Aangifte bevolkingsregisters. BURGEMEESTER en WETHOUDERS TWEEDE BLAD, der gemeente N ij m e g e n herinneren de ingezetenen a. aan de volgende bepalingen van het Koninklijk besluit van 27 Juli 1887 (Staatsblad No. 141), regelende de verplichting der ingezetenen tot het doen van aangifte voor de bevolkingsregisters: Zij die uit eene Nederlandsche kolonie, eene overzeesche bezitting of uit den vreemde hunne woonplaats overbrengen in eene gemeente binnen het Rijk, doen hiervan eene verklaring aan het gemeentebestuur, vergezeld van het gebruikelijke getuigschrift voor hen die uit de koloniën of bezittingen, van e©n paspoort of reis- en verblijfpas of andere door de politie deugdelijk erkende bewijsstukken voor hen die uit den vreemde komen. Deze verklaring geschiedt binnen ééne maand na hunne aankomst in de gemeente. Deze kennisgeving gaat vergezeld van de noodige opgaven om in de bevolkingsregisters te worden ingeschreven. Zij, die hunne werkelijke woonplaats binnen üet Rijk verlaten om die over te brengen naar eene Nederlandsche kolonie, eene overzeesche bezitting of naar den vreemde, doen hiervan eene verklaring aan het bestuur der gemeente, welke zij verlaten. Zij, die hunne werkelijke woonplaats uit eene gemeente van het Rijk naar eene andere gemeente overbrengen, doen hiervan eene verklaring aan het bestuur der gemeente, die zij verlaten en waar zij in het bevolkingsregister zijn ingeschreven, met opgaaf der gemeente, waar zij wenschen zich te vestigen, ^ij ontvangen een kosteloos getuigschrift van verandering van werkelijke woonplaats. Ter plaatse, waar zij hunne werkelijke woonplaats overbrengen, doen zij uiterlijk binnen ééne maand na hunne aankomst eene verklaring aan het gemeentebestuur, met overlegging van het vermelde getuigschrift. Elk hoofd van een huisgezin geeft uiterlijk binnen ééne maand kennis aan het gemeentebestuur van ieder lid dat in het huisgezin wordt opgenomen of daar uitgaat, inwonende dienst- en werkboden daaronder begrepen. Dok deze kennisgeving gaat vergezeld van de noodige opgaven voor de bevolkingsregisters. Gelijke kennisgeving geschiedt door afzonderlijk levende personen, wanneer zij andere personen in hun huisgezin opnemen. Bestuurders van instellingen, gestichten en inrichtingen, niet staande onder bestuur of toezicht van het openbaar gezag, waar personen onder eigen bestuur samenwonen, geven maandelij ka aan het gemeentebestuur kennis van alle personen, die in de samenwoning zijn opgenomen of daarvan zijn uitgetreden. Onverminderd vorenstaande voorschriften is een ieder, door het gemeentebestuur daartoe opgeroepen, verplicht tot het doen der opgaven, die vereischt worden om de bevolkingsregisters in te vullen. Overtreding dezer bepalingen wordt gestraft met hechtenis van ten hoogste veertien dagen of geldboete van ten hoogste honderd gulden. en b. aan het bepaalde bij art. 5 der politieverordening dezer gemeente : Elk hoofd van een huisgezin, dat binnen deze gemeente verhuist, doet binnen ééne maand na de verhuizing aangifte aan het Gemeentebestuur met opgaaf van alles, wat voor de bijhouding van het bevolkingsregister vereischt wordt. Afzonderlijk levende personen, dat zijn die, hoewel bij een ander inwonende, geen leden van diens gezin zijn, worden als hoofden van huisgezinnen beschouwd. Overtreding dezer bepaling wordt gestraft met hechtenis van ten hoogste zee dagen of geldboete van ten hoogste f 25. Tot liet doen van voormelde aangiften wordt lederen werkdag gelegenheid gegeven van des vóórmiddags 10 tot des namiddags 1 nnr ten Bureele van de Bevolking, ingang Nieuwstraat. Burgemeester en Wethouders voorn., MATHON. De Secretaris, VAN HEUVEN. --- FEUILLETON. WORTELVAST. Naar het Duitsch van MARIE STAHL. 3 —=1 = Aan het middagmaal ging het luid en vroolijk toe. Grootpapa Schober hield van opgewektheid, zijn sonore stem en zijn daverend lachen overstemden de geheele tafel. De inrichting van de eetzaal was modern en volgens de heerschende mode renaissance-imitatie. De groote, zware stoelen, buffetten, zilver- en linnenkasten waren met houtbewerking overladen. Op den oud-Duitschen schoorsteenmatei prijkten de zoozeer geliefde Makartbouquetten en eenige schilderijen in olieverf van de populairste kunstenaars, in kostbare lijsten, versierden het bruine, sterk vergulde leeren behang. De tafel schitterde van zilver en kristal en aan het feestmaal werd groote eer gedaan. De