FRANKRIJK. De dagbladen zijn grootendeels gevuld met berigten over den slag bij Solferiuo; tot heden is echter geen volledig overzigt van dat gevecht gegeven , ten minste oordeelt men dat de medegedeelde dien naam niet verdienen. De keizer heeft eene menigte bevorderingen bij het leger gedaan. Meer dan 500 onderofficieren hebben de epauletten ontvangen. De kolonel de Laveau Coipet die zich in alle gevechten heeft onderscheiden , is tot generaal benoemd. De mail heeft berigten uit China medegebragt, welke op ’t volgende neerknmen. Na het gevecht waarin admiraal lligault depositiën, die den loop der Saigon verdedigen , bemeesterd had, had hij die voor een gedeelte inde lucht laten springen en het overige doen bezetten dooreen detachement fransche en spaansche troepen en eenige schepen, alles onder hevel van den fregat-kapitein Jauréguiberry. Sedert zijn vertrek naar Tourane, had zich eene annamitisehe krijgsmagt verzameld , om de bezette forten te bedreigen, waarop de kapitein Jaurcguiberry besloot, offensief te handelen en den vijand te verdrijven. Dit gelukte uitnemend. Van de 10000 man waaruit het annamitisch legerkorps bestond, zijn 600 gedood en is een groot aantal gevangen genomen. Het aantal gewonden moet mede zeer aanzienlijk zijn. liet verlies der verbondenen heeft bedragen 14 dooden , waaronder 3 fransche officieren en 20 gekwetsten. De uitslag van het gevecht verzekert het behoud der belangrijke positie van Tourane. Tegen llue moet met de middelen waarover men beschikt niets te beginnen zijn. Van de landzijde is het niet aan te tasten, want het land is vol moerassen en zeer bergachtig , terwijl het ook inde warmte voor Europeanen niet mogelijk is in het binnenland door te dringen zonder door ziekten te worden geteisterd. Men kan wel de rivier opvaren tot llue , maar dit is slechts te doen door vaartuigen van veel geringer diepgang dan die rnen er nu heelt. --- DUITSCHLAND. Frankfort. Inde zitting van den bondsdag van den 4 Julij zijnde voorstellen van Pruissen bekend geworden , die uit de volgende bepalingen bestaan: 1. aansluiting van het 9. en 10. bondsleger bij het pruissische leger; 2. opdragt van het opperkommando over de vier korpsen, behalve het pruissische en het oostenrijksche bondscorps; 3. marschvaardigheid van het reserve-contingent. Nog zou Pruissen voorgesteld hebben eene verhooging naar de percentsgewijze berekening voor de bonds-contingenten , met 2 pCt. der bevolking. De deensche regering heeft op een bepaalde vraag vaneen handels ligchaam te Kopenhagen geandwoord, dat, zelfs in geval het holsteinsch contingent aan den oorlog moest deelnemen , de regering Denemarkens en Sleeswijks onzijdigheid zou blijven handhaven, ’t geen de goedkeuring der grootmagten ten volle wegdraagt. Men wenschl , bepaaldelijk, dat de door de grootmagten aangekondigde neutraliteit van alle zijde bekrachtiging erlange. Pruissen. De regering heeft den 19 Junij jl. eene cirkulaire aan hare gezanten bij de vreemde ! hoven toegezonden , strekkende om het besluit tot mobilisatie vaneen groot deel der pruissische land- j magt toe te lichten. Naar men verneemt , komt de hoofdinhoud van dat stuk op het volgende neder : «Pruissen heeft zich door de mobilisatie in eene gesteldheid gebragt , welke beter overeenkomt met hetgeen de tegenwoordige tijdsomstandigheden i vereischen , zonder de gematigde beginselen , waardoor het steeds geleid was geworden , te verzaken. Pruissens krijgstoerustingen , die naar den aard zijner militaire instellingen inde oproeping der landweer bestaan , zetten aan zijne stem temeer gewigt bij , terwijl de staat der zaken meer bedenkelijk is geworden, liet oorlogstooneel nadert Duilschlands zuidelijke grenzen. De zorg voor Duitschlands veiligheid en voor Pruissens eer zou op zich zelve reeds genoegzame reden voor dezen staat zijn om J zijne krijgsaanstalten meer in evenredigheid met die i van zijne naburen te brengen. Men behoort de gebeurlijkheden vooruit te zien om ze te kunnen voorkomen. Maar Pruissen heeft ook pligten jegens zijne bondgenooten te vervullen , en deze brengen