BEKENDMAKING. Staanplaatsen op de markt voor bloemen en planten. TWEEDE BLAD. BURGEMEESTER en WETHOUDERS der gemeente N ij m » g « n maken bekend, dat op Maandag 30 Maart 1914, des vóórmiddags om 11 nar, ten Raadhuize zal worden gehouden de loting om de staanplaatsen op de markt voor bloemen en planten, gedurende bet seizoen van dit jaar; dat van personen, die het bedrijf van boomof bloemkweeker gezamenlijk uitoefenen, slechts één tot de loting zal worden toegelaten; dat buiten de Gemeente Nijmegen wonende personen, die aan de loting wenscben deel te nemen, moeten overleggen eene verklaring van den Burgemeester hunner woonplaats, dat zij aldaar het bedrijf van boomof bloemkweeker uitoefenen, en dat zij, die aan de loting wenschen deel te nemen, zich vóór 27 Maart a.s. schriftelijk moeten aanmelden bij Burgemeester en Wethouders, met overlegging, voor zoover zij buiten de Gemeente wonen, van de gevorderde verklaring van den Burgemeester hunner woonplaats. ' Nijmegen, 21. Maart 1914. Burgemeester en Wethouders voorn., MATHON. De Secretaris, VAN HEUVEN. --- WEEK-OVERZICHT van 14 tot en met 20 Maart. BUITENLAND. 14 Maart. De Munster te Neuss voor een groot gedeelte afgebrand. Groote cycloon in Nieuw-Servië. Geheime vergadering te St. Petersburg van eenige Doema-leden en enkele ministers naar aanleiding van de aan te vragen kredieten voor het leger. Het Turksch-Servisch vredesverdrag definitief geteekend. Herivatting, van het proces tegen oud-ministers voor het Rulgaarsche Hooggerechtshof. Rede van Churchill te Bradford. In een afdeelingsvergadering der Bel. gische Kamer verklaart de minister„president, dat de regeering geen oorlogsvloot wil. Groote o v e rst room in gen aan de Zeie van Azoff. Aardbeving in Japan. 15 Maart. Hasebo, voorzitter van het Japansche Lagerhuis, overleden. Wanordelijkheden in de St. Pauluskerk te Berlijn. Rede van Millerand te Belfort. 16 Maart. Wandaden van suffragettes in de kathedraal van Biimingjham. Het Albaneesche ministerie tot stand gekomen onder Turkhan pacha. Botsingen in Zuid-Albanië. De hoofdredacteur van de »Figaro.' Calmette door madame Caillaux vermoord- Caillaux treedt af als minister van Financiën. Het Home-Rule-vraagstuk weer besproken in het Engelsche Lagerhuis. , Verklaring van Asquith. Gobat, directeur van het internationaal vredesbureau te Bern, overleden» De Oostenrijksche regeering verdaagt voor onbepaalden tijd de zittingen van den Rijksraad. 17 Maart. Veranderingen in het Fransche ministerie: Renoult wordt minister van Financiën, Malvy van Binnenlandsche Zaken en Peret van Handel. Rumoer rige vergadering van de Kamer, de aaak-Rochette herleefd, het document van Barthou; de Rochette enquête-Commissie weer ingesteld. Het circus-W'illy Hagenbeek te Kortrijk ingestort. Bij het Engelsche Lagerhuis de marine-begrooting door Churchill ingediend. De Fransche Kamer keurt de oorlogsbegrooting goed. De begrootingscommissie van den Duitschen Rijksdag neemt de begrooting van Kiautchou aan. De echtscheiding van prins Karei ■wan Zweden door den ministerraad geldig verklaard. 18 Maart. De Hertogin van Brunswijk van een zoon bevallen. Spoorwegongeluk bij Dolhain (BeiHuldebetuiging van de Fransche kolonie te Tanger aan Caillaux. Het Crédit foncier Egyptien benoemt Caillaux tot eere-voorzitter. Het nieuwe Italiaansche ministerieSalandra samengesteld. In het Engelsche Lagerhuis doet sir Edward Grey een politieke verklaring. De Koning van Zweden te Stockholm van zijn reis naar het Noorden teruggekeerd. Balfour te Cannes door een steenworp gekwetst. De Zuid-Afrikaansche Senaat neemt de indemniteitswet in derde lezing aan. De bliksem slaat in het gebouw der Porte te Konstantinopel. 