De emigratie naar Nieuw-Zeeland Land met een groot tekort aan arbeiders ’sGRAVENHAGE Naar verwacht wordt zal het eerste emigrantenschip voor Nieuw Zeeland, de „Zuiderkruis”, nog voor Aug. van dit jaar met 800 Nederlandse emigranten naar Wellington vertrekken. Van het ogenblik af, dat er een emigratie-overeenkomst tussen ons land en Nieuw Zeeland werd gesloten, zijn ongeveer een 200-tal- Nederlandse emigranten, onder de bepalingen dezer overeenkomst naar dit land vertrokken. Verwacht wordt dat dit jaar een aantal emigranten van 2000 zal bereikt worden. Volgens deze overeenkomst, die zich beperkt tot ongehuwde emigranten van 18 tot en met 35 jaar, kan er steun worden verleend voor de reiskosten. Voor de ongeschoolden en enige andere arbeidskrachten, waaraan in ons land een overschot bestaat, wordt die steun door de beide regeringen verleend. Met betrekking tot de geschoolde arbeider wordt er alleen van de zijde van Nieuw Zeeland financiële steun verleend, welke ongeveer 50 pond sterling bedraagt. Naast de emigratie volgens de overeenkomst, vindt de emigratie van personen afzonderlijk gewoon voortgang. Deze emigranten zorgen geheel voor zichzelf. Men neemt aan, dat er dit jaar op die wijze ongeveer 1000 Nederlanders naar Nieuw Zeeland zuilen emigreren. Volgens de vertegenwoordiger van Nieuw Zeeland, mr. Brennan, bestaat er in Nieuw Zeeland de laatste jaren een groot tekort aan arbeiders. Dit kan op ongeveer 20 tot 30 duizend geschat worden. Het zuivelseizoen begint in Nieuw Zeeland in Augustus. Er kunnen dan zeer veel arbeiders op de zuivelboerderijen en inde zuivelfabrieken worden geplaatst. Daar vinden die arbeiders ongeveer 6 tot 8 maanden werk, voor zover zij geen vast werk voor het gehele jaar kunnen krijgen. Zij worden dan daarna gemakkelijk in andere ondernemingen opgenomen. Er bestaat in Nieuw Zeeland vooral behoefte aan geschoolde arbeiders m de zuivelindustrie, de bouwvakken en de metaal-, machine- en houtindustrie. Ongehuwde vrouwen kunnen eveneens emigreren. Zo is er vraag naar gediplomeerde verpleegsters, huishoudelijk personeel en fabrieksarbeidsters. Er zullen binnenkort ook een 12- tal Nederlandse veeartsen naar Nieuw Zeeland vertrekken. Zjj werden uit veertig gegadigden gekozen. Ten aanzien van de lonen deelde ons de leider van het emigratiebureau van Nieuw Zeeland mee, dat de arbeiders op zuivelboerderijen ongeveer 75 gulden per week verdienen met vrije kost en inwoning. De arbeiders in de zuivelindustrie verdienen ongeveer 85 tot 105 gulden per week, met de mogelijkheid tot hogere lonen bij overwerk. Een ongeschoolde arbeider verdient een minimum van 82 gulden per week ineen veertig-urige werkweek. Een gediplomeerde verpleegster kan 2500 gulden per jaar verdienen met vrije kost en inwoning. Huishoudelijk personeel in hospitalen, hotels enz. kan tenminste 57 gulden per week verdienen. Ook Nieuw Zeeland kampt echter met een woningvraagstuk. Daarom bestaat nog geen gelegenheid de emigratie van gezinnen te bevorderen. De emigratieovereenkomst bepaalt zich dan ook vooralsnog tot ongehuwdan van 18—35 jaar. Nieuw Zeeland zorgt voor huisvesting dezer emigranten. Zij, die los van de overeenkomst emigreren, dienen zelf voor huisvesting te zorgen. Nadat 18 maanden geleden een werkelijk begin gemaakt werd met de emigratie van Nederlanders naar Nieuw Zeeland, heeft men de gelegenheid gehad