GEMENGDE BERICHTEN. Maandag keerde de familie S. te Wageningen vaneen uitstapje naar Nijmegen terug; voor eene bij Oosternout aangebrachte verhooging van den dijk, schrikte het paard; het rijtuig vief om en eene der dames (eene logee uit Groenlo) werd door het paard doodgeslagen. De overige passagiers bleven allen ongedeerd. Een Haagsche banketbakker heeft thans den verkoop aangekondigd van.... protocol-koekjes. Een niet onaardige parodie, mits ze flauw van smaak zijn ! Ondeugend. „Zeg eens, Marie, hoe zullen we nu , met het oog op de erfenis, voor uwen ouden oom verborgen houden dat wij reeds getrouwd zijn?” – „Dat is heel eenvoudig! Ge moet, als we bij hem zijn , maar even lief en vol attentie wezen als toen we nog niet getrouwd waren. Dan zal oom het wel laten u voor een getrouwd man aan te zien.” Ook te Dusseldorf, evenalson langs te Wiesbaden, heeft zich een vereenigiDg gevormd tegen het hoedafhemen. De naam van deze vereeniging , aan welker hoofd een officier staat, is: „Gruss Reform-Verein. ’ Gel ij k Wellington, die het paard, dat hij inden slag bij Waterloo bereed, hoog in eere hield, heeft ook keizer Wilhelm aan het ros, een voortreffelijken raphengst, dat hem in den slag bij Königgratz en inden beslissenden strijd bij Sadowa droeg , sedert buitengewone zorgen gewijd en het den naam van Sadowa gegeven. Dezer dagen, er zijn sedert 11 jaar verloopen, is het paard gestruikeld , heeft zied wat bezeerd , en de Duitsche cavallerie is in alarm als ware een officier iets overkomen. De Milüarzeüung verhaalt bij deze gelegenheid het volgende , dooreen oogen oorgetuige medegedeeld : Al zijn aandacht aan den strijd, met zijn telkens wisselende kansen, wijdende en geen gevaar ziende, was de koning op zijn moedig strijdpaard midden in het hevigst vuur geraakt. Bismarck reed na&st hem. Het regende granaten. „Majesteit,” zeide Bismarck, „’t wordt hier wat heet” „Dat is de plaats waar het legerhoofd zich behoort te bevinden,” antwoordde de koning. Na eonige oogenblikken , waarin het doodsgevaar steeds toenam, wendde het Bismarck het overeen anderen boeg. „Als Uwe Majesteit niet om haar persoon geeft, lij hebbe dan ten minste medelijden met den minister-president, wien het trouwe Pruisische volk rekenschap zal vragen waarom hij den koning heeft laten doodschieten. In naam des volks bid ik u, sire! begeef u uit dit helsche vuur.” Toen stak de koning glimlagchend de hand aan Bismarck toe en zeide: „Nu, goed dan,” en wendde den teugel, maar hij reed in zulk een kort galopje weg , als deed hij een wandelridje. Bismarck kwam dus niet veel verder en maakte van den nood een deugd. „Ik ging zoo dicht naast den koning rijden,” verhaalde hij , „dat ik met de punt van mijn ste* vel Sadowa een echten , oud-Duitsehen schop kon geven , en nu renden wij uit het vuur. De koning merkte wel wat ik gedaan had, – maar hij zeide niets en liet mij begaan. Alleen toen wij afstapten voerde hij mij toe : „Als ik Caligula was, zou ik in verzoeking komen mijn Sadowa minister-president te maken. Het dier heeft een hijzonderen aanleg staatsmansknepen te vatten.” De Turquie schrijft: Een schoenlapper in Konstantinopel is gearresteerd, omdat hij de heler was van goed, dooreen diefachtigen hond gestolen. De toedracht der zaakwas aldus: Sedert eenigen tijd hadden de kooplieden inden Tach-Khan geklaagd, dat dikwijls schoenen en laarzen, die zij uitgesfcald hadden, verdwenen. De portier, daarover