19 Maart. De Fransche minister van Marine Monis neemt ontslag- De Senaat neemt de inkomstenbelasting aan. Prof- Mercalli, directeur van het observatorium op den Vesuvius, overleden. Incident in den Duitschen Rijksdag. De Albaneesche staatsvlag op de citadel te Skutari geheschen. Mededeeling in de Grieksche Kamer door den minister van Marine over de vloot. In het Hongaarsche Huis van Afgevaardigden de begrooting 1914/15 ingediend Het Engelsche Lagerhuis verwerpt een motie van wantrouwen der oppositie tegen de regeering in zake HomeRule. Een conferentie van Japansche afgevaardigden en senatoren verwerpt het besluit van het Hoogerhuis tot verlaging der marine-begrooting. Groote scheepsramp te Venetië, 58 personen verdronken. Demonstraties van Poolsche studen 1 - ten te Warschau. 20 Maart. De enquête-commissie in de zaak-Rochette neemt Monis in verhoor, daarna Caillaux, Fabre en Bidault de 1' Isle. De Senaiat keurt de aan do comrr.issie te geven rechterlijke bevoegdheid) met eenige beperkingen goed. Senator Gautier benoemd tot minister van Marine. Begrafenis van Calmette. Na de begrafenis opstootjes. Een ukase van den Czaar verschenen, aandringende op samenwerking van het wetgevende lichaam met de regeering. De Ulster-leider Carson te Belfast aangekomen. De gouverneur-generaal van ZuidAfrika dadstone bekrachtigt de indemniteitswet. De Belgische Kamer neemt het ontwerp aan tot goedkeuring van de overeenkomsten in zake de nalatenschap van wijlen Koning Leopold tusschen den staat en de prinsessen. In den Albaneeschen ministerraad dringt de minister van Oorlog Essad pacha op krachtige maatregelen in Epirus aan. BINNENLAND. 14 Maart. S. Lehmans, Amsterdamsch industrieel, overleden. 15 Maart. L. II. Dijkhuis, oud-lid van Ged- Staten van Groningen, overleden. Mr. Ch. A. Henny te Arnhem overleden. 16 Maart. De minister van Waterstaat naar de doorbraak bij Spijk. Het Kamerlid Aalberse dient bij de Kamer een wetsvoorstel in tot bestrijding der oneerlijke concurrentie. 17 Maart. Bezoek van H. M. de Koningin aan Rotterdam. A. H. van Dijk, boekhandelaar te Arnhem, overleden. De Eerste Kamer neemt de begrooting van Financiën aan. De Tweede Kamer weer bijeen. P. F. A. Rooseboom, ontvanger der directe belastingen, overleden. C. M. Bremer, gepens. W.-I. hoofdambtenaar, overleden. 18 Maart. W. C. C. Luske, gep., kapitein Ü.-I. leger te Nijmegen, overleden. H. F. D. Braams, gep. generaalmajoor, oud-inspecteur der cavalerie, overleden. De Eerste Kamer neemt de marinebegrooting aan. Tot burgemeester van Utrecht benoemd mr. J. P. Fockema Andreae, wethouder. De industrieschool van den Middenstand te Leerdam geopend19 Maart. Vergadering van het comité tot oprichting van een interprovinciale kabelmaatschappij in Gelderland te Arnhem. F. P. L. van Driel, gep. luit.-kolonel Indisch leger, overleden. 20 Maart. De Eerste Kamer neemt de begrooting van Binnenlandsche Zaken aan, die van Oorlog en de Vestingbegrooting. L. van Steijn, bekend vlieger, overleden. Hoog water. De kisting bij den Tempel te Overasselt doorgebroken. Ontsporing bij Orthen. --- FEUILLETON. VERDWAALD. S 1 Daar de eenoorige deze woorden, die boven zijn horizon gingen, niet goed begreep, zeide hij niets dan „mevrouw," wat h\j telkens deed, wanneer hij zich in verlegenheid bevond of niet wist wat voor antwoord hij geven zou. „Zal ik den goeden Hammelmann den weg wijzen ?" vroeg de neuswijze Lisette van den bok af, terw jl z\j zich omwendde en haar hoofd ver naar het portierraam boog, waaraan de abdis zat. „Bemoei je niet met dingen, die je niets aangaan," gebood de meesteres op strengen toon. „Hammelmann en ik zijn alleen mans genoeg om den weg te vinden." „Wacht maar, mevrouw de abdis," mompelde Lisette, „dat zult u spoedig