Nederland in de Britsche Pers Engelsch sergeant wil Cor Roos uit Nederland adopteeren De Londensche correspondent van ; Anep-Aneta schrijft: „Wij zitten vandaag in een huis in Holland, op ongeveer 20 kilometer van een groote stad, waar de Duitschers leelijk hebben huisgehouden. Mortieren, artillerie en bommen hebben er veel schade veroorzaakt, maar de burgerij slaat zich er net zoo goed doorheen als onze menschen in Engeland; zij lachen nog en gedragen zich vriendelijk tegen ónze jongens. Ja, die Nederlanders zijn menschen uit één stuk. Wij kunnen ons hun verdriet heel goed voorstellen, als was het ’t onze. Als alles goed gaat ga ik na den oorlog zeker naar Nederland terug". Aldus schrijft soldaat G. Pocock naar zijn familie in Engeland. Birkenhead News, een plaatselijk blaadje uit deze voorstad van Livèrpool drukt een brief af van soldaat Robert Dailey, waarin deze o.a. schrijft: „Wij zijn hier bij Nederlanders ingekwartierd; zij zijn niet zoo ostentatief als de Belgen, maar zij hebben ons niet minder hartelijk ontvangen. Wij worden vaak uitgenoodigd met hen om de kachel te komen zitten en dank zij een gebarentaaltje, dat aanleiding geeft tot heel wat vroolijkheid, krijgen we een gesprek op gang. Af en toe komt er iemand op bezoek, die vrij behoorlijk Engelsch spreekt en dat vergemakkelijkt onze problemen aanzienlijk". Tal van Britsche gezinnen hebben den laatsten tijd ook brieven ontvangen van Nederlandsche families, die vrienden zijn geworden van hun vaders of zoons aan het front. Een Mrs. Holt uit Sowerby Bridge ontving een brief van een Nederlandsch echtpaar dat de ontmoeting met de Engelsche bevrijders in Waalwijk beschreef. „Uw man kwam thee bij ons drinken en voelde zich tot onze groote vreugde onmiddellijk bij ons thuis. Wij hebben samen een paar prettige dagen doorgebracht. Helaas konden we geen afscheid van hem f zoeken tijdens een Duitsch bombar*» . u. zoo hee, erg, maar vergde toen een aantal slachtoffers onder de burgerbevolking.” Laten wé eerlijk zijn. De brieven naar huis zijn niet altijd complimenteus. Een soldaat schreef een heel 'somber epistel, waarvan de aanhef luidde: „In Holland is er alleen maar regen, regen, regen.”. Hij schrijft verder, dat de bevolking Stug is, zich nauwelijks met de sól. daten bemoeit en dat er in het stadje waar hij gelegerd is „alleen inaar begrafenissen schijnen plaats te vinden". Over de bevolking van , het niet nader geïdentificeerde stadje schreef hij verder, dat „zij nooit -lacht en dat haar eenigé Verstrooiing bestaat uit naar de kerk te gaan”. En hij besloot met de regel: „Holland is een hel”. Deze brief die in tal van provinciale bladen was overgenomen, gaf onmiddellijk aanleiding tot een reeks protesten. Karakteristiek daarvoor was een brief van vliegtuigmaker Lewis Bramfort in de South York* shire Times. Hij schrijft o.a.: „Dat Holland een hel is, berust ongetwijfeld op een volkomen foutieve voorstelling van zaken, afgeschilderd door een oer-pessimist. Het regent hier wel vaak, er valt heel veel sneeuw en het is ook bitter koud. Maar ondanks de modder zijn de straten steeds schoon. Er zijn bioscopen, restaurants en parken, die de vergelijking met een Engelsch park best kunnen doorstaan. Zeker, de bevolking gaat zeer regelmatig ter kerke. Maar zij gaat ook naar de bioscoop. Dat er in Nederland niet gelachen zou worden is wel een beetje te bar. De Nederlanders zijn verreweg het vroolijkste van alle bevrijde volken. Er wordt ook veel aan sport gedaan en er is altijd zeer groote belangstelling voor de wedstrijden tusschen de