Algemeene Berichten. Reeds hebben wij meegedeeld, dat de overwinnaar inden gisteren te Amsterdam gehouden schaatsenwedstrijd voor liefhebbers is de Amerikaan Donoghue. De laatste rit, waarin de niet minder bekende rijder Pander zich met hem moest meten, werd met spanning tegemoet gezien. Donoghue reed te vroeg af en moest terugkeeren; eenmaal op gang maakten zijn lange slagen en rustige houding (hij hield voortdurend de armen op den rug) zijn overwinning vrij zeker; toch deed Pander zijn best en zat Donoghue bij den eersten rit soms zoo dicht op de hielen, dat hier en daar eenig gejuich deed gelooven, dat Pander inhaalde. Reeds bij den tweeden omrit was de afstand grooter, een verschil dat gaandeweg toenam. Donoghue bereikte den eindpaal in3m.o?, Pander na 3,11 è- Een daverend gejuich be groette beide rijders, terwijl het hijschen der Amerikaansche vlag en het spelen van ho Amerikaansche volkslied, de overwinning van Donoghue over de geheele baan verkondigde. Donoghue had du3 de gouden medaille gewonnen, en daar hij in drie van de vier wedstrijden overwinnaar was, verwierf hij tevens den titel van kampioen der wereld , en de sjerp van het meesterschap der wereld. Pander verkreeg de zilveren medaille en Underborg en Eden elk een bronzen. De Haagsche Correspondent der N. Gr. Ct. schrijlt: Men verzekert, dat de meerderheid der ministers tegen de behandeling van de stedenwet was gekant en dat deswege geen eenstemmigheid was verkregen; de heer Mackay wilde de stedenwet laten rusten, de heer Lohman daarentegen wenschte het partijontwerp volstrekt te zien behandeld: in plaats van zich echter bij het gevoelen van den ministerraad neer te leggen, had de heer Lohman, zoo zegt ’t gerucht den heer Schaepman te hulp geroepen en zoo was diens voorstel inde wereld gekomen. Doordien de meerderheid van het kabinet aarbij een nederlag leed, wordt er nu van die zijde nog krachtiger gestuurd inde richting, waarin ’t onmogelijk moet worden, om de stedenwet nog tijdig in behandeling te brengen.* Van „Warendorl’s Novellen-Bibliotheek", welke doordruk, vorm en omvang zoo geschikt is voor reislectuur, verschenen weer twee deeltjes (10 cents per nommer). Het eerste is: „De Bruin of Bruijn", door D. Harting Pzn.; het andere „Uit de Kunstenaarswereld“j door J. de Vos. Men zal zich herinneren dat de heer Goekoop, lid der Tweede Kamer zich als zoodanig tot den minister van oorlog gewend heeft om inlichtingen naar aanleiding van geruchten omtrent den slechten gezondheidstoestand van het cadetten-corps te Breda en ook naar aanleiding van het gerucht als zou de geest van orde en discipline aan de Militaire Academie veel te wenschen overlaten. Speciaal werd door hem ook nog over het baren of ontgroenen der cadetten in het eerste jaar gesproken, iets dat naar luid van loopende geruchten somwijlen zoo ruw daar in Breda toe zou gaan, dat enkele sterfgevallen van cadetten gezegd werden niet vreemd aan schadelijke nawerking van dat baren of ontgroenen te zijn. Thans heeft zich de cadet, mijnheer X- , genoopt gevoeld om dat ontgroenen of baren paedagogisch te verdedigen. Wij nemen het slot van zijn stuk over omdat de schrijver dat verzoekt. Wij doen het vooral daarom, omdat er zoo helder uit blijkt hoe pover de gronden zijn, waarop dat baren door de jongelieden wordt verdedigd. „Waarom, zal men vragen, zoo heet het in dat „Ingezonden stuk" in het Vad., „waarom het baren niet geheel afgeschaft P Omdat het een noodzakelijk kwaad is. „Als de nieuwelingen op de Academie