BUITENLAND De politik van den dag Het lersche probleem De „los van Engeland"-bewegmg Streven naar eenheid van de graafschappen (Van onzen correspondent). Dublin, 16 Januari 1933. rland bestaat uit 32 graafschappen, waarr slechts 26 deel uitmaken van den Ier! Vrijstaat. Zes graafschappen in het N O. :he , en v oor alle belangrijke aangelegenheden ° r hts treeks bestuurd door de Engelsche re•jjg Het Engelsch-Iersche verdrag van 1921 de andere 26 graafschappen overgedrae aan de lersche regeering, doch bij dat, n fde verdrag wordt de erkenning der Brit„ suprematie geëischt. Geen gekozen afgerdigde kon zitting nemen in het parlement 13 (jen Vrijstaat zonder den eed van trom den Engelschen Koning en aan de unie öroot-Brittannië te hebben afgelegd. Deze die aanvankelijk onder bedreiging met oorlog werd opgelegd, is jaren lang een 'rèaak van strijd en verdeeldheijj in Ierland Lest De tegenwoordige regeering van den staat, die sinds Maart 1932 het bewind er t js 'gekozen door hen, die den eed afgeeft willen zien. Zij heeft dan ook een wetsitwerp van deze strekking ingediend en van 1 Januari 1933 is de genoemde eed autcmach uit de grondwet van den Ierschen Vrija t verdwenen. „Het lersche volk", zoo zegt , en „wenscht vriendschappelijke relaties te ïderhouden me fc het Engelsche, doch dit zal Itijd moeilijk blijven, zoolang de Engelsche «reering zich in de lersche quaesties tracht te |e r .gen en politieken of economischen druk oefent. Verder dient men te bedenken, dat lersche Vrijstaat in zijn tegenwoordigen _irm nog' niet geheel Ierland omvat. De toeïmstige constitutie van Ierland zal door de jje wilsuiting van geheel Ierland tot stand oeten komen. Hoe ver wij ook nog van de itionale eenheid verwijderd schijnen, de Ieren innen nooit een regeling, die hun land verbid houdt, als anders dan voorloopig behouwen." Economische onderdrukking. De geschiedenis van Ierland levert het meest rekende voorbeeld op van de industrieele derdrukking van het eene land door het idere. In de achttiende eeuw was de politiek het Engelsche parlement gericht op de iderdrukking van de lersche, industrie, zoot, afgezien van den handel in linnen en eetar'en, Ierland practisch beroofd werd van alle dustrie, juist in den tijd toen er in de inde radicale veranderingen werden ingeerd. Toen het land onder de regeering van it „Gratian's Parliament" gedurende korten d (1783—1800) op fiscaal gebied onafhankewas, beleefde het een kortstondige, doch merkelijke opleving van de welvaart. Burg>aaf Clare, de lersche kanselier, verklaarde 1798: „Er is geen volk op de geheele belonde aardoppervlakte, dat in ditzelfde tijdrk zoo snelle vorderingen in beschaving, adel en industrie heeft gemaakt als het rsche." De industrieele opleving kwam plotHling tot een einde door de unie van 1800, en de laatste beschermende rechten verdwein en bovendien de Britsche en de lersche hatkist na enkele jaren werden samengelolten. De kleine, doch talrijke lersche fatieken konden niet concurreeren met de Enilsche, waar nieuwe productiemethoden wan ingevoerd. De lersche steden kwijnden en 't lersche volk werd bij gebrek aan andere 'beidsmogelijkheden meer dan ooit voor zijn taan afhankelijk van den landbouw. De ite hongersnood van 1846 en 1847 was het 'vermijdelijke gevolg van de funeste regeeigspolitiek. De economische gevolgen van de dwongen unie met Groot-Brittannië beteeide voor Ierland een bijna volkomen onderDe hulpbronnen, de middelen van be.n en de staatkundige behoeften der beide ■den verschilden geheel en al, en het was vermijdelijk, dat de regeering der Unie en iet Londensche parlement allereerst aandacht honken aan de behoeften en verlangens van et rijkste en dichtst bevolkte deel. Het slechte 'stuur van Ierland werd belicht door het in uitgebrachte rapport van een koninklijke commissie, welke