Algeme ne Beriahten. Door den heer Bahlmann, lid der Tweede Kamer, wordt aan de Gelder lander geschreven: Van verschillende zijden werd ik oplettend gemaakt en om inlichtingen verzocht aangaande een artikeltje, verschenen inde Standaard van Woensdag 30 September jl. en getiteld „Accoord*. Driestweg wordt daarin verkondigd, dat van den kant der Katholieke afgevaardigden op de bekende vergadering van 17 December 1887, te ’s Hage gehouden, noch over legerwet, noch over persoonlijken dienstplicht met eenigen nadruk gesproken is. Hiertegen meen ik te moeten opkomen. Deze bewering van de Standaard is bepaald onwaar. Zoowel door dr. Schaepman als door mij de heeren jhr. De la Court en mr. VO3 de Wael nemen, wat dit punt betreft, geen deel aan het debat is destijds wel degelijk gezegd, dat de overgroote meerderheid onzer geloofsgenooten vooral inde Zuidelijke provinciën ten sterkste gekant was tegen de afschaffing der plaatsvervanging. Op het punt der defensie zou samenwerking tnsschen de Katholieke en antirevolutionaire partij op den duur onmogelijk zijn, indien men van laatstgenoemde zijde hardnekkig vasthield aan den eisch tot invoering van den persoonlijken dienstplicht. Het was de heer Lohmau, die destijds verzoenend optrad en ons vermaande, wegens verschil van gevoelen, ten opzichte van de beste regeling der levende strijdkrachten, de onderhandeling tusschen partijen over samenwerking bij de stemming geen schipbreuk té doen lijden. ’Wanneer de rechterzijde bij de verkiezingen de meerderheid erlangde, zeido hij, dan moest men aan de prudentie der staatslieden, die alsdan met het vertrouwen der Kroon zouden worden vereerd, overlaten, de moeilijke quaestie der defensie tot genoegen van beide partijen te regelen. Ziehier de ware toedracht der zaak en de wijze, hoe men de quaestie van afschaffing der plaatsvervanging tot een later tijdstip heeft verschoven. Hoe men er echter later toe gekomen is, om , niettegenstaande onze waarschuwingen, een vurig voorstander van den persoonlijken dienstplicht als den kolonel Bergansius met de portefeuille van oorlog te belasten en in de ministerieele combinatie op te nemen, is voor mij altijd een geheim gebleven. De meeste Katholieke afgevaardigden zijn bij die gelegenheid eenvoudig geplaatst voor een fait accompli. De heeren dr. Schaepman en mr. Vos de Wael, laatstgenoemde in 1888 een huisvriend van den kolonel Bergansius, zullen dienaangaande wellicht beter inlichtingen kunnen geven dan de ondergeteekende. Dinsdagavond was het weer buitengewoon vol in het Park. Sequah, bij zijn verschijning stormachtig toegejuicht, deelde mede, dat hij een patent had genomen als masseur en een patent (?) voor het houden van vier paarden met koetsier en palfrenier. Een en ander had hem eenige honderden guldens gekost, en hij meende nu wel gerechtigd te zijn, zich te noemen een medeburger van Amsterdam! (Gelach en gejuich). De behandelde van den avond was een matroos van de marine. De man verklaarde 2 jaren aan rheumatiek te hebben geleden, onder de behandeling van twee doctoren te zijn geweest en in het Gasthuis te hebben gelegen. Nu en dan was het hem echter mogelijk geweest te werken. Een kameraad van hem, een stoere matroos, wreef zijn makker. Na de blijkbaar pijnlijke behandeling, waardoor Bussink zich als volkomen genezen gevoelde, getuigden een paar personen, die den patiënt kenden. Ook Janmaat-wrijver stond voor het publiek, doch toen de beurt aan hem gekomen was, om te spraken, dankte hij daarvoor feestelijk; van voordragen , zei hij, gaf hjj den brui, „de zuiging was hem te sterk/ Toen de twee matrozen over de estrade walsten , ging er een oorverdoovend gejuich op. De 119 e alg. vergadering van de Yereeniging van en voor Ned Industrieelen zal 15 October, te 2 uren, te ’s Gravenhage plaats hebben. Behalve het periodiek overzicht van den secretaris en de bespreking van de daarin behandelde onderwerpen, zijn dan aan de orde de volgende punten: 1. Kan de Ned. nijverheid het leven rekken zonder bescherming ? 