Advertentie Deze COUIIAÏST verschijnt dagelijks uit gezondere! Zon- en Feestdagen. Advertentièn en ingezonden stukken »oiden ingewacht tot ’s middags 1 uur aan liet bureau Yan uitgave. Abonnementsprijs: / 1,50 per 8 maanden, franco per post /1,871/*. afzonderlijke nummers 5 cent. Advertentieprijs: I—4 regel / 0,60. Elke, tegel meer 15 cent, voor het buitenland 20 cent. Groote letters naar plaatsruimte. --- Het congres voor Nijverheids – hygiène en Reddingswezen. 11. Het congres is verdeeld in vier afdeelingen, een technische afdeeling, waar de middelen voor veiligheid in fabrieken en werkplaatsen worden besproken, een hygiënische afdeeling voor gezondheidsbelangen, een afdeeling voor het reddingswezen in zijn geheelen omvang, en eindelijk een afdeeling voor sociale vraagstukken als Zondagsrust, bespreking van arbeid, verzekeringswezen enz. Precies te tien uren werden heden morgen alle afdeelingen geopend. Inde eerste afdee ling, gepresideerd door den heer Conrad, waren de deskundigen aan het woord om te «preken over de beste veiligheidsmiddelen op verschillend gebied. De heer Struve, eender eidsinspecteurs, begon met een overmnlrtoUii geven Jan de meest noodige en gede T\To(W aan .brengen verbeteringen uit heeren ven” "gen ’ dö f „irr'i ïz d-r TVederoUen v.a? Meeteren, voorzitter o ed. vereeniging tot voorkoming van onge .en m fabrieken en werkplaatsen, daarna weer speciale punten behandelden, de eerste over de veiligheidsmiddelen bij het mijnwezen, de laatste over de veiligheidsmiddelen bij bet spinnen en weven Geheel andere onderwerpen waren aan de orde inde tweede sectie, die door prof. van O Verbeek de Meijer werd voorgezeten. Het eerst werd behandeld de vraag of het wenschelijk is, dat leerlingen met het oog op hun eigenbelang en arbeiders met het oog op pensionneering vóór hun indiensttreaing, geneeskundig onderzocht worden ter beoordeeling hunner lichamelijke geschiktheid vooreen bepaalden arbeid. De afdeeling was het met den inleider, dr- Zwaardemaker te Utrecht eens, dat een dergelijke keuring, zooals ook voor den militairen dienst wordt gevorderd, wenschelijk Moet worden geacht. . Meer debat had plaats overeen onderwerp, Mgelcid door den hr. Haaksma Tresling te Winschoten: de beste middelen tot drankbestrijding. Met schier algemeene stemmen besluit de afdeeling, dat tot de beste middelen moeten gerekend worden: 10. het stichten van onthoudingsplaataen, 2». het streng toepassen van de drankwet; 30. de bevordering en de kennis der bereiding van goede kefyr. Er had echter eerst een uitvoerige discussie plaats: a. over de vraag of het ook op den weg van den Staat ligt asyls voor dronkaards op te richten, bover de vraag of het tegengaan van de vervalsching van sterken drank ook een goed middel van drankbestrijding is. Men meende echter geen van beide kwesties door stemming te moeten uitmaken. Yóór de oprichting van asyls door particulier initiatief was men algemeen , maar over de vraag of de overheid ook in dezen actief moet optreden waren de gevoelens zeer verdeeld. En wat de zuivering van de jenever betreft, men erkende wel dat dit uiteen hygiënisch oogpunt wenschelijk was, maar men vreesde, dat er bij meerderen waarborg voor zuiverheid nog meer zou gedronken worden, waar anderen tegenover stelden, dat in elk geval het onheil, door den drank gesticht, veel kleiner zou worden. Ondertusschen werd inde derde sectie, gepresideerd door den heer W. F. M. Cramer, schout bij nacht, het reddingswezen behandeld. Het lid der Tweede Kamer, de heer H. D. Guyot, hield o. a. een belangrijke rede over inrichting van het reddingswezen, kustwacht, stormsignalen enz. Met de door hem voorgedragen conclusiën kon de vergadering zich wel vereenigen. Er werd o. a. aangedrongen op het plaatsen vaneen lichtschip voor den Maasmond, en op een nauwere aanraking der beide groote reddingmaatschappijen onderling. Als middel daartoe werd aangegeven het benoemen vaneen gemeenschappehjken inspecteur van het materieel. De staat moest, meende men, de zorg op zich nemen voor het onderhoud der nagelaten betrekkingen van hen, die bij het reddingwerk