Algemeene Berichten. E e n c e n t! Het is aan de autoriteiten gebleken en het geheele administratieve raderwerk van den Staat is er mede gemoeid geweest dat aan de gemeente ’s Gravenhage als rijksvergoeding inde kosten van het lager onderwijs over het jaar 1595 nog toekomt de som van 1 cent. De betrekkelijke missive van Gedeputeerde Staten, ten geleide van het afschrift der beschikking van den minister van binnenlandsche zaken met al den omhaal van data, aanhaling Yan staatsbladen enz. enz., kwam gisteren bij den Haagschen Gemeenteraad in. Deze cent mocht wel, met al de schrifturen die er over gewisseld zijn, benevens een getrouw relaas van het hoofdbreken, dat deze misrekening aan de ambtenaren gekost heeft, in het gemeentemuseum worden bijgezet. (DO --- Schooi- en Kerknieuws. Breedeveort, 23 Febr. Yan de 14 sollicitanten naar de vacante betrekking van hoofd der openbare lagere school alhier is een zestal opgeroepen voor het vergelijkend onderzoek op Zaterdag aanstaande te Aalten. --- Nederlandsch Oost- lndië. De cholera vertoonde zich blijkens de laatste berichten nog steeds op Java’s Oostkust. Ook te Toelongagoeng en te Pasoeroean kwamen gevallen voor. Op eerstgenoemde plaats verloor volgens het Soer. Hand. de controleur er twee kinderen, te Pasoeroean stierf het zevenjarige dochtertje van den predikant aan die ziekte. Te Soerabaja nam de cholera eer toe dan af. In het hospitaal was de fuselier Pelt aan de cholera bezweken, drie andere daar verpleegd wordende lijders waren herstellende. Een bericht uit Pasoeroean, door de Soer. Ct. medegedeeld, omtrent ds. Yan Loon en zijn gezin bleek te gunstig gekleurd te zijn geweest. De geneesheeren hadden bij alle leden van dat gezin, inclusief de bonne, cholera geconstateerd in zulk een- graad, dat allen in levensgevaar verkeerden. Volgens het Bat. Nbd. zal 'Generaal Deijkerhoff, als zijn verlof is geëxpireerd , verzoeken om een half jaar verlenging buiten bezwaar van den lande, ten einde nog in dienst te zijn, wanneer uitspraak zal worden gedaan inde door hem aan Koningin, Kamers en Minister ingediende memoriën. Het schijnt derhalve schrijft het blad dat de heer D. inderdaad nog op gunstige beschikking of volledige rehabilitatie hoopt en dan zijn carrière denkt voort te zetten. Ware dit het geval niet, dan zou hij geen half jaar pensioen wegwerpen. Bij verlenging van verlof buiten bezwaar van den lande staan alle inkomsten stil en als de generaal pensioen neemt, treedt hij onmiddellijk in het genot van 500 gld. ’smaands. De particuliere correspondent van het Bat. Nieuwsblad uit Atjeh schreef van Kota-Radja den 17 Januari. Daar de berichten uit Lehong ons bij stukjes en beetjes bereiken, is het niet altijd juist uitte maken , wat er gebeurd is. In hoofdzaak is het evenwel het volgende. Aanvankelijk ging alles goed; de marine was op tijd ter bestemder plaatse, de landing had plaats zonder dat er een schot viel en ook aan den wal werd men inden beginne niet verontrust. Met inachtneming van de grootst mogelijke stilte werd nu de marsch aangevangen inde richting van Oemar’s vermeende verblijfplaats; nauwelijks was men ongeveer een kwartier onder weg, of de colonne kreeg een salvo van zeer dicht bij, dat gelukkig over de colonne heenvloog, zonder iemand te deren. De marsch werd voortgezet zonder dit vuur te beantwoorden. De enkele, die nog optimistisch gestemd moge geweest zijn omtrent het vangen van Toekoe Oemar, zag zijn laatste hoop in rook vervliegen. Tevens bleek nu, dat de kampong, waarin Oemar verblijf hield, veel te groot was om die met de beschikbare troepenmacht te