2. Wat is, onder de gegeven omstandigheden, te verwachten van graan- en broodprijzen tegen den naderenden winter? 3. Mag de Vereeniging lijdelijk aanzien de bestelling van 25 locomotieven en ruim 80 stuks wagens en bagage-wagens, zonder te weten, waar de orders zijn aangeland of zullen aanlanden? en 4. Behoort de nijverheid niet te vernemen, welke de voornemens dezer Regeering ziju ten aanzien der handelsverdragen ? Blijkens eene mededeeltng, voorkomende in het weekblad Op Reis (uitgevers de heeren J. J. Allan en Co.) heett de heer van Koppen te Groningen eene uitkeering in geld ontvangen voor eene verwonding, die hij bij een spoorwegongeluk had opgedaan. Hieruit blijkt derhalve, dat de heeren uitgevers van genoemd blad het niet bij beloften alleen laten , maar daar, waar het behoort, ook handelend optreden. Het weekblad Op Reis is tevens eene verzekeringspolis ter waarde van f 1200. Zij die op reis zijn , zijn voor 5 cents inde gelegenheid zich die polis aan te schaffen. Waarlijk voor zulk eene kleine opoffering is dit weekblad, m aanmerking genomen de voordeelen en de aangename lectuur die het aanbiedt, het goedkoopste weekblad in ons land. De veedrijver R. de Jong, van Leeuwarden, kwam op 27 Juli met vier paarden van de markt te Steen wijk en passeerde ’s avonds Heerenveen in Bnellen draf. De paarden waren geheel op, en voorbijgangers , die zagen met hoeveel moeite zij draafden , riepen De Jong toe, daarmede op te houden. Deze stoorde zich daaraan echter niet; integendeel, hij sloeg maar op de dieren los. Het gevolg was, dat een paard, eigendom van den veehouder Sierhuizen teßoordahuizum, even buiten Heerenveen dood neerviel. Tegen De Jong werd daarop geverbaliseerd wegens dierenmishandeling. Voor de rechtbank te Heerenveen gister terechtstaande, ontkende hij dat hij de paarden mishandeld had ; doch de getuigen, zelf paardenhouders, volhardden stellig in hun verklaringen en het O. M. requireerde voor den dierenbeul 45 dagen gevangenisstraf. De vorige week bracht zekere De Roo uit Rheine zijn drie kinderen van 6, 7 en 11 jaren te Enschedé. Eik hunner gaf hij een kwartje en aan den oudste een briefje, waarop geschreven stond: „ik vertrek naar Brazilië*. Aan de kinderen zeide hij, dat hij onmiddellijk terugkwam en vertrok, zonder iets verder van zich te laten hooren; de politie heeft de kinderen voorloopig een onderkomen verschaft. --- school- en Kerknieuws. Bedankt voor Gorinehem,ds. C. Hattink, pred. bij de Ned. Herv. Kerkte Apeldoorn. --- De Heer VAN DER BORCH in 1888 en in 1891. De heer Yan der Boich van Verwolde: Mijnheer de Voorzitter! Hoewel reeds vele leden over dit wetsontwerp gesproken hebben, wensch ik de Kamer toch nog eenige oogenblikken bezig te houden, en op enkele punten te wijzen, hoewel ik begrijp mij zooveel mogelijk te moeten bekorten, daar deze stervende Kamer op het punt staat uit elkaar te gaan. Ik wensch dit wetsontwerp, dat zoo vele hoofden warm en harten koud gemaakt heeft, en op zich zelf 'en in verband met het belang van de ingelanden van het waterschap van de Berkel te beschouwen. Het geldt hier eene exeeptioneele, eene nieuwe zaak. De Kamer, heeft nog nooit dergelijke zaak vastgèsteld. De exceptie zou later echter wel eens regel kunnen worden, want in ons dierbaar vaderland zjjn zoovele kleine riviertjes en stroompjes, dat, wanneer ieder op dezelfde wijze snbsidie verlangde uit ’s Rijks kas, het eind van die aanvragen niet zou te overzien zijn, en deze subsidiën schatten zullen verslinden. Minder juist is door den geachten afgevaardigde uit Rotterdam gezegd, dat de Berkel liet eenige riviertje is, dat zijn water voornamelijk uit het buitenland ontvangt. Z,j die Noordbrabant kennen, zullen weten dat vele riviertjes aldaar, bijv. Dommel, Mark e. a., het meeste water uit België krijgen, en de Oude IJs3el die niet ver van de Berkel ligt krijgt eveneens zijn water grootendeels uit Duitschland. In vroegere tijden is de Berkel als eene vlotbare rivier beschouwd en behandeld geworden; werd dit riviertje