Een Militair Jubileum Luit. -Generaal J. J. G. Baron van Voorst tot Voorst, Commandant van het Veldleger Aanstaanden Maandag, 9 Januari, gedenken vele onzer militaire regimenten een merkwaardig jubileum: Het zal dan 125 jaar geleden zijn, dat ze werden opgericht. Het jubileum zelf behoeft natuurlijk weinig verklaring. Het houdt verband met de bevrijding van ons land uit de Fransche overheersching, onder leiding van het beroemde driemanschap. Het ligt voor de hand, dat de inlijving van Nederland bij het groote Fransche Keizerrijk een eind maakte aan onze zelfstandige weermacht. Wel werden zeer velen onzer jongelieden bij de Fransche troepen ingedeeld, wel sneuvelden duizenden en duizenden jonge Nederlanders op vreemde slagvelden voor de machtswellust van den toenmaligen dictator Napoleon, maar van een eigen leger was uitteraard geen sprake meer. Het merkwaardige feit deed zich voor, dat, toen het uur der bevrijding naderde en in tal van plaatsen opstand tegen het Fransche gezag ontstond, de Fransche krijgsmacht, die daartegen moest optreden, voor een deel uit Hollandsche jongelieden bestond, wat de kracht van dit optreden natuurlijk niet vergrootte. In de bevrijding hebben militairen een levendig aandeel genomen. Ja, van het beroemde driemanschap zélve hadden alle leden een militaire opleiding genoten, doch alleen Leopold van Limburg Stirum was in militairen dienst gebleven en van daar dat het voor de hand lag, dat, terwijl de beide andere leden het burgerlijk bestuur op zich namen, van Stirum de tijdelijke leider der krijgsmacht en gouverneur van 'sGravenhage werd, toen de bevrijding zich doorzette. Het was echter Gijsbert Karei van Hogendorp, die onmiddellijk verschillende generaals en andere troepen-aanvoerders benoemde. En onder leiding van hem en van den inmiddels teruggekeerden Prins van Oranje had de formatie van verschillende regimenten plaats. Als de officieele datum daarvain geldt 9 Januari 1814. Vandaar dat verschillende onzer regimenten (niet alle, want natuurlijk zijn er later verscheidene bijgekomen) komenden Maandag 125 jaar zullen bestaan. ♦ * s* Wij maken van deze gelegenheid gaarne gebruik voor een betuiging van oprechte sympathie aan ons leger. Het is al vaak gezegd: de Nederlander is van huis uit niet erg militair aangelegd. Voor een deel is dit te verklaren uit iets, wat stellig als een nationale fout moet worden beschouwd: afkeer van discipline. Vandaar dan ook dat in vroeger tijd, toen er in het leger veel meer werd gedaan aan een zeker paradegedoe (wij denken aan den parade-pas; aan de manier waarop opper-officieren moesten worden gegroet, enz.), de sympathie voor het leger heel wat minder was dan tegenwoordig. Bovendien — en dit spreekt stellig niet ten voordeele van ons volk — bestond er een zeker ongeloof in het legér, eensdeels, omdat wij het nog nooit tijdens het tegenwoordige koninkrijk hadden behoeven te gebruiken, andersdeels waar wij meenden dat wij er toch niets mee zouden kunnen uitrichten. Zoodra er een moment kwam, dat de soldaten noodig waren (wij denken aan de stakingsbeweging van 1903 en vooral aan de mobilisatie van 1914) leefde de sympathie van het volk niet alleen öp, maar sloeg zelfs in uitbundigheden over. Op zulke oogenblikken werd het woord van Jan de Witt bewaarheid: het Hollandsche volk wordt zich eerst dan van het gevaar bewust, wanneer het dit onmiddellijk en concreet voor oogen heeft. En.... dan wordt het geestdriftig jegens hen, die het gevaar moeten keeren! Het is een feit, dat ons volk van huis uit meer sympathie gevoelde voor de marine dan voor het leger. De redenen hiervan liggen voor de hand. Wij zijn een zeevarend volk, dat zijn geschiedenis voor een aanzienlijk deel, zoowel militair als economisch, op zee heeit gemaakt. „Het