daarmee indrukken op te doen. Mr. Brennan deelde mee, dat de Nederlanders zich opvallend goed in Nieuw Zeeland hebben aangepast. Zij zijn zeer welkom in zijn land. Klachten hebben hem op het ogenblik nog in het geheel niet bereikt. Hij merkte op, dat zijn land ongeveer acht maal zo groot is als Nederland en een bevolking heeft van bijna 2 millioen. Dat maakt het duidelijk, dat er volop werkgelegenheid is en dat men er inde laatste jaren geen werkloosheid gekend heeft. Wat de intellectuele beroepen betreft zijnde mogelijkheden geringer, Wel bestaat er voor een aantal, jonge ingenieurs gelegenheid een werkkring in Nieuw Zeeland te vinden. Aanvragen voor emigratie moeten voor Nieuw Zeeland worden ingediend bij de plaatselijke arbeidsbureaux. --- Boerinnetje uit de Gironde werd de Doede-heerseres van de nieuwe wereld barrière, die zelfs in Amerika verbazingwekkend is (Van onze correspondent) ' ÏOr „Dit jaar draagt men grote hoeden”, verklaart een Me ®ronde, die jaren geleden met 13 dollar op zak naar de v. -laten gekomen is en Amerika veroverde, zodat alle vrouwen it tnyj.' zick nu onderwerpen aan haar gebod. Lily Daché, ~The Ijj lner of the world”, heeft weer haar mode-voorschrift uitge-He 1 onvoorwaardelijk opgevolgd wordt. De loopbaan van deze efSeres is een van de verbazingwekkendste carrières in het land Op etls , hiterlijk niet iedere willetkon dragen. Ze be'ioet de taak vaneen mo" hoeden te maken, feu *’ °°k de lelijke vrouwen, ’t] Ur>nen worden. Tot nu ’sq eeri enkele hoedenmaak- Vrouwen gedacht. Dat . kü haar modieuze plan■ «ejj n he lelijke eendjes aan'<(p heeft haar een veracht. Ze brengt thans e van niet minder dan Zodat i®der gezichts\ * haar passende kan uit! • '!ijj j e afkomstig uiteen t'6 Gronde en ze droom-V s als kind van hoedenborden en voor zich-V hsels te verzinnen, V er niet belachelijk zou %i °ü^ste van de acht kin\ Ze naar een tante in V waar ze voor bloest spelen; dit werk \ b echber helemaal niet en \ h'faep de tante dit best. ging Lily naar Parijs \ hS Georgette, daarna Mat 5 ® modiste bij Susanne is 4.r hij Reboux en in 1921 ’over°h in staat om de grote \ '|e Oceaan te wagen en ereld te veroveren. h^dln ew York aan land Ze nog in het geheel 13 Gelukkig vond ze een een modiste; ze bleef \ maar enkele dagen en vond toen een betrekking bij een andere salon, die ze later, toen de eigenares op het punt van bankroet stond, kocht voor 50 dollar in contanten en 950 dollars in wissels. Eindelijk was ze eigen baas. Lily werkte als een paard. Ze had echter in het begin geen geid om vilt, stro, linten en andere benodigdheden te kopen en daar men zonder deze dingen nu eenmaal geen hoeden kan maken, liet ze haar klanten bij bestelling twee dollar vooruit betalen, waarmee ze het noodzakelijke materiaal kon inkopen. Geen enkele vrouw, die haar winkel binnenkwam, kon de beschrijving weerstaan, die Lily van haar nog niet bestaande schepping ontwierp en niemand weigerde haar de gevraagde tegemoetkoming. Als de hoed geleverd was, kende de tevredenheid van de klant geen grenzen en vele vrouwen betaalden nog graag 10 dollar meer om haar verrukking te bewijzen. Spoedig lag de naam van Lily Daché, de kleine Frangaise, die zo slecht Engels sprak en zulke prachtige hoeden toverde, op leders lippen. De cliëntèle groeide van maand tot maand, het bedrijf werd steeds groter. De Amerikaansen hadden