zien, wat er komt!" De rit ging langzaam verder en Amalie trachtte haar min of meer opgewonden tante zooveel mogelijk te kalmeeren, wat haar echter slechts zeer onvolkomen gelukte. Een luid „halt" der abdis — een „mevrouw," benevens een „brr" van den eenoorige.... en de kikvorsch hield op met hobbelen. ■ „Ik zal m\j nu eens trachten te oriënteeren en dan de richting aangeven, waarin w$ te rijden hebben," zeide de abdis, terwijl zij uit het rijtuig steeg en naar alle zijden rondzag. „De mist is zeer dicht, lieve tante," zeide Amalie, die eveneens uit het rijtuig gekomen was. „Ja, zeer dicht," herhaalde de abdis, die wat bijziende was, met een bedenkelijk gezicht. „Ik ben niet in staat mij te oriënteeren." „De avondlucht is zoo ruw en koud," ging Amalie voort, „u zult zeker kou vatten, lieve tante, als u langer buiten het rijtuig blijft. Stijg weer in en laat Hammelmann en Lisette den weg zoeken; eindelijk moeten wij toch op een plaats komen, waar wij naar den weg kunnen vragen." De abdis lette niet op deze waarschuwing; zij ging eenige passen van het rijtuig, trad op een kleine verhooging naast het wagenspoor en zette haar rondspieden voort. „O, nu heb ik mij georiënteerd!" riep zij plotseling vol vreugde uit. „Zie, lieve Amalie, dat is Jupiter — hij staat nu des avonds in het zuidoosten, dus moeten wij juist in zijne richting rijden, als wij naar het stift willen komen." En met haar nicht snel weer in het rijtuig stappend, beval zij den eenoorige op die heldere ster los te rijden. Het uitzicht binnen korten tijd weer in hare behagelijke vertrekken te zijn, bracht de abdis in een veel betere stemming, en in de vaste overtuiging, dat zij vier menschen en twee dieren voor een droeven dwaaltocht door de verraderlijke heide bewaard had, begon zij voor haar nicht een lange voordracht over het nut der astronomie en astrognosie te houden en vermaande deze in haar vrijen tijd in plaats van de onzinnige, alle beter gevoel verstikkende moderne Fransche romans eenige populaire geschriften over astronomie te lezen. „Gij zult onder m{jne boeken verscheidene dergelijke geschriften vinden," zeide zij. „Ook bezit ik nog een oude globe, ik weet niet, waar die vandaan gekomen is. De dom-brutale Lisette heeft die globe een paar jaar geleden erbarmelijk toegetakeld, toen zij de globe als bal gebruikte, om den ongezeggelijken jongens van den tuinman den tijd te verdrijven." ,De astronomie moge zeer leerrijk zijn, beste tante," zeide Amalie ; „het wil mij echter voorkomen, alsof Jupiter een geheel andere positie aan den hemel heeft." „Dat begrijpt gij niet, lief kind," antwoordde de abdis vol vuur. „Het moet nu ongeveer acht uur zijn en om dezen tijd bevindt zich Jupiter tusschen Andromeda, Pegasus en Dolfijn, als ik mij niet vergis." „Ja, maar dan zou hij toch zeker niet op gelijke hoogte met de koppen van onze paarden staan," merkte Amalie op. „De mist schijnt je blik wat beneveld te hebben," zeide de andere. „Bovendien zie ik ook noch een Andromeda, noch een Pegasus, nog een Dolfijn, noch eenig ander diergesternte, tante," ging Amalie hardnekkig voort. „Meent gij, dat de schoone planeet Jupiter niet in staat is met zijne stralen den fatalen heidenevel te doorbreken ?" vroeg de abdis in het bewustzijn van de superioriteit van haar astronomische kennis. Amalie antwoordde niets, maar tuurde onophoudelijk door het raampje naar „de schoone planeet Jupiter", welks roodachtig licht ten zeerste met de witte nevelsluiers streed. „Jupiter wordt steeds grooter en grooter, lieve tante," riep zij eindelijk. De abdis hield het beneden haar waardigheid hierop iets te antwoorden. „Wanneer dat Jupiter is, beste tante, dan zullen w\j dadelijk in den hemel zijn," ging de