omkomen, en ook eenig toezicht houden op de reddingsmiddelen. Evenzeer kon men zich wel vereenigen met de denkbeelden van den heer de Bruijne, Inspecteur van het loodswezen, over reddingsbooten, vuurpijltoestellen , vlotten, vliegers, gebruik van olie enz. Daarentegen wilde men niet met den heer Hoordijk te Texel partijtrekken voor de fluitboei van Noordijk—Eelman tegen die van Courtenay. Hieuwe proeven werden noodig geacht voordat men in dezen uitspraak kon doen. Eindelijk de vierde sectie, gepresideerd door dr. Schaepman. Daar was het eerst aan het woord de heer J. H. Kooy, ingenieur van het stoomwezen, die een rede hield over de wetgeving betreffende het stoomwezen in verschillende landen. Over ’t algemeen was de heer Kooy met de Hederl. wet ingenomen. Het bezwaar, dat ketels waarin wel stoom verbruikt maar niet ontwikkeld wordt, zooals papketels in papierfabrieken enz., niet aan staatstoezicht volgens onze wet zijn onderworpen , deelde hy niet. Er kwamen wel eens ongelukken bij voor, maar toch weinig, en toezicht zou belemmerend zijn voor de nijverheid. Meer gevoelt hij voor het bezwaar dat stoomketels voor huiselijk gebruik, zoodra zij een ineen Kon- Besluit aangewezen grens van drukking overschrijden , ook alle aan toe zicht waren onderworpen. Die grens was wel wat nauw en daardoor werden goede verwarming en ventilatie wel eenigszins belemmerd. Ten slotte nam de afdeeling de conclusie aan, dat toezicht op stoomketels nuttig en noodig is, mits het geschiede door speciale ambtenaren en niet als bijzaak worde beschouwd, maar dat regelmatige herziening van de algemeene maatregelen van bestuur tot uitvoering der wet noodig is. Daarna kwam aan de orIe: „Yolks-, schooien fabrieksbaden. De heer H. Gerlings uit Amsterdam, een warm voorstander van het water, wist de vergadering te winnen voor zijne stelling: „Staat, gemeente en werkgever behooren het baden te bevorderen." Maarde afdeeling wenschte nog een stap verder te gaan. Zij wilde zich ook uitdrukkelijk uitspreken vóór schoolbaden, en besliste bij meerderheid van stemmen, dat schoolbaden uiteen hygiënisch standpunt hoogst gewenscht zijn, niet in strijd zijn met den geest van de schoolwet en niet nadeelig zijn voor de resultaten van het onderwijs. Ondertusschen was het half één geworden. De tweede afdeeling ging nog eerst de expositie van den Volksbond, waarvan mr. Heemskerk gisteren had getuigd, dat zij hier zoo geheel op haar plaatswas, bezichtigen en daarna ging men inde restauratiezalen den lichamelijken mensch versterken om daarna op de algemeene vergadering de aangekondigde redevoering van dr. Schaepman over „Staatsbemoeiing in arbeidszaken" te gaan hooren. Te half twee werd de algemeene vergadering geopend. Eerst werd goedkeuring gevraagd op de conclusiën, inde afdeelingen aangenomen. Inden regel is dat een formaliteit, omdat het moeilijk is een vergadering van2k 300 personen die nog weder in détail te behandelen , en de overgroote meerderheid der conclusiën werd dan ook zonder debat bij acclamatie bekrachtigd, maar toen de voorzitter genaderd was tot de „drankbestrijding", stond de heer Fortuijn uit Amsterdam, bekend door zijne propaganda voor sociaaldtmocratie, op om de stellirigen der tweede sectie te bestrijden. Zi. waren de daar aangegeven middelen slechts lapmiddelen, want hoofdzaak was goede voeding, goede kleeding en goede woning. Werd daar/oor gezorgd, dan zou het drankmisbruik ontzaglijk verminderen, en daarom stelde hij voor, dat ook op dit congres ineen motie uitte spreken. Dr. Haaksma Tresling kwam daartegen op en meende met de kaart van Nederland voor zich veeleer te kunnen bewijzen, dat juist in streken, waar de grond het slechtst was en de bevolking het minst werd gevoed, ook het minst aan Bachus werd geofferd. In mr. van den Bergh vond de heer Fortuijn echter een halven bondgenoot. Zonder de conclusiën der afdeeling te willen verwerpen meende hij toch dat alles wat strekt tot verhooging van het zedelijk peil der bevolking inde eerste plaats moest genoemd worden. Tot een zuivere beslissing op dit punt kwam het echter niet, want de voorzitter