volkomen genoeg van de fantasieloze producten van hun eigen industrie en vonden bij Daché precies dat, wat ze zochten. Lily’s succes werd zo geweldig, dat in 1927 de Amerikaanse modisten haar modellen kochten, namaakten en zelfs copiëerden. Ze gingen daarbij zo ver, dat ze sommige hoeden ineen geweldige hoeveelheid maakten, om de prijs zo laag mogelijk te kunnen houden. Om haar eigen standaard te handhaven, ging Lily Daché nu met haar prijzen omhoog en verkocht haar modellen niet meer aan haar collega’s. Het succes gaf haar gelijk. De grote sterren van Hollywood, van Joan Crawford tot Mariene Dietrich, reisden door het hele Amerikaanse continent om bij Daché hoeden te kopen. Sinds ze met de directeur van het Cotyfiliaal in New York, haar landgenoot Desprès getrouwd is, fabriceert Lily nu zelf hoeden aan de lopende band; haar man heeft grote ervaring inde verkoop op brede basis. Huwelijk en zakengemeenschap hebben zo’n succes, dat Lily Daché in 1937 aan de 56ste straat in New York een gebouw van negen verdiepingen kon oprichten. Reisbeschrijvingen, dagboeken en avonturen-verhalen zullen wel altijd tot de meest gevraagde lectuur behoord hebben. Zo is ’t in onze dagen en zo was het vroeger. En wellicht meer nog dan in onze dageii verstonden onze voorouders de kunst hun belevenissen in vroeger tijd te boek te stellen. De uitgeverij H. E. Stenfert Kroese te Leiden geeft thans een reeks van deze werken onder de titel „Memoria” onder redactie van dr. G. van Alphen en mr. H. Hardenberg uit. De deeltjes zullen op de eerste plaats voor leken bestemd zijn. Men behoeft er geen speciale historische kennis voor te bezitten. Als enige richtsnoer diende gemakkelijlce leesbaarheid, het boeiende onderwerp, de levendige beschrijving en het schilderachtige tijdsbeeld. Als eerste deel verscheen thans „Tussen zeerovers en Christenslaven”. Noord-Afrikaanse reisverhalen uit de zeventiende eeuw van Nederlanders, die in die tijd reizen naar Algiers ondernamen en onderweg door zeerovers gevangen werden genomen. Het werd een boeiend en rijk geïllustreerd geschrift dat de belangstellende reikhalzend doet uitzien naar de volgende uitgave. Prof. dr J. Feldmann: „Occulte Verschijnselen”. Uitg.: Pax, Den Haag. Bij de N.V. Uitgever-Mij. ~Pax” te Den Haag verscheen de derde druk van het bekende boek „Occulte Verschijnselen” van prof. dr Jos. Feldmann inde vertaling van prof. H. J. van Deursen. De schrijver wil niet alleen alle paranormale verschijnselen behandelen, maar deze ook verklaren in het licht van de Katholieke leer. Dit laatste dwong hem ineen keurslijf, waarin de schr. zich kennelijk niet altijd gemakkelijk heeft weten te bewegen. Dit terzijde gelaten, kan men niet anders zeggen dan dat prof. Feldmann een zeer uitvoerig gedocumenteerd en helder inzicht geeft inde occulte verschijnselen en dat dit handboek zeer zeker ook voor niet-Katliolieken interessant is. W. H. M. van den Hout: „Wichelroedelopen en aardstraaltheorie”. Uitgave: „Alpha”, Amsterdam. Van de hand van de ex-journalist W. H. M. van den Hout, die zich tijdens de oorlog een minder gunstige bekendheid verwierf door zijn werk aan „De Gil” en door enkele romans, verscheen thans bij de Uitg. „Alpha” te Amsterdam een boekje over „Wat schuilt er voor waars in wichelroedelopen en de aardstraaltheorie?” Volgens de uitgever bent U, wanneer U dit boekske tweemaal