omsingelen, zooals men aanvankelijk voornemens geweest was. Bij het aanbreken van den dag trachtte het 12de bataljon bij Blang Mej te landen; daar dit niet gelukte werd op dezelfde plaats geland, waar des nachts de andere troepen aan wal gekomen waren, zoodat de geheele macht pas vrij laat inden ochtend vereenigd was. Des middags te 2 uur rukten 3 compagnieën van het 12de uit, om een verkenning te maken naar het gebergte. Terwijl 2 compagnieën ineen kampongrand in stelling bleven liggen, ging de koloniale reserve nog een eind door, maar ontving zooveel vuur, dat verder doormarcheeren ondoenlijk bleek; een oogenblik dreigde de vijand zelfs met een klewangaanval. Eén der officieren hoorde zich in het Hollandsch toeroepen: „Als jelui geen artillerie medenemen, kun je wel op je laten sch !“ Elk welopgevoed mensch kan de rest raden. De marechaussees en de Iste compagnie van het 3de kwamen te hulp, waarna de terugmarsch naar het bivak aanvaard werd. Deze affaire kostte ons 5 dooden, terwijl de lste luitenantadjudant Heidens, die als controleur den tocht meemaakte, en 11 minderen gewond werden. De vijand bleek een sterke stelling in het gebergte bezet te hebben, zoodat de raad van den deserteur werd opgevolgd en 1 sectie bergartillerie uit Kota-Radja ontboden werd. Tevens ging nog mede een peloton van het 3de bataljon, dat dienen moest tot bezetting van het strandbivak, ter vervanging van de mariniers. De volgende dagen gingen vrij rustig voorbij ; een 3tal gewonden werden hier nog aangebracht, terwijl een paar dagen zelfs geen vuur ontvangen werd. De kedjoeroeau had inmiddels trouw zjjn opwachting gemaakt en toonde zich zeer verbaasd, toen hij onze oplichtersplannen vernam. Hij zeide, dat Oemar al lang gewaarschuwd was en overal langs de kust wachten had uitgezet om intijds te waarschuwen. Volgens ingekomen berichten moesten zich ineen kampong ongeveer 5 uur marcheeren zuidelijk van het bivak een menigte geweren bevinden, zoodat 2 compaguiëen onder bevel van den majoor Beets uitgezonden werden, om zich van deze meester te maken. Op den heenmarsch ging alles goed; de kampong werd bereikt, maar was door iedereen verlaten, behalve door het hoofd dat medegenomen werd, terwijl nog een spion van Oemar neergelegd werd; de gids was spoorloos verdwenen. Dit gaf te denken. Bij den terugmarsch moest de colonne een pas door, waaromheen steile heuvels liggen, wier voet met dichte rimboe is begroeid. De spits zag plotseling 4 Atjehers van plaats verwisselen en schoot deze neer. De overigen zich ontdekt wanenden, openden nu hun vuur. De colonne had nu nog gelegenheid om af te buigen en het zeestrand te bereiken, na evenwel nog tweemaal geattaqueerd te moeten hebben. De Atjehers hadden stelling genomen op de heuvels wat de geweerdragenden betreft, ter-vijl de overigen zich met de klewang inde rimboe in hinderlaag gelegd hadden. Alle klewangaanvallen werden evenwel met vuur afgeslagen, zoodat ’svijands verliezen beduidend moeten zijn. Het gevecht duurde ongeveer 5 kwartier, terwijl de colonne nog 1 uur lang thuis gebracht werd. Op den terugmarsch bezweek de majoor Beets aan vermoeienis. Reeds herhaalde malen was hem gevraagd, het commando overtegeven, maar steeds weigerde hij, zeggende: „Ik blijf het commando voeren, tot ik erbij neerval." Reeds inden aanvang was de Iste luitenant van Hennekeler gesneuveld; de verdere verliezen bedroegen 2 dooden en 18 gewonden , waarvan verscheidene zwaar. De kedjoeroean was behendig tussohen de klippen doorgezeild, door ons pas om 1 uur te melden dat er iets broeide, daar de passars leeg waren. Het was toen evenwel