ondervraagd, verzekerde, dat hij nooit lieden van verdacht uiterlijk binnen liet en op hen , die uitgingen steeds een waakzaam oog hield. Hij beloofde evenwel zijn opmerkzaamheid te zullen verdubbelen. Er verliepen verscheidene dagen, en de diefstallen hielden niet op, wat den armen man veel hoofdbreken veroorzaakte , toen hij op zekeren dag een hond uit den Khan zag sluipen, die een prachtige laars van Russisch leder in zijn bek droeg. Hij volgde den dief, die voor de woning vaneen schoenlapper bleef staan , waar hem zijn last werd afgenomen en hij een stuk brood tot belooning ontving. De politie werd gewaarschuwd en nam den schoenlapper gevangen. Het gerecht is echter niet weinig verlegen, welke straf' op den man moet worden toegepast: die vaneen dief of vaneen heler, want den werkelijk schuldige, den hond, heeft men ondanks alle nasporingen nor' niet machtig kunnen worder. --- BUITENLAND. Donderdag 12 April 1877. Het beruchte Protocol schijnt dan evenmin als de Conferentie en alle onderhandelingen , over de Oostersebe quaestie gevoerd , een oorlog te kunnen voorkomen, die aanvankelijk zal heeten de oorlog tusschen Rusland en Turk ij e, maar die men algemeen als een groote ramp voor geheel Europa beschouwt, waarvan de gevolgen en nawerking zeer licht de rust van ons geheele werelddeel verstoren en tot thans nog niet te voorziene verwikkelingen voeren kunnen. De jongste tijdingen luiden als volgt: Telegram aan de Polil. Corr. te Weenen uit St. Petersburg: „Volgens uit goede bron hier zoo even uit Konstantinopel ontvangen bericht, weigert de Porte dein het protocol aangeraden gebiedsvergrooting van Montenegro, alsook het zenden vaneen speciaal gevolmachte naar St. Petersburg. Deze houding verijdelt ten eenenmale den in het protocol neergelegden wensch van Rusland tot behoud van den vrede.” Aan hetzelfde blad werd uit Konstantinopel geseind : „Naar men met zekerheid verneemt is het rondschrijven van Safvet-pacba aan Turkije's gezanten bij de groote mogendheden verzonden. Daarin wordt het protocol geen ernstig onderzoek waardig gekeurd ; de circulaire heeft echter nog niet het karakter eener onherroepelijke beslissing. Gewichtige diplomatieke invloeden stellen alles in in ’t werk om de Porte vaneen negatief besluit te weerhouden.” De Temps te Parijs meldt uit officieuse bron p „Het is thans officieel, dat de mogendheden bij Turkije op antwoord voor den 12 April hebben aangedrongen. De Engelsche zaakgelastigde te Konstantinopel tracht met nadruk de Porte te bewegen den raad der mogendheden te volgen. In diplomatieke kringen heeft men nog hoop dat de Porte zal toegeven, maar haar besluit eerst te laatster ure kenbaar zal maken en als redeu voor haar dralen zal aanvoeren , dat de mogendheden die meer dan een maand noodig hadden om hej. protocol tot stand te brengen, haar slechts zes dagen bedenktijd hebben gegeven. Men verwacht voor Zaterdag , 14 April, een Russisch manifest, ingeval de Porte dan nog niet heeft te kennen gegeven een gevolmachtigde naar St. Petersburg te zullen zenden”. De Franee te Parijs heeft vernomen dat Safvetpaeka Maandag aan de zaakgelastigden als het besluit van den Divan had te kennen gegeven: 1. dat de gezanten moesten terugkeeren ; 2. dat het alleen aan de Porte stond hare geschillen met Montenegro uit den weg te ruimen en hervormingen in te voeren; 3. dat het protocol met zijn aanhangsels (waaronder de verklaring van Schuwalow in het procesverbaal, zie odsNo. 