Algemeene berichten. D e Maasbode werpt, met het oog op de polemiek, vooral van de Katholieke bladen de Tijd en de Nieuwe IJsselbode, een blik inde toekomst en gaat na hoe de politieke toestand gesteld de nieuwe legerwet wordt verworpen zal zijn bij de verkiezingen in 1891. „Ongetwijfeld zullen, zegt, het blad, de katholieken dan wederom genegen zijn, met de antirevolutionairen samen te werken. Het zal slechts de vraag wezen , op welke voorwaarden zulks geschieden zal. „In het anti rev. program toch komen twee punten voor, waarmede wij, katholieken, ons volstrekt niet kunnen vereenigen , nml.: 10. invoering van den persoonlijken dienstplicht en 20. scheiding van kerk en staat. „Omtrent het eerste punt werd in het program van actie van 1888 in dubbelzinnige, voor tweeërlei uitlegging vatbare bewoordingen gewaagd, met het bekende noodlottige gevolg. „Geschiedde zulks c. q. in 1891 opnieuw, dan zou al onze strijd ter zake nutteloos kunnen worden niet alleen, maar dan zouden wij o. i. ineen volgende wetgevende periode welhaast voor dezelfde moeielijkheden staan be treffende een voorstel tot scheiding van kerk en staat in antirevolutionairen zin. „Nu begrijpe men ons wel. Wij verlangen van onze bondgenooten niet, dat zij hunne beginselen opofferen, maar omgekeerd kunnen zij ook van ons niet vergen, dat wij onze principes over boord werpen. „Er moet dus op deze twee punten een modus vivendi worden gezocht hetgeen bijv. zou kunnen geschieden door te bepalen, dat de regeering der rechterzijde slechts die zaken zal trachten te regelen, welke de bondgenooten vereenigen, met terzijdestelling van alles wat hen verdeelt. „Werd deze, o. i. alleszins billijke, schikking door de antirevolutionairen aangenomen, dan ware de samenwerking bij de stembus van 1891 verzekerd, en dan zou er ook geen sprake meer wezen van verschil in zienswijze onder de katholieken. „Zijnde antirevolutionairen evenwel daartoe niet bereid , dan loopt dat alles en dus ook het behoud van de meerderheid in 1891 gevaar. „Indien men de zaken uit dit oogpunt beziet, dan komt, dunkt ons, alles voor de katholiekeu neer op de vraag: wat moet voor ons zwaarder wegen: het onvoorwaardelijk behoud der tegenwoordige meerderheid of het vasthouden aan onze ons dierbare beginselen? „Wij twijfelen er niet aan, of alle katholieken zullen die vraag in laatstbedoelden zin beantwoorden. Want, ware dit niet het geval , dan zou men de aanneming der legerwet , b.v. dooreen meerderheid van antirevolutionairen en liberalen , moeten wenschen, omdat alsdan het belangrijkste struikelblok tusschen de bondgenooten zou zijn uit den weg geruimd." Dat een dergelijke opportunistische politiek onder de katholieken aanhangers zou vinden acht de Maasb. onmogelijk. Inde Hervorming waarschuwt de heer B. Tideman Jz. tegen plannen van de zijde van Rome, naar aanleiding vaneen gerucht, dat de Paus aan zijn vertegenwoordigers in het buitenland een leek zal toevoegen uithoofde van de terughouding, die uit den aard der zaak den priester moet kenmerken bij de behartiging van de belangen der 11. Kerk. Volgens den heer Tideman is dit een waarschuwing. Wat hij eigenlijk vreest zegt hij niet, maar ’t blijkt dat hij inden Pauselijken nuntius, die altijd nog in Den Haag zetelt, een gevaar ziet. Hij acht het hoog tijd voor onze volksvertegenwoordigers, d.e niet behooren tot de kerkelijke partijen, om eens ernstig te wijzen op de wonderlijke figuur van den nuntius onder de vertegenwoordigers dei- buitenlandsche mogendheden ten onzent. Moge er, als straks de begrooting van buitenlandsche zaken aan de orde komt, daarover niet gezwegen worden. De heer T. hesluit zijn schrijven aldus: „En, nu wil men, naar ’t schijnt, die vertegenwoordiging des Pausen nog versterken. Zullen wij misschien nog verrast worden met de mededeeling, dat de een of ander zijn geloofsbrieven heeft overhandigd als adjutor aan den nuntius in Den Haag ? Wie weet of de staatkundige vrienden van Rome onder de rechtzinnige protestanten niet bereid zijn tot dit dienstbetoon, waarvoor in ruil zij zich niet zullen verzetten tegen den ultramontaanschen dwang op een ander punt. Men zij gewaarschuwd!