piaatsèlijke elftallen en Britsche legerteams.” Dan is er het treffende geval van sergeant Bil Bramhall uit Sheffield, die een paar maanden geleden zijn afweerkanon opstelde vlak bij een groot , weeshuis „ergens in ons land”. Een van zijn eerste bezoekers was de 13-jarige Cor Roos, een weesjongen, die in dit tehuis was ondergebracht. Cor en de sergeant waren op slag groote vrienden, en de sergeant schreef zijn vrouw in Sheffield over zijn nieuwen jongen vriend. Haar antwoord luidde: „Waarom adopteer je de jongen niet; hij zou een uitstekend speelgenoot zijn voor onze Valerie”. Toen Cor van het plan hoorde was hij inde wolken. Hij greep onmiddellijk pen en papier en schreef in heel erg gebrekkig Engelsch een brief naar Mevrouw Bramhall. De [ aanhef daarvan luidde: „Dear wóman..Daarmee is Cor nog lang niet in Engeland. De Nederlandsche en Engelsche wetten ten aanzien van adoptie zijn geheel verschillend. Maar tal van Engelsche organisaties hebben er zich nu voorgespannen om de familie Bramhall bij het adopteeren van Cor te helpen en men verwacht, dat zij daarin op den duur wel zullen slagen. In het groote weeshuis wacht Cor in stijgende spanning op de beslissing. Wel is hij nu erg alleen. Want zijn vriend de sergeant is inmiddels vertrokken, toen zijn regiment naar elders werd overgeplaatst. Maar in zijn meest recenten brief naar huis schreef de sergeant, dat hij Cor beloofd heeft hem zoo gauw mogelijk te komen opzoeken en alles in het werk zal stellen hem naar zijn huis in Sheffield over te laten komen. --- De geboorte van Prinses Margriet Een merkwaardige proclamatie – In ballingschap aanschouwde zij het levenslicht, maar toch op Nedelandschen bodem Op 19 Januari 1943 werd Prinses Margriet, Francisca, Prinsës van Oranje Nassau en Prinses van Lippe Biesterfeld precies om 7 uur nam. (11 uur nam. G-M.T. en middernacht Britsche Zomertijd) in het Civic Hospital aan de Carling Avenue te Ottawa gebaren op een plekje grond, dat bij Koninklijk Besl. van 2 Jan. 1943 onder de War Measures Act tot Nederlandsch grondgebied was verklaard. Een geval van extra-territorialiteit inde Britsche geschiedenis, dat zich slechts eenmaal tevoren, meer dan drie eeuwen geleden, en wel in 1620 had voorgedaan, toen Koning James I een stuk grond van Edinburgh Castle tot grondgebied yan Nova Scotia verklaard had, om er volgens een oude Schotsche wet Baronets van dat grondgebied aan te stellen. Wij laten hier de desbetreffende Canadeesche proclamatie in extenso volgen: GEORGE THE SXXTH, by the Grace of God, of Grèat Britain, Ir el and and the British Dominions beyond the Seas KING, Defender of the Faith, Emperor of India. To All To V/hom these Presents shall come or whom the same may in anywise concern, GREETING: A PROCLAMATION F. P. VARCOE, Deputy Minister of Justice, Canada. WHEREAS it is necessary and advisable, for the security, defence, peace, orderand welfare of Canada, that arrangements should be made to enable heads of the United Nations and Royal Families thereof, to take refuge within the territorial limits öf Canada, and thus to promote and encourage the war efforts of the United Nations. AND WHEREAS, in particular, it is expedient that arrangements should be made to enable the Royal Family of the Netherlands, or members thereof, to continue to take refuge within Canada, and to provide an extra-territorial character to any place in which the heir presumptive to the throne of the Netherlands may be confined and in which an heir to such throne may be born. AND WHEREAS Our Governor General in Council has ordered that a Proclamation be issued accordingly and published In the Canada Gazette. NOW KNOW YE that by and with the advice of Our Privy Council for Canada and pursuant to the powers vested in US by the War Measures Aet Chapter. 