nog als dusdanig beschouwd, dan zoude men de belanghebbenden moeilijk voor de verbetering daarvan kunnen aanspreken. Komt echter de verbetering van de Berkel geheel ten goede aan de belanghebbenden , de ingelanden, dan ligt het voor de hand, dat zp die lusten hebben ook de lasten dienen te dragen. Zooals de zaak bij dit wetsontwerp geregeld wordt is zij vicieus. De geaohte afgevaardigde uit ZutphenJ, [toen de heer de Ranitz,] heeft beweerd, dat de toestand in het Berkeldal allertreurigst is; hij heeft ons een somber tafereel daarvan opgehangen, zoodat aan de leden der Kamer de moed wei inde schoenen moet gezonken zijn en zij wel moeten gedacht hebben: laat ons die arme menschen maar helpen. Het doet mij daarom genoegen te kunnen mededeelen dat de schildering van den heer De Ranitz zeer overdreven is. Sinds zestien jaren heb ik het genoegen in het Berkeldal te wonen. Mijne tegenwoordige woning wordt bijna bestroomd door de Berkel en ligt zeer nabij den oever van die rivier; en nu kan ik de Kamer de verzekering geven, dat er in die zestien jaren wel is waar enkele jaren last van zomerwater is geweest ineen klein deel van het Berkeldal, dat wel is waar 300 11. H. meer of minder geïnundeerd zijn geworden, maar in al die jaren is er nimmer overlast van zomerwater geweest voor dein de gemeenten Gorssel en Warnsveld gelegen gronden. Door het schoonmaken van de Berkel loopt nu het Berkelwater zoo goed af, dat er zelfs verlangen naar water is, zoodat zelfs een van de bestuursleden mij onlangs zeide: ik wenschte maar dat wij nu water op het weiland kregen. De Bethel is nu zoo goed schoongemaakt , dat al bet water wegloopt. De gemeente Almen, die ook aan de Berkel ligt, heeft inde laaste zestig jaren juist tweemaal lat,t gehad van zomerwater, en dat water is toen nog zoo langzaam opgekomen, dat men den tijd heeft gehad om al het gras te redden, zoodat de schade al zoor gering is geweest. Men moet bovendien niet vergeten dat de Berkel op den IJssel uitmondt. Wanneer nu het Berkelwaterschapsbestuur of wie ook het in zijn hand had , om den waterstand op den IJ sul te regelen, dan zou ik nog zeggen: mankt de werken maar en brengt de zaak in orde , doch die macht heeft doodeenvoudig niemand. De IJsselwaterstand regelt zich zelf en men moet dus steeds afwachten hoe die zal zijn om te weten wat men op de Berkel moet doen. Dit jaar hebben wij , zooals ’s zomers dikwijls voorkomt, een hoogen IJssulen een lagen Berkelwaterstand gehad, maar wanneer wjj nu ook een hoogen Berkelwaterstand hadden gehad , zoude, na uitvoering van de ontworpen werken, het gevolg zijn, dat het beneden-Berkeldal inde gemeenten Laren, Gorssel en Warnsveld geheel onder water zouden komen en dat dan de ramp alleen zal worden verplaatst van Borculo en Lochem naar Laren, Almen en Warnsveld Het is waar, dat beter toezicht op de Berkel noodig was en de heerlooze toestand ophield, daar eenige jaren geleden de toestand treurig was. Die kribbenoorlog , waarvan inde stukken gesproken wordt, deed zich werkelijk voor; niet het minst de rijke godshuizen en gestiohten van Zutphen maakten zich daaraan schuldig en berokkenden veel nadeel aan de tegenover liggende eigendommen. Doch dooreen goed toezicht vau het bestuur is in deze groote verbetering gekomen. Wordt dit wetsontwerp aangenomen, dan zal er een toestand bestendigd worden, die niet alleen kostbaar, maar voor de belanghebbenden! drukkend is. Wordt dit wetsontwerp echter verworpen , dan is ten minste de weg geopend om inden toestand der ingelanden verbetering te brengen. Dat verbetering van den waterafvoer der Berkel mogelijk is, ook zonder subsidie, hierop is in deze Vergadering reeds gewezen, terwijl hetgeen door don heer Siokesz, als lid der Provinciale Staten , is in h«t midden gebracht, aan alle leden dezer Kamer bekend is. Verwerpen wij dit wetsontwerp , mijnheer de Voorzitter , dan doen wjj slechts recht, zooals do heer Willink het reeds gezegd heeft, aan de vele nijvere maar tevens grootendeels rijke landbouwers inde