water is ons element, de zee bruist onze glorie!", zong en zingt onze jeugd op de schoolbanken, en bovendien zagen wij in het marineleven, het bestaan van den zeeman, die vrijheid, die vrijgevochtenheid, dat ruime en avontuurlijke, dat altijd iets voor het Hollandsche hart is geweest, en wij misten er (al was het er wel degelijk!) dat gebondene, stramme en disciplinaire, dat ons in het leger tegen de borst stuitte. Hier kwam, ten overvloede, in latere jaren de tijdgeest nog bij. Het pacifisme won meer en meer veld. De Volkenbond werd opgericht. De vredes-gedachte, de beperking van bewapening, het oorlogs-ongeloof veroverden terrein. Velen zagen in het leger meer en meer een instituut, dat voor een groot deel overbodig was, of althans zou worden, en waarop dan ook permanent kon worden bezuinigd. En dit was volstrekt niet alleen het oordeel van den man in de straat, neen, verscheidene regeeringen zijn in deze richting werkzaam geweest: het kwam tot een zeer aanmerkelijke vermindering van de weermacht. ♦ * * Maar thans zijn de gevoelens wel zeer radicaal omgeslagen. Wat slechts enkele jaren geleden een onmogelijkheid scheen, is thans naakte realiteit: in het parlement staat nog één kleine groep (van.... 2 leden) op het standpunt der eenzijdige ontwapening; alle andere zijn voorstanders van een weermacht. Wij zeggen natuurlijk niet, dat de gevoelens der voorstanders alle even zuiver-op-de-graat zijn (dit zijn ze niet), en dat alle in hun inzichten even ver gaan, maar het is toch wel bijzonder sprekend, dat sociaal- en vrijzinnig-democraten, door den loop der internationale gebeurtenissen, van de noodzakelijkheid eener weermacht overtuigd zijn geworden. En dit gevoelen wordt door de overgroote meerderheid des volks gedeeld. In overeenstemming hiermede is het volksgevoelen voor de weermacht radicaal omgeslagen. Van antipathie is geen sprake meer. Spot of ironie over het leger worden niet meer vernomen. Meer en meer is het goede inzicht verbreid, dat het leger niet staat naast maarmiddeninhetvolk, en dat 't onze eigen zonen en de echtgenooten van onze eigen dochters zijn, die er in dienen. Dit is ten deele ook een gevolg van het feit, dat de toestanden in het leger zelf sterk verbeterd zijn, dat de stoffelijke en ideëele behandeling der soldaten op hooger peil staat dan vroeger. Zoo zijn door alle omstandigheden volk en weermacht elkander nader gekomen. Diep in t Nederlandsche hart leeft op het oojenblik de wetenschap, dat in deze tijden van gevaar en van nood op de weermacht de plicht rust, om, als het moet, te verdedigen die groote goederen van vrijheid en van recht, welke ons volk zich in een historie van strijden en lijden heeft veroverd. Van daar dat de sympathie en zelfs de genegenheid des volks zoo levendig aan den dag traden, toen in October de grenstroepen naar hun garnizoenen terugkeerden. Aan de verhouding tusschen volk en weermacht ontbreekt thans niets. De offers, die gebracht worden om leger en vloot te versterken en uit te breiden, worden als noodzakelijk gevoeld en gebracht. * ♦ * De waarde van een goed leger mag, ook voor een klein land, in geenen deele worden onderschat. Het was de Chef van den Duitschen Generalen staf von Moltke, die over 1914 het volgende schreef: „De door mijn voorgangers uitgewerkte opmarsch was zoo ontworpen dat de Duitsche rechter-vleugel om Roermond zou gaan, en dus niet alleen Belgisch, maar ook Nederlandsch gebied moest doorschrijden. Graf Schlieffen was van meening, dat Holland zich zou bepalen tot een protest en de schending van zijn gebied overigens ongehinderd zou laten plaats vinden. Ik hv ;b tegen deze opvatting de zwaarste bedenkingen gehad; ik geloofde niet dat Holland een „Vergewaltigung" rustig zou opnemen; ik voorzag daarentegen, dat een vijandelijk Holland aan den Duitschen leger-vleugel zoo sterke krachten zou onttrekken, dat hij de noodige kracht naar het Westen zou verliezen". 