onverbeterlijke met de grootste gelatenheid voort. „Wij zijn nog maar een honderd schreden van hem verwijderd." De abdis maakte een heftige beweging, herstelde zich echter en antwoordde ironisch: „dat komt ervan, wanneer men met verliefden door de heide rijdt." Eenige minuten heerschte diep zwijgen, dat alleen door het knarsen der wielen in het zand en het geblaf van een met een krachtige long toegerusten bond onderbroken werd. „Nog slechts enkele seconden en wij staan voor de poort des hemels!" sprak Amalie eindelijk met komischen ernst. „Lief kind, ik moet je zeggen ... Verder kwam de abdis niet. Een hevige stoot van het rijtuig tegen eenig volstrekt niet nevelachtig voorwerp wierp haar en haar nicht hoog op van de zitplaatsen en van den bok liet zich het doordringend geschreeuw van Lisette hooren, wier hoofd met dat van den eenoorige zeer onzacht in aanraking gekomen was. De schoone planeet Jupiter stond echter zoo dicht aan de rechterzijde van het rijtuig, dat Hammelmann haar desnoods met zijn zweep had kunnen bereiken. Amalie was juist op het punt haar tante uit te noodigen nader kennis te maken met Jnpiter, toen Hammelmann luide uitriep: „goddank, hier is een dorp!" „U hebt de lamp in een boerenhuis voor Jupiter aangezien, mevrouw de abdis!" zeide het' kamermeisje met eenig leedvermaak. „Hammelmann is tegen een groote houten schutting gereden, welke onder het raam van het Jupiterhuis loopt." De abdis had er veel om gegeven, wanneer deze vergissing niet voorgevallen was, omdat zij niet ten onrechte meende, dat zoowel Amalie alsook Lisette zich te gelegener tijd van deze ellendige historie zouden bedienen tegen haar; maar daar de zaak nu eenmaal niet te herstellen was, moest zij faire bonne mine kmauvaisjeu. Zij beval . daarom het kamermeisje op strengen toon, dadelijk af te stijgen en in het hnis met de lamp naar den naasten weg naar het stift te informeeren, „Vóór alles moet ik mijn paarden voeren, mevrouw," zeide de eenoorige met beslistheid. „Nu, vraag dan naar een behoorlijke herberg in het dorp, Lisette," beval de geestelijke dame. „Ons zal het ook goed doen een warme kop thee, of een glas warme melk te krijgen. Ik althans ben door en door koud." Lisette sprong van den bok, hulde zich vast in haar omslagdoek en trad door de half openstaande zijdeur in het huis, aan welks ingang zij een lang onderhoud met de bewoners van het Jupiterhuis had. Eindelijk kwam zij terug en berichtte, dat er slechts ééne zeer erbarmelijke herberg in het dorp was, de eigenaar van het naastbijzynde huis was echter een zeer vriendelijk man en zou de dames en heeren, die verdwaald waren, gaarne een uurtje in zijn huis opnemen en hun dan een gids medegeven. „Hoe heet de plaats dan?" vroeg de abdis. „O, daarnaar heb ik hem niet gevraagd," zeide Lisette, terwijl zij weer op den bok klauterde, „wij kunnen God danken, dat wij althans menschenwoningen bereikt hebben. De abdis had min of meer lust het voorbarige schepsel een lesje te geven, stelde zich echter met het oog op het fiasco, dat haar astronomische theorie en haar wegwijzerkunst gemaakt hadden, tevreden met een diepen zucht en beval den eenoorige naar het geprezen naaste huis te rijden. Hammelman n bracht zijne vermoeide dieren met eenige moeite weer in beweging en dirigeerde hen geheel volgens de aanwijzing van Lisette, die zich door de lieden in het eerste huis den weg naar de naaste woning, welke aan een kleine zijstraat lag, had laten beschrijven. Hammelmann boog deze straat in, volgde haar eenige schreden, reed dan op een ruime plaats en hield eindelijk stil voor de deur van een met boomen omgeven huis, uit welks ramen een helder licht straalde. De abdis en Amalie stegen uit en liepen in