ontdekte, dat Ierland toen reeds vele jaren lang 2 'A millioen pond per jaar te veel aan belasting had betaald. Bij het begin van de twintigste eeuw telde Ierland nog vier millioen inwoners minder dan na den grooten hongersnood en nog steeds nam de bevolking snel af; do linnenweverijen en de Ulstersche scheepswerven uitgezonderd, had het ook vrijwel geen industrie. Een landbouwland kon men het echter evenmin noemen; het fokken van vee voor den export was het voornaamste middel van bestaan geworden. Het bebouwde oppervlak in de 26 graafschappen, welke thans den Ierschen Vrijstaat vormen, is van 2.534.989 acres in 1847 verminderd tot 790.783 acres in 1930. Het met koren bebouwde oppervlak in die 26 graafschappen was van 671.448 tot 26.740 acres verminderd en wat betreft het percentage van zijn totale oppervlakte, dat met koren was bebouwd, was de lersche Vrijstaat er in dat jaar vermoedelijk slechter aan toe dan eenig ander land ter wereld. Naar het economisch herstel. Door het verdrag van 1921 heeft de lersche Vrijstaat na bloedigen strijd zijn financieele onafhankelijkheid verkregen. De economische opbouw werd echter ernstig belemmerd door de verdeeling van Ierland en het verlies van de zes Ulstersche graafschappen, waarin ook Belfast lag, het voornaamste industrieele centrum van het land. Ulster is voor Ierland, wat Elzas-Lotharingen voor Frankrijk is. De lersche Vrijstaat kan nu echter zijn industrie beschermen en zijn landbouwpolitiek herzien in nauw verband met de behoeften van zijn bevolking. Zoo gemakkelijk en snel kon echter niet verbeterd worden, wat door vele generaties achtereen was bedorven. Na den wereldoorlog had Ierland voor zijn vee- en zijn landbouwproducten goede prijzen behaald op de Engelsche markt en daarom heeft de lersche Vrijstaat er jarenlang naar gestreefd om het Engelsche afzetgebied te behouden en uit te breiden. Het economische stelsel, dat in den loop van de negentiende eeuw aan Ierland was opgelegd, was verkeerd opgezet en volkomen ongeschikt voor de behoeften van zijn bevolking. De thans heerschende economische wereldcrisis en de daardoor veroorzaakte prijsdaling hebben deze quaestie echter bijzonder dringend gemaakt, zoodat de nieuwe regeering van den Vrijstaat allereerst daaraan haar aandacht zal moeten wijden. De regeering heeft reeds zooveel mogelijk gedaan om de oprichting en uitbreiding van bedrijven te bevorderen, waarbij zij niet alleen een passieve rol heeft gespeeld, doch ook in sommige gevallen het initiatief heeft genomen en in andere de noodige leiding heeft gegeven. Zonder met beleid vastgestelde beschermende rechten was het onmogelijk geweest om de lersche industrie tot ontwikkeling te brengen. In de laatste jaren heeft de invoer in den Ierschen Vrijstaat den uitvoer belangrijk overtroffen en de protectionistische politiek der regeering had ten doel om, behalve werk te verschaffen voor de werkloozen, ook de handelsbalans te verbeteren en niet slechts een tijdelijk, doch een blijvend voordeel voor het volk te bereiken. Er zijn maatregelen genomen om de zuivelindustrie te beschermen, die door de prijsdaling op de Engelsche irarkt met den ondergang werd bedreigd en om de meelindustrie te reorganiseeren, waar tot dusverre bijna al het meel moest worden ingevoerd. Thans wordt er per jaar 340.000 ton graan vermalen, waarvan slechts 18000 ton Iersch graan. Nu wordt de graanbouw aangemoedigd door minimumprijzen voor het graan vast te stellen en de molenaars te verplichten een bepaald percentage binnenlandsch graan te gebruiken. Zoo hoopt men het doel te bereiken, dat Ierland zoo spoedig mogelijk in staat is om zichzelf te voeden. De betalingen aan Groot-Brittannië. Tot Maart 1932 droeg de lersche Vrijstaat nog den zwaren last van de betalingen aan Groot-Brittannië, die vijf millioen pond