1) Uit deze woorden blijkt, welk een prachtige preventieve werking onze weermacht in 1914 heeft geoefend: zij heeft ons voor den oorlog behoed. Leger en vloot zijn bereid, als het moet, den geliefden vaderlandschen grond te verdedigen: elke schending van ons gebied zal worden weerstaan. Dit durven wij zeggen: de Nederlandsche soldaat is van uitstekend materiaal. Hij moge er misschien wat minder stram en wat minder krijgshaftig bijloopen dan anderen, als de nood aan den man komt zal hij toonen, dat de beste eigenschappen van ons ras door hem worden gedragen. Wij hopen — in de verre toekomst — op een tijd, waarin de zwaarden en de bajonetten kunnen worden omgesmeed tot sikkelen en ploegscharen. Laat ons, zelfs in deze barre dagen, dit ideaal niet uit het oog verliezen: het ideaal van allen, die hopen en gelooven, dat eenmaal de Christus-geest zal triomfeeren over een verwarde en verdwaasde wereld. Zoolang dit niet is geschied, blijft een weermacht noodig. Ons volk weet aan de zijne elk agressief karakter volkomen vreemd. Ons leger is een vredes-leger, dat niemand bedreigt, maar alléén zal pal staan als anderen onze rechten en vrijheden willen aantasten. Terecht kon dan ook Troelstra in 1914 verklaren, dat de mobilisatie een vredes-daad was. Dit zal zoo blijven. Wij betuigen, bij dit jubileum, aan ons leger onze hartelijke waardeering en sympathie. D. HANS. 1) General Oberst Helmuth von Moltke — „Erinnerungen. Briefe. Dokumente". (bl. 429). --- MILLIONAIR TEGEN WIL EN DANK DOOR E. PHILLIPS OPPENHEIM 61) George Henry bood haar een stoel aan. „Mijn beste Penelope," zei hij op vriendelijken, doch beslisten toon. „Ik hoop, dat je zult begrijpen, dat door dit feit alles natuurlijk verandert." „In welk opzicht?" vroeg zij. „Ik verloofde me indertijd met een arm meisje," vervolgde hij. „Maar vindt je me niet even aardig, nu ik al dat geld heb gekregen?" vroeg Penelope verbaasd. „Je bent nu niet langer zulk een geschikte vrouw voor mij, beste kind," gaf George Henry te kennen. „Ik bezit reeds meer geld, dan ik ooit in mijn leven zal kunnen uitgeven. Ik besloot er dan ook toe te trouwen om de eenvoudige reden eindelijk op een geschikte manier van mijn groote rijkdommen af te komen." Ze keek hem ten hoogste verwonderd aan en scheen geheel in de war te zijn. „Dus — je houdt eigenlijk heelemaal niet van mij?" „Ik voel de grootste bewondering voor je," haastte hij zich te antwoorden, „doch mijn geweten heeft mij den laatsten tijd gekweld. Ik heb ingezien, dat ik een oneerlijk gebruik heb gemaakt van mijn positie als rijk man." „Zou je het me misschien duidelijker willen verklaren?" vroeg het meisje. „Wil je graag van me af komen?" George Henry schudde met gehuichelde droefheid het hoofd. „Penelope," zei hij, „ik zal je precies vertellen, waarom ik mezelf op het oogenblik zoo beschouw. Wij hebben een jongen man in betrekking. ... iemand, wiens werk zeer verdienstelijk is geweest, en over wien wij meer dan tevreden zijn. Hij voelt zich heel, heel ongelukkig." „Joe!" riep het jonge meisje uit. „Ja, je neef," gaf George Henty toe. „Dag aan dag heb ik hem gadegeslagen en er is een ontzettend schuldig gevoel over me gekomen. Hij houdt van je, Penelope. Met de twee honderd duizend pond, die je geërfd hebt, kunnen jullie gelukkig worden." Penelope werd plotseling heel erg bleek. Er lag een uitdrukking in haar oogen, die haar maar al te zeer verraadde. „Maar — ik wil mijn belofte aan jou houden," stamelde ze. George Henry schelde en legde zijn hand op haar schouder. „Mijn beste kind," zei hij, „ik ben er van overtuigd, dat dit je bedoeling is. De omstandigheden