gezelschap van Lisette op de deur toe, welke zich op hetzelfde oogenblik opende, toen de beide dames voor den drempel stonden. De laatsten traden binnen -maar nauwelijks had de abdis een blik in de vestibule geworpen, of zij deinsde als door een bliksemstraal getroffen terug, maakte zonder een woord te spreken rechtsomkeert en liep haastig naar haar rijtuig terug. Het huis, waarin zij haar toevlucht wilde nemen, was dat van den heer von Ellernburg. In haar bijziendheid en bij den dichten mist had zij de omgeving van de woonplaats van haar vijand niet herkend, en in de hoop, dat zij door den persoon, die de deur geopend had, eveneens niet herkend was, vluchtte zij nu even haastig als toornig naar haar rijtuig. Hoe de zaak in elkaar zat, kwam er voorloopig minder op aan; bovenal moest zij den heer von Ellernburg ontkomen, wiens stem zij reeds achter zich geloofde te hooren. onmiddellijk naar de herberg in het dorp, beval zij den voerman, terwijl zij in het rijtuig stapte. Den weg daarheen zullen wy wel vragen — hier blijf ik g eeD oogenblik." (Slot volgt). --- Buitenland. ALGEMEEN OVERZICHT. fBAMKKIJ K. Gisteren heeft, gelijk wij reeds gemeld hebben, de Fransche parlementaire commissie van enquête in de zaak-Rochette onder presidium van JauPès hare verhooren begonnen. In de eerste plaats werd Monis, de afgetreden minister van. Marine — in wiens plaats gisteren de senator Gautier is benoemd — en minister-president in 1911, verhoord- Wij laten nier het een en ander, aan den i Matin < ontleend, uit dat verhoor volgen, waarvan wij het begin gisteren reeds onder de Laatste Berichten hebben medegedeeld. Monis dan zeide, dat hij in begin van Maart 1911 Caillaux, den toenmaligen minister van Financiën, ontving, die hem kwam zeggen, het aangenaam te zullen vinden dankbaarheid aan een advokaat (Maurice Bernard) te toonen, door voor dezen het uitstel in de behandeling van de zaak-Rochette te verkrijgen, dat de advokaat wenschte. Caillaux had er toen bijgevoegd, dat de advokaat, wanneer de verdaging geweigerd werd, in zijn pleidooi toespelingen zou maken op een emissie, welke verhezen voor de Fransche rente had veroorzaakt. Monis had toen de kwestie aan den procureurgeneraal (Fabre) uiteengezet, die hem zeide, dat uitstel niet van invloed op de vervolging kon zijn, maar dat de oppositie er een verkeerde verklaring van zou kunnen geven. Monis had daarop den procureur-generaal gevraagd, overleg te plegen met den president van het hof van beroep in strafzaken. Pressie heeft hij derhalve niet uitgeoefend. Toen Fabre heenging, ontmoette hij toevallig Monis' zoon, wien hij zijn bewondering voor Monis betuigde. Korten tijd daarna kwam de procureur Fabre Monis mededeelen, dat de president van het hof van beroep het goed vond, de behandeling der zaak uit te stellen- Hij merkte toen op, dat de datum der behandeling wel heel ver was verschoven; maar de procureur antwoordde, dat dit het gevolg was van de rol der zaken aan het hof. Sedert heeft hij nooit meer over die kwestie hooren spreken; hij heeft er ook nooit met Caillaux over gesproken. Monis kwam daarna op het bericht in de bladen omtrent het proces-verbaal van het onderhoud tusschen Fabre en hem. Toen Fabre voor de eerste Rochette-commissie werd gehoord, heeft hij zich' achter het ambtsgeheim verscholen, om te beletten dat de zaak door de oppositie zou worden geëxploiteerd. Daarna' ontmoette hij Briand en sprak hem over de nota van den procureur, doch ontving een ontwijkend antwoord'. Monis verklaarde zich overtuigd, dat het stuk, op de tribune der Kamer door Barthou voorgelezen, een afschrift is, gemaakt op verzoek van Briand, die inlichtingen aan den procureur-generaal had gevraagd* Monis verzekerde, dat