per jaar bedroegen en op zijn bevolking betrekkelijk zwaarder • drukten dan de herstelbetalingen op het Duitsche volk. Zij vertraagden zeer ernstig de noodzakelijke reorganisatie op economisch gebied. Toch was het niet om die reden, maar uit zuiver juridische overwegingen, dat de regeering van president De Valera geweigerd heeft om die betalingen voort te zetten, zoolang Engeland zijn aanspraken niet bewezen heeft. Dit meeningsverschil heeft zijn invloed uitgeoefend op de economische politiek van den Vrijstaat. De tariefmuren, die Engeland optrok tegen de lersche producten om de regeering te dwingen tot toegeven aan de Engelsche eischen, hebben hun doel als zoodanig gemist, al hebben zij wel de lersche belangen geschaad. Zij hebben de Isren echter tevens sneller doen voortgaan op den weg naar de economische onafhankelijkheid, doordat zij het lersche volk» de oogen openden voor de gevaren, die zijn tegenwoordige economische en financieele afhankelijkheid met zich meebrengt. De politiek van de laatste regeering van den Ierschen Vrijstaat was een politiek van afhankelijkheid en zeer nauwe samenwerking ten opzichte van Groot -Brittannië. Waar deze regeering bovendien onderhandeld had over de verdeeling van het land, kon zij moeilijk strijden voor de teruggave der verloren graafschappen. De Valera en zijn medewerkers streven echter naar een republiek, die geheel Ierland omvat en volgens het oude nationale ideaal volkomen onafhankelijk is. Zij verwerpen de verdeeling en geven uiting aan hun plan om de eenheid van Ierland te herstellen bij de eerste de beste gelegenheid. Zij willen Ierland zijn economische onafhankelijkheid teruggeven en geschikt maken om in zijn eigen behoeften te voorzien, voor zoover dat in den modernen tijd mogelijk is. De geheele lersche jeugd staat achter hen; daarom heeft De Valera niet geaarzeld om den Dail te ontbinden en nieuwe verkiezingen uit te schrijven. De groote beteekenis van deze verkiezingen is daarmede ten volle verklaard. --- INTERNATIONALE SAMENWERKING. DE ARBEIDSCONFERENTIE. De 40-urige werkweek. Ter conferentie voor de invoering van de 40-urige werkweek zijn gisteren bij de algemeene beschouwingen tal van arbeidersleiders aan het woord gekomen. Zij hebben er o..n. op gewezen dat alle bezwaren tegen de invoering van de 40-urige werkweek slechts van technischen aard zijn. De, huidige situatie dwingt tot buitengewone maatregelen. Voor de werkloozen moet werk worden gevonden. De 40-urige werkweek is hiervoor een buitengewoon geschikt middel en moet tegelijkertijd worden toegepast op de groote en kleine industrieën. In Duitschland is reeds in eenige industrieën sinds eenigen tijd met een 24-urige werkweek gearbeid, waardoor evenwel nadeelige verhoudingen tot. stand kwamen tegenover andere industrieën. Een gemeenschappelijke internationale regeling van den werktijd door een algemeen verdrag is daarom noodzakelijk. De werkgevers moeten thans hun goeden wil toonen en het niet verder laten bij wat woorden. De lasten welke ten gevolge van den verkorten werktijd moeten worden opgebracht, zullen worden genivelleerd door de verhindering der bedragen welke voor de werkloozenondersteuning noodig zullen zijn. De verlaging der werkloozenondersteuning in Duitschland heeft niet geleid tot de verwachte opbloei van den uitvoer en van den landbouw. Het woord is o.m. gevoerd door werknemersvertegenwoordigers uit Duitschland, Frankrijk, Luxemburg, Czecho-Slowakije en Oostenrijk. --- HET BRITSCHE RIJK. LLOYD GEORGE 70 JAAR. Critiek op Mac Donald. Ter gelegenheid van zijn 70sten verjaardag heeft Lloyd George zich laten interviewen door de „News Chronicle". Lloyd George verklaarde, dat het liberalisme in zijn huidigen vorm niets anders blijft dan een roemloozen dood. Ten aanzien van de ontwapeningsconferentie verklaarde