zijn echter geheel en al gewijzigd. Ik doe slechts mijn plicht, wanneer ik je je vrijheid teruggeef." „Maar ik —" „Zeg niets meer," viel hij haar in de rede, en hij deed zijn uiterste best een prop door te slikken, welke in zijn keel was gekomen, toen hij de uitdrukking van groote liefde in haar oogen zag. „Joe," zei hij, terwijl hij zich omwendde, „kom binnen. Leg het boek, dat je in je handen hebt, neer." Toen liep George Henry op den kapstok toe, nam zijn hoed in zijn hand, en zei: „Ik moet weg, maar juffrouw Jones heeft je iets te vertellen. Zorg er voor, dat alles in orde is, wanneer mijn broer en ik weer terugkomen." Toen de gebroeders op straat stonden, nam George Henry zijn hoed af, haalde zijn zakdoek voor den dag en veegde zijn voorhoofd af. „Stephen," verklaarde hij, „wij zullen een groot jacht koopen of Londen een operagebouw cadeau geven, maar we moeten nooit meer een proefneming met een huwelijk wagen. Laten we ergens heengaan waar wij een likeurtje bij onze koffie kunnen krijgen." HOOFDSTUK XX Het huwelijk van juffrouw Penelope Jones met den heer Joseph Ransom werd door de familieleden van de bruid niet bepaald goedgekeurd. Niettemin had de ceremonie plaats in Sir Peter Jenkins' prachtig huis in Berkeley Square, doch werden er volstrekt geen feestelijkheden gehouden. Sir Peter had ronduit geweigerd eenige kosten te maken, en Lady Jenkins was het bij uitzondering ditmaal volkomen met haar echtgenoot eens. Het jonge paar trouwde in een kerk vlak in de buurt en slechts eenige familieleden en intieme kennissen werden uitgenoodigd na afloop de geschenken te komen bekijken. Onder hen bevonden zich ook Stephen en George Henry Underwood. Terwijl de bruid zich verkleedde, amuseerden ze zich met het bezichtigen van de cadeaux. Lady Jenkins kwam onmiddellijk op hen toe. Ze vestigde hun aandacht op een prachtig paarlen collier, waarbij hun kaartje pronkte. „Wat is u toch een edelmoedig man, mijnheer George Henry," verklaarde ze. „Ik heb nog nooit een dergelijk iemand in mijn leven ontmoet, en uw broer is precies zoo. Welk een echtgenoot heeft dat arme meisje moeten missen." „U is heel vriendelijk," antwoordde George Henry. „Ik denk echter, dat i k het meeste heb moeten opofferen. Mijn broer en ik zijn evenwel beiden tot de ontdekking gekomen, dat wij veel te veel aan onze oude gewoonten vastzitten om ons nog ooit in een huwelijk te kunnen schikken." „We zijn excentrieke menschen, Lady Jenkins — heel excentriek," merkte Stephen op. „Oh, nee, volstrekt niet," protesteerde de dame beminnelijk. „Ik verzeker u, dat ik voor u beiden nog wel een goede vrouw zal weten te vinden. De volgende week krijg ik een paar nichtjes van buiten over, en zal u tweeën te dineeren noodigen. Maar ik wilde u wat vragen. Gisteravond bekeek ik nog eens het paarlensnoer, dat u aan Penelope voor haar huwelijk ten geschenke heeft gegeven. Vertelt u me eens, heeft u daaraan niets bijzonders ontdekt?" De broeders bogen zich over het bewuste sieraad heen en bekeken het aandachtig. George Henry zag er reeds bij voorbaat heel ernstig uit. „Ik hoop, dat het naar uw zin is?" vroeg hij. „We kunnen dergelijke dingen niet zoo juist beoordeelen, maar wij hebben den ketting in een eerste klasse zaak gekocht." „Dat neem ik heel graag aan," verklaarde Lady Jenkins. „Is het u echter niet opgevallen, dat dit snoer het evenbeeld is van het collier, hetwelk Penelope dien avond in de „Milan" ontstolen werd, en waarvoor u een ander heeft gegeven?" „Groote goedheid," mompelde George Henry. „Nee, daarvan heb ik niets bemerkt. Nu ik het echter nauwkeuriger bekijk," voegde hij er aan toe, „zie ik, dat het slot geheel bezet is met diamanten. Het kan zijn, dat mijn geheugen me in den steek laat, doch ik meen me duidelijk te herinneren, dat