tent was getrokken, hieven zangers het volkslied aan, waarop het publiek met vroolijke betooging antwoordde. De klokken van alle kerken in Weenen werden geluid. De gezondheidsafdeeling van de politie heeft bekend gemaakt, dat er zich 400 gevallen van onwelzijn — alle flauwten — en 2 breuken van ledematen hebben voorgedaan. De Keizer, die staande 3 uur toekeek, dankte de deelnemers voor de groote vreugde hem door dit patriotische feest bereid. « POBTPeAL. In Portugal zit men nog wel wat verlegen met de schulden van de koninklijke familie. Een der leden van de Cortez heeft de regeering opheldering gevraagd omtrent de voorschotten aan de KoninginMoeder Maria Pia, die tegen alle wetten in gedurende het leven van Dom Carlos waren verstrekt. Uit de officiëele gegevens bleek, dat zij niet minder dan 5 millioen francs bedroegen en dat zij 17 jaar zou noodig hebben om alles af te doen, zelfs als zij afstand deed van haar geheele toelage. De Regeering, zegt men, wil door de schulden van den overleden Koning maar een streep halen, hoewel de Koning en zijn moedei zich bereid hadden verklaard ze bij gedeelten af te lossen. ZUID-AFRIKA. Wij hebben in een der vorige nummers melding gemaakt van de kwestie der aaneensluiting van de Z u i d - A f r ikaansche koloniën en van het besluit van de interkoloniale conferentie te Pretoria om een nationale Zuid-Afrikaansche conventie te propageeren, waarvan het de taak zou zijn een vorm voor die nauwere aaneensluiting te zoeken en een ontwerp-grondwet voor den Z. A. Statenbond gereed te maken. Kwam het tot zulk een aaneensluiting, dan zou er natuurlijk ook een President noodig zijn voor deze nieuwe , Vereenigde Staten". De vraag is maar wie daarvóór de geschikte persoon zou zijn ; dat Botha voor dezen moeilijken post ernstig in aanmerking zou komen, is buiten kijf en in verband daarmee brengen wij in herinnering wat de Engelsche Minister Churehill onlangs heeft gesproken aan een , South African Dinner." Churehill legde er nadruk op, dat het noodig was dat er een man opstond, wiens persoonlijkheid groot genoeg was, wiens kracht en invloed sterk genoeg waren om de geschillen tusschen de Staten onderling op te lossen en te spreken uit naam van Zuid-Afrika als geheel. „Het zou" — zei Churehill toen verder — „een groote en een gelukkige gebeurtenis zijn voor Zuid-Afrika, indien zulk een man verrees, en somtijds hoop ik, dat wij in den dapperen en bekwamen soldaat, die door den loop der dingen aan het hoofd is geplaatst van den machtigsten Staat in Zuid-Afrika, den man zullen vinden, die uit naam van geheel Z.-Afrika zal kunnen spreken. Als we er aan denken, hoe generaal Botha de Uitlanders steunde in hun eisch om gelijke rechten — hoe hij zich inspande om president Kruger af te houden van een enge reactionnaire politiek — hoe hij die politiek weerstond — en daarmede bijna het vertrouwen van zijn eigen volk verloor — die leidde tot de verschrikkelijke catastrophe, den oorlog, en toen de oorlog begon, hoe hy te velde trok, niet alleen de laatste om te beginnen, doch ook de laatste om te eindigen, en wanneer wy terugzien op de anderhalf jaar, dat hy de landszaken in Transvaal heeft bestuurd en hoe zorgvuldig en stipt hy zich gehouden heeft niet alleen aan de letter maar ook aan den geest van zijne verplichtingen en zyne verantwoordelijkheid tegenover de Kroon, dan moet ik bekennen, dat ik de hoop koester, dat hy eene groote rol zal spelen in eene politieke beweging in Zuid-Afrika, die eindigen zal, laten wy dit allen hopen, met het verrijzen onder het Zuiderkruis van een loyaal, vry, vereenigd ZuidAfrika, dat trouw zal zyn aan zyn plicht om Zuid-Afrikaansche opvattingen te huldigen en loyaal in zijne relaties met de Britsche Kroon." PEBZIë. Dat men in Perzië wel degelijk met een staatsgreep te doen heeft, blijkt wel daaruit, dat een aanzienlijk deel der bevolking goed gewapend heeft post gevat by het gebouw der nationale vergadering om eventueele aanslagen van den Shah te verijdelen. Hieruit blijkt dan tevens, dat de schrikaanjagende proclamatie van den Shah, dat alle onbevoegd gewapenden gevangen zouden worden genomen, weinig gevolg heeft gehad. Op verschillende plaatsen te Teheran zyn biljetten aangeplakt, waarin het optreden van den Shah sterk wordt gelaakt. Zes personen, die op aandringen van het parlement uit de omgeving van den Shah waren verwijderd, hebben hun functies weer hervat en zijn in eere hersteld. --- FEUILLETON. Eene Misrekening Naar het Duitsch. 