mede dat Pruissen voor het gemeene vaderland een behoorlijk aandeel inde regeling der italiaansche aangelegenheid vordere. Een europeesch vraagstuk , waarvan het europesche magtsevenwigt zoo zeer afhankelijk is, mag niet zonder Duitschlands toestemming en medewerking worden beslecht. Pruissens staatkunde is sedert het begin der italiaansche verwikkelingen dezelfde gebleven , maar het doet zijne middelen om invloed uitte oefenenen gelijken tred houden met den loop der gebeurtenissen. Pruissen wil een einde maken aan den oorlog die Europa’s rust bedreigt , Duitschlands invloed verzekeren , zijne krachten en die van zijne bondgenooten tot zamenwerking vereenigen , en oneenigheden onder duitsche staten voorkomen. Pruissen is voornemens zijne vredestichtende bemoeijingen voort te zetten , en het herstel vaneen duurzamen vrede op billijke grondslagen te verzekeren.” Oostenrijk. De berigten die voortdurend van het leger uit Italië worden ontvangen , worden . ongunstiger. De italiaansche en hongaarsche regementen zijn niet te vertrouwen , terwijl de berigten over den keizer zeer uiteenloopen. Yolgens sommigen werd hij inden slag bij Solferino door zenuwtoevallen verpligt om voor het eindigen van den strijd , het slagveld te verlaten. Deze toevallen moeten, volgens hen, zich zoo dikwijls herhalen, dat eene terugreis naar Weenen, noodzakelijk werd geoordeeld , welke plaats de keizer niet bereikt, maar onderweg te Gratz gebleven . zou zijn en thans aldaar verpleegd worden , waarheen zijne familie zich zou hebben begeven. Anderen spreken dit bepaald tegen en verzekeren dat de keizer nog te Verona is. De generaals Clam Gallas, prins Lichtenstein en Zedwitz, hebben hunne commando’s bij het leger in Italië moeten nederleggen. --- ITALIE. Van het oorlogstooneel valt weinig nieuws te melden , het voornaamste is de insluiting van Peschiera door de Sardiniers en de maatregelen van de Franschen om dit Verona te doen. Onder de muren van Verona is het oostenrijksche leger onder bevel van den veldtuigmeester von Hess ineen versterkt kamp gelegerd. Men vermoedt dat de Franschen, hen tot een slag noodzaken of dit kamp belegeren zullen. liet eenige gevecht dat inde laatste dagen plaats had was tusschen de Tyrolers en Sardiniers. Uit Bern wordt hiervan berigt dat een korps tyroolsche jagers ongeveer 4000 man sterk de Valtellina bedreigde, welk korps, na een kort gevecht met eenige kolonnes van het leger van Garribaldi en Cialdini , naar Slelvio terug trok. De Italianen hadden circa 40 dooden en gewonden ; terwijl het verlies der Tyrolers veel aanzienlijker is. Omtrent den slag bij Solferino wordt dooreen ooggetuige , tot geen der beide strijdende partijen behoorende , ’t volgende gezegd : «Zulke geweldige slagliniën, zulk eene ontzaggelijke schaar van in doodelijken strijd gewikkelde mannen had ik nog nooit gezien. De door het kleingeweervuur voo'rtgebragte rookwolkjes verloren zich inde onmetelijkheid van het landschap. Slechts wanneer een salvo uit het geschut spoedig dooreen tweede gevolgd werd, nam de kruiddamp een bepaalden vorm aan. Doch ook deze verdween spoedig in nevelachtigen damp, tusschen welken dein bogen opgaande witte raketten, waarvan de Oostenrijkers zich veel bedienden , zich een doortogt baanden. Bij de ontzaggelijke proportiën van den slag kon men met het bloote oog de gedaanten der menschen niet onderscheiden, en slechts wanneer sterke massa’s bijeen waren en een grooteren vorm aannamen, kon men zich een denkbeeld maken van hunne aani wezigheid. Met den verrekijker kon men aan beide zijden myriaden van strijdenden op alle punten , lijken van menschen en paarden , die den grond bedekten, vernielde uniformen en gebroken ledematen zien. Yoor het ongewapende oog scheen het geheel een gekrioel vaneen reusachtig mierennest. De menschen geleken op dwergen gelijk zij bij veldslagen van dergelijke grootte ongetwijfeld ook zijn. De keizer van Oostenrijk was, toen hij zich naar het slagveld begaf, door den groothertog van Modena vergezeld. Ten 3 ure ’s namiddags zag hij zich genoodzaakt , zich van zijne