zeide, dat het eerst in stemming behoorden gebracht te worden de conclusiën der afdeeling, en na de opmerking, dat door de daar genoemde middelen ook andere niet werden uitgesloten, had de groote meerderheid geen bezwaar zich daarmede te vereenigen. Op één punt echter werd een afwijzend oordeel uitgesproken. De „goede kefyr" kon namelijk geen meerdereeid vinden, waarschijnlijk omdat velen dien drank niet voldoende kenden. Daarna kwam aan het woord dr. Schaepman over „de staatsbemoeiing in arbeidszaken." Twee scholen zeide hij, staan lijnrecht tegen elkander over, de school van het laisser faire, laisser passer, die zich sterk verzet tegen elke beperking van individueele vrijheid en droomt vaa harmonie van belangen en de socialistische school, die het geheele maatschappelijk leven in al zijn vertakkingen van staatswege wil regelen en organiseeren. Over beide meende hij te kunnen zwijgen, omdat de eerste reeds heeft uitgediend, en die staatsalmacht zou moeten werken. Tussehen die beide scholen staat een andere, die het bestaan der sociale kwestie geenszins ontkent, integendeel erkent, dat er veel geleden wordt en veel verbeterd moet worden, en er ook niet voor terugdeinst om aan die verbetering met kracht te arbeiden. Maar deze richting, zeide spreker, verdeelt zich weer in twee stroomen: de ééne vertegenwoordigd door Hitze, ultra – montaansch afgevaardigde inden Duitschen Rijksdag, die verkondigt dat aan een reorganisatie der maatschappij van onderen op niet meer te denken valt en dat in dezen schier alles van den Staat moet worden verwacht, en de andere, die ook wil meewerken tot reorganisatie , maar het particulier initiatief nog op den voorgrond stelt, het geloof aan de mogelijkheid om von“Unternauf“ hervormingen te verkrijgen nog niet heeft verloren, maar tevens het initiatief van het volk gaarne van staatswege wil steunen en bevorderen en het ook wel degelijk als een plicht \an den Staat beschouwt de zwakken te beschermen. Tot die laatste richting behoorde spreker zelf, en hij verklaarde zich een warm voorstander van wetten tot bevordering van veiligheid in fabrieken en werkplaatsen, tot beperking van] overmatigen kinder- en vrouwenarbeid (vóór een normaalarbeidsdag was hij voor het oogenblik nog niet, maar bekeeringen waren op dit terrein aan de orde van den dag) het verbod van Zondagsarbeid, tot invoering van verplichte verzekering tegen ongelukken voor werklieden. Daarentegen bestreed hij de oprichting van Arbeidskamers, Raden van Verzoening en alle dergelijke organisaties van het arbeidsleven door de overheid. Hier moest z.i. de Staat niets anders doen dan bekrachtigen en erkennen wat zich vrijelijk had ontwikkeld. Z.i. toonde het voorbeeld van Engeland, dat dit de beste weg was. Ook wachtte spreker niets van internationale sociale wetgeving door tractaten. Z.i. had de conferentie te Berlijn geleerd, dat het om verschillende redenen een wanhopige poging was in dezen te willen komen tot gelijke wettelijke regelingen. De peroratie, met veel vuur uitgesproken, was gewijd aan de groote beteekenis van ordelijke zedelijke principes, en vooral van het geloof. Al werkten ook Staat en Maatschappij zoo krachtig mogelijk samen om de Maatschappij in gezonden zin te reorganiseeren, daardoor zou men toch nog niets anders krijgen dan een gezond lijf en een gezond lichaam, en toch —op den geest kwam het inde eerste plaats aan. Zonder geloof, zonder godsdienst zouden z.i. alle pogingen ijdel blijken te zijn om te verkrijgen wat de hoofdzaak is: mens sana in sano corpore. De rede werd warm toegejuicht en daarna deze algemeene vergadering gesloten. Morgen voortzetting. Amsterdam, 3 Sept. ’9O. --- FEUILLETON. schemerlicht. Verteliing VAN KONRAD TELMANN . 