“ Het Pal van Justitie verklaart zich vergist te hebben , toen het de spot dreef met het „op cachette“ stellen van mej. A. K. "Volgens art. 384 VVetb. v. Strafv.. kan de rechter van instructie gedurende de instructie eener strafzaak inde gevangenis ten opzichte van den beklaagde zoodanige bevelen geven als hij in het belang der instructie noodig acht. En het tweede lid van dat art. bepaalt, dat indien mocht worden noodzakelijk geacht dat een gevangene na den dag zijner gevangenneming langer dan zes dagen buiten toegang wordt gehouden, de voortduring daarvan geen plaats zal mogen hebben dan uit kracht vaneen bevel van de rechtbank. De heer J. W. Kraemer schrijft naar aanleiding van het spoorwegongeluk te Zandvoort aan de Nieuwe Rotterd. Cour.: Den 19e dezer is een ongeluk gebeurd op het traject Haarlem—Zandvoort der Hollandsche Ijzeren Spoorweg-Maatschappij. Tot heden, 21 dezer, heeft de directie het nog niet der moeite waard geacht, de naamlijst der personen bekend te maken, die door dit ongeluk verwond zijn. Ook is weder gebleken, dat de directie geen zorg draagt dat op iederen trein, die vertrekt, een kastje voorhanden is, alwaar verbandstukken en ook medicamenten geborgen kunnen worden in geval van ongelukken. Ook water moet op iederen trein voorhanden zijn, hetgeen bij ongelukken een hoogst noodzakelijk middel is, om de gewonden te laven en ook om wonden uitte waéschen. Wanneer zal de tijd eens komen, dat op de spoorwegen in Nederland iets meer zorg gedragen wordt voor het lot der passagiers ? Is dit niet ook een taak, waarvoor de Raad van Toezicht zorgen moet? Ik wenschte, dat het Nederlandsche volk eens inzag, dat de spoorwegen voor het volk zijn, maar niet het volk voor de spoorwegen is, en een zorgvuldige behandeling en bescherming van de passagiers is dringend noodzakelijk. De kolonel der infanterie bij het leger in Oost-Indie, de heer H. C. A. Ruempol, had gisteren een onderhoud met den minister van oorlog. Men brengt volgens het Vad. zijn verblijf in Den Haag in verband met zijn aanstaande benoeming tot gouverneur van Atjeh. De minister van waterstaat enz. heeft zijn goedkeuring gehecht aan het voorstel der spoorwegbesturen om den as. winterdienst op te spoorwegen hier te lande op 15 October a.s. te doen ingaan. Het Sociaal Weekblad wijdt een kort woord aan de meeting, Zondag te Heerenveen gehouden, een betooging ten gunste van het algemeen stemrecht*, zooals er in Nederland nog geen heeft plaats gehad. „Of wij dan gelooven schrijft het blad dat het allen bijeengekomenen met ernst te doen was om de zaak, waaraan de meeting was gewijd? Of wij miskennen, dat er wel velen onder zullen zijn geweest, die gedreven werden door nieuwsgierigheid of voor wie het meer een pretje was, aanleiding tot een uitgang op een zomerschen Zondag ? Die 1 vragen liggen voor de hand, en wij zouden er niet gaarne een onvoorwaardelijk ontkennend ontwoord op geven- Maar wat bewijzen ze ? Gesteld, er ware een betooging uitgeschreven voor een ander doel, waarin andere kringen der bevolking meer in het bijzonder belang stellen, en ook die hadde zooveel duizenden bijeengebracht – zouden dan dezelfde meewerkende omstandigheden hebben belet, aan het in die mate welslagen der bijeenkomst ernstige beteekenis toe te kennen? En als eens destijds, toen de grondwetsherziening in aantocht was, beproefd werd een betooging bijeen te trommelen van diegenen, die thans de „nieuwe" kiezers vormen och, zou het mooi zijn geweest, zoo men evenveel honderden had bijeengekregen, als er nu duizenden aan de roepstem gehoor gaven ? Ernstige beteekenis heeft, dunkt ons, de dag van Zondag. Hij bewijst, dat er breede kringen van ons volk zijn, van wie men niet kan zeggen dat de voortdurende onthouding van het kiesrecht ze niet warm en niet koud maakt. Hij is een waarschuwing voor hen die de zaken willen laten zooals ze zijn, ontoegankelijk blijkbaar voor de lessen der geschiedenis, die op zoo menige bladzijde de wrange vruchten vaii het niet-handelen