de procureur-ge^ neraal niet het minste bezwaar heeft geopperd tegen het uitstellen der zaak. Er is geen bevel gegeven, slechts een inlichting gevraagd; voor den procureur^ generaal kan daarin niets vernederends hebben gelegen. Monis kritiseerde breedvoerig de nota van den procureur-generaal. Het is geen proces-verbaal, daar de nota hem niet is medegedeeld. Ten slotte herhaalde Monis, geen uitstel bevolen te hebben, noch het regeeringsgezag ten gunste van uitstel te hebben gebezigd. Daarna was, wat het verhoor betreft, de beurt aan Caillaux. Deze deelde, na over de bezoeken, welke hij van Dumesnil en den advocaat van Rochette had ontvangen, te hebben gesproken, mede, dat hij daarna Monis in de zaak had gemengd. Deze beloofde er met den procureur-generaal over te zullen spreken. Caillaux was zeer verbaasd, dat eenige maanden later Barthou hem sprak' over pressie, door Monis op Fabre geoefend- Hij sprak er met Fabre over, die zeide van Briand last te hebben ontvangen, niet de geheele waarheid voor de eerste commissie van onderzoek te zeggen- Op 14 Januari verzocht Caillaux aan Fabre nadere ophelderingen. Deze deelde hem toen mede, nooit eenig proces-verbaal van het gebeurde te hebben opgemaakt en erkende, dat Caillaux geheel buiten de zaak stond. In de middagzitting der commissie van onderzoek kwam de procureur-generaal Fabre voor, die verklaarde dat het document, door hem opgesteld over zijn onderhoud met Monis, in allen deele juist is- Verder heeft hij aangetoond dat hij van Monis een brief heeft ontvangen, waarin deze hem verzocht, de behandeling der strafzaak tegen Rochette uit te stellen. Fabre verklaarde verder, dat hij de nota heeft opgesteld na zijn tweede onderhoud met Monis, wien hij toen mededeelde, dat zijn laslgeving ten uitvoer was gelegd- Eerst in 1912 heeft hij een kopie van de nota gemaakt. Bij zijn onderhoud met Bidault de 1'Isle, den president van het hof, had Fabre een beroep gedaan op diens genegenheid' era gezegd dat hij in 'n moeilijk parket kwam, ais de president het uitstel weigerde. Fabre voegde daaraan toe, dat de verklaringen, dezer dagen door Bidault afgelegd, moesten strekken om hem (Fabre) te dekken- Fabre ontkende tegen Caillaux te hebben gezegd, dat men hem had verzocht, voor de eerste commissie van onderzoek niet de volle waarheid te zeggen. Hij herhaalt dan, dat Monis hem uitstel dier zaak heeft gelast. Hij had 1 Caillaux meegedeeld, dat deze openbaarmaking zijner nota niet behoefde te duchten, oindat hij dacht dat de nota niet meer bestond- Fabre betoogde, dat er tegen hem verraad is gepleegd. Zonder dat zou de zaak-Rochette nooit weer zijn opgerakeld- Als hij een vingerwijzing had gekregen, zou hij zoo noodig zelf Rochette hebben doen aanhouden. Naar Bidault de 1'Isle, president van het hof, die toen aan de beurt kwam, verklaarde, had Fabre hem meegedeeld, dat Monis het beter vond, de behandeling der zaak-Rochette uit te stellen tot een tijdstip, dat de ontroering er over wat bedaard zou zijn. Daar zoowel de procureur-generaal als de advocaat van Rochette uitstel vroegen, is dat verleend. Bidault heeft echter geen bevel gekregen tot verdaging. Fabre 'heeft geen beroep gedaan op zijn genegenheid- Getuige dacht niet dat hij, door verdaging der zaak toe te staan, incorrect handeldeDe vergadering der commissie werd daarop verdaagd, die hoopt hedenavond met haar taak gereed te zijn, na heden nog in verhoor genomen te hebben Barthou, Briand, mr- Maurice Bernard en Dumesnil, den hoofdredacteur van de >Rappel». Intusschen heeft de Senaat gisteren aan de commissie rechterlijke bevoegdheden verleend- Bij het debat daarover vroeg Lamarzelle welke maatregelen de regeering denkt, te nemen ten aanzien van de