al te laat; wel werd nog een compagnie ter assistentie uitgezonden, maar daar de terugkeerende colonne een anderen weg volgde, ontmoetten ze elkaar niet. Volgens de laatste berichten moet Oemar zich in Noorderlijke richting begeven hebben en zich in Misdjid Lepong bevinden. Er wordt dan ook reeds gemompeld, dat de nog beschikbare troepen nit de kraton zullen oprukken naar Lepong, terwijl men vanuit Lehong hetzelfde zal doen. De uitbreiding van het korps maréchaussees is toegestaan, zoodat het voortaan 6 brigades meer zal tellen, terwijl er één officier meer bij ingedeeld zal worden. Van Indrapoeri hoort men weinig. Het 6de bataljon zal vermoedelijk einde dezer maand derwaarts vertrekken. Passar Samahani zal blijven bestaan , terwijl het plan om passar Sibreh te bezetten niet doorgaat. --- BUITENLAND. ALGEMEEN OVERZICHT Woensdag, 23 Februari 1897. Het was gisteren eene formidabele dosis buitenlandsch nieuws dat ons te verorberen werd gegeven en hadden wij alles willen opnemen, wat van verschillende zjjden werd aangevoerd dan zoude de rubriek „Buitenland* zoo ongeveer al de kolommen van onze courant hebben kunnen innemen. Natuurlijk dat KRETA daarvan scheering en inslag uitmaakte. Yooreerst weer eene zee telegrammen, die een waar labyrinth kunnen genoemd werden, waarbij de Ariadnedraad ook den bekwaamsten journalist zoo nu en dan eens ontglipt, want telkens lezen wij: „dat was niet goed door ons ingezien* of „hieruit hebben wij eene verkeerde gevolgtrekking gemaakt* , terwijl wij in het eene blad het een en ander als een bepaald feit vinden medegedeeld, dat ineen ander als onwaar wordt teruggenomen. Reeds inde mededeeling dier telegrafische bijzonderheden moesten wij ons bekorten, maar vooral was ons die verplichting opgelegd ten opzichte van de belangrijke discussiën die zoowel in het Engelsche Lagerhuis als inden Duitschen Rjjksdag en de Fransche Kamer gevoerd zijn , van welke alweer het eeuwige Kreta den hoofdschotel uitmaakte. Wij hopen echter het voornaamste uit al die besprekingen te hebben medegedeeld en wie er meer van wil weten zal zioh de moeite dienen te getroosten om er groote bladen over na te lezen, die er zich thans van harte in verheugen dat er zooveel stef is om hunne lange kolommen te vullen, zoodat zij er niet aan behoeven te denken om zich op kortheid toe te leggen. Wanneer wij nu nog eene kleine nalezing willen houden over het ons gisteren in zoo ruime mate aangebodene, dan komt het ons voor dat hoe ook de wijze van bespreking over Kreta inde genoemde parlementen mocht uiteenloopen, men het hierover toch eens was, dat Kreta niet onder Turkije moest blijven, maar evenmin , althans nu nog niet, aan Griekenland mocht worden toegekend. Hoe de quaestie dan eigenlijk moet opgelost worden? dienaangaande zijn wij niet veel verder gekomen. De regeeringen der verbonden mogendheden zijn het hierover nog niet eens, zoodat dientengevolge eene ruime gelegenheid bestaat om met raadgevingen te komen aandragen, die dan ook niet ongebruikt wordt gelaten. Het komt niet in ons op al die uitingen van diepzinnige wijsheid en aanwjjzingen der stuurlui die aan wal staan weer te geven, doch hoe de meeningen hiero ver uiteenloopen willen wij met een enkel voorbeeld toelichten. Reeds zinspeelden wij er vroeger op hoe de koning van Griekenland een stoutmoedig woord had doen hooien, waaruit het zijnen onderdanen duidelijk kon worden, hoe het de wil van hun monarch was, dat zij zullen voortgaan het eenmaal begonnen werk niet op te geven. Deze meening, door George tegenover een gezant van eene der Europeesehe mogendheden