4 „Sneller nog! Sneller nog!" riep ik wild. „Houd u goed vast", zeide Arthur. Opeens kwam het mij voor alsof hg de paarden niet meer in bedwang had. Ik keek hem eens aan. Een koel, regelmatig gezicht; koele strakke oogen ; de lippen vast gesloten ; al de spieren als v an Jjzer. Op dit oogenblik leek hy injj schoon, het beeld van mannelijke kracht. Ik weet niet of het kwam door de spanning van het gevaar, of door de duizeling van het razende tempo, maar ik voelde iets als verliefdheid. „Houd u stevig vast 1" hoorde ik hem nogmaals zeggen. Wij werden heen en weer geslingerd, alles draaide mij voor de oogen, een zwaai, een kraken, een schok, en toen .. . niets meer! Toen ik uit mijne bezwijming ontwaakte voelde ik geen pijn. Langzaam opende ik mijne oogen. Arthur Ashley knielde naast mjj. Zijn doodsbleeke gelaat, over mij heengebogen, drukte angst en wroeging uit. „Goddank, zij leeft!" riep bij. En toen : „Bent u gekwetst ? Hebt u ergens pijn ?" „Jawel, spartel nog maar een beetje", dacht ik, en ik zweeg. Na een flauwte is men zeer bleek. Ashley scheen te vreezen, dat ik als onder zijne handen sterven zou. Daar had ik niets geen plan op, maar toch liet ik hem nog een poosje in den waan. Hoe angstiger hij zich maakte, des te beter. Het was mij een genot hem zoo radeloos te zien. Nu begon hij mij met de teoderste namen aan te roepen. „Om Godswil, mijn eenigste lieveling, sterf niet! Ik zou nooit meer gelukkig kunnen worden !" ,Laat mij sterven", prevelde ik. „Wat is er aan mij verbeurd ?" „Maar ik heb je lief! Ik heb je lief!" „Te laat, te laat! Uwe liefde heeft mij m\jn leven gekost... Alles doet mij pijn! O ..0..0!" Ik kreunde echt hartbrekend. De arme man schreide bijna. „Lieveling ! Lieveling !" stamelde hij. „Omdat ik op u vertrouwd heb, moet ik ... sterven." „Neen, neen, neen !" Hij bedekte mijn gezicht met kussen, en deze onstuimige liefkozingen waren mij niet onaangenaam, volstrekt niet. En toen sloeg ik mijnen arm om zijnen hals en wjj wisselden allerlei dwaze liefdeswoordjes. Het was echter mijnerzijds niet louter komedie. Wat mij aandreef hem zoo vurig te liefkoozen en te kussen, was in den grond dezelfde opwelling, die mij kort tevoren bewoog het paard een zoen te geven, dat mij door zijne makheid een kleine overwinning had helpen behalen. Ik heb alles lief, wat mij op kritieke oogenblikken zóó helpt, als ik het wenschte; en dit is wel de eenige soort van liefde, tot welke ik in staat ben. Het toesnellen van het overige gezelschap maakte aan onze liefdes-ontboezemingen voorloopig een einde. Men droeg mij in een landauer. De op het tooneel verschenen dokter constateerde eene verstuiking van het voetgewricht. De goede menschen waren enkel deelneming. Al mijne zonden waren vergeven en vergeten. En vanmorgen kwam Arthur, en wij hebben ons in optima forma met elkaar verloofd. Ik word gevierd en zeer benijd. Men noemt mij een gelukskind. Jawel! Maar: „Wie sieh Verdienst und Glück verketten, das fallt den Toren niemals ein. ' De Reverend heeft den aftocht geblazen. Wolfsbrunn, September. Hier zit ik nu weer thuis. Ik schrijf lange, uit mijn duim gezogen brieven aan mijn verloofde, en ik krijg van hem geestlooze antwoorden. Met de goederen des verstands is hij voorwaar niet rijk gezegend. Maar dat is mij volslagen bijzaak. Jonge, goed uitziende millionairs liggen zoo maar niet voor het oprapen. Men moet hen nemen voor hetgeen zij zijn, zonder hen lang van alle kanten te bekijken. Men moet geen vijf pooten verlangen aan een schaap. Mijne epistels aan hem hebben hoofdzakelijk ten doel de verarming van ons edele huis in een romantisch licht te stellen. Ik herinner aan Edgar Ravenswood en de bruid van Lammermoor en andere beroemde, bedelarme landedelen. Ik poch er op, ik bluf met onze armoede, ik wikkel mij in al den trots van een Schotschen Laird, die de honneurs van zijn ellendige krocht waarneemt alsof het een vorstenslot ware. Zóó wordt mijn Arthur behoorlijk op de verraisingen van „Wolfsbrunn" voorbereid. Maar de werkelijkheid — ach! Hoe