graafsohap. Wordt dit wetsontwerp verworpen, dan kan ik de verzekering geven, dat aan het stroomgebied der Berkel menige juichtoon zal weerklinken en vele harten aan deze Vergadering dank zullen brengen. De heer Willink en ik bewonen de besproken streek, wij beiden kennen hare bevolking en weten hoe ook hare groote meerderheid zich verzet tegen waterschap en subsidie. Belanghebbenden zijn inde onmogelijkheid hunne klachten en grieven bij het hoofdbestuur in te brengen, tengevolge der zonderlinge bepalingen van het reglement, dat het hoofdbestuur als het ware isoleert van de ingelanden, terwijl als men met die klachten bij het afdeelingsbestuur komt, dit verklaart daarmede niets noodig te hebben, als behoorende niet tot zijne competentie. Aldus worden de klachten gesmoord. Ik hoop dat vele leden dezer Kamer niet evenzoo zullen handelen en daaraan een welwillend oor zullen leenen doorbet wetsontwerp te verworpen. Men zen inderdaad een ourecht plegen dooreen snbsidie op te dringen aan eene streek, die zich zelven helpen wii op andere wjjze, en herhaalih'lijk aan deze Vergadering heelt gevraagd het voor gesteld subsidie niet toe te staan. Terecht mocht de heer Borgesius in zijne repliek tegenover den heer Vau der Borch van Verwolde, naar aanleiding dezer woorden nog eens zeggen: Met den besten wil kan ik daarin niets anders lezen dan dat Staatshulp niet begeerd wordt, want dat men zich zelf wel kan helpen. Als de heer Yan der Borch toen ook reeds gewild had, dat het Rijk de werken voor zijne rekening zou uitvoeren, zou hij zich zeker anders hebben uitgedrukt. Oe allertreurigste toestand vaneen gedeelte van Gelderland en veroorzaakt door herhaalde overstroomingen inden atgeloopeu zomer, zal u, Mijnheer do Voorzitter, evenals alle leden dezer Vergadering, niet geheel onbekend ziin , maar men moet dien toestand met eigen oogen gezien hebben om er den geheelen omvang van te kannen begrepen. Ik wil een paar voorbeelden van de geleden schade aangeven, door op de vermindering der pachtsom van eenige weiden onder Eibergen sinds 1888 te wijzen. Zoo bracht, bij voorbeeld, de Horsterweide bij publieke verpachting in 1888 f 477 op, en dit jaar slechts f «3,25, de Vne bracht in 1888 f 149, in 1891 f69 50 op, de weide Het Hassel in 1888 f 342 , in 1891 f44. Oe steeds slechter wordende teestand vau de kleine rivieren, die het water uit het buitenland moeten uivoeren , en de steeds vermeerderende massa water , die het buitenland tengevolge vau verschillende werken op die rivieren brengt, kunneu niet anders dan een uadeeiiugen invloed op de gronden langs die rivieren uitoefenen. Eu hoewel door deu exceptioneel natten zomer van 1891, die toestand eenigszins abnormaal is geworden, blijft het niettemin waar, dat deze dringend verbetering behoeft. De regeering moet dus zeer spoedig en zeer krachtig tnsschenbeide treden, om in dien toestand verbetering aan te brengen, en de zoo zwaar geteisterde landstreek ter hulp te komen. Aangezien we nu een Minister van Waterstaat, Handel en Nijverheid hebben, die persoonlijk met den toestand bekend is, die zelf plannen tot verbetering ontwierp, en die dus kaa geacht worden volkomen op de hoogte te zijn, achtte ik het wenschelijk Zijne Excellentie een paar vragen omtrent zijne plannen in deze te doen. Ik doe dit te eer reeds nu, opdat nog in het aanstaande najaar Zijne Excellentie gelegenheid hebbetot de uitvoering der verbeteringen, zij ’t ook wellicht aauvankelijk door voorbereidende maatregelen , over te gaan. Zijne Exoellentie gelieve daarbij de verzekering aan te nemen dat in deze interpellatie geenerlei zweem van hostiele of politieke bedoeling te vinden is. Ik erken dat de op elkander volgende natte jaren en de daaruit voortspruitende nadeelige gevolgen niet te voorzien waren , doch des temeer zijn thans spoedige en exceptioneele maatregelen noodig, zal niet binnen korten tijd eene nijvere bevolking tot geldelijken ondergang gebracht worden. In dit verband veroorloof ik mij Zijne Excellentie de volgende vragen te