Lloyd George, dat Mac Donald in 1928 als minister-president de leiders van de partijen bijen riep, om te beraadslagen over de conferentie. Men kwam overeen, dat eerlijkheidshalve en in het belang van de veiligheid van den wereldvrede, de beloften aan Duitschland inzake de ontwapening van de overige landen moesten worden vervuld. Tevens werd besloten, Duitschland gelijkgerechtigdheid te geven. IJoyd George heeft het document, waarin deze besluiten zijn vervat, in zijn bezit en zal dit publiceeren, indien aan zijn woorden geen geloof wordt gehecht. Hij verklaarde verder, dat de nationale regeering dit standpunt heeft verlaten. Het is zeer ongelukkig, dat twee liberalen, sir John Simon en sir Herbert Samvcl, Engeland te Genève vertegenwoordigden, toen hiertoe werd besloten. Wel is sindsdien de politiek weer iets gewijzigd, doch nog blijkt uit niets, dat men terug zal keeren tot de politiek, welke in 1931 zelfs door de conservatieven werd goedgekeurd. HET KABINET DONDERDAG BIJEEN Sir John Simon komt over. De eerste kabinetszitting van dit jaar zal a.s. Donderdag worden gehouden. Sir John Simon, de minister van Buitenlandsche Zaken zal uit Genève overkomen om aanwezig te zijn. Hij zal slechts enkele dagen te Londen blijven en dan weer naar Genève gaan om de daar de volgende week te houden bijeenkomsten bij te wonen. De onderstaatssecretaris van Buitenlandsche Zaken, Eden, vertrekt heden naar Genève. Hij zal tijdens Simon's afwezigheid de leiding op zich nemen der Britsche delegatie. Gisteren heeft de eerste minister overleg gepleegd met eenige kabinetsleden. --- FRANKRIJK. DE BEZUINIGINGSPLANNEN VAN CHéRON. Door den ministerraad goedgekeurd. De ministerraad heeft den definitieven tekst van het regeeringsvoorstel voor het tweede (twaalfde) deel der begrooting, voor de maand Februari, dat ook de veelomstreden bezuinigingsplannen van Chéron bevat, goedgekeurd. --- DUITSCHLAND. NA DE VERKIEZINGEN IN LIPPE. Rijksdag-ontbinding waarschijnlijk. Rijkskanselier von Schleicher heeft gisteren zijn politieke besprekingen voortgezet en o.a. prelaat Kaas, den leider van het Centrum ontvangen. De toestand is tengevolge van den uitslag der verkiezingen in Lippe geheel gewijzigd en men acht het onwaarschijnlijk, dat thans nog een bespreking tusschen von Schleicher en Hitier zal plaats hebben. Ook een onderhoud tusschen Hitier en Hugenberg acht men thans niet meer waarschijnlijk. Het orgaan der christelijke vakvereenigingen protesteert er scherp tegen, dat Stegerwald met Hugenberg in een gereorganiseerd kabinet-von Schleicher zitting zou nemen. De zitting van het seniorenconvent, waarin over het voorstel tot verdaging van den Rijksdag beraadslaagd zal worden, zal waarschijnlijk zeer rumoerig verloopen. De kans, dat dit voorstel aangenomen zal worden, wordt uiterst gering geacht en men verwacht thans veeleer een ontbinding van den Rijksdag. De indruk in politieke kringen, dat de uitslag van de verkiezingen in Lippe de parlementaire situatie in het rijk nog gecompliceerder gemaakt heeft, komt ook hierin tot uitdrukking, dat men reeds over den vermoedelijken datum van de nieuwe verkiezingen spreekt. Men noemt algemeen den 19den of 26sten Februari als stembusdag, daar de Rijksregeering in het belang der economie een langóurigen verkiezingsstrijd zou willen vermijden. Von Schleicher en de vak vereenigingen. De vakvereenigingsleider Jakob Kaiser heeft in een vergadering van de christelijke vakvereenigingen te Bonn rapport uitgebracht over het onderhoud dat de leiders der christelijke vakvereenigingen met Rijkskanselier Von Schleicher hebben gehad. Kaiser ging hevig te keer tegen de pogingen van de reactie om den koers, dien Von Schleicher wil volgen, in de war te sturen. De leiders der arbeiders hebben den indruk gekregen, dat Von Schleicher de pogingen van