in de Kamer gebleken feiten. Spr. las ook den brief van Thalamas aan mevrouw Caillaux voor en vroeg of de schrijver ongestraft zal blijven. Spr. noemde het verleenen van juridische bevoegdheid aan de commissie een bedenkelijke zaak. Doumergue verweet hem licht te vragen in de zaakRochette en tegelijkertijd de commissie juridische bevoegdheid te willen onthouden- De republikeinsche partij heeft steeds vóór alles waarheid gewild- Nadat de commissie haar taak zal hebben voltooid, zal de regeering de noodige maatregelen nemen. Daarop keurde de Senaat met 254 van de 274 stemmen het artikel goed, waarbij straffen worden gesteld 1 op het weigeren van getuigenis, het omkoopen van getuigen en valsch getuigenis. Getuigen zullen met den sterken arm voor de commissie kunnen worden gebracht- — De tweede zaak van groot belang van gisteren was de begrafenis van Calmettet, den door madame Caillaux gedooden hoofdredacteur van de - Figaro-. Men had groote betoogingen bij die begrafenis verwacht door de leden der Action franfaise, maar deze, hoewel zij in grooten getale aan de begrafenis deelnamen, hielden zich rustig tot na afloop, toen op de avenue de Clichy bij het voorbijkomen van vele leden van genoemde groep, iemand riep: Vive Caillaux ! Die persoon werd toen door de Camelots du Roy aangevallen, mishandeld en met een revolverschot gewond- Toen kwam de politie er bij en het lieve leventje beglon. Een gevecht volgde, waarbij tal van betoogers werden gekwetst. Ook twee inspecteurs van politie werden gewond. Veertien demonstranten werden ingerekend. De relletjes hebben geduurd van 3 tot 5 uur gisterenmiddag op de avenue de Clichy en de Place Clichy. Te 10 uur was het rustig. * * * In de Kamer heeft de nieuwe minister van Financiën Renoult gisteren verklaard, dat de regeering geen nieuwe indirecte belasting zal invoeren, voordat zij den verkregen rijkdom naar redelijken maatstaf heeft beslist. Hij heelt aan de Kamer voorgesteld de opbrengst Van de belasting op de Fransche staatsrente en op het inkomen in de wet op de Middelen op te nemen tot een bedrag van 50 millioen. «ÏHGELAND. De Engelsche bladen verklaren eenparig, dat een schikking in HomeRule geheel en al mislukt is. De r> Daily Chronicle* noemt het voorstel van Bonar Law om er een volksstemming over te houden een paradepaardje van de unionisten, wien het niet te doen is om Ulster te helpen, doch om de parlementswet te nekken en tegelijk met die wet de volkssoevereiniteit. De »Daily News» vergelijkt Ulster met de militante kiesrechtvrouwen en voorspelt het verzet tegen Home-Rule even weinig sympathie als de aanslag op het schilderij van Velasquez in de National Gallery heelt 1 ondervonden. Het blad hecht niet veel waarde aan het dreigement van burgeroorlog, maar als er burgeroorlog komt dan zal de regeering er flink en vaardig mee weten af te rekenen. De unionistische bladen blijven dreigen. Zoo verzekert de »Times«, dat, als er geweld gebruikt wordt, het niet alleen in Ulster zal zijn- Het blad verwijt de regeering, dat zij met menschenlevens speelt en het er op aanlegt het gewapende verzet in Ulster zoo spoedig mogelijk uit te lokken, om het te onder- drukken voor het geheel is voorbereid). Dat men evenwel gewelddadigheden 1 voorziet, is geen wonder, temeer, daar ook Carson, de militante leider, naar Ulster vertrokken is, en gisteren te Belfast is aangekomen. Een menigte volk juichte hem toe. Honderd Ulster vrijwilligers in volle uniform vormden een eerewacht. Het gejuich brak weer uit toen het Parlementslid Craig en generaal Richardson, de bevelhebber van de Ulster vrijwilligers, aan boord' gingen om Carson te verwelkomen. Een saluut van revolverschoten werd in de lucht aïgevuurd. De voormannen