doen: 1 ■ hoe ver het door den ambtsvoorganger van den Minister ingestelde onderzoek omtrent de kleine rivie* ren gevorderd is; 2. of Zijne Excellentie voornemens is om zoodra dit onderzoek voldoende gevorderd is van Rijksweg* verbetering aan te brengen inden waterafvoer langs de kleine rivieren die haren oorsprong jn het buitenland hebben ? Wij komen nog wel nader op deze zaak terug. --- BUITENLAND. Engeland. Maandag, 12 October 1891. Gisteren morgen te 6 uren kwam het stoffelijk overschot van Parnell te Dublin aan, waar het op het stadhuis met de eerbewijzen van de vrienden werd ontvangen. Te half twee wordt het dan gebracht naar het kerkhof van Glasnevin , waar ook de groote lersche volksleider O’Connell is begraven. De vrees is te kennen gegeven, dat, wanneer lersche parlementsleden, die in het laatste jaar Parnell niet meer als hun leider wilden erkennen, deel nemen aan de plechtigheid, dit tot ongeregeldheden zal aanleiding geven. Desniettemin hebben de voornaamsten hunner besloten, tegenwoordig te zijn. Hun wegblijven zou zeker scherpe afkeuring uitlokken. Trouwens zij hebben den doode geëerd als een man, die zijn vaderland lief had en het groote diensten heeft bewezen en van hetgeen hij misdeed en hen bewoog, zich aan zijne leiding te onttrekken ; hebben zij gezwegen. Het zou het lersche volk tot oneer strekken, indien met eene uitbarsting van broederhaat het lijk werd in het graf gelaten van den man, die zoolang de algemeene erkende aanvoerder van het lersche volk is geweest. De moeder van Parnell is ontroostbaar over het verlies van haar zoon, en betreut het dat zijne vijanden die hem door hunne lasteringen den dood hebben aangedaan niet vervolgd worden. In _ den laatsten aan zijne moeder gezonden brief, schreef hij met het oog op de aanvallen door de Amerikaansche pers tegen hem gericht: „deze dwarsdrijverijen maken mij nog dood ! uit elk kreupelboscb wordt op mij geschoten; ik zoude echter mijnen vijanden te veel eer bewijzen, als ik van hun geknoei notitie nam.* Meerdere aanhangers van Mac Carthy te Dublin vertoevende, ontvingen brieven, waarbij zij met onaangename bejegeningen bedreigd worden, indien zij de begrafenisplechtigheid bijwonen. Groote opschudding is hier gewekt door hoofdartikelen in eenige bladen van Parnell s partij, in welke de voornaamste tegenstanders van den overledene hevig werden aangevallen. Men verwacht nu bij de begrafenis niet alleen de afwezigheid van 'alle bekende tegenstanders, (maar is tevens beducht voor anti-Parnellistische beloogingen. Een ander schandaal is gewekt door de houding van Parnell’s bloedverwanten, die zich verzetten tegen het plan der begrafenis op een Katholiek kerkhof. Zij eischen de bijzetting in het familiegraf;op de Protestantsche begraafplaats te Dublin, waar ook Parnell’s vader begraven ligt. Een schoonbroeder van Parnell seinde in dezen geest aan de weduwe van den overledene , doch in overleg met eenigen van zijne partijgenooten, weigerde zij elke verandering inde gemaakte schikkingen. De bloedverwanten willen echter niet berusten inde zaak en dreigen met het inroepen van rechterlijke hulp , ten einde het lijk, na de begrafenis, weder te kunnen opgraven en overbrengen naar de Protestantsche begraafplaats. Bij het sluiten der Duitsche tentoonstelling te Londen, die Zaterdag plaats had, is deze zij nog door eene groote menigte, meest Duitschers, bezocht. Men vreesde voor eene demonstratie der anarchisten bij het aanheffen door de massa van de „Wacht am Rhein* en had daarom eene sterke politiemacht doen optreden. Het Engelsche comité tot ondersteuning van de uit Rusland verdreven Joden, doet een nieuw beroep op de openbare weldadigheid en het zegt bij deze gelegenheid: „Een exodus grooter dan in 1882 duurt nu reeds eenige maanden. Alleen in Juli en Augustus zijn 28,000 vluchtelingen Berlijn gepasseerd . . . De stroom der emigratie uit het gebied van den Czaar neemt toe in omvang en snelheid, Want daar wordt het leven van dag tot dag ondragelijker voor de Joden.* ---