positie , welke door de bommen der Franschen bedreigd werd, Cavriana, terug te trekken; nadat hij zijnen staf bij een gehucht op den weg naar Volta verlaten had, keerde hij echter met eenige uitgekozenen weder om en zag toen , hoe eene laatste poging werd gedaan om het bezit van Cavriana te betwisten. Die laatste poging werd gewaagd , doch te vergeefs. De fransche bommen kwamen al nader en nader , totdat er een boven den keizer en een andere midden onder zijnen staf sprong. Middelerwijl was de algemeene lerugtogt bevolen , en , terwijl de keizer naar Valeggio terugreed , begon de eerste armee naar Mantua te retireren. «Intusschen was tegen 6 ure een orkaan opgekomen van onbegrijpelijke hevigheid. Er was veel stof, en dit deed de bewegingen der legers soms beter uitkomen , toen eensklaps de horizon zich verduisterde , en een dikke wolk van stof door een vreeselijken wind gedreven , die zelfs steenen medevoerde, ’t slagveld overtoog. Men kon geen drie pas voor zich uitzien; de ruiters konden zich naauwelijks te paard houden ; de hoornen knakten en vlogen in stukken. Het gevecht moest gestaakt worden. Het was een treffend schouwspel: te midden van lijken , die den grond bedekten , omgeven dooreen dikken en rooden wolk, zag men de paarden krampachtig op de poolen staan en <1 o ooren inden nek trekken. Het kanon zweeg men hoorde slechts het woeden van den storm. Daarna kwam een stortregen, die met hetzelfde 1 geweld voortgejaagd werd. «Na verloop vaneen half uur bedaarde de natuur ; maarde donder rolde met een ontzaggelijk geweld. Men begon weder te onderscheiden. Ter-1 stond voegde het kanon zijn gebulder bij dat van het onweder. Het was een verschrikkelijk schouwspel die woede der menschen zich vereenigende 1 met die der elemententen.” 1 —ln het officieel dagblad van Rome van 2 Julij , komt een protest voor tegen de verhalen , welke van het gebeurde te Perugia gegeven worden. Het i blad beloolt daarover nadere bijzonderheden te zullen mededeelen. Volgens het journal de Bruxelles zou Frankrijk de pauselijke regering hebben aangeboden om de orde inde oproerige streken van den Kerkelijken Staat te handhaven , hetgeen om de volgende redenen werd geweigerd. I°. omdat de fransche vlag in Italië door de revolutionairen niet als eene tegenpartij , maar als een bondgenoot beschouwd wordt; 2". dat de paus de onzijdigheid strikt wilde in acht nemen en aan Oostenrijk geen grond tot bezorgdheid of slof tot klagten wilde geven, en 3'. vooral om te toonen dat het wereldlijke gezag van den paus sterk genoeg is om zich zelf te verdedigen. Uit Napels wordt gemeld, dat aldaar een adres verspreid is, onderteekend dooreen aantal aanzienlijke inwoners dier stad, en dat bestemd was om aan generaal Filangieri , president van den ministerraad , overhandigd te worden, die echter geweigerd heeft het in ontvangst te nemen. In dat adres wordt onbewimpeld de sympathie voor de zaak van Italië aan den dag gelegd , en gezegd , ! dat , zoo de Napolitanen zich noch niet openlijk aan de zijde der geallieerden geschaard hebben, j dit dan daaraan moet worden toegeschreven , dat zij geen bajonetten hebben , die zij tegen de napelsche gendarmes en huurtroepen kunnen overstellen , en dat zij ook een afkeer hebben van den burgeroorlog, liet is dus onwaar, wordt daarin I verder gezegd , hetgeen de generaal Filangieri | den 7 Junij , toen er eene demonstratie inde hoofdstad plaats had , verklaard heeft, namelijk, dat hij . tegen de weinige ontevredenen 300,000 man, die ‘vrienden van Oostenrijk waren , kon overstellen. Voorts wordt niet onduidelijk te kennen gegeven, dat men niet langer ongestraft eene natie kan tergen , en haar beletten , openlijk haar gevoelen aan den dag te leggen, vermits, zoo men in het tegenwoordige stelsel blijft volharden , welhaast ■dé dag zal aanbreken , dat de kracht der wapenen , swaarover de regering beschikt , niets meer zal vermogen , zeker als de onderteekenaars zijn , dat Europa daarvan de schuld niet op het volk zal laden. Van dit adres zijn , naar men berekent , meer dan 100,000 exemplaren verspreid. ---