Gemengde Berichten, Woensdagmorgen ontving de logementhouder v- d. M., te Heerenveen uit Amsterdam dit telegram: „Kom direct over j toestand min. Spoed ! Jet." De heer v.d. M. en zijn kinderen schrikten geweldig, want dit telegram betrof blijkbaar hun zoon en broeder, die te Amsterdam woont en wiens vrouw den familienaam Jetten draagt. De onderteekening Jet kon dus slechts worden aangenomen als een verkorting van dien naam, in haast ter neer geschreven. De heer v.d. Meer snelde dadelijk naar den trein, doch .... kwam even te laat. Toen telegrafeerde hij : „kom 7 uur trein." Per eerste gelegenheid reisde hij over Stavoren en toen hij te 7 uren te Amsterdam aankwam, stond . . . zijn zoon in levenden lijve zelf bij den trein. „Hoe nou ?“ vroeg v.d. M. „Ja, dat mag ik wel vragen", zei de zoon. „Maar je hebt toch getelegrafeerd, dat ik dadelijk overkomen moest." „Getelegrafeerd . ..? Ik weet nergens van; ik zag al vreemd op een telegram van Heerenveen te krijgen. ’t Was onbegrijpelijk. Niemand wist eene oplossing van het raadsel te vinden. Intusschen verkeerde men thuis te Heerenveen den ganschen dag inde grootste ongerustheid. ’s Avonds, toen de heer De W., een wijnhandelaar uit Harlingen, die des daags met een rijtuig van den heer v.d. M. den omtrek had bereisd, weer in diens logement afstapte, vroeg hij of er ook een telegram voor hem was gekomen, en nu bleek het, dat het telegram voor hem bestemd was. „Maar dat is immers mijn telegram!“ riep hij verbaasd uit. „Zie je dat niet! Jet, mijn vrouw, heeft het zelf onderteekend." De vrouw van den heer De W., die bij haar moeder te Amsterdam logeerde, was ongesteld en had met haren man afgesproken, dat zij bij verergering van hare ziekte hem onmiddellijk telegrafeeren zou, adres den heer v.d. M. Dit had zij gedaan, doch zij had het onnoodig gevonden ook den naam van haar man op het adres te zetten. Ineen kleine gemeente bij Utrecht had dezer dagen het volgende tragisch-komische voorval plaats. Een boerenknecht, die erg stottert, doch, zooals meer voorkomt, bij het zingen de woorden vlug kan doen volgenwerd door zijn patroon met paard en kar uitgezonden, om een vracht hout te halen. Een onweder kwam opzetten en het paard schrikkende voor een donderslag, sprong inde vaart, wagen en voerman medesleepende. De knecht wist zich te redden, doch kon, aaar hij geen hulp had, het paard en den wagen niet op het droge brengen. Ijlings liep hij terug om zijn baas met het gebeurde in kennis te stellen, doch, tegenover hem staande, kon hij er niets anders uitbrengen als : „ba ... ba ... a... baas ... ba.“ De patroon, die zeer ongerust was en zijn geduld niet langer kon bedwingen, riep: „kan je’t niet zoowat zingen ?“ Na eenige aarzeling begon de knecht op de wijs van „alle eendjes" te zingen: „Peerd en waogen liggen in ’t water Baassie kom is kijke!“ Te New-York is thans een meneer te zien, die driemaal daags 72 versche eieren in 1 minuut verorbert. De held heet Edward Manning en hij trekt duizenden nieuwsgierigen naar Clarendon Hall. Een dame, die de feesten te Koningsbergen zou bijwonen, vroeg per telegraaf aan een harer bekenden, een hofdame, welke kleeding voor de feestelijkheid was voorgeschreven. Het antwoord luidde: „Kalter Aufschnitt, halb sauer", wat ten laatste bleek te beteekenen: „Halber Ausschnitt, Halb trauer . Amerikaansch tooneel. Het toppunt van tooneelschikkingskunst is te Nieuw York bereikt in het Union Square Theatre. Ineen stuk komt niet meer of minder dan een volledige wedren op het tooneel. Men ziet paarden galoppeeren, door echte sporen en zweepslagen aangedreven , de afsluithekken , de boomen, de heuvelen ep den achtergrond verdwijnen achter hen. De zinsbegoocheling is volkomen tot het oogenblik waarop het publiek den winner toejuicht, die het eerst den eindpaal bereikt. Men verkrijgt deze uitwerking met eïectrische motoren, die onder het tooneel zijn aangebracht. Eender motoren doet met gelijkmatige snelheid het doek draaien, waarop het landschap geschilderd is , dat terug moet gaan om den toeschouwer den indruk te geven, dat de paarden vooruitkomen. Een andere machine doet in dezelfde richting den vloer draaien, waarop de paarden loopen. Deze ziet men voortdurend op dezelfde plaats op het tooneel, daar de grond even snel onder hen wegdraait als zij loopen. Doch dit is nog niet alles. Er is eene afzonderlijke machine om een hevigen wind voort te brengen , en deze doet de mannen en staarten fladderen en werpt eene wolk van stof op. Een vernuftig uitgedachte toestel om telephonisch verbonden te worden met eene concertzaal, heeft dezer dagen voor het eerst te Parijs gewerkt. Werpt men een geldstuk van 50 centimes inden toestel, dan verkrijgt men oogenblikkelijk eene automa tische verbinding met eene schouwburg- of concertzaal. Men is thans bezig een telephonisch net aan te leggen, welke deze verschillende toestellen (théatrophones) verbinden zal met de voornaamste schouwburgen. Herbert Bismarck vertelde op een diner te Lenden de volgende, naar hij beweerde, historische anecdote. De onderhandelingen tusschen Engeland en Holland over de Kaap de Goede Hoop konden maar niet tot een goed einde komen, waarop eindelijk de Hollandsche afgevaardigde aan de Engelschen het volgende voorstel deed: „Geeft ons de Kaap en houdt jelui de Goede Hoop." Jammer, dat ’t anders is uitgekomen en Holland alleen de Goede Hoop, zonder de Kaap heeft behouden! Een telegram meldt uit Konstantinopel, dat de dochter van den eersten tolk van het Russsisch gezantschap, mej. Iwanofl, met haar moeder en eenige dames, door vijl Turksche militairen is aangevallen-Mejuff. Iwanoff werd geducht gezoend. Eenige matrozen van het Russisch oorlogsschip , die de aanranding zagen, snelden toe en ontzetten de dames. Na een vechtpartij brachten zij de Turken in het Russisch gezantschap, waar zij gevangen worden gehouden. De Turksche autoriteiten verzochten de gevangenen uitte leveren, maarde Russische gezant heeft dit geweigerd. Een Amerikaansch blad verhaalt een zonderling staaltje van Saiah Bernhardt’s edelmoedigheid. Mevr. Bernhardt had eens in een boekwinkel voor een groot bedrag inkoopen gedaan. Op het punt weg te gaan, nam zij een potlood en keek rond naar een stukje papier. Niets vindende dan een fraai in kalfsleer gebonden roman van Scott, nam ze dien op, schreef iets op eender schutbladen en scheurde dit er kalm uit, waarna ze het glimlachende aan den verbaasden winkelier overhandigde en de deur uitstapte. Op het blad had ze een toegangsbewijs voor 2 personen voor een harer voorstellingen geschreven en dus een prachtig boek .bedorven. ---