KAMEROVERZICHT. Zitting der Tweede Kamer van Maandag 17 Mei. Zijnde nevelen, die het ontbindingsbesluit omhulden , gisteren middag opgeklaard ? Met meer dan gewone belangstelling werd de Kamerzitting tegemoet gezien; de tribunes waren overvol. Is de nieuwsgierigheid bevredigd, het geheim verklaard, het raadsel opgelost? Ja en neen. Niet werd verklaard, waarom na de weigering van den heer Mackay geen ophelderende missive van de Regeering uitging, indien het haar werkelijk ernst was met de opdracht der Regeering aan de rechterzij wel werd duidelijk, dat de Premier en zijne collega’s bij de aanstaande verkiezingen buiten debat blijven en de vraag bij die verkiezingen alleen deze zal zijn: Is het obstructionisme der rechterzij in ’s lands belang geweest ? Is haar „non possumuspolitiek” , bekroond door de „correcte houding” van den heer Mackay, gelijk de heer Gleichman deze noemde, als billijke eisch gerechtvaardigd tegenover een jarenlange krenking van rechten ? En dan antwoorden we volmondig: neen 1 Een kort overzicht van het gisteren verhandelde zal die conclusie nader staven. Na het openen der vergadering, ruim half twee, deelde de Voorzitter mee, dat hij, met het oog op het besluit des Konings om de Tweede Kamer te ontbinden , gemeend had, na voorafgaande gedachtenwisseling met de Regeering, de Kamer een dag vroeger te doen bijeenkomen dan aanvankelijk bepaald was, teneinde de Regeering inde gelegenheid te stellen, inlichtingen te verschaffen omtrent de redenen, welke haar hadden bewogen op hare ontslagaanvrage terug te komen. „Nauwelijks behoeft het gezegd te worden ging h|j voort dat het niet in mijne bedoeling lag, deze Kamer een oordeel te doen uitsproken over haar aanblijven. Het zou minder voegzaam zijn, dat deze Kamer op het oogenblik, dat de Koning zich wil vergewissen of zjj als de ware volksvertegenwoordiging kan worden beschouwd, op het laatste oogenblik van haar bestaan nog een ingrijpend besluit zou nemen. Het doel der vroegere bijeenroeping was, om der Kamer gelegenheid te geven aan het Ministerie omtrent de crisis inlichtingen te vragen, welke bevoegdheid haar ook in hare stervensure niet kan worden ontzegd, en die ook met het oog op de aanstaande verkiezingen ten behoeve van het Nederlandsche volk kunnen worden verlangd.” Deze raad werd door de sprekers op één na opgevolgd, ’t Eerst trad de Minister op. Uitvoerig deelde hij alles meê, wat hij meödeelen kon. Den 9en April waren de voorstellen betreffende Hoofdstuk X afgestemd. De Regeering was zeer teleurgesteld. De poging tot verzoening, die aanvankelijk heilzame vruchten beloofde, was inde laatste phase van het debat afgestuit op onverbiddelijke eischen en daardoor mislukt. Om niet overhaast te handelen , nam de Regeering een tijd van beraad van 24 uur. Twee wegen waren mogelijk: of ontbinding der Kamer om ’t doode puntte ontgaan, of aftreding van het Ministerie. De Regeering besloot tot het laatste en den lOen dezer geschiedde het verzoek aan een lid der rechterzij. Van dien kant was de wond toegebracht, van daar moest ook de genezing komen. Dit Kabinetschrijven werd door den heer Mackay beantwoord met een »non possumüs”. Volgens den heer Mackay „omdat hij zich niet op politiek gebied tot een ónmogelijk man wilde maken”. In genoemd schrijven toch was als ’s Konings verlangen te kennen gegeven een verlangen , door den heer Mackay als onafwijsbare voorwaarde opgevat dat de ingediende voorstellen tot Grondwetsherziening niet zouden worden ingetrokken en dus ook door het nieuwe ministerie behandeld. Volgens den heer Heemskerk had echter de heer Mackay de woorden van den Kabinetsbrief minder juist opgevat. De bedoeling was eene en niet d e Grondwetsherziening aan de orde te stellen. Waarom de heer Heemskerk