heeren waren flinke eters en dronken een stevig glas. Elke nieuwe gang werd met een plechtig welbehagen tegemoet gezien en men liet zich alles goed smaken. Vooral ook [de verschillende wijnsoorten. Tante Maaltje had den naam van eene uitstekende kookster en de wijnkelder op Groszmühlen was de beste in de streek. De soepborden waren tot den rand gevuld met krachtige runderbouillon, waarin kleine, vette oogjes zwommen, en by de soep werden glazen met oude sherry gediend. Men sprak nog over het weer en de oogst-uitzichten van het jaar, welke tot dg beste verwachtingen aanleiding gaven. Maar reeds bij het volgend gerecht, zeelt met peterselie met versche boter, waarbij men een goeden Moezelwijn dronk, waren de Wulwitschers op hnn gewone thema, den slechten toestand van den landbouw. En toen Bertha met den bediende der Quehlens champignons met tong serveerde, begon reeds het politiek gesprek, dat eiken Zondag schering en inslag was. Grootpapa Schober was met hart en ziel Bismarckiaan en ging met den ijzeren kanselier door dik en dun. Zijn zoon Wouter, die Wulwitscher, was in de oppositie. Hij hield het met de uiterste rechterzijde was „Kreuzzeitung"-man en in de hoogste mate ontevreden over den loop der dingen in het nieuwe Duitsche Rijk. Burgemeester Fritsche, van de vrijzinnige partij, als aanhanger van Eugen Richter, was eveneens tegenstander van Bismarck, terwijl de landraad en de kapitein in het midden stonden en zich bij de regeering schaarden Toen de kolossale vette schapenbout, in gezelschap van oude wijnen, verscheen, waren allen in vinnig dispuut. De Wulwitscher kritiseerde met verbeten woede de concessies, welke aan de groote industrieele ondernemingen gedaan werden en vond daarmede een slecht onthaal bij zijn vader. Ook de kleine dikke burgemeester zag formeel rood van toorn en opgewondenheid. Hermine Schober streed dapper mede, maar de beide zusters, Jenny en Maria, bleken geheel apathisch. Zij zeiden alleen bij afwisseling, „ach laat toch die domme politiek varen", en voerden een gesprek over de nieuwe voorjaarsmodes, over hare dienstboden en kleine stadsgeschiedenissen. Bü den echt Engelschen plumpudding met champagne kwam het onderhoud weder op kalmer wegen. De kapitein vertelde voorvallen uit den veldtocht, een thema dat het altijd van elk ander won. Bij de kinderen ging het vroolijk toe, en zoolang zij lekkernijen en zoetigheden konden verorberen, hielden zij het aan de tafel uit. Zoodra dit niet meer mogelijk was, verlieten zij de eetzaal meer of minder met beweging, om buiten te gaan spelen. Henni von Quehlen zat naast haar twaalfjarige nicht Adeline Fritsche en werd door deze moederlijk behandeld. Toen zij de tafel verliet, ging zij dadelijk naar Werner Reifenhart in plaats van met de andere kinderen, en zeide met haar bekoorlijken oogbpslag, die karakteristiek aan haar was: „toe, laat mij heden den molen zien, je hebt het mij onlangs beloofd". En Reifenhart, die weinig deelnam aan het dispuut der heeren, beloofde, nadat de tafel afgeloopen was, zijn woord gestand te doen. Henni echter werd door grootpapa geroepen en moest hem kussen, voordat hij haar liet gaan en op de rij af maakte ieder der heeren een grapje met haar of liefkoosde haar, totdat zg zich losrukte en wegliep. Bij het opbreken van de geheele tafelronde bleef een klein incident bijna onopgemerkt. Grootpapa Schober had in de hitte van het woordgevecht bijzonder veel van de vette schapenbout en den plumpudding gegeten, die zwaar als lood was, zonder op Maaltje Bernau's waarschuwende wenken acht te geven. En daarbij dronk hij bijna uitsluitend en veel van een vurigen Rijnwijn. Toen hij van tafel wilde opstaan, verschoot hij plotseling van kleur, viel op zijn stoel terug en greep met de handen naar een houvast. Tante Maaltje was dadelijk aan zijn zijde en vroeg verschrikt, wat hy had. Hij lachte geërgerd en snauwde haar toe, wat haar inviel, dat hij niets had. En dan stond hy op en ging min of meer weggelend de kamer uit. Maaltje Bernau was weer gerustgesteld e.n keerde tot hare plichten terug. Z\j liet de tafel afnemen, bracht Marie von Quehlen een sluimerrol en Jenny Fritsche t-en deken, waarop de zusters, die in dezelfde kamer siësta hielden, vermoedens met elkaar wisselden, of de goede, oude ziel het nu niet definitief opgegeven zou hebben vader te willen auwen. Tante Maaltje was reeds toen zij bakviscbjes waren, een moeder vo