komen , zijn ze ons en wij hun totaal vreemd en er dient een grondige [!!] kennismaking te volgen, wil er geen groote scheuring tusschen de verblijfjaren ontstaan; ook zijn verscheidenen hunner onwetend wat betreft de meest eenvoudige zaken op militair gebied. Op de zoogenaamde consignes kan hun dat niet volkomen geleerd worden, de theorie bij de corpsen ontbreekt hier tijdens den recrutentijd en dus achten dez-g. „oudjes" zich verplicht hun jeugdige kameraden te onderrichten. Behalve allerlei nuttige zaken moeten de baren de Academietoestanden, liederen, termes techniques enz. leeren kennen, zij moeten teugelwijs worden, de namen hunner oudere kameraden weten, zich vrij leeren bewegen, kortom van den schuchteren, groenen baar moet een cadet gevormd worden. En nu vraag ik aan iedereen of dit niet noodzakelijk is, waar men baren aan treft, die het Volkslied niet kennen, een generaal niet kunnen onderscheiden vaneen husaar, de geboortedagen van ons Vorstelijk Huis niet weten, kortom volgepropt met allerlei wetenschap toch dommer zjjn Jdan de domste milicien.)!!] Blijkt nu een baar een jongen te zijn, die belang stelt ’t geen hij hier leert, die aangenaam in zijn omgang is, die de positie begrijpt waarin hij als baar geplaatst is, dan wordt zoo’n baar een „dokstukje", d. w. z. een protégé en de zure appel, die ’t barenjaar door te bijten geeft, is voor hem veel minder wrang. Wil een baar niets Leren, is hij „liberaal!” d. w z- brutaal [!!], dan volgen er barenstraffen, die echter nooit inlichaamakwellingen mogen ontaarden; bestonden die straffen niet, hoe zou men dan met zulke individuen moeten omspringen! We hopen, dat men nu inden lande eenigszins den toestand begrijpen zal en ’t baren ineen heel ander licht zal beschouwen. Eenige woorden aan den heer Goedkoop moeten ons nog van ’t hart. Het cadettencorps heeft dit jaar een smartelijk verlies geleden; in drie weken ontvielen ons drie kameraden, twee behoorden tot het eerste verblijrjaar, waren dus baar. Zou de heer Goedkoop met de hand op ’t hart nu durven volhouden, dat die twee cadetten als slachtoffers van het baren gevallen zijn ? Het corps wijst met diepe verontwaardiging die beschuldiging van zich. Waar tal van cadetten van oudere verblijfjaren ook levensgevaarlijk ziek lagen en nu toevallig twee van ’t eerste verblijfjaar als offers der ziekte vielen, mag men dan door zulke ondoordachte woorden zulk een blaam werpen op onze aanstaande officieren. Waaraan de ziekte te wijten is, wij weten het niet, doch ’t is onzo heilige overtuiging, niet aan ’t baren, dat, bij dat van vroeger jaren en ’t groenloopen aan onze universiteiten, al zeer onschuldig is. X. Opdat zooveel mogelijk alle Nederlanders n u weten wat baren is, worden de verschillende bladen beleefdelijk verzocht dit stuk wel te willen overnemen. [De uitroepingsteekens hier en daar zijn van ons Red.]. Bij Kon. besluit is bepaald, dat de Koninklijke Militaire Academie dooreen commissie zal worden geïnspecteerd met het doel een onderzoek in te stellen nopens aangelegenheden van inwendigen en huishoudelijken aard. In deze commissie zijn benoemd: tot lidvoorzitter de luit.