dit eerst n u kwam verklaren ziedaar een vraag die onbeantwoord bleef, de geheimzinnige sluier die over de redenen tot terugneming van het ontslag hangen bleef. Der rechterzij is de vrije hand niet gelaten ’t is alsof de Premier, door de woorden zoo te stellen en later onverklaard te laten, blij was van de rechterzij af te zijn. Nu restte in ieder geval niets dan ontbinding. Toen dit besluit geteekend werd, was de bijeenroeping der Kamer op 18 Mei al bepaald. Van daar de schijnbare onbeleefdheid der Regeering tegenover de Kamer, hunkerende naar de kennis der feiten en motieven. Zoolang het debat beperkt bleef tot de hh. Mackay en Sehaepman ter rechter, Gleichman ter lin kerzij, liep alles kalm af, maar toen de heer Lohman in ’t krijt trad, vielen er weer harde woorden. Hij gaf een soort verkiezingsmanifest. Den Ministers verweet hij „onoprechtheid", hij sprak vaneen „schijnopdracht" den heer Mackay gegeven, hg beweerde dat de Minister den dag der Kamerontbinding juist zóó had bepaald, om een verantwoording inde Tweede Kamer te ontgaan. De Premier werd boos. „Als ik mij aan zoo iet* had schuldig gemaakt, antwoordde hij', zou ik eene laagheid begaan hebben." Daarop gaf hij der rechterzij troef over haar non possumus-pohtiek. Nogmaals wierp hij de schuld der crisis op haar drijven. Inde parlementaire geschiedenis was het een unicum, een eenig, nooit gehoord feit, dat een geheele Grondwetsherziening mislukt was, omdat eene staatkundige party haar vaneen enkele vraag afhankelijk had gemaakt. -CZ 'i |;^ De heer Lohman mocht antwoorden, dat het ook een unicum wis, dat 20 jaar lang de rechten der natie waren gekrenkt, maar daarmee kon hij het feit door den Premier hem voor de voeten geworpen, niet logenstraffen. Was het bovendien wel waar dat die rechten waren gekrenkt ? Had de rechterzij de hand der verzoening haar in het amendement-de Beaufort toegestoken, niet afgewezen ? Had zij niet verklaard: bij de Grondwet worde bepaald: inwilliging onzer eischen, subsidie voor onze scholen in de eerste plaats of niets? Had de heer Elout zelf niet inde Eerste Kamer er op gezinspeeld, dat de rechterzij zich misschien bij nader overleg, inschikkelijker had kunnen betoonen? Ter wille van haar partybelang heeft de rechterzij de crisis uitgelokt, de Grondwetsherziening op de lange baan geschoven en daardoor ’s lands zaken inde war gestuurd. De onthullingen van gisteren brachten die waarheid nog eens opnieuw aan ’t licht. --- Per Telegraaf. ’* Hage, 18 Mei. De Minister Heemskerk heeft de zitting der Staten-Generaal gesloten. Hij herinnerde aan de niet onvruchtbare zitting (strafvordering, invoeringswetten strafwetboek, herziening van het Indisch tarief, zalmtractaat, financieels wetten). Daarna ontvouwde hij den loop der crisis evenals gisteren en besloot met deze woorden: „Of uit deze verkiezingen eene parlementaire meerderheid zal ontstaan , is aan niemand bekend; maar zij kan in ieder geval van beslissenden invloed zijn op den verderen loop der Grondwetsherziening, welke de Regeering zich voorstelt weder aan de nieuwe Kamer te onderwerpen.” --- BUITELANDSCH OVERZICHT. DUITSCHLAND Dinsdag, 18 Mei 1886. De commissie, belast met het onderzoek van het wetsvoorstel nopens het Rijn Eemskanaal, heeft haar rapport bij het pruisisehe Huis van afgevaardigden ingediend. Zij verklaart zich voor dien aanleg en voert o. a. aan, dat Duitschland en voornamelijk Pruisen groot belang hebben bjj het bezit van eene Noordzeehaven, die van het buitenland onafhankelijk is en te water zoowel met den Rijn als met het grootste productiegebied van Westfalen in verbinding staat. Naar de commissie meent, zal het gevolg van den aanleg zijn, dat een groot deel van den kolonialen handel niet meer over nederlandsehe