uitgesproken en door het Atheensche blad Asty openbaar gemaakt, luidt aldus: „Gedurende verscheidene jaren heb ik de Europeesehe hoven bezocht en ik heb getracht de sympathie van Europa voor het rechtmatige streven van het Hellenisme te winnen. „Sedert de omwenteling van Mei 1896 op Kreta zijn er acht maanden voorbijgegaan zonder dat de zoogenaamd effectieve tusschenkomst van Europa tot een ander besluit heeft geleid dan dat tot oprichting eener gemengde gendarmerie. Deze hervorming maakt een samenstel van belachelijken aard uit; zij heeft de Muzelmansehe bevolking tot oproer gebracht. Het geduld heeft zijne grenzen en het mijne is uitgeput. „Ik vraag niets meer aan Europa; ik heb besloten zelf Kreta aan Griekenland vast te hechten, waaraan het verbonden is door gemeenschap van ras, van taal en van godsdienst. De Grieken zijn des temeer gerechtigd op Kreta te landen, omdat zij verplicht zijn dagelijks duizenden vluchtelingen, die voor de fanatieke Muzelmansehe bevolking de wijk nemen, op te nemen en te voeden. „Mijn besluit zal waarschijnlijk tot dwangmaatregelen tegen mij aanleiding geven, maar ik zal ten minste het gansche Hellenisme voor mij hebben, en dat is voor mij voldoende. Het bezettingsleger zal Kreta niet verlaten; ik heb tot dat doel de uitdrukkelijkste bevelen gegeven; het bestuur van het eiland zal uit mijn naam georganiseerd worden." Bij sommigen vonden deze woorden zulk eene afkeuring dat zij er aan twijfelden of ze wel door den koning zouden gezegd zijn, maar aangezien hieromtrent eigenlijk geen twijfel kan bestaan, beweren die afkeurende organen dat de koning, door zulk een toon aan te slaan, het zich zelven zal te wijten hebben, indien hij zijn plotseling opgevat plan deerlijk ziet mislukken. Van eene geheel andere meening nu gaat b. v. John Morley uit in eene redevoering door hem te Oxford uitgesproken. Hij achtte Kreta eens en vooral van het Turksche gezag vrij gemaakt, en dat waste danken aan den koning van Griekenland. Het is dwaze praat, zeide hij, van Grieksche eerzucht, ijdelheid en dorst naar uitbreiding van grondgebied te spreken. Het gevaar van den toestand is niet het werk van de Grieken maar van den Sultan, die de mogendheden met zijn hervormingsplannen dupeert en met geheime arglist die plannen op niets laat uitloopen en moord en bandeloosheid over het geheele eiland brengt. Onder de vele beschonwingen, die omtrent Kreta en de daarmede samenhangende Turksche quaestie geleverd worden, is het zeker niet ondienstig om die van den steeds zoo goed ingelichten correspondent te Constantinopel der Opr. Haarl. Courant te vernemen. Te uitgebreid om in haar geheel door ons te worden opgenomen, willen wij er hier, en daar een greep uit doen. De brief is gedateerd van 17 Febr. Dat Turkije het gelag zal moeten betalen, staat ook voor hem natuurlijk vast. Kreta, zoo beweert hij, zal zulk eene autonomie krijgen, dat dit eiland voor Turkije als verloren kan beschouwd worden. Dat dit rijk alles aan de mogendheden heeft moeten overlaten is bovendien in moreelen zin noodlottig voor dit rijk. Hij toont nu aan hoe uit deze macht juist gevaar kan ontstaan en dit de meest verontrustende zijde der Kretenser-quaestie kan heeten. Natuurlijk, zoo beweert deze correspondent, vreesde de Porte Griekenland niet, maar zij had gebrek aan het geld voor de mobilisatie en Europa verlangde tusschenbeide te komen; zoodoende liet zij Europa begaan. Maarde Maeedoniërs, Albaneezen en andere woelzieke elementen op het Balkanschiereiland zullen dit niet begrijpen. De verbrokkeling van Turkije is begonnen en voor dit gevaar deinsde men