-generaal Scheider, inspecteur der artillerie; tot leden de generaal majoors Timmerman, inspecteur van den geneesk. dienst, en Joost, kommandant der 2e divisie infanterie; tot secretaris kapitein Ridder Rappard, van het 2e reg. veld-art. De pensioenraad en de raad van commissarissen van het pensioenfonds voor "weduwen en wöözèh van burgerlijke ambtenaren , zijn geïnstalleerd. Terstond na hunne installatie hebben commissarissen een vergadering gehouden, waarin tot voorzitter is gekozen jhr. mr. Hartaen, directeur der Holl. Sociëteit van levensverzekering te Amsterdam, en tot tijdelijk secretaris prof. Van Pesch te Amsterdam. Tot commissie ter voorbereiding van het christelijk sociaal congres, die met de commissie uit genoemd centraal-comité, de heereu dr. A. Kuyper, H. Waller en J. A. Wormser, zou samen werken ter voor- en toebereiding van alles wat met het te wachten congres in verband staat, zijn benoemd de heeren K. Kater, voorzitter, N. J. H. Slegt, 2e voorzitter, en P. van Vliet Jr., bestuurslid, respectievelijk wonende te Utrecht, Dordrecht en Leeuwarden. De heer J. Karreman, verbondssecretaris te Amsterdam, zal, zoo noodig, als plaatsvervanger optreden. Deze week hebben zich in Den Haag een driehonderdtal werkeloozen naar het stadhuis begeven. Twee hunner hadden een onderhoud vaneen half uur met den burgemeester. De groep is ordelijk teruggekeerd. Bij het gezelscha p-K reukniet te Amsterdam is in studie Multatuli’s Max Havelaar. De gebreken der faillissementswet worden in het Hbl. geschetst door mr. B. J. Polenaar, naar aanleiding van het ontwerp eener nieuwe regeling van dit onderwerp, dezer dagen bij de Staten Generaal ingediend. De schr. stelt op den voorgrond, dat, naar zijne overtuiging, ook de best mogelijke wet op de faillissementen nooit populair zal worden. Hetzij toch dat de failliet gestaakt heeft omdat hij niet wilde, of omdat hij niet kon betalen, in ieder geval zal hij licht getracht hebben zijn crediet uitte putten. De verliezenden bij de catastrophe kunnen dan niet begrijpen, dat, zoolang het vertrouwen naar beginselen van strafrecht niet is geschonden , de wet daaraan niets kun doen. In hunne oogen is de failliet een schelm: elk antwoord van verdediging, door den curator geuit, maakt ook hem verdacht, als ware hij een beschermer van kwade praktijken; de wet die zoo iets duldt, zal het dan ook tegenover den benadeelden leek hard te verantwoorden hebben. Wie de zaak kalm overweegt van het standpunt van het algemeen maatschappelijk belang, zal inzien, dat de wet den schuldenaar met humaniteit moet behandelen, en de mogelijkheid van zijn financieel herstel niet ten eenenmale-moest uitsluiten. Maarde wet kan in dit opzicht inderdaad te ver gaan, en de thans bestaande gaat te ver. Zij maakt het tot stand komen vaneen accoord al te gemakkelijk. In stede van enkel den failliet den terugkeer in den handel niet onmogelijk te maken, bevordert zij het stelselmatig. Het ligt in haar geest, dat het faillissement eindigt met een accoord of liever een accoordje. Het faillissement, eindigende met een accoordje van 10 pOt. en daar beneden, is de vluchthaven geworden van alle wanbetalende negotiedrijvenden; en, terwijl het een dreigement van den schuldeischer moest zijn: „zoo gij niet betaald, laat ik u failliet verklaren", is het zoover gekomen, dat op den maanbrief des schuldeischers niet zelden geantwoord wordt: „Zoo gij mij vervolgt, geef ik mij failliet." Want en dit maakt de zaak nog erger ook al komt er geen accoord tot stand, zoo is de schuldenaar in eene gunstigere positie na het faillissement, dan hij zoude zijn, indien hij door één schuldeischer zoude zijn geëxecuteerd en deze zich daarmede nog niet betaald zag. Ook hierbij is de wetgever van een niet verkeerd punt van uitgang vertrokken en toch tot een inde praktijk noodlottig eindpunt aangekomen. De regeling van het