en belgische havens, maar over Emden naar West-Duitschland geschiedt. --- ENGELAND. Lord Salisbury hield zaterdag avond te Londen eene redevoering op eene meeting van conservatieve tegenstanders der homerule. Hij zeide, dat er gegronde hoop wa« , dat de voorstellen der regeering binnen een week tot de geschiedenis zouden behooreu. Het gevolg der homerule zou de scheiding van lerland van het rijk zijn, zelfs al wensehten Gladstone en Parnell de vereeniging te behouden. Als een tegenplan beval hij aan: consequente handhaving der wetten gedurende twintig jaar, emigratie op groote schaal op staatskosten. Met het oog op de waarschijnlijkheid van eene spoedige ontbinding van het parlement, ried Salisbury aan, iedere andere overweging te laten rusten om alleen zulke afgevaardigden te kiezen, die voor de handhaving der unie waren. Op die redevoering heeft in het Lagerhuis de heer Stansfeld geantwoord met de verklaring, dat zij een geest van verontwaardiging zou opwekken en juist zou bijdragen tot grootere aaneensluiting onder de liberale partij. Door aanneming van het wetsontwerp zeide hij zou de band tusschen lerland en Engeland worden versterkt, omdat meer zedelijke beginselen daaraan ten grondslag liggen. Engeland toch had niet alleen rekening te houden met het arme lerland , maar ook met het iersche ras inde Yereenigde Staten, dat aan lerland het vertrouwen inboezemt dat zijne eischen niet kunnen afgewezen worde*. Naar Reuter's office vernam, heeft de engelseh© regeering besloten er niet in toe te stemmen dat Frankrijk de Nieuwe Hebriden inlijft. --- FRANKRIJK, Aanstaanden zondag zullen de communards te Parijs op Père Lachaise een groote manifestatie organiseeren ter eere hunner geestverwanten, die gedurende de bloedige Meidagen van 1871 gevallen of gefusilleerd zijn. Louise Michel hield de vorige week een groot aantal bijeenkomsten te Parijs en omstreken, om tot deelneming aan het gedaehtenisfeest op te wekken. Zy had veel succes; niet minder dan 741 revolutionaire clubs hebben beloofd aan de oproeping gehoor te zullen schenken. --- BELGIE Omtrent de herstemming, die heden te Brussel voor een zetel inde Kamer moet plaats hebben en wel tusschen den candidaat der gematigd liberalen, burgemeester Buis en dien der anti-liberalen, Jacmart, schrijft men o. a.: De uitslag van deze verkiezing zal van grooten invloed zijn op dien der Juni-verkiezingen, daar men verzekert kan zijn, dat dan met nog meer overtuiging en kracht de radicalen bestreden zullen worden, terwijl ook de radicalen , overtuigd van hunne minderheid, veel meer bereid zullen bevonden worden hunne eigene candidaten te laten varen en die der gematigde liberalen te steunen. Wat den uitslag der herstemming betreft, hierover behoeven de liberalen zich niet meer ongerust te maken, mits zij trouw ter stembus verschijnen en de radicalen overeenkomstig hunne belofte, hun stem op burgemeester Buis uitbrengen. De anti-liberalen zullen ook geene pogingen sparen om zooveel stemmen mogelijk op hun candidaat vereenigd te krijgen. Te Luik heeft zondag een socialistenbijeenkomst plaats gehad. Teneinde buitensporigheden te voorkomen hadden de autoriteiten de schutterij opgeroepen , het kwam echter tot geen rustverstoring. Aan de bijeenkomst namen een 300 tal personen deel; er werden verscheidene socialistische redevoeringen gehouden en daarna de bij zulke gelegenheden gebruikelijke besluiten genomen, o. a. eischte men algemeen kiesrecht en om dit te verkrijgen moest de arbeiderspartij een manifestatie te Brussel organiseeren. Ook te Paturages, bij Mons, moet zondag een socialistenvergadering zijn gehouden waarin de bekende agitator Defuisseaux als spreker zou optreden ; over den afloop daarvan is nog geen bericht ontvangen. ---