zetten zich in een tuf en begaven zich, door vrijwilligers voorafgegaan en temidden van de grootste geestdrift, naar het huis van Craig. In een manifest heeft Carson evenwel een beroep op zijne volgelingen gedaan om een vreedzame en waardige) houding aan te nemen. Uit Ulster wordt verder gemeld dat de schildwachten in het groote kamp van Curragh (in het graafschap Kildare) verdubbeld zijn. 200 man infanterie zijn onverwachts te Newry aangekomen en twee oorlogsschepen hebben in de baai van Dublin het anker uitgeworpen. De Iersche nationalisten (voorstanders van Home Rule) deelen mee, dat over hun vrijwilligers te Londonderry Zondagmiddag wapenschouw wordt! gehouden. De schildwachten bij de opslagplaatsen te Newhridge zijn goed gewapend. Ie Dublin wordt de Spanning dagelijks! grooter. ITAJLIë. Over den nieuwen Italiaanschen minister-president Antonio Salandra schrijft de Romeinsche correspondent der >Köln. Ztg. t het volgende: Antonio Salandra werd 31 Augustus 1853 in het stadje Troja geboren, dat aan de oostelijke hellingen van de Apennijnen op de vlakte van Apulië nederziet, studeerde in de rechten en staatswetenschappen te Napels, waar hij in 1875 den doctorstitel verwierf en wijdde zich aan de academische loopbaan. Hij was nauwelijks 23 jaar, toen hij reeds op den katheder te Napels stond en in het jaar 1879 werd hij als hoogleeraar in het administratief recht aan de universiteit te Rome beroepen, waar hij heden nog werkzaam is. Als schrijver van geschriften over de openbare schulden in de volkshuishouding, over de echtscheiding in Italië, alsmede van leerboeken over het administratief recht was hij spoedig in de wetenschappelijke wereld gewaardeerd en werd in de Academie dei Lincei opgenomen. Tegelijk ontwikkelde hij een bedrijvige politieke werkzaamheid; nadat hij in 1886 voor zijn vaderstad in de Kamer gekozen was. Daar zat hij in het zoogenaamde centrum, den rechtervleugel der liberalen en sloot zich aan bij den Toskaanschen afgevaardigde Sonnino, die als financieel criticus langen tijd veel aanzien genoot. Aan de regeering nam Salandra voor de eerste maal deel, toen na C ritepi's val de marchese di Rudini in 1891 een kabinet vormde; hij werd onderstaatssecretaris van Financiën met minister Colomibo tot in de lente van 1892. Toen keerde hij van 1894 tot '96 als onderstaatssecretaris van de Schatkist in het tweede ministerie-Crispi terug en was in dien tijd met den minister der Schatkist Sonnino nog in nadere betrekking dan vroeger, zoodat men hem als de rechterhand van dezen beschouwde. Deze verhouding tot Sonnino bezorgde hem de eerste minister-portefeuille in het tweede kabinet-Pelloux, dat in Mei 1899 onder de voogdij van Sonnino tot stand kwam, toen Salandra minister van Handel en Landbouw werd. Deze werkzaamheid diuu.rde slechts een jaar. Van Febr. tot Mei 1906 was hij minister van Finaiv ciën in het eerste kabinet-Sonnino en in het tweede ministerie-Sonnino van Dec. 1909 tot Maart 1910 was hij minister der Schatkist. Toen evenwel de ster van Sonnino verbleekte, werd ook de band tu&schen hem en Salandra losser, en naderde deze meer en meer Giolittï. Intuisschen moet generaal Spingardi, die voor de portefeuille van Oorlog was bestemd, op medisch advies daarvoor bedankt hebben. WALKAM. In den Albaneeschen ministerraad heeft, naar aan de >Neue Freie Presse» gemeld wordt, Essad pacha gisteren voorgesteld 25000 man op voet van oorlog te brengen en met dat leger Epirus te bezetten. Wanneer de regeering niet tot snel optreden besloot, zou Essad zijn ontslag nemen, naar hij zeide. De ministerraad heeft generaal de Veer opgedragen telegrafisch verslag te doen over de verrichtingen van majoor Thomson, gouverneur van Epirus­ ---