faillissement is gevestigd op den rationeelen grondslag, dat de schuldeischers in het faillissement voor zoover zij Diet eenig bijzonder voorrecht van pand, hypotheek of privilege hebben gelijk moeten zijn. Maar nu ging onze wetgever een stap verder, door te bepalen , dat wanneer de executie van den curator is afgeloopen het faillissement dus geëindigd is de schuldeischers, voor zoover zij niet bevredigd zijn, toch allen ten aanzien van hunnen gemeenzamen schuldenaar gelijk moeten blijven, opdat, krijgt deze weer nieuw vermogen, niet de handigste of hardvochtigste het grootste deel voor zich kunne grijpen. Het faillissement kan dan heropend worden. Hij echter, die zich de moeite getroost —op eigen risico voor de kosten heropening van het faillissement te vragen, moet aantoonen, dat de opgekomen goederen, na aftrek van alle kosten, van „wezenlijk belang" voor de schuldeischers zijn. Tot het leveren van dit bewijs ontbreken hem inden regel alle gegevens. En zoo heeft eene oppervlakkig beschouwd juiste en schoone gedachte tot gevolg, dat de zoogenaamd insolvente koopman voor zijne schuldeischers volstrekt niet bevreesd behoeft te zijn, ook al kan hij betalen. Bij deze grondfouten inde wetgeving komt nog het gemis aan regeling van vele belangrijke punten in het faillissementsproces en in de gevolgen der faillietverklaring. Mr. P., die ’t niet noodig acht het zondeuregister der faillissementwet verder voort te zetten, concludeert, dat deze wet hare impopulariteit wel verdiend heeft, en dat vele Kamers van Koophandel niet zonder reden op verandering aandrongen. Eender lezers, de heer G. P. Voorwijk, zendt aan het Hbl. voor lijders aan „bevroren gasmeters" de volgende raadgeving : „Woensdag thuis komende, vond ik de familie bij kaarslicht .... de gasmeter bleek bevroren. Ik liet vlug een vrij grooten ketel met water tot het kookpunt brengen, schroefde den bovensten dop van den gasmeter los en goot het kokende water bedaard inde opening. „Na een kwartier wachtens verwijderde ik licht en vuur, schroefde den ondersten dop (onder aan den meter) los en liet het water, dat er nu ijskoud uitkwam, wegloopen. Terstond nadat het afloopen ophield, sloot ik den dop weder, bracht nu mijn kaarslicht weder bij de hand en vulde de bovenste opening nog eens met eenige liter kokend water. Na eenige minuten wachten verwijderde ik weder vuur en licht en schroefde opnieuw den ondersten dop los. Thans was het wegloopend water een weinig lauw, een bewijs dat de meter ontdooid was. Nadat het water ophield te loopen, sloot ik den dop weder, bracht mijn kaarslicht opnieuw voor den dag, en nu. schroefde ik den middelsten dop (terzijde van het voorkastje) los, waaruit ook eenig water wegliep. Ten slotte sloot ik den bovensten en den middelsten dop, beplakte den meter eenige malen met couranten en beplakte met hetzelfde papier alle reten van het houten meterkastje, en denk dezen winter wel van een bevroren meter vrij te blijven. „Het recept geef ik mijnen medeburgers volgaarne hierbij als een nieuwjaarsgroet." Er is een vereeniging opgericht, bestaande uit jongelui, die voor technoloog (scheikundig ingenieur) aan de polytechnische school te Delft studeeren, en uit technologen die aldaar hun diploma reeds verkregen hebben. Het doel der vereeniging is: a. het houden ven voordrachten op scheikundig en technisch gebied, b. het bespreken en regelen van excursies. Het bestuur bestaat uit de heeren U. J. Heerma van Yoss S C.Jzn., voorzitter; W-A. Beukers A.Jzn., secretaris; J. Westerbaan