7) Vreemd, Victor had er nooit aan gedacht dat Suzanne gevraagd kon worden m nooit overwogen, waarom zjj, die tochmair -een weinig jonger was dan hij, ongehuwd was gebleven. Dat was hem zoo natuurlük voorgekomen alsof het met anders zijn o'n< En nu moest hij de ervaring opdoen dat reeds velen naar hare hand hadden gedongen zonder dat zij hun eenige hoop gaf. Thans zoude zij echter aan een het oor leenen. Deze éene nu was een jong man, die het waardwas dat een verstandig meisje het oog naar hem opsloeg, en met dezen moest hij nu in het strijdperk treden, hij, die tegenover dien man, nog verkeerende inden bloeitijd van zijn leven, en inde kracht van zijn werkzaam bestaan, stond als een wiens beste levenskrachten waren weggeworpen onder den dwang vaneen gruwzaam noodlot, dat hij zichzelf op den hals had gehaald, als éen, in wien het nu eerst opkwam om te leeren gelooven inde menschen en inde waarde van het leven, dat hij toch in zich vermetigd gevoelde, terwijl hij twijfelde of zelfs de gelukkigste toekomst het weder herstellen kon ? Op dit oogenblik kwam hem deze strijd voor als eene jongensachtige vermeteldheid, ja erger dan dat, als een groot onrecht En toch besefte hij tevens dat het niet anders kon , dat zijne toekomst er van afhing, daar hij stond tegenover een mededinger, die in meer dan éen opzicht tegen hem opgewassen was. Hij begreep dus dat de strijd zonder verzuim aanvaard moest worden, wilde hij niet, als een flauwe lafaard, zijne nieuw ontluikende levensl hoop ten eenemale vernietigen. Tevens was hij er zich bewust van dat, al kon het geen schande heeten in dezen strijd het onderspit te delven, het dan toch eene naamlooze zaligheid zoude zijn , daarin Af “verwinning- te behalen. Van uitstellen vnA a m? mocht hier geen sprake zijn. Hij ï Zl(m bad anders overeenkomstig ziju nvovff no® e.ens a^e plannen goed willen hohi,™ ! zichzelf nog wat langer beproefd . .. ’ zic*r n°g wat duidelijker rekenschap ebben gegeven van hetgeen Suzanne voor hem worden kon en wat hij voor haar zijn zoude, maar hij zag nu wel in dat hier een snel besluit moest genomen worden en dat lang dralen voor hem een noodlottigen afloop kon hebben, daar hierdoor elke in hem ontkiemende hoop de mogelijkheid zoude missen om in vervulling over te gaan Den geheelen nacht, die op dezen dag volgde, lag hij met open oogen te bed, om over zijne nieuwe toekomst te peinzen, en zijne gedachten lieten hem niet tot rust komen. Menigmaal scheen het hem toe dat hij, als hij tot Suzanne van liefde wilde spreken, de oogen niet rustig: tot haar zoude kunnen opheffen, maar die juist voor haar moest neerslaan omdat hij inde hare de onuitgesproken vraag zoude lezen: waarom zegt gij mij dat alles eerst heden ? waarom hebt gij vroeger niet gesproken ? Zou hij op die vraag eigenlijk wel een antwoord kunnen vinden ? Toen hij tegen het aanbreken van den morgen in eene lichte sluimering viel, werd hij door benauwde droomen geplaagd en zag hij zijn mededinger inde lichtblauwe uniform voor zich, die hem met een spottend gelaat, de hand aan zy'n sabel slaande, toeriep: dat hij een verblinde weekeling was, die zijn levensgeluk voor altijd verdroomd had. Als men tegenwoordig zijn geluk wilde vinden dan moest men er terstond op los gaan, zooals een soldaat in den veldslag op zijn vijand. De morgen was lang reeds aangebroken toen Victor uit zijne door den lindeboom beschaduwde kamer, het leven weder binnen trad. Hij vond den ouden heer, wien het anders nog al niet aan de noodige spraakzaamheid ontbrak , thans spaarzaam met zijne woorden, terwijl hij wel eenigszins ontstemd scheen en eene lichte trilling, die Victor op Suzanne’s gelaat waarnam, scheen hem daarvan de oorzaak te zijn. Hij veronderstelde dus dat er tusschen vader en dochter bij het ontbijt een gesprek gevoerd was, welks inhoud vrij belangrijk moest geweest zijn en niet tot tevredenheid van den ouden heerwas afgeloopen. lets dergelijks had Victor nog nooit beleefd, waarom het hem zeer vreemd voorkwam. De vader was dan ook blijkbaar niet op zijn gemak. Hij blies geduchte rookwolken uit zijne pijp en keek nu eens boos, dan weder eenigszins goedmoedig zijne dochter aan. Eindelijk stond hij op, nam afscheid, doch bleef, eer hij de kamer verliet, nog eerst achter den stoel van Suzanne staan, streek met zijne groote bruine hand over haar hoofd en zeide op goedaardig brommenden toon : „gij zijt toch een eigenzinnig kind!“ toen verliet hij met groote stappen het vertrek. {Wordt vervolgd.) ---