doorgelezen hebt, grondig op de hoogte van alles wat met aardstrslen cn wat dies meer zij, samenhangt. --- De slag in de Javazee Voor de meeste Nederlanders is de slag inde Javazee, die op de 27e Februari 1942 bij het eiland Bawaen plaats vond, slechts een vaag begrip. De gebeurtenissen, die zich op dat ogenblik in het Verre Oosten afspeelden, drongen slechts bij brokstukken tot het bezette gebied door en toen na de bevrijding meer daarover bekend werd was de afstand al te ver. Er waren andere dingen die ons in beslag namen. Toch speelde zich daar een drama af, dat aan duizende Nederlandse marinemannen het leven kostte. Het was het einde vaneen drie maanden lang durende actie, die inde eerste plaats tot verdediging van Australië diende. Piet Bakker is thans de eerste geweest die het epos van de Javazee te boek heeft willen stellen in zijn werk „De Slag”. Hp noemt het zelf een poging om de mens, die de slag streed, binnen de lichtkring van de aandacht te brengen. Het werd geen sensationeel verhaal en ook geen roman, maar een eenvoudige, eerlijke onopgesmukte chronologie, van de feiten, zoals deze inde Javazee plaats vonden. Het boek is dan ook historisch verantwoord, al gaf ds schrijver de schepen en mensen andere namen dan zij in werkelijkheid droegen. Maar dat is ook niet het belangrijkste. Het treffende van uit boek is dat Piet Bakker hier een standbeeld bouwde voor de kerels, die daar op verloren post streden voor een betere wereld, ondanks hun angsten, hun zorgen en noden. Zij vochten voor Nederland en dit werk „De Slag” draagt er toe bij dat wij hen niet meer zullen vergeten. Zij zullen zo blijven voortlcven, zoals zij daar angstig, bezweet en met zorgen in hun hart, ten onder gingen. Het boek verscheen bij Elsevier. --- Gedrang op de immigratielijst Millioenen richten ’t oog op Australië (Van onze correspondent) SYDNEY. – Terwijl Nederland zich bezig houdt met het vraagstuk of men, gezien de tijdelijke opschorting van Immigratie in familieverband naar Australië, de 25.000 immigranten van het Nederlands-Australisehe immigratievcrdrag dit jaar wel zal kunnen halen en men er in Den Haag over praat, dat Australië’s verzoek om hoofdzakelijk kleine gezinnen niet strookt met de Nederlandse bevolkingsstruotuur, hebben in Engeland mannen met grote namen de hoofden bij elkaar gestoken en praten over de immigratie van .... 20 millioen Engelsen inde komende 20 jaren! Zijn dit ideeën van Jules Verne of een Aldous Huxley, in wier hoofden zich vreemde visioenen vaneen voor het gewone mensenverstand welhaast niet te begrijpen toekomstaf speelden? Het ziet er niet naar uit, want onder de mannen die zich met deze fantastisch H|kende plannen bezig houden, bevinden zich vooraanstaande figuren als de beroemde econoom Sir Norman Angell, Lord Beveridge van het bekende Beveridgeplan en de straalvliegtuigen-pionier Sir Frank Whittle, wiens hobby reeds geruime tjjd massale immigratie is geweest. In theorie zijn dergelijke plannen natuurlijk uitstekend. ledereen die iets verder kan zien dan zijn eigen dorp beseft, dat eendoor Aziatische volkeren omgeven Austraalazië zich nooit staande zal kunnen houden in het opkomende getij, wanneer het zijn bevolking niet binnen een beperkt aantal jaren opvoert. En ledereen die iets van economie weet, beseft eveneens dat Engeland met zjjn nog steeds toenemende bevolking nooit