82) tot een nieuw vredesinstrument omgewerkt, daarna besproken en vervolgens door de zes gezanten en de Porte onderteekend zou worden. Het blad laat er op volgen: „De circulaire der Porte, die aan Europa hare meening doet kennen, is verzonden TJit zekere toespelingen maakt men op , dat Rus land na de ontvangst der nota tot beslissende maatregelen zal overgaan.” Ten slotte hebben wij nog mede te deelen dat de Turksche Kamer met 65 tegen 18 stemmen eiken afstand van grondgebied aan Montenegro van de hand heeft gewezen. Inde Russische Golos leest men : Waarschijnlijk zal Europa reeds de volgende week een duidelijk bewijs zien van het vaste besluit van Rusiand om het doel te bereiken, waarom de troepen op de grenzen zijn saamgetrokken. Rusland, dat dus de aanvaller zal zijn in den aanstaanden oorlog, zal geenszins een dankbare en zeker geen gemakkelijke taak hebben. Wü het Turkije op Europeeschen bodem aanvallen , ’t geen zonder twijfel de bedoeling is (waarom anders 300000 man in Bessarabie saamgetrokken) dan moet inde eerste plaats de Donau worden gepasseerd. De armee van Kischinew zal alzoo eerstdaags over de Pruth trekken en Rumenie binnenrukken ; m. a. w. de Czaar moet het volkenrecht in ’t aangezicht slaan en de neutraliteit verkrachten vaneen land , waarvan wel een deel der bevolking zijne zaak aanbangt, maar een ander gedeelte met het overig Europa het Rumeensche grondgebied als onschendbaar beschouw t. Om dan uit Rumenie op ’t eigenlijk Turksche grondfebied, naar Bulgarije en inde Dobrutscha te omen, moet de Donau worden overgetrokken en hiermede beginnen de materieele zwarigheden. Met minder dan 200000 man kunnen de Russen zich niet in Bulgarije wagen en Voor zulk een leger, met de daarbij behoorende enorme massa’s minutie, proviund en verder oorlogsmaterieei moeten minstens zes groote schipbruggen worden geslagen en in goeden staat gehouden. Hinderpalen van allerlei aard zullen zich hierbij den Russischen pontonniers en genie-oflicieren opdoen. Ten eerste de moerassige bodem , volslagen gebrek aan wegen om met groote legercorpsen te manoeuvreeren; behalve de weg van ’t Turksche stadje Isaktseh , op korten afstand van de Rutneensche grenzen , naar de haven Köstendsche (dooreen spoorweg met den Donau verbonden) is er inde geheele Dobrndscha geen enkele waarop ook maar éen batterij kan rijden; geen enkele vaste woonplaats, slechts de lijdelijke hutton van den halfwilden nomadenstam der Tartaren ; in ’t binnenland nergens water dan dat van kleine vuile meertjes, ondrinkbaar voor wie er niet van der jeugd al aan gewend is. In 1854 verloren hier de Pranschen een geheel corps van 20000 man uit Algerie aan cholera en moeraskoortsen, zonder dat die keurtroepen éen vijand gezien hadden. En dit corps werd nog wel als bondgenoot door Turkije in alles ondersteund en door 1000 Tartaren als wegwijzers vergezeld. De voornaamste punten van overgang van ’t Russische leger zullen zonder twijfel gekozen worden tusschen de beide Turksche vestingen Silistria en Widdin, nl. bij Oltenitza op den linker, Turtukai op den rechter Donau-oever, bij Simnitza op den linker, Schistowa op den rechteroever, bij Ostroweni op den linker , Rakowa of Orehawa op den rechter oever en bij Tscbetatea dicht bij Widdin. Met de neutraliteit van Servie zal Rusland even weinig complimenten maken ais met die van Rumenie en ook langs dezen weg Turkije binnendringen. In dit geval