te Weenen terug; maar Engeland, dat volstrekt de gebeurtenissen in het Oosten wil verhaasten, allereerst om zijn échec in Armenië te wreken en vervolgens, om eene afleiding te hebben voor de Egyptische quaestie, heeft zijn laatste woord nog niet gezegd. Omtrent de militaire macht toont hij aan, dat al moge op het oogenblik de Porte hare troepen aan de Grieksche grens versterken en er reservisten opgeroepen zijn, toch op zee geen enkele beweging is waar te nemen. Geen enkel pantserschip wordt ernstig uitgerust en de 24 torpedobooten, die men in Duitschland gekocht heeft, liggen netjes op een rijtje in den Gouden Hoorn. Deze onmacht van de Turksche vloot, die jaarlijks 800.000 pond kost, is iets ongehoords en de duidelijkste veroordeeling van het tegenwoordige regeerstelsel. In het leger ziet men dezelfde ontreddering, maar daar zit ten minste nog pit in. De Parijsehe Temps, het beschieten van de opstandelingen buiten Kanea door de vloot der mogendheden alleszins goedkeurende, merkt op dat het geheel toevallig is, zoo de Fransche schepen daaraan geen deel hebben genomen en dat men ten onrechte overijlde gevolgtrekkingen daaruit afleiden zou. Dat juist Engeland er mee begon, is voor dit blad een bewjjs hoe volkomen de overeenstemming der mogendheden kan heeten. Verder raadt de Temps aan om Salisbury’s voorstel uitte voeren en van Kreta een ander Samos te maken. Het is niet in te zien, zoo gaat het voort, hoe in dit geval Griekenland onbeschaamd genoeg zou kunnen zijn, om dynastieke belangen of nationale eerzuchtigheden te willen doen gelden tegenover den wereldvrede, de belangen van ’t Heliemisme en Kreta’s heil. Maar men moet zich haasten: „een vonk zou genoeg zjjn, om het kruitmagazijn inde lucht te doen vliegen; er is geen minuut te verliezen, er mag geen misslag worden begaan." Talloos zijnde meeningen die van verschillende zijden over de Kretenzische quaestie worden geuit. Zooals natuurlijk is, loopen deze nog al uiteen. Sommigen zijn er die haar als zeer gewichtig voorstellen, meenende dat er wel eens een Europeesehe oorlog uit zoude kunnen geboren worden; anderen steken er weer den spot mede, gewagende vaneen doorgestoken kaart, zoodat alles heel kalm zal afloopen, en het nu eigenlijk al beslist is dat Kreta aan Turkije zal worden ontnomen, om het later bij Griekenland te voegen, of wel, zooals Salisbury wil, het in dezelfde verhouding te plaatsen tot Turkije als Samos, dat evenals Bulgarije een eigen vorst heeft , en heet te staan onder Turksche suzereiniteit. Tot de meest optimistische beschouwers der Kretenzer crisis behoort zeker wel Henry Houssaye, die hieromtrent inde Figaro zegt: „Evenals inden aanvaag van den onafhankelijksheidsoorlog, heeft Griekenland tegen zich alle kabinetten van Europa, maar evenals in 1821 heeft het de openbare meening van Europa voor zich; en het schijnt niet, dat de openbare meening heden minder telt dan in den goeden tjjd van het heilig verbond. Alles zal in nota’s, in memorandums, in conferentiën en iu protokollen gebeuren. Turkije zelf kan niet ernstig den oorlog met Griekenland willen, want zijne vloot kan den strijd niet aanvaarden tegen die van koning George, en wanneer zijn leger in Thessalië werd bezig gehouden, zou er in Macedonië te veel te vreezen zijn Derhalve, men zal veel praten over de onschendbaarheid van het Ottomaansche rijk, men zal zijne goede bedoelingen om haar te handhaven nadrukkelijk te kennen geven, ... en men zal haar juist zoo eerbiedigen als men gedaan heeft, toen men aan de Turken Moldavië, Wallachije, Kara, Batum Bulgarije, Thessalië, Bosnië, Herzegowina, Cyprus en Oost Rumelië ontnomen heeft. Op de eene of andere manier zal Kreta bevrijd worden." Het gehouden bombardement heeft evenwel reeds zjjne wat al te schoon gekleurde beschouwing eenigszins gelogenstraft. De Daity Chronicle verneemt uit Athene dat daar ontzaglijke opgewondenheid heerscht. Maandagavond liepen groote troepen volk door de straten onder het geroep van: „leve de oorlog!