op de huidige wijze voort kan blijven gaan al zijn mensen in het leven te houden door voortdurend meer uit ze te persen en maar steeds meer werk en steeds toenemende opofferingen van ze te eisen. Hetgeen natuurlijk in dezelfde mate voor een overbevolkt land als Nederland geldt. Maar hoezeer men het in grote lijnen ook hiermede eens mag zijn, de gewone mens komt direct met aan „het gezond verstand” ontsproten vragen als: hoe kan je nu in zo’n korte tijd zoveel mensen vervoeren en onderdak brengen? Ons eigen handjevol immigranten in Australië klagen al steen en been over het woningtekort en reeds nu heeft Australië de immigratie in gezinsverband tijdelijk opgeschort. Beide zijden hebben natuurlijk het grootste gelijk van de wereld. Landen als Engeland moeten een groot deel van hun bevolking kwijt, jonge landen als Australië moeten millioenen nieuwe mensen hebben, maar.... er is geen transport en er zijn geen huizen. Dus het kan niet.... Nu is juist het verschil tussen het kleine verstand, dat onmiddellijk zegt: „het kan niet” en het grote verstand dat zegt: „wat moet dat kan ook”, dat de eerste achter de omstandigheden aan loopt en de andere probeert de meester der omstandigheden te zijn. Het misschien wat afgezaagde, doch nog altijd geldende: „waar een wil is, daar is een weg” is het motief van door velen voor fantast uitgescholden mensen als Sir Normann Angell en Sir Frank Whittle. De mening, dat zoiets nooit kan, omdat er geen transport en geen behuizing is, is alleen het gevolg van het feit, dat tot nu toe de gehele immigratie-geschiedenis een nogal wilde amateur-beweging is geweest. Schepen werden en worden volgeladen met vogels van alle pluimage en die moeten in het nieuwe land dan maar zien, dat ze hun graantje weten te pikken. Op zo’n manier kan het inderdaad niet. Maar het kan wel, zoals de mannen achter „het 20 millioen Engelsen weg in 20 jaar tjjdsplan" het zien en willen opzetten. Om zoiets te bereiken moet de gehele Immigratie volgens plan verlopen, moeten eerst de mensen komen om de buizen te bouwen en dan de mensen om in die huizen te wonen, moeten gehele gemeenschappen verplaatst worden, compleet met scholen, ziekenhuizen, winkels en industrieën. De mannen achter dit misschien fantastisch aandoende plan om ongeveer twee-derde van Engelands gehele bevolking te verplaatsen in 20 jaar tijds, bezien de zaak van twee kanten. En wellicht onnodig te zeggen geheel anders als de plannenmakers in Nederland. Want niet alleen streven zij het sterk worden van het Britse gemenebest in zijn buitenposten na, maar zij zien het plan ook als de oplossing voor Engelands eigen problemen: het huisvestings-, voedingsen gehele economische probleem. Net als Nederland bevindt Engeland zich met zijn 56 millioen bevolking inde positie vaneen groot gezin, dat uit zijn huis barst. Inde goede oude tijd was Engelands gehele economie gebaseerd op het de wereld voorzien van industriële producten, waarvoor de landbouwende landen als Australië op hun beurt Engeland dan weer van eten voorzagen. Maarde goede oude tijd is wellicht helaas – voorbij. Er bestaat niet langer een overschot van voedingsmiddelen op de wereld. Maar er zijn nog wel grote streken, zoals in Australië, waar geweldige hoeveelheden voedsel geproduceerd zouden kunnen worden, wanneer er maar genoeg mensen en materialen voor waren. Het uitvoeren