de sluiting van het door u bedoelde sieraad uit turkooizen bestond. „Dat is volkomen juist," gaf Lady Jenkins toe. „Ik moet u eerlijk bekennen, dat mij dit niet zoo gauw was opgevallen. Maar een dief zou er in elk geval in de eerste plaats voor gezorgd hebben er iets aan te laten veranderen, voordat hij dit snoer durfde te verkoopen." „Een dief, domme vrouw," bracht Sir Peter eensklaps in het midden, „zou de paarlen natuurlijk los gemaakt en deze een voor een verkocht hebben. Niemand zal zulk een idioot zijn een dergelijk gestolen voorwerp in zijn origineelen vorm te laten." „Daaraan heeft u gelijk," zei George Henry, (Wordt vervolgd.). --- BUITENLAND WAAR MEN OVER SPREEKT Tsjang Kai Sjek's manifest „Liever gebroken jade dan een heele aarden pot!" De maarschalk wil verder strijden „tot de overwinning der Chineesche wapens" Juist op het oogenblik, nu de „vredesboodschap" van Wang Tsjing Wei, den afgezetten vice-president van de Kwomintang, zoozeer de aandacht trekt, is het van belang te weten, hoe Tsjang Kai Sjek over het voortzetten van den oorlog denkt. Jade is de kostbaarste Chineesche edelsteen en een oud Chineesch spreekwoord zegt, dat het beter is, met een „gebroken jaden schaal, dan met een heelen aarden pot" vergeleken te worden. Deze zin loopt als een roode draad door het manifest, dat maarschalk Tsjang Kai Sjek onlangs tot de Chineesche natie gericht heeft en juist met deze woorden besluit. In dit manifest spoort de maarschalk de natie aan, den vijand ook verder tegenstand te bieden en stelt daarvoor het Chineesche volk de eind-overwinning in het vooruitzicht. Dit geloof aan de eind-overwinning mag den Europeeschen lezer juist na den val van Hankau en Kanton bevreemdend toeschijnen en daarom is het van belang, zich eens met de gedachtengangen van Tsjang Kal Sjek bezig te houden. China's leger nog steeds intact Bijna een jaar heeft het Japansche leger noodig gehad om al strijdend van Nanking naar Hankau op te rukken. De hoop der Japanners, voor de poorten van deze stad het centrale leger vernietigend te verslaan, is niet in vervulling gegaan. Wederom konden de Chineezen Hankau juist op tijd ontruimen. Tsjang Kai Sjek noemt deze ontruiming in zijn proclamatie een weloverlegd onderdeel van zijn veldtochtplannen. Voorwaarde voor de snelle inname van Hankau was voor de Japanners het bezit van den z.gn. „Loenghai-spoorweg", die parallel met de Jangtse in Oost-Westelijke richting loopend, de zee met den Hankau— Peking-spoorweg verbindt en die derhalve de rugge graat van den Japanschen opmarsch naar Hankau moest vormen. Weliswaar gelukte het den Japanners, den spoorweg in hun bezit te krijgen, maar hun plan, in de omgeving van Soetsjau het centrale leger te vernietigen, mislukte: het centrale leger trok zich volgens de plannen in Westelijke richting terug en toen de oprukkende Japanners in een breed front den in Noord-Zuidelijke richting loopenden Hankau—Peking-spoorweg bijna bereikt hadden en de val van Hankau voor de deur scheen te staan (Juni—Juli 1938), staken de Chineezen den Zuidelijken dijk van de Gele-Rivier, waaraan de rechtervleugel van het Japansche leger opereerde, door. De uitwerking van dezen dijkdoorbraak was gelijk te stellen met een verrassenden stoot in de flank, toegebracht door een versch Chineesch aanvalsleger: de Japanners werden niet slechts gedwongen, hun opmarsch onmiddellijk te staken, maar werden bovendien door de diep in hun ongedekte flank stootende „aanvalsgolven" van de Gele Rivier in het nauwe dal van de Jangtse gedrongen. Dit dal moest nu de functie van den waardeloos geworden Loenghai-spoorweg overnemen. Daardoor echter waren de Japanners gedwongen, hun geheele operatieplan te veranderen en een tijdroovenden nieuwen opmarsch naar Hankau te