“ Men verwachtte dat Griekenland onmiddelljjk den oorlog zal verklaren aan Turkije en de Dardanellen zal blokkeeren. De voor onbekwaam gehouden minister van oorlog, zegt men, zal aftreden. Uit Snangai wordt gemeld, dat drie Russische oorlogsschepen Maandagnacht uit Tsjemoelpo 80 man en éen kanon. naar Seoel afgezonden hebben, waar eene crisis dreigt. De Engelsche oorlogsschepen hebben Cerigo nauw ingesloten en demonstreerden Maandag voor Platania. De Neue Freie Presse deelt het belangrijk bericht uit Athene mede, dat echter onder alle voorbehoud zal moeten aangenomen worden : de groote mogendheden hebben Griekenland opgeeischt om binnen 24 uren zjjae troepen van Kreta terug te trekken. De krijgsraad te Aleppo heeft nu toonden TURKSCHKM kolonel Mahzar Bey, wegens medeplichtigheid aan den moord op den Italiaanschen pater Salvator, veroordeeld tot vervallen-verklaring van zijn rang en opsluiting in eene versterkte plaats. Wij zullen ons herinnen hoe men meende dat hij ook thans opnieuw zou worden vrijgesproken. Naar alle waarschijnlijkheid zal de ali®me Sultan er wel weer een of ander middel op weten te vinden om hem aan die straf te onttrekken. Volgens dépêche uit particuliere bron hebben er eenige schermutselingen op de grens van Thessalie tusschen Turken en Grieken plaats gehad. De verhooren, die Ceeil Rhodes tot dusver in ENGELiND heeft ondergaan voor de enquête-commissie, hebben eene gansche reeks onwraakbare getuigenissen geleverd voor zqne medeplichtigheid in het tegen de Zuid-Atrikaansohe republiek gericht complot. Rhodes lieeft nu ook, zooa'ls reeds werd medegedeeld, erkend, dat het woord „president" (chairman) inde bekende telegrammen in cijferschrift betrekking had op Sir Hercules Robinson, den gouverneur der Kaapkolonie en hoogen commissaris van Zuid-Afrika, al sloot dit niet in zich , dat deze kennis droeg van den voorgenomen inval; hij was alleen bekend met den toestand der bevolking van Johannesburg. Dien had Rhodes dikwijls met den gouverneur besproken en toen deze hem eenmaal vroeg wat hij had te doen, had Rhodes geantwoord, dat de gouverneur zich naar Johannesburg moest begeven als het daar tot eene revolutie kwam, #m er dan als bemiddelaar op te treden. Op grond van dit gesprek achtte Rhodes zich gerechtigd aan de bevolking van Johannesburg te verklaren, dat Sir Hercules Robinson zich daarheen zou begeven in geval van eene omwenteling. Rhodes heeft niet kunnen of willen omschrijven wat het eigenlijke doel van de revolutie was. Hij zeide: De heer Charles Leonard kwam mjj te Kaapstad opzoeken en mij mededeelen, dat er te Johannesburg personen waren , verlangend om de Britsehe vlag in die stad te zien wapperen, terwijl anderen tevreden zouden zijn met het verkrijgen van hunne burgerrechten. Ik dacht, dat de Johannesburgers onder elkaar de zaak zouden beslissen. Wat mij betreft, mijn eenig doel was de eenheid: een bondseenheid voor de rechten van in- en uitvoer, de spoorwegen enz.; dat sluit niet noodwendig in zich de vorming van eene vergadering, zitting houdende onder de schaduw van de Britsehe vlag. Het kwam er vooral op aan, de regeering aan de handen van eene kleine minderheid te onttrekken. Ook gaf hij, door Harcourt