vaneen dergeljjk plan om ln 20 jaar 20 millioen mensen kwjjt te raken, zou natuurlijk het gehele aspect van Engeland veranderen. Engeland zou, wanneer het nog maar 36 millioen mensen over heeft, weer het lieflijke, prettige land worden, dat Nederland was toen het nog maar een bevolking van 6 tot 7 millioen had. De mensen zullen elkaar niet langer meer inde weg iopen en op de tenen trappen. Engeland zou weer het grote steenkool exporterende land van vroeger worden, wanneer niet alles in eigen ovens gebruikt behoeft te worden. De overgebleven 36 millioen zouden de industrie kunnen stroomlijnen rond de kolenmijnen Ml de havensteden. Zouden er 20 millioen menden uit Engeland weg willen? De wachtlijst is momenteel 50.000. En die lijst zou veel groter worden, wanneer er alle namen op zouden komen van mensen, die nu door geldgebrek eenvoudig niet aan het kopen vaneen kaartje naar Australië kunnen denken. Australië zou de uitvoering vwn een dergelijk plan natuurlijk luide toejuichen, wanneer ook inderdaad de gehele geschiedenis volgens een gezond plan zou gaan. Reeds nu kan men bemerken, dat er meer plan en lijn inde immigratie komt. De Britse mijnwerkers voor de kolenmijnen langs de Zuidkust van Nieuw Zuid-Wales vinden hun pre-fabricated huis op zich wachten bij aankomst. Hetzelfde geldt voor het electriciteitsbedr(jf van de staat Victoria het eerst om met de zogenaamde „operatie-slak” te beginnen. De eerste Duitse immigranten sinds het einde van de oorlog, in Hamburg en Berlijn geselecteerd voor het geweldige Sneeuw Bergen hydro-electrische werk, zijn timmerlieden, die de huizen komen bouwen voor de honderden, die hen zillen volgen. Het enige bezwaar dat Australië wellicht zou hebben voor een soortffeljjk „verpakte Immigratie” nlt niet-Engelse landen, is dat men hier over het algemeen geen groot voorstander is van samenklitten van buitenlandse gemeenschappen. Dat deze bezwaren niet van grond ontbloot zijn, blijkt thans weer uit de groeiende activiteiten van de Zuid-Itallaanse Maffia-beweglng inde fruitstreken van Victoria en Zuld-Australië, waar grote aantallen Italianen bjj elkaar zitten. Grootscheepse plannen maken is niet zo heel moeilijk. Maar ze uitvoeren zonder het leven in het oud§ e n het nieuwe land inde war te sturen, eist grote mannen als de figuren, die thans de hoofden bij elkaar hebben gestoken om inde tjjd van één mensenleven Engeland van 20 millioen mensen te ontlasten. (Nadruk verboden) --- Voor muziekliefhebbers Teneinde aan de schoonheidsidealen van jongere mensen vorming te geven zette de uitgeverij „Het Nederlandse Boekhuis” te Tilburg de Sonatine-reeks op stapel. Hierin verschenen thans twee biografieën van bekende componisten, namelijk van Verdi en Tsjaikowski. Het eerste werd door J. Kuin geschreven, die het leven van Verdi beschreef onder de titel „De zanger der Italiaanse revolutie”. Immers, Verdi was een stoer en vastberaden mens die zich met zjjn gehele persoonlijkheid inzette voor de eenwording Van Italië en de afscheiding van Oostenrijk. De schrijver heeft dit karakter op boeiende wijze weten te beschrijven, maar liet daarnaast ook licht vallen op diens werken, zoals Rigoletto, Aida, Otello en Falstaff. Het tweede deel inde Sonatine-reeks werd door Carel Beke geschreven en behandeld het leven van de beroemde Russische componist, die wij kennen uit zijn kleurige, balletten, uit