Muuring, penningm. Rotterdam en Vlissingen zijn thans de eenige havens in ons land, die nog toegankelijk zijn. In IJmuiden kan men ook binnen komen, maarde vaart naar Amsterdam is nog steeds gestremd. Men is met ’t werk aangevangen, maar het schijnt nog niet heel hard op te schieten. Te Monnikendam wordt alle® voorbereid voor een groot ijsfeest op de Zuiderzee. Ten einde de banen tot de gewenschte gladheid te brengen, heeft men op het terrein van Olympiade brandspuit in werking gezet. Met bijzondere haast wordt gebouwd en getimmerd om spoedig gereed te zijn. Ware de rechtspraak van koning Salomo nog toe te passen, misschien waB eergisterochtend geen getuigenverhoor van ruim een uur noodig geweest voor de Haag' sche rechtbank om uitte maken wie d,e eigenaar was vaneen hond. Men had dan eenvoudig het beest tusschen de twee personen kunnen plaatsen, die beweerden eigenaar te zijn, en het dier zelf zou het geschil wel hebben uitgemaakt; nu ging het echter zo o gemakkelijk niet. H. W- G. en A. W. uit Rotterdam hadden zich voor de rechtbank te verantwoorden t beklaagd zich ineen „café" inde Wagen' straat wederrechtelijk een hond te hebben toegeëigend, die aldaar met een bezoeker was-Eerst ging een praatje vooraf over den ouderdom en de goede eigenschappen van „Snoek* zoo heette het dier , toen meende beklaagde H. W. G. in „Snoek" zijn vroegeren „Fanny te herkennen, een standje volgde, het dief werd door G. medegevoerd naar Rotterdam 1 een gerechtelijk onderzoek volgde, 11. W. Gen A. W. werden gedagvaard, een getuigenverhoor van ruim een uur had plaats en..... toen werd de zaak uitgesteld tot 12 Jan. a.s., omdat een getuige niet verschenen was. --- Gemengde Berichten. Eergisterenavond werd te Rok terdam de hulp der politie ingeroepen tegen een dronken schipper, die op zijn vaartuig) liggende inde Leuvehaven, zijn vrouw mis' handelde en zijn twee jonge kinderen, nage' noeg zonder kleertjes aan, uit hun bedje gehaald en inde koude op het dek had gezet-Tengevolge van de felle vorst der laatste dagen is de Noordzee vóór Katwijk tot op een afstand van, naar men gist, 15Ö0 meter met ijs bedekt. Inde laatste dertig jaaf is dit niet voorgekomen. Als een bewijs hoe geducht sterk het ijs is, kan de mededeeling dienen, dat de firma Van Dorsser eh Ter Horst te Dord' recht Zaterdag een locomobiel van 300 KGover de Merwede naar Papendrecht deed ver voeren, met verdere bestemming over land naar Sliedrecht. Men kan zich op zeer eenvoudigo wijze zonder lucifers en zonder gevaar voof brand oogenblikkelijk licht verschaffen. Men neme een fleschje van wit glas, doe daar een stukje phosphorus in, van de grootte eenet erwt, en giete er vervolgens zuivere olijfolie) welke tot het kookpunt verwarmd is, op, en wel tot op 1/3 van den iuhoud van het fleschje, dat men dan goed moet kurken. Indien men licht behoeft, neemt men de kurk eraf, laat lucht op den phosphorus inwerken en sluit het dadelijk weder. De geheele ledige ruimte in het fleschje zal een vrij sterk licht geven. Vermindert de kracht van het licht, dan laat men snel nieuwe lucht toe en sluit weder af. Als door koude de olie gestold is, moet men het fleschje inde hand verwarmen. Een fleschje is voor den geheelen winter voldoende. Dit eenvoudig, maar weinig bekend middeltje is den magazijnmeesters en hun die zich vaak op plaatsen bevinden waar ontplof- en brandbare stoffen aanwezig zijn, zeer aan te bevelen. (Stoompost.) Bekend is de beteekenis der uitdrukking „ergens een been in vinden." Hoe