belachelijk ! Hoe erbarmelijk ! Welk een ondragelijke misère, zoo eiken groschen tweemaal te moeten omkeeren! Onlangs zag ik by - mama eene réticule van lila en zwarte wol, en ik vraag zoo zonder erg, waar zy dat vandaan had. Daarop vertelde zij my, dat zij in het voorjaar door de bode twee staaltjes stof voor eene japon uit de stad had laten meebrengen. Dit lila en zwart had haar zeer bevallen; daar echter de el tien pfennig duurder was geweest dan van eene andere stof, zoo had zij de goedkoopere moeten kiezen. Van het staaltje had zij dit zakje genaaid. Neen, zoo iets is toch verschrikkelijk! Het hart draait mij in mijn lijf er van om, en tranen van machtelooze kwaadheid springen my in de oogen. Een paar dagen geleden gaat papa naar de post — tusschen twee haakjes, eene wandeling van twee uren — om een oud boek te zenden aan een vriend. Toen hg terugkomt, heeft hij het pakje nog in de hand. „Wel, papa, hebt u het vergeten?" „Ach neen, Christel", antwoordt hy' verlegen. „Maar het kostte zestig pfennig porto — en dus heb ik het maar gelaten." Is zoo iets op den duur te dragen? Zy klagen nooit, zy rebelleeren nooit, maar zy loopeu slecht gekleed en slecht gevoed rond, en — wat my het ontzettendste is — zoo geheel zonder gevoel van eigenwaarde, bedeesd en deamoedig, alsof zy zeggen willen: „Neemt het ons niet kwalijk, dat wy ons nog veroorloven te leven!" Met den duivel zou ik een pacht willen sluiten, om aan zulk een bestaan te ontloopen! Ik ben door-en-door egoïste. Maar de armoede te moeten aanzien van myne huisgenooten, is m{j eene foltering. Ik word er letterlijk ziek van. Als ik maar eenmaal de vrije hand heb met Arthur's millioenen !... Mijne zuster Marianne sukkelt. Natuurlijk ! Zy werkt te hard en eet te weinig. Zy is dan ook met hare negen-en-twintig jaar reeds verlept. Een duf oud meisje. Wat heeft zy aan hare jeugd gehad ? Niets. Maar ik wil leven en genieten en nog veertig jaar jong en schoon zijn. Tante Josephine gaat bij de menschen door voor „niet geheel richtig". Het is mogelijk — maar dan heeft zy toch „method in her madness". Dikwijls ga ik naar haar phantastische zolderkamertje en luister naar hare wonderlijke gesprekken. Zjj spint en mompelt en ik zit naast haar, volmaakt als de prinses Doornroosje, die op haren schoonen bevrijder wacht. „Kind", zeide zy onlangs tot my, „schenk nooit je hart aan een man; want dan geef je jezelf in zyne macht, en de mannen zyn beulen, zoodra zy geen slaven zyn. Wees koud en blijf koud, dat is het geheim van alle kracht. Liefde maakt weerloos. Wacht je voor de liefde I" Arme oude tante ! Wie heeft u zoo wys gemaakt ? Parys, October. Wij zijn op onze huwelijksreis. Ik vind er een kinderlijk genoegen in, my mooie toiletten te laten maken. De weelde maakt het leven toch eerst levenswaard ! Arthur is, ronduit gezegd, in den omgang doodelyk vervelend. Er is geen verstandig woord uit hem te krijgen, behalve waar het paarden en honden betreft. Maar ik zie in hem mynen bevrijder, en ik dank hem uit het diepste van mjjne ziel. Daarom verdraag ik zyne stompzinnigheid gaarne. Gaarne ? — Nu ja, met den besten wil valt het my dikwijls rechtaf zwaar myne ziel in lijdzaamheid te bewaren. Erenwel, het is iets heerlyks, in deze prachtige Parysche winkels inkoopen te kunnen doen, zonder alles angstvallig te moeten uitrekenen. Myne nieuwe toiletten geven aan myne schoonheid eerst het ware relief. Men bewondert my en huldigt my. Dit is eerst leven! Wanneer de honger naar huldiging en bewondering ydelheid heeten moet, nu ja, dan ben ik ijdel. Ik zie mijzelf in de beoordeelingen mijner omgeving, als in een spiegel. En het mij aldus teruggekaatste beeld moet betooverend zyn, om my tevreden te stellen. Arthur is datgene, wat men „een mooie man" noemt: zongebruind, breedgeschouderd, gespierd, vlug en sterk. Myn schoonheid maakt effect — en Arthur is trotsch op my. Ik heb van den beginne af tegen Arthur komedie gespeeld, en daarmee moet ik nu wel voortgaan. Kan ik hem in zijn gezicht zeggen, dat ik hem een holhoofd vind en hem enkel om zijnen rijkdom getrouwd heb? Dat zou da oprechtheid toch wat te ver gedreven zyn. Maar de eerste leugen, de groote, sleept een ganschen staart van kleinere leugentjes in zyn gevolg. (Wordt v«rvol®d.) ---