206 of the Revised Statues of Canada, 1927, We do by this Our Proclamation declare and direct:— 1. That any place in Canada within which Her Royal Highness the Princess Juliana of the Netherlands may be confined shall, for the period of the lying-in and to the extent of actual occupation for such purpose, be extra-territorial and for such purpose Her Royal Highness the Princess Juliana and any child that may be born shall be accorded immunity from crlminal civil and miltitdry jurisdiction, whether Dominon of Provincial. 2. That a statement in writing by an official member of Her Royal Highness the Princess Juliana’s household to the effect that any such place is being employed or has been employed for such purpose shall be received as conclusive proof of such facts by any Canadian Court ör administrative or Judicial authority. OF ALL WHICH Our Loving Subjects and all others whom these Presents may concern are hereby required to take notice and to govern themselves accordingly. IN TESTIMONY WHEREOF We have caused these Our Letters to be made Patent and the Great Seal of Canada to be hereunto affixed. WITNESS: Our Dear Uncle, Our Right TrUsty and Right Well-beloved Cousin and Counsellor, Alexander Augustus Frederick George, Earl of Athlone, Knight of Our Most Noble Order of the Garter, a Member of Our Most Honourable Privy Council, Knight Grand Cross of Our Honourable Order of the Bath, Grand Master of Our Most Distinguished Order of Saint Michael and Saint George, Knight Grand Cross of Our Royal Victorian Order, Companion of Our Distinguished Service Order, Colonel in Our Army (retired) having the honorary rank of Major-General, one of Our Personal Aides-de-Camp, Governor General and Commander-in-CMef of Our Dominion of Canada. AT OUR GOVERNMENT HOU• SE, in Our City of Ottawa, this twenty-seventh day of November, in the year of Our Lord one thousand nine hun- ' dred and forty-two and in the sixth year of Our Relgn. By Command, E. H. COLEMAN. Under Secretary of State, Op 11 Januari arriveerde Prins Bernhard ineen bom•: menwerper in Canada. Op 18 Januari werd Prinses Juliana per auto naar het Civic Hosprtal te Ottawa gebracht, waar H.K-H. en Prins Bernhard door dr. Puddicombe en, .' het personeel van het hospitaal verwelkomd Werden. Deze overbrenging haar genoemd : hospitaal was geschied, omdat men in verband met den zwaren sneeuwval groote trans-; portmoeilijkheden verwachtte. – Onmiddellijk na de geboorte van Prinses Margriet werd per transatlantische telefoon, de volgende boodschap direct van Ottawa naar Londen overgebracht: ;,H-K-H. Prinses Julinana heeft te zeven uur nam. een dochter ter wereld gebracht en maakt het zoowel lichamelijk als geestelijk bijzonder goed. De baby weegt zeven pond en twaalf ons <1 pond = 16 ons = 454 gram. —- Red.) en is volkomen gezond. w.g. John F. Puddicombe”. Als peter en meter waren uitgenoodigd: de Koningin-I,loeder Mary van Engeland; President Roosevelt; de graaf van Athlone: de weduwe vaneen Nederlander, die als martelaar voor zijn rand gestorven was, wiens naam echter niet gepubliceerd kon worden, en de officieren en manschappen van de Nederlandsche koopvaardijvloot. Intusschen had Prinses Irene zich bezorgd gemaakt, dat de baby te snel zou groeien. Zij wenschte: „Een heel kleine baby net als een pop zoodat ik er mee spelen