ondernemen. Eerst in den herfst gelukte het hun, ook van het Noorden uit langzaam Hankau te naderen. Toen zij na het halen van nieuwe versterkingen einde October tot den beslissenden slag wilden overgaan, had het Chineesche centrale leger Hankau aan zijn lot overgelaten, want Tsjang Kai Sjek had steeds ingezien, dat Hankau op den duur tegen het technisch zoo superieure leger der Japanners niet te houden zou zijn. Dientengevolge had hij reeds maanden van tevoren alle voor het voeren van den oorlog waardevolle dingen uit de stad laten wegvoeren en evenzeer volgens de door hem opgemaakte plannen ontruimde de achterhoede haar stellingen. Het centrale leger was intact gebleven en de Japanners staan nu — evenals na den val van Nanking — voor de vraag: Wat nu? Aan vrede wordt niet gedacht Japan heeft het antwoord op deze vraag reeds gegeven: het is besloten, den oorlog tot de vernietiging van den maarschalk en zijn centraal leger voort te zetten. Maar ook Tsjang Kai Sjek heeft in zijn „manifest" iedere gedachte aan een voor de Japanners gunstigen vrede van zich af gewezen, hij wil „verder strijden tot de overwinning van de Chineesche wapens"! In zijn proclamatie verklaarde hij, dat de eigenlijke weerstandsbasis van China niet het kustgebied, maar het achterland zou zijn en dat de tegenstand der Chineezen aan den Loenghai-spoorweg en voor Hankau enkel en alleen ten doel had, het Japansche leger te verzwakken en in zijn opmarsch te remmen. „In 1938 hebben wij", aldus verklaarde de maarschalk, „tijd genoeg gehad om onze achterwaartsche verbindingen (waaraan — zie den „Grooten Muur" — naar Chineesch gebruik millioenen koelies tegelijk gewerkt hebben) in staat van verdediging te brengen, een nieuwe wapenindustrie te stichten en alle voor het verder voeren van den oorlog belangrijke dingen — met inbegrip van de bevolking — in alle rust uit het oorlogsgebied terug te trekken. De terugtocht van Hankau is dus — meende de maarschalk — in het kader van het geheele veldtochtsplan gezien, geen nederlaag." Want het wezen van dezen oorlog zou de strategische gedachte van den verlengden tegenstand zijn, die op drie principes is gebaseerd: 1. tijdwinst, ongeacht den materieelen prijs; 2. levee en masse; 3. behoud van de vrijheid van handelen om den tegenstander de wet, in dit bijzondere geval het laatste slagveld, voor te schrijven. Het is inderdaad duidelijk, dat in het kader van deze strategie het verlies van een of andere stad al even weinig een rol speelt als de herovering van een of ander door de Japanners bezet gebied van China. Volgens Tsjang Kai Sjek is China, steunend op zijn menschenmassa's, de enorme uitgestrektheid van het land en zijn overvloed aan levensmiddelen en grondstoffen, op elk gewenscht oogenblik in staat, niet slechte het tijdstip, maar vooral ook de plaats van den beslissenden slag aan te geven. Daarin zou ook een blokkade der Chineesche kusten niets kunnen veranderen. Het manifest besluit dan met de woorden: „Liever willen wij als een gebroken jaden schaal de geschiedenis ingaan, dan als een heelen aarden pot blijven bestaan. De vernietigingspolitiek, de regelmatige vernieling van alle voor den vijand belangrijke dingen wordt voortgezet, Chineesche tegenaanvallen hebben den terugtocht naar Tsjoengking, de derde hoofdstad der centrale regeering, gedekt en Japan is gedwongen, opnieuw een veldtocht te beginnen, dien men het volk zeer gaarne bespaard zou hebben. --- Advertentie RAAD VAN ARBEID NIJMEGEN (3a) Lmlijslr d inleveren en premie bèta ilen vóór 31J anuari a.s. WERKGEVERS! J --- DE BURGEROORLOG IN SPANJE DE TOESTAND AAN DE FRONTEN Rechtschen melden val van Vinaixa De rechtsche troepen hebben gisteren wederom twee steden bezet, namelijk Vinaixa en het naburige Vilosell, een kleine