zijn zwaargeladen opera’s en tragische symphonieën. Carel Beke weet de belangstelling van de lezer voor mens en kunstenaar Tsjaikowski te wekken en geeft ons een inzicht van de moeilijke omstandigheden waaronder deze componist werkte. Beide delen zijn verlucht met tekeningen en foto’s en bevatten bovendien 16 pagina’s eenvoudig speelbare muziek. Twee werken die werkelijk aanbeveling verdienen. De redactie is in handen van Wouter Paap. Van geheel andere aard is de bij het Spectrum te Utrecht verschenen uitgave „Over Muziek” van Hendrik Andriessen. Andriessen toont hierin welk een veelzijdig en begaafd man hij eigenlijk is. Hij bracht in dit werk een zeventigtal muzikale bespiegelingen over de meest verschillende muzikale problemen en figuren bfleen. Het werd geen dorre vakliteratuur, maar een levende reflectie vaneen scheppend kunstenaar op zijn kunst in al haar facetten. Uit iedere regel spreekt de muziekkenner, die een zeer bepaald standpunt inneemt tegenover de muzikale verschijnselen, zonder echter in vaagheid te vervallen. Een gezagvolle stem, die de muziekliefhebber ongetwijfeld zal interesseren. --- Mary Pos is waarschijnlijk op dit Mary Pos is waarschijnlijk op dit ogenblik Nederlands enige reisjournaliste. Zij is zelden thuis en zwerft altijd ergens rond, óf bij de Nederlandse kolonisten in Argentinië óf ergens bjj de Arabieren aan de Nijl. Het reizen schijnt haar in het bloed te zitten, evenals het schrijven. Want ook dat kan zij niet laten. En zo verschijnen er bij tijd en wijle boeken, waarin zij over verre landen en vreemde volken veiteld. Een van deze reisboeken is de uitgave „Sprong naar het land der Pharao’s”, verschenen bij N.V. Gebr. Zomer en Keuning te Wageriingen. Het werd een uitvoerig werk over het oude en moderne Egypte, verlucht met talrijke interessante foto's. --- BOEKENHOEK ;y ,'s Howard verschen (bij Nh 6num bi-i Apeldoorn) }■' ei) e* der Musik”, een j( le barm.leer in 230 stel'f Vt.j, 11 als voortzetting van \Jchenen werk (1932, Xge‘ehre I). Hetgeen in zi ’ rnel- enige voorb., is nader voor het muzi-Worden uitgewerkt L* fecht boek’ waarnaar 116 ba ■ kunnen verlangen. t/H Sia dan inde gangbare !‘tj lte rdt de muziek be. (in 1 Kategoriën en Weni?ss°rten)' dat zijnde ykat of niet met uitge- r en behandelt syst. 4 V nS hiervan, zodat het leerl. overzichtelyk ! ferde tonen met hun V tne] samenstelling van t -ttij dle (niet wezenlijk 2l). De tegenstelv^°rdt benut en vast-V * taa 1J eVenzeer naar be(jj.r boven moeten kun-V'b(pr Roerig handelt Hover S/ bet ifr Intervallen, beï( et ce^broin. syst. als zijn't,’a(egn_.!'Um. terwijl chrom. \N>Olol.U..> iv,- °ok de bew. voor ri e.a. ’ a V*obbe melodieën te ?V1‘Igetiatlbevolen om de ' °°k voor volks* bit ’b de |aVe Verschenen van erie ~Het Kerklied” C (J* gehGeZ- 8” en »Gez' \i^et klnrUi^en koorbewer-Wwier>- soms met 1 \ stein °f fug. opzet. \SeMe,lais 2-fr°eld bieden deze V V abl v *Jtl »Sanctus” pret\\ ”San.0tOr bet gemengde I|\ ,V*. k ' Us” van Jan W. vCer*sSa **. capella> is qua « Winter dan wat be-SSeUhg lkkelin&- De veel- Van maatsoort en tempi geven aan dit werkje een zekere spanning. Bruikbaar voor goed geoefende vr.koren. Ook op ander gebied brengt Harmonia nieuws, waarvan we noemen het „Vilja-lied” van Léhar, „Laude pia Dominum” van Pevernage en verschillende oud-Holl. liederen in geestige bewerkingen. Bij het