bijtijds te lezen geeft." Mr J. N. van Hall deelt in het Sociaal Weekblad verschillende bijzonderheden mede omtrent de resultaten van het werk der vereeniging „Kindervoeding* te Amsterdam inden afgeloepen winter. Op 57 openbare lagere scholen der le klasse te Amsterdam met een bevolking van (in ronde cijfers) 20,000 leerlingen, werd aan ongeveer 1500 kinderen, gedurende korter ot langer, twee- of meermalen ’s weeks warm voedsel verstrekt Het bestuur van „Kindervoeding Se als regel, dat elk kind slechts tweemaal ’s weeks een warm maal zou ontvangen. De geldmiddelen van de vereeniging lieten geen ruimer uitdeeling toe. Verschillende hoofden van scholen verzwijgen niet, dat het voor de meeste kinderen volstrekt onvoldoende is, wanneer zij slechts tweemaal ’s weeks van de „kindervoeding kunnen genieten. Die kinderen toch, welke inde eerste plaats in aanmerking, komen, zijn afkomstig uit gezinnen, waarin zij in den regel geen warm voedsel ontvangen, tenzij wellicht des Zondags. Het verschijnsel doet zich dan ook niet zelden voor, dat deze ondoorvoede kinderen het voedsel , hun oor de vereeniging verstrekt, niet kunnen verdragen, „niet lusten*. Eerst langzamerhand gewennen zijn er aan, maar dan oo gevoelen zij de andere dagen het genus aan voldoend voedzaam eten dubbel. Wil men derhalve geen half, dat is: slecht werk doen, wil men inderdaad de armsten der armen onder deze kinderen voeden, en hen daardoor beter geschikt maken om het onderwijs met vrucht te genieten, dat moet men het zóóver zien te brengen, dat de kinderen uit de allerarmste gezinnen, zoo mogelijk, op elk van de zes schooldagen eenig warm voedsel ontvangen. Men kent eender bezwaren, welke tegen het verstrekken van voedsel aan de kinderen op de scholen worden aangevoerd: het werkt de zorgeloosheid der ouders inde hand; die ouders zullen datgene, wat hun als een onverplichte gunst wordt toegedeeld, gaan beschouwen als iets, waarop zij recht hebben,. Welnu, de ervaring, door de meeste hoofden van de lagere scholen te Amsterdam opgedaan , is een geheel andere. Als regel schijnt men te kunnen aannemen, dat de meeste ouders niet dan inden hoogsten nood van de hun aangeboden gelegenheid gebruik maken. Het is meermalen voorgekomen , dat ouders wier zeer behoeftige toestand den onderwijzer bekend was, en wier kinderen daarom door hem op de lijst waren geplaatst, voor de gunst bedankten. Sommige ouders verklaarden, dat zij „vanwege het huiselijk verkeer" hun kinderen ’s middags toch liever bij zich aan tafel hadden, al konden zij dan ook hun niet veel geven. Wanneer de man zonder werk is,, worden vele ouders gedwongen voor hun kinderen het genot van de „Kindervoeding* aan te vragen; maar telkens kwam het op verschillende scholen voor, dat, zoodra de vader weer werk had, daarvan aan het hoofd der school werd kennis gegeven, en verder voor de gunst werd bedankt. „Wanneer men nu bedenkt besluit mr. v. H. zijne mededeelingen, dat er inden regel aan elk kind slechts twee kaarten in de week worden uitgereikt; dat de ouders zich niet dan noode aanmelden ; dat de meesten, zoodra de vader werk heeft, voor het voorrecht bedanken en men verneemt dan, dat op de eene school aan 23, op een andere aan 15, op een derde aan 10 kinderen de kaarten, welke voor hen werden aangevraagd,, geweigerd moesten worden, omdat er niet genoeg beschikbaar waren, dan zal men de overtuiging krijgen, dat, met hoeveel ijver de vereeniging „Kindervoeding" ook bezield moge wezen, zij, om met eenigen blij venden uitslag werkzaam te kunnen zijn, krachtiger dan totnutoe zal behooren te worden gesteund, en dat een subsidie uit de algemeene ka» hier zeker volkomen geplaatst zou zijn." Uit de nieuwe kolonie van Fresno (Californie) komt in ’t Vaderland een schrijven voor van den heer W. E. Willink Ketjen, als landverhuizer derwaarts getrokken, ’t Geen hij schrijft luidt gunstig. Minder goed is hij te spreken over de naburige kolonie te Merced. Inde Haarl. Ct• komt uit laatstgenoemde plaats een schrijven voor – ged. 1 Aug. ’t welk wij hier laten volgen: „Na regen volgt