zij _in de wereld kwam, zullen echter maar weinigen weten. In zijn artikel „De geschiedenis onzer taal," voorkomende in De Gids van December, deelt dr. G. Kalff die mede. Iu een brief van Hooft aan Huyghens leest men: „ Altyds UEd. Gestr. zal mij gaeren vergeven ’t lang knauwen overeen beetjes dat, met zijn lekkerny, ’t breken der vaste wel verdiende (waarschijnlijk, zegt dr. Kalff in een noot, een of ander letterkundig product, door Huyghens aan Hooft gezonden). Ende hoe smaeklijk het ook is, en meene niet, dat de fijnste roomschgezinde, op den goeden vrydagh zelf, daar been in vinden zoude.“ „Ergens een slag naar slaan ,“ zal men, volgens denzelfden taalkundige, beter begrijpen, wanneer men, gelijk inde zeventiende eeuw, eraan toevoegde: „als de blinde naar het ei.K „Zooals het reilt en treilt," zegt men tegenwoordig. Volgens de afleiding moet het zijn: zooals het reilt en zeilt. In Breeroos „Stommen Ridder" komen de versregels voor: Maar ’t geen mij ’t meest bekoort, Dat is een kapoen, zoo hy rylt en zaylt, ghelaarst en ghespoort." . In zijn klucht „Giertje Wouters" zegt, hij: „Jae dat mien is: ick blijf inden boel en in ’thuys sitten, zooals ’t raylt en saylt." Rijden, teekent de heer Kalff aan, is de eigenaardige beweging vaneen schip, dat voor anker ligt: het steigeren van het gekluisterde zeepaard. Het schip zooals het reilt en zeilt, is: het schip, voorgesteld in zijn twee voornaamste toestanden: öf het lag voor anker, öf het was onderweg. De spreekwijze „een oud paard hoort graag het klappen van de zweep,“ moest eigenlijk luiden, gelijk in Breeroo’s „Klucht van de Koe," Yriesche Giertje, de „waardin in ’t Swarte Paart," uitdrukt: „Ick slacht de ouwe wagenaers: ick hoor gaeren ’t clappen van de sweep." Het inheemsche wagenaar, teekent dr. Kalff hierbij aan een aardig oud woord, dat slechts nog als eigennaam voortleeft is verdrongen door den uitheemschen koetsier, maar dien gunde het volk geen plaats; liever stelden zij het paard in plaats van den voerman een woord, dat zij ook hadden kunnen kiezen doch bedierven daardoor de spreekwijze. Uit Amerika wordt als het nieuwste nieuwtje bericht, dat men door onderhuidsche inspuiting met een gekleurde vloeistof een blos te voorschijn kan roepen. De uitwerking moet verwonderlijk zijn, daar de los , die twee uur duurt, het gelaat in hooge hi\f ver^raaif- Maar later wordt de kleur der id groenachtig geel, en wegens het door tin ontstane litteeken kan de inspui'vftml Chta een ePerhf getal keeren herhaald Wij hopen, zegt het Maandblad van dr. . mei Roos, dat deze Amerikaansche mode- bij ons geen ingang moge vinden, ~~ mlicht kan een bloedvergiftiging er het gevolg van z.jn. Uiteen te Londen openbaar gemaakte statistiek blijkt de voortreffelijke wermng der thans aldaar tijdelijk opgeheven —• verordening, dat alle honden muilbanden moeen dragen. jn het jaar vóór de verordening van kracht werd, kwamen niet minder dan 4UU gevallen van hondsdolheid voor. In 1889, oen de muilband werd ingevoerd, verminderde dit cijfer tot 120 en inde vier kwartaen van het afgeloopen jaar verminderde het aanta gevallen van 15 tot 13, toen tot Ben vervolgens tot nul. --- markt- en Handelsberichten. Locliem, 7 Jan. Tengevolge van het gure weer en de bijna onbegaanbare wegen was heden de markt zeer slecht bezocht. Aangevoerd waren 25 runderen, 10 schottelingen en 25 biggen. Voor runderen werd besteed van f 40 tot f 160, voor schottelingen van f 10 tot f 30 en voor biggen van 75 cent tot f 1,— per week. ---