zal waarschijnlijk bij het Rumeensche Tschernetz en het Servische Kladowa, bij het Rumeensche Istwos en het Servische Negotiu ds over gang plaats hebben. Maar, afgezien van andere hindernissen, heb bende Russen met het groot bezwaar te kampen dat de Turksche Donau-oever, meestal hoog en heuvelachtig, ver boven den vlakken en lagen Rumeenschen oever uitsteekt en zich uitstekend leent tot het plaatsen van geschut om den overgang te bestoken. Noch een andere hinderpaal, waarmede in vroegere oorlogen niet gerekend behoefde te worden, is de Turksche Donau-flotilje van zestien, grootendeels gepantserde kleine platboomde stoomschepen . die met 24 getrokken Kruppsche achterlaadkanonDen van zwaar kaliber gewapend zijn, terwijl de Russen geen enkel dergelijk vaartuig bezitten. Deze kanonneerbooten, die overal den Donau met groot gemak tot aan de Oostenrijksche grenzen kunnen bevaren, zullen aan ’t slaan der Russische pontonsbruggen de grootste moeielijkheden inden weg leggen. Om zich tegen deze monitors te verdedigen , zal den Russen niets anders overblijven dan torpedos op behoorlijken afstand van de plaatsen waar zij hunne bruggen leggen , inde rivier te laten zinken en daardoor het vaarwater af te sluiten. Maar ook dit leggen van torpedos onder het vuur van de Turksche batterijen op den hoogen Bulgaarsehen rotsoever zal een hoogst bedenkelijke onderneming zijn voor de Russische genie-officieren. Aldus kon ’t gebeuren dat nog voor de Russen voet op Turkschen bodem hebben gezet een even gevaarlijke als interessante strijd tusschen Turksche monitors en Russische torpedos plaats had , in Europa nog nooit gezien. Een ander gevaar ligt voor Rusland inde sterkte der Turksche Zwarte-Zee-vloot, die 142 schepen . waaronder 50 gepantserde, met 700 stuks geschut en meer dan 30000 koppen telt, terwijl de Russische vloot slechts twee pantserschepen , die geen zee kunnen bouwen, 4 schroefkorvetcen, 7 kleine stoom- en eenige andere lichtgebouwde vaartuigen telt tezamen met 102 stuks geschut. Eerst onder Sultan Abdul Azzis is de Turksche vloot tot hare tegenwoordige geduchte sterkte gebracht, terwijl in vroegere oorlogen Rusland steeds ook ter zee de overhand had op Turkije. De keizer van Duitschland heeft gisteren het besluit geteekend waarbij aan den Rijk skanse 1 i e reen verlof wordt verleend van vier maanden. Zijn vervanging zal geschieden overeenkomstig het verlof in 1872 ; het oudste lid van t Pruisische ministerie, de heer v. Campbauscn , zal den Rijkskanselier in alle zaken het Rijk betreffende, vervangen. De keizer behoudt zich voor, den raad des heeren von Bismarck ook tijdens zijn verlof in te winnen. In het geheele Duitsche Rijk zijnde maatregelen tot wering der runderpest opgeheven, daar de ziekte allerwege heeft opgehouden te bestaan. Belg i e. Bij de verkiezing vaneen lid voor den Senaat te Antwerpen , ter voorziening inde vacature ontstaan door het overlijden van den heer v.d. Bergh (clericaal) is de heer Osy, mede clericaal, met 450 stemmen meerderheid verkozen. Zooals gewoonlijk hadden na afloop der verkiezing wanordelijkheden inde Scheldestad plaats. Benden clericalen trokken zingende door de stad en er hadden vechtpartijen plaats, ineen waarvan vele personen en agenten door steenworpen gekwetst zijn. De Indép. Belye ontving een aantal dépêches, waarin nadrukkelijk verklaard en volgehouden wordt, dat de liberalen geen schuld aan deze ongeregeldheden hebben. ---