kan”. De inschrijving van de geboorte inden burgerlijken stand was een kort en formeel ceremonieel, dat in het Civic Hospitaal geschiedde. Prins Bernhard bracht de nieuwgeborene op een kussen, 1 dat evenals het kanten kleedje een geschenk van H. M. ds Koningin was. Ook had H- M. een oud familiejuweel afgestaan inden vorm vaneen margriet, dat op het kant gehecht was. De volledige tekst van deze Nederlandsche Akte van geboorte de eerste en vermoedelijk eenige, die in Canada gesloten zal worden luidt als volgt: No; 1 Akte van geboorte van – Margriet Francisca, Prinses van Oranje Nassau, Prinses van Lippe Biesterfeld. Heden, den twintigsten Januari negentien honderd drieen-veertig, heeft Zijne Koninklijke Hoogheid, Prins Bernhard Leopold Frederik Everard Juliüs Coert Karei Godfried Pieter der Nederlanden, Prins van Lippe Biesterfeld, oud een-en-dertig jaar, generaal-majoor en schout-bijnacht, wonende te Baam, aait rnij, Luden, George Paul, Coiisüi-Gënëraal der Nederlanden te Montreal, ten deze, in mijne hoedanigheid van ambtenaar van dèn burgerlijken stand, mijne functie uitoefenende té Ottawa, verklaard, dat opdèii negentienden Januari negentien honderd drie-en-veertig, ten zeven uur nul minuten des avonds, Hem en Zijner Gemalinne, Harer Koninklijke Hoogheid, Prinses Juliana Louise Emma Marie Wilhelmina der Nederlanden, Prinses van Oranje Nassau, Hertogin vari IWecklenburg Prinses van Lip-Pe Biesterfeld, enzoovoorts enzoovoorts, zonder beroep, mede Jvonende te Baarn, is geboren, hl het „Civic Hospital” aan de Carhng Avenue te Ottawa, eene Dochter, genaamd Margriet Francisca, Prinses van Oranje Nassau, Prinses van Lippe Biesterfeld. Zijne Koninklijke Hoogheid heeft Zijne Dochter aan mij vertoond. Eèn en ander is geschied in tegenwoordigheid van Groenman, Meester Frans Eysö Henricus, oud negen-en-vijf tig jaar buitengewoon gezant en gevolmachtigd minister, wonende te Ottawa, en van Van Tets, Meester Willem, oudacht-en-jveertig jaar, particulier secretaris, wonende te Ottawa. Hiervan heb ik heden deze akte opgemaakt en ingeschreven, welke na voorlezing overeenkomstig de wet, door de verschenen personen en mij is onderteekend. . w.g. F- E. H. GROENMAN w.g. BERNHARD, Prins der Nederlanden w.g. W. VAN TETS W.g. G- P. LUDEN De geboorte werd alom gevierd door alle Nederlanders, waar ook ter wereld. De wereldpers wijdde er zeer veel aandacht aan en heel Canada leefde met de gelukkige ouders mede. Een prinseswas géborén. In ballingschap weliswaar, maar toch op Nederlandsehen bodem. Wij hopen, dat het haar en haar ouders spoedig gegeven moge zijn haar blijden intocht te kunnen doen ineen – geheel bevrijd Nederland. --- „Printemps de Paris” We herinneren het óns nog en zullen het nooit vergeten, dien Duitschen terugtocht, een dag óf tién, veertien, voordat de Geallieerde troepen onze stad bereikten. Auto’s in alle mogelijke variëteiten, een enkele tank, een kanon, velen op de fiets en dat alles in Wanorde, in ongeorganiseerde opeenvolging. En boven op die auto’s Duitschers, maar wat voor Duitschers! Goor, Vuil, bleek, mager, maar boven alles slaperig! Knikkebollend leunden ze tégen elkander aan, om af en toe bij een hevigen schok van de auto dooreen kuil inden weg of lets dergelijks, vermoeid voor een oogenblik de holle, zwartomrande oogen op te slaan, waar alle levenslust en soldatenbravour uit gebluscht scheen. Wanneer we een langs den weg stilstaande auto inkeken, zagen weden chauffeur met zijn hoofd op het stuur of achterover uitgezakt, in diepen slaap. Zoo ging het dagen lang; ’n vrachtauto