stad. Zij hebben 16 K.M. ten Oosten van Borjas Blancas den weg doorgesneden. De republikeinen hebben hardnekkigen tegenstand geboden, doch sedert Alfes twee dagen geleden gevallen is, trekken zij zich in sneller tempo terug. De rechtsche artillerie neemt de vijandelijke convooien hevig onder vuur. In den Noordelijken sector van het Catalaansche front werden de krijgsverrichtingen gisteren door een dichten mist belemmerd, doch men zegt hier, dat de rechtsche opmarsch voortduurde. De rechtervleugel van Franco's leger, die den Cogullatop, ongeveer 14 K.M. ten Noorden van Falset, heeft genomen, rukte gisteren verder op en heeft verschillende toppen in de Siërra Montsant bezet. De strijd in Estremadura Van semi-officieele zijde te Madrid wordt medegedeeld, dat het verrassende offensief der regeeringstroepen aan het front in Estremadura met succes wordt voortgezet. De troe-. pen hebben Granjuela bezet, waarbij gevangenen en oorlogsmateriaal in hun handen zijn gevallen. --- HET BRITSCHE RIJK DE GEARRESTEERDE PRO-CONSUL VAN SAN SEBASTIAN Een verklaring van officieele zijde Teneinde ieder misverstand, dat nog zou kunnen bestaan uit den weg te ruimen, wenscht het departement van buitenlandsche zaken het duidelijk te maken, dat er geen sprake van is, dat eenig Britsch diplomatiek valies betrokken zou zijn geweest bij het recente incident te Irun, en dat de koeriersdiénst, waardoor de Britsche agent te Burgos, volgens een speciale overeenkomst met de autoriteiten van Burgos, in verbinding staat met het departement van buitenlandsche zaken, geenszins getroffen is. Het speciale onderzoek zal zich alleen bezig houden met de lokale regeling, krachtens welke officieele correspondentie of andere stukken van het vice-consulaat te San Sebastian naar de Britsche ambassade te St. Jean de Luz werden gezonden. DE REIS VAN CHAMBERLAIN NAAR ROME Eerst een bezoek aan Parijs Chamberlain en Halifax zullen, wanneer zij zich naar Rome begeven, in Parijs stoppen en op den quai d'Orsay de thee gebruiken met Daladier en Bonnet, waarbij zij tijd zullen heb. ben voor een korte gedachtenwisseling, aldus schrijft de diplomatieke correspondent van Reuter. Chamberlain en Halifax vertrekken Dinsdag naar Parijs met den Golden Arrow. Vandaar zullen zij met den express naar Rome reizen tot Modane, waar de rijtuigen, waari mede het Engelsche gezelschap reist zullen worden afgehaakt. Als speciale trein zullen de-, ze rijtuigen verder reizen en om 10 uur den volgenden morgen in Genua arriveeren. Zij zullen dan om half vijf des middags in Rome zijn. De Engelsche gasten zullen hun intrek nemen in de villa Madama, die de Italiaansche regeering te hunner beschikking heeft gesteld. Denzelfden avond nog zullen zij een onderhoud hebben met Mussolini in het Palazzo Venezia. Vrijdagmorgen zullen zij door den Paus iii audiëntie ontvangen worden, waarna in de Britsche legatie een noenmaal aan persoonlijkheden van het Vaticaan zal worden aangeboden. Men verwacht, dat de verschillende punten van het programma ruimschoots gelegen-! heid zullen laten voor politieke besprekingen. --- HET VERRE OOSTEN JAPANSCHE LANDINGSPOGING Door Chineezen afgeslagen Een tweehonderd Japanneezen heeft gepoogd te landen aan de kust van de provincie Kwantoeng tegenover Samshui, het eindpunt van de spoorlijn Canton—Samshui. Zij werden door de Chineesche troepen verdreven. Aan het front in centraal China waren de troepen tot werk-, loosheid gedoemd door de hevige sneeuwstormen. Japansche „Mata Hari" niet dood Van Chineesche zijde wordt medegedeeld, dat de Japansche spionne Yoshiko Kawajima, de Japansche Mata Hari, te Tientsin op Nieuwjaarsavond door bijlslagen ernstig werd gewond, terwijl haar zuster, die bij vergissing voor Yoshiko werd aangezien, werd doodgeschoten. ---