zonneschijn,“ zegt een oud Hollandsch spreekwoord. Dat echter na zonneschijn ook weder regen volgt, daar denkt niet een ieder aan. Wij kolonisten van Merced County hebben de waarheid hiervan de laatste dagen wel opgemerkt. Inden beginne was alles goed en de compagnie zoowel als haar bestuurders en directeuren oh! zoo secuur. Bij sommigen verflauwde echter die groote ingenomenheid. Dat gejaagde heen en weder reizen naar San Erancisco vertrouwde men niet en ook sommige handelingen wekten wantrouwen. Ineen woord: men begon argwaan te krijgen. Een onzer, die een wissel te San Francisco aan de compagnie had gegeven om die voor hem te innen, werd telkens en telkens met allerhande praatjes en uitvluchten tevreden gesteld. Het lange wachten eindelijk moede, tslegrapheerde hij waarom het geld niet uitbetaald werd. Tot zijn groote wondering kreeg hij echter per telegraaf antwoord, dat de wissel reeds betaald was. Dat waste veel. Hij maakte er dadelijk werk van en liet beslag leggen op de goederen en bezittingen van de eompagnie. Spoedig verbreidde zich de mare, dat de compagnie failliet was. Deze had nog dit van de compagnie te vorderen , gene had de eigendomsbewijzen van. zijn land nog niet ontvangen. Nu was het of iedereen het hoofd verloren had en onder het motto: „Het is beter dat wij het doen dan een ander ,* liepen verscheiden onzer naar advocaten en legden beslag op de landen van hun mede-kolonisten, voor zoover deze nog geen eigendomsbewijzen hadden. Het was in. één woord een algemeen „sauve qui peut." Toch heb ik de persoonlijke overtuiging,, en verscheidenen zijn van ditzelfde gevoelen v dat ineen zaak waar een man als onze landgenoot Nygh eender bestuurders is „ alles weer terecht moet komen en ook zal terecht komen- Maar men heeft zooveel ophef gemaakt van deze zaak, dat het mij niet zou verwonderen als verscheiden Nederlanders, thans af zullen zien van het plan om aan de roepstem van de Holland-California-Land Co. gehoor te geven." „Een volgend maal aldus eindigt de schrijver hoop ik zoo gelukkig te mogen zijn u den goeden afloop van de hangende: quaestie te kunnen mededeelen." Uiteen ons toegezonden, door het departement van mijnwezen te Pretoria bewerkten, vergelijkende staat van de opbrengst der goudvelden inde Zuid-Afrikaansche republiek over het eerste en tweede kwartaal van 1889 en 1890 blijkt, dat van de 22 goudvelden in exploitatie, in 1890 aan depri vate eigenaars der plaatsen 9143 pond sterling minder werd uitgekeerd dooreen verminderde totale opbrengst van 66; 165 pd., en dat de totale opbrengst voor het gouvernement’ dientengevolge verminderde met 57,022'p0nd. De totale opbrengst der velden bedroeg 447,302 pond in het eerste halfjaar 1889 tegen 381,138 pond in 1890; de totale opbrengst voor het gouvernement was 375,714 pond jn het le halfjaar van 1889 en 318,692 pond in hetzelfde tijdsverloop van 1890. Volgens een mededeeling van het Album der Natuur, overgenomen uit het Zeitschr. f. Hygiène, is wederom een bacterie de oorzaak bevonden van de verspreiding eener besmettelijke ziekte, ditmaal van de varkens. Door besmettingsproeven met de zoogenaamde reinculturen van deze bacteriën werd bewezen, dat dit organisme inderdaad de ziekte in het leven roept, welke laatste zich voornamelijk kenmerkt door ontsteking der longen. Plet gelukte aan twee Duitsche physiologen, Bleisch en Fiedler, aan te toonen, dat de bron der besmetting te vinden is inde karnemelk, waarmede de varkens gevoederd worden. In karnemelk en zure melk groeien en vermenigvuldigen zich de bacteriën bijzonder goed ; zij werden iD de troggen in groot aantal aangetroffen. Een enkel ziek varken is voldoende om al de troggen te mfecteeren, want het slijm, dat bij het hoesten wordt uitgestooten, bevat de bacteriën in groot aantal. En doordien varkens zich vaak verslikken, k°Het is Jdus bij het voorkomen der besmettelijke varkensziekte zaak, een ziek dier aanstonds als met het ontdekt, te verwijderen , vooral ook om de voederbakken steeds nauwkeurig te desinfecteeren, volgens eendoor den veearts te geven voorschrift. ---