met dertig slapers, dan een met tien, dan een kleine D.K.W, met voor op de spatborden twee bibberende Germanen, een stelletje „Tour de Belgique et Hollande” renners, een vrachtwagen, beschadigd maar nog rijdend, een tank, weer een vrachtauto en zoo ging het door in voortdurende opeenvolging. We zagen in deze dagen ook nog de beroemde „gaten langs, den weg gebruiken. Een dertigtal jonge Duitsche soldaten , kwam aanrijden op Belgische hceren-, dames- en kinderfietsen, onder, de veilige gezichtsdekking yan een beboomde laan, toen kennelijk mitrailleurschoten vanuit een vliegtuig weerklonken, niet erg dichtbij en ook niet Veraf. Er lagen dan plots dertig fietsen op den grond, zonder eigenaar, of jade eigenaar zat in België, maarde soldaten waren Weg, volkomen weg inde gaten, terwijl de. burgers kalm en laconiek erbij stonden te kijken, vergenoegd en tevreden, dat deze hinderlijke, in de duisternis zelfs gevaarlijke gaten, eindelijk toch eens gebruikt werden. Al deze verschijnselen gaven ons vreugde, wekten een illusie, die korten tijd later vervuld zou worden. Eindelijk zagen we deze marcheerende, zingende en brallende automaten eens als armzalige, ' afgestompte, vermoeide menschenkinderen. Toch bood deze cavalcade van vluchtelingen op zich zelf beschouwd een droevigen aanblik, een t duidelijk symptoom van den ondergang vaneen rijk. De Herfst van het Derde Rijk was gekomen, de Winter zou volgen. We zaten tijdens het schemeruur voor het raam en wierpen somtijds een blik op den treurigen stoet, die voorbijging, toen er een blauw gelakte bestelauto passeerde. Een kapotte. blauwe bestelauto, want zij werd gesleept, de voorwielen hangend inde lucht, dooreen Duitsche legerwagen. Niets bijzonders, niets opvallends, zoo’n auto! Maar op die auto stond duidelijk in crème letterteekens: „Printemps de Paris . We herhaalden het schamper, „Printemps de Paris!” Een glimlach om den mond. Een dissonant in deze naargeestige symphonie van voertuigen en menschen. Dan huiverde plots een weemoed door ons heen, een vage melancholie. Deze blauwe bestelauto met zijn crème letters riep een beeld op voor onze oogen, een beeld in teere, zachte tinten...... Parijsche parken waar de boomen en struiken groep uitbotten onder de koesterende lentezon, op de paden moeders met kinderen, wat oude mannetjes op een bankje, een student met zijn meisje, die innig omstrengeld, droomend voortslenteren; wat verder in den vijver van de „Jardin du Luxembourg” laten kleine peuters bootjes varen onder toezicht van hun nurses. Inde straten en stegen van Montmartre, rond Sacré Coeur, worden de vensters opengezet, de volksvrouwen loopen naar buiten en praten op hun stoepen wat met elkander, de prikkelend frissche lentelucht stemt hen vroolijk. Een stad, een wereldstad in al haar harde realiteit, waarover de Lente een waas van romantiek geweven heeft, Een hunker niet naar een „Parijsche Lente” maar naar geluk, naar een Lente waar dan ook, weldein ons óp. Een geluk, dat op aarde toch te vinden moet zijn, maar dat wij jongeren zoo zelden troffen. En dit zagen wij heel klaar: Voor ons is waarschijnlijk de Lente voor- ■ bij, de Zomer kan wellicht nog schoone dagen brengen, maar er komt een generatie na ons. Onze kinderen! Laat straks in Godsnaam ons doel toch zijn hen te besparen, wat ons overkomt. Laten wij ervoor zorgen, dat zij wel de Lente van het Leven zullen proeven! Weer keken we naar buiten, ‘ de blauwe bestelauto met de crème letters was weg, de geur van het ge-,, luk was voorbij. De eerste herfstbladeren dwarrelden omlaag. H. A, ---