de reactie wel doorziet. Niets zou noodlottiger voor het Duitche volk en het rijk zijn, indien men het nogmaals zou willen probeeren met een nationale concentratie, waaronder niet anders verstaan kan worden dan een poging, om alle reactionnaire krachten tegen de arbeiders te concentreeren. De arbeiders zullen zich daartegen met alle krachten verzetten. Von Schleicher heeft te kennen gegeven, dat, aangezien de partijen gedeeltelijk in gebreke zijn gebleven, hij de overige georganiseerde volkskrachten, o.a. de vakvereenigingen, bij de regeering wil betrekken, om positieven arbeid te verrichten. Een redevoering van Göring. Rijksdagpresident Göring heeft gisteravond in een openbare vergadering van de N.S.D.A.P. in de Weimar Halle een programmatische redevoering uitgesproken, waarin hij stelling nam ten opzichte van het kabinet-Von Schleicher en het geval-Strasser. Spr. zette o.m. uiteen: Een maand lang heeft het Duitsche volk thans het kabinet-Von Schleicher, van wien het geloofd heeft, dat het een kabinet was der autoritaire staatsgedachte. Het is echter slechts bij verwachtingen en beloften gebleven. Een economische verandering kan alleen door een politieke verandering bereikt worden, door het Marxisme volkomen te breken en een volkomen nieuwen geest onder het volk te brengen. Een systeem, dat uit verraad is ontstaan, kan geen volk gelukkig maken, vooral daar steeds maar aan het object van het Duitsche volk wordt gemanoeuvreerd. Rijkskanselier Von Schleicher — aldus Göring — is een kanselier van het mengsel, of zelfs bijmengsel. Steeds spreekt hij over nieuwe plannen en vergeet daarbij het belangrijkste, n.1. te helpen, dat hun, die thans nog op eigen grond zitten, dezen wordt behouden. Uitgevoerd wordt een politieke vergiftiging, hetgeen bewezen wordt door het gtval-Treviranus, waarbij de naam Von Schleicher immers ook een rol gespeeld heeft. Deze misleidingen zullen echter te pletter loopen op de N.S.D.A.P., wier pantser de trouw is. De N.S.D.A.P. zal niet in het strijdperk treden voor eenige ministerzetels. Het valt spr. zwaar, te gelooven, dat juist Gregor Strasser het slachtoffer is geworden van deze misleiding. Nog op de 1- atste conferentie van gouwleiders heeft Ctr^.sser Von Schleicher den grooten splijtzwam der natie genoemd. Strasser heeft het als persoonlijke verdienste beschouwd, dat de leider duidelijk heeft ingezien wie de ware Von Schleicher was. Daarom is het ook goed, dat deze man aan het front is gekomen, want nu kan de N.S.D.A.P. hem bombardeeren. Alleen maar ondersteuning van een regeering komt voor de N.S.D.A.P. niet ter sprake, aangezien zii de Duitsche ziel door alle vernietiging heen wil voeren. Zij heeft de geheole leiding noodig om het roer der wereldbeschouwing van het Duitsche volk om te gooien. Wanneer het iemand der regeering niet bevalt, dan gaat die ovsrboord, Het schip echter vare verder tot redding en bevrijding van het Duitsche volk. --- Advertentie o CM O <£> Ó Och kom! kijk U maar eens goed! Ja natuurlijk zij is toch de bijzondere hulp in de huishouding, - het Blue Band-meisje! Let U eens op den eetlust van Uw huisgenooten als er gebakken, gebraden en gestoofd is met Blue Band. U kunt hun dan bovendien vertellen, dat Uw huishoudboekje er niet extra door belast wordt. Integendeel • U houdt nog geld over! Dat alles komt door Blue Band - versch gekarnd. 