eeuwfeest heeft de Fa. C. C. Bemler een „Album van Ned. Pianomuziek” uitgegeven (A’dam). Het werd een beste instruct. verzameling van mod. Ned. comp. Van matig modern tot gedurfd van klank zijn in dit Album 15 comp. opgenomen van Andrjessen tot Zagwijn in uiteenlopende moeilijkheidsgraad. De gevorderde dilettant vindt hier een schat pianomuziek. Van deze stukken is het werk van Dr A. v.d. Horst wel het meest ingenieus van vinding. Als andere pool zou het eenvoudige „Boutade” van A. de Klerk misschien wel het best staan. Deze up to date-verzameling is een werkelijke verrijking van onze hedendaagse pianolitteratuur. Van Studio Van Rhee, (R’dam), ontvingen wë enige koorwerkjes (Hassler, Anerio, Bruckner) in duidelijke druk. A. P. HERDRUKKEN Bij de Uitg. G. F. Callenbach te Nijkerk verscheen de derde druk van Cor Bruijn’s „Muziekmeester Adriaan”. Het vlot geschreven boek zonder te veel pretenties geeft precies wat de titel al suggereert: een verhaal overeen halve musicus op een dorp die met muzieklessen geven zijn kost verdienen en bovendien de cultuur dienen wil. Van zijn liefde voor de schoonheid van het Arboretum te Wageningen getuigt de welbekende voorzitter van de Oosterbeekse V.V.V., Johan Wesselink, ineen boekje dat bij de Uitg.Mjj. D. Reldel te Dordrecht het licht zag. Wie in mooie taal veel wetenswaardigs over deze unieke plantentuin weten wil, kan in dit boekje terecht. Mellie Uyldert deed een duik in de inheemse kruidenwereld en haar ervaringen hiermee legde zij vast in een kloek boek, dat zij bij de uitgevers Elgelhard, Van Embden & Co. te Amsterdam onder de titel „De taal der krulden” verschijnen deed. Het is een ontzaglijk aardig boekje geworden, waarin zij een aantal kruiden onder de aandacht brengt, maar bovendien nog een aantal oude en nieuwe recepten geeft voor de culinaire liefhebber. Minnaars van het buitenleven, die ook ineen hoekske nog genieten willen, kunnen bij haar terecht om iets meer te weten te komen over de symboliek der bloemen en over de gebruiken welke om hen ontstaan zjjn. En op allen zal de liefde voor de kruiden, welke de schrijfster innig heeft weten te vertolken, ongetwijfeld inwerken. De roman „De deur stond open” die by Elsevier verscheen, is het debuut van de jonge schrijfster Petra Thomasson. Het is de geschiedenis van drie jonge meisjes in het Zuiden van het land, die wachten op de bevrijding en dan tezamen met Amerikaanse en Engelse officieren zorgen voor een gezellige tjjd met vrijerijen en zorgeloze gezelligheid. Dit doet op het eerste ogenblik aan een oppervlakkig en onbetekenend verhaal denken. Maar al spoedig komt men op deze mening terug. Petra Thomasson schrijft een licht, simpel proza en weet toch op voortreffelijke wijze de spanningen, emoties en sensaties te tekenen, die de drie miesjes en vooral Petja in beslagnemen. De personen in deze roman zijn uitstekend uitgebeeld zonder dat de schrijfster toevlucht nam tot goedkope trucjes. Petja is een meisje dat hunkert naar het leven en telkens weer vreest niet genoeg van het leven te kunnen krijgen. Zij zoekt en gaat met de officieren om, maar beveiligd zich toch telkens weer, totdat zij aan het einde de weg vindt naar de ene officier, Campbell, dien zij al die tjjd beminde. Het slot doet ietwat goedkoop aan en het is hier dat Petra Thomasson voor het eerst in dit boek teleurstelt. Jammer genoeg ---