30 ets. per Vï pondspakje VERSCH GEKARNO MET 2S OJ 0 ALLERFIJNSTE ROOMBOTER ONDER RIJKSCONTROLE --- FEUILLETON. VALSGHE PAPIEREN van HERMAN ANTONSEN. HOOFDSTUK X. La Foneuse ontvoerd. Het keurig gekleede dienstmeisje, dat hem ; deur opendeed, toen hij had aangebeld bij an Rouse in Vedex Mansions, kon hem geen er dere .inlichtingen geven dan dat mylord ; E - thuis was en dat ze niet wist, wanneer hij ^8 zou zijn. Het kon vijf minuten, het kon etl duren. Ze bekeek den bezoeker, die er in jrf °°gen als iemand van stand uitzag, aanBa chtig. ft heb hem in de stad vanmorgen ge,5>t, maar niet getroffen, zei Thornton met .Raakte spijt, hoewel hij te voren zich bij den ^ er vergewist had, dat van Rouse niet thuis I. Hij heeft den wagen laten voorkomen en 3 hier toch geluncht. Dat doet mijnheer ei ' s nooit, verklaarde het meisje. " | ,s hij misschien weer de stad ingegaan? li, Nee n, dat zeker niet, want de wagen staat e garage om den hoek. H " D an zal hij wel niet ver weg zijn. Ik zal e en beetje hier in de buurt blijven wachHeisje keek hem aarzelend aan en vroeg ^^oet u soms geld van hem hebben? en» ^ er soms u 'k> °' i k het hem kom vroeg Thornton glimlachend. Op tp zou ik u aanraden uw po?ir;* maar ^ ev en. Ik ben, voorc^t ik h ! 'r ' m, bij een arme familie in betrekking geweest, maar die betaalden me beter dan hij. Want ik ben hier nu al vier maanden en heb nog nooit een cent gezien en alles wat ik ooit van hem gehad heb is, dat ik gisteren een avond vrij heb gehad buiten mijn gewone uitgaansdagen. Ik heb er genoeg van en zeg mijn dienst op, dat weet ik wel! Thornton bemoedigde het meisje een beetje en ging heen. Hij was toevallig twee dingen te weten gekomen: het feit, dat de garage vlak om den hoek was en dat het meisje den avond te voren uitgestuurd was. Die laatste inlichting was vooral van beteekenis. Want, waar de wa;en was, zou hij allicht den chauffeur treffen. Aan de garage vond hij een man met opgerolde mouwen druk bezig met het schoonmaken van de auto van Rause. De man scheen nogal uit zijn humeur en kort aangebonden. Thornton vertelde hem, dat hij zijn meester niet thuis getroffen had en vroeg hem, of hij soms zeggen kon, waar hij te vinden was. De man begon heftig op van Rouse te schelden en Thornton bekeek intusschen den wagen van alle kanten. — Je behoeft me niet op te eten, zei hij. Ik heb zelf ook gechauffeerd en begrijp je dus maar al te goed. Zeg, je hebt zeker door de modder gereden of door een moeras" De man richtte zich op en keek Thornton achterdochtig aan. — Och, het werk kan me niets schelen. Maar ik kan dien vent niet uitstaan. Ik heb indertijd mijn eigen taxi gehad en heel wat menschen gereden, maar nog nooit van m'n leven zoo iemand. — Hoe zit 'm dat dan? Heb je soms nachten dagdienst? — Precies! Dag en nacht in touw en geen oogenblik voor je zelf. En hij ontziet 'n mensch nog minder dan z'n hond. Gisternacht nog Eerst uren op hem staan wachten in het West End en eindelijk om elf uur naar huis. Hij had een dame bij zich. Ik was blij, dat mijn werk eindelijk af was en wilde juist in bed stappen, toen hij weer aan de telefoon kwam en, alsof hij tegen een hond sprak, me beval de rammelkast weer voor te rijden. Het regende oude wijven. De dame, die bij hem was, scheen stomdronken te zijn. En hij was woedend op me, omdat ik zoo ineens niet wist, waar een of andere straat in een achterbuurt van Highgate was. Ik wou, dat ik dien kerel.... — Ja, het lijkt wel, of hij ze niet op een rijtje heeft, troostte Thornton. En dan naar Highgate daar is het overdag al slecht genoeg rijden met al die sloppen en stegen. Ik weet er alles van; ik heb daar ook wel eens gereden. Hoe heette die straat, die je daarnet noemde, ook weer? — Ennisfield Gardens.... Bent u er bekend? Ik heb nog nooit zoo'n rommelbuurt gezien. Thornton wendde goed geveinsde verwondering voor. — Dat is gek, zeg ik heb indertijd gereden voor de firma Mundays.... die behangerij op nummer acht.... dat waren toch heel fatsoenlijke lui maar daar ben je dan zeker niet geweest.... — Nee, we moesten op zeventien zijn en ik durf er mijn kop om verwedden, dat daar geen enkel fatsoenlijk mensch te vinden zou zijn En vanmorgen om acht uur belde hij me alweer op. Ik was pas om twee uur naar bed gegaan, moet u weten. En toch dorst ie vanmorgen tegen me opspelen, omdat er wat modderspatten op dien ouden wagen zaten. Ik zeg maar Thornton nam zoo gauw hij maar even kon afscheid en een half uur later belde hij de kamenier van la Foneuse op. — Mylady is vannacht in Highgate geweest en ik denk wel, dat je er op rekenen kunt, dat ze vanavond vóór negen uur weer thuis is. Mocht dat niet het geval wezen, dan zal ik nog wel opbellen. Voorloopig dus geen politie roepen. De huizen van Ennisfield Gardens hadden bijna alle een brandladder langs de buitenzijde en de toegang tot dien ladder was afgesloten met een hekje voorzien van prikkeldraad, om kwajongens te weren. Vóórdat Thornton tot de tweede verdieping van nummer zeventien was omhoog geklauterd, zaten zijn handen vol schrammen en zijn kleeren vol scheuren. Maar het was gelukkig donker, zoodat niemand er zich aan ergeren kon! De vensters aan de achterzijde van het huis waren zoo zorgvuldig gesloten, dat ze geen enkel lichtstraaltje doorlieten. Hij was van meening, dat hij de gezochte zou vinden daar, waar hij licht ontdekte, omdat hij het te onwaarschijnlijk vond, dat van Rouse zijn prooi in donker zou opgesloten hebben. Maar zelfs toen hij tot de hoogste verdieping geklommen was, had hij nog nergens eenig licht ontdekt. Hij ging dus terug tot de eerste verdieping en eerst toen viel hem de gedachte in, dat als men iemand in een kamer wil opsluiten, het onder meer noodig is om de vensters goed te sluiten ook aan de buitenzijde. Vlug hervatte hij zijn onderzoek. Het vierde venster op de eerste verdieping was van platte ijzeren tralies voorzien, die in haken aan de buitenzijde pasten. Al maakte men van binnen de sluiting los, dan kon men het toch niet openen, zoolang men die tralies niet kon verwijderen. Geruischloos verwijderde Thornton de ijzeren staven en trachtte het dubbele venster te openen. Maar het was ook aan de binnenzijde gesloten. Het zou natuurlijk niet zoo heel moeilijk voor hem geweest zijn met een mes het houtwerk wat weg te snijden, zoodat nij den knip kon wegschuiven, waarmee zulke ramen gewoonlijk gesloten waren, maar dal zou allicht eenig leven veroorzaken en mocht hij dat wel wagen? Maar omdat hij volstrekt niets afwist van de plannen van zijn tegenstander, dorst hij het niet te wagen lang werkeloos te blijven en dus ging hij op goed geluk af aan den gang. Hij deed het zoo stiilletjes mogelijk, maar toch werd opeens het raam van de binnenzijde geopend en staarde hij in een stikdonkere ruimte. Zijn hand vloog naar zijn zak om zijn revolver te grijpen, maar de stem van la Foneuse klonk terstond daarop in zijn oor, fluisterend maar blij. — Ik wist, dat u komen zoudt— maar hoe bent u achter mijn verblijfplaats gekomen. Ik heb mijn hersens den heelen dag al zitten pijnigen, om te bedenken, hoe er eenige mogelijkheid voor u zou zijn om mij te vinden.... maar ik wist er geen raad op.... het is doodgewoon verwonderlijk slim.... — Laten we hier maar eerst zoo gauw mogelijk vandaan gaan, fluisterde hij terug en zijn stem was schor door ontroering. — We verkeeren niet in gevaar.... nu nog niet! En er valt nog iets te doen, voordat we hier weggaan. Kom binnen.... dan kunnen we meer op ons gemak praten. Gehoorzaam stapte hij naar binnen en wilde het raam achter zich dicht doen, maar haar hand hield hem tegen. — We moeten onze - "hepen niet achter ons verbranden, zei ze. We moeten zorgen, dat ons een uitweg open staat, als ze mochten komen. Houd mijn hand vast, dan zal ik u hiernaast brengen. Want al ben ik gevangen, ik heb het hier weelderig genoeg. Deze heele eerste verdieping is tot mijn beschikking. Ze sloot de deur tusschen de beide vertrekken zorgvuldig en stak dan eerste een kaars aan. Thornton keek rond en zag, dat hij in een weelderig gemeubileerd vertrek was. (Wordt vervolgd.) ---