daartoe gedrongen , te kennen, dat hg zijne plannen heeft medegedeeld aan sommige personen te Londen, maar niet aan de directeuren van de Charter ed Company. Wanneer hg troepen gezonden heeft naar de Transvaalsche grens, dan heeft hij dat niet gedsan in zijne kwaliteit van lid van den geheimen raad der Koningin of van eersten minister der Kaapkolonie , maar als „iemand geïnteresseerd bij de zaken van Zuid-Afrika." Op de vraag of hij meende recht te hebben het geld van de gecharterde maatschappij te gebruiken voor het door hem beoogde doel, zeide hij: „Mijn eenig antwoord is, dat ik mijne handelwijze niet kan verdedigen; de gebeurtenissen rechtvaardigen haar." Het verhoor voor Harcourt is nu geëindigd. Thans zullen Laboucbere en Blake aan het ondervragen gaan. De bedoeling der commissie schijnt te zijn, eerst de geschiedenis wan den inval af te wikkelen, daarover tusschentijds verslag uitte brengen en dan eerst met het aigeinoene bestuur der Chartered Company, den Matabielenoorlog enz. voort te gaan. De parlementaire commissie tot onderzoek van de Zuid-Afrikaanscho aangelegenheden, heeft gisteren hare zittingen voortgezet waar Rhodes weer in verhoor genomen werd door verschillende leden der commissie. Nieuwe feiten van bijzonder belang kwamen daarbij niet aan het licht, alleen merkte Rhodes ter loops aan dat eene wijziging inde regeering der Zuid-Afrikaansche Republiek onvermijdelijk zoude zijn. De prins van Wales, Dr. Jameson en ür. Harris waren aanwezig. Bij het binnenkomen schudde eerstgenoemde Rhodes de hand! In het Lagerhuis zegt Curzon, niet te weten wie het teeken gegeven heeft om bü Kanea te schieten: waarschijnlijk de oudste der officieren, namelijk de Italiaansche admiraal. Er bestaat, zoo verklaarde hij verder, geen aanleiding te meenen , dat de Turksche regeering van plan is om vijandige maatregelen te nemen ter zee, daar de vertegenwoordiger van Turkije te Athene en die van Griekenland te Constantinopel op hun post blijven. Ónmogelijk is ’t te zeggen of er oorlogstoestand bestaat. Jingeland behoort niet tot de mogendheden, die het voornemen hadden in November 189d den toegang tot de Dardanellen te forceeren. De Engelsche troepen hebben bij het veroveren van Benin inderdaad geduchten tegenstand ondervonden. Acht uren lang hadden zij voortdurend vechtende te marcheeren en zij werden onophoudelijk uit het struikgewas langs den weg beschoten. Daarenboven was er gebrek aan water. De vijand had ongetwijfeld repeteergeweren , zegt een berichtgever. In het front konden de maxima hem op een afstand houden, maar op de flanken hield de vijand stand, in weerwil van het hevige vuur der Engelsche troepen. Onder de gesneuvelden bevindt zich de militaire arts, dr. Fyfe, en kapitein Byrne is ernstig gekwetst. De stad is nu verlaten. Men vond langs den w.g en in holen in en om de stad afschuwelijk verminkte lijken. Op een afstand van drie mijlen van Benin werden verscheidene dragers van Pnillips expeditie nog levend ineen put met Ijjken aangetroffen. In het paleis vond men voorwerpen die aan de vermoorde blanken hebben toebehoord. De Engelschen hebben de kruisboomen en fetisjhuizen omgehaald, ten einde de macht van de priesters te breken! Eene dépêche van de Herald uit Havana bericht, dat de consul der VËItEEJHIOI»K STATEN, Lee, zijn ontslag heeft genomen, wegens het niet slagen van zijne pogingen ten gunste van de Amerikanen op Cuba. Hij had machtiging gevraagd om de invrijheidstelling te vragen van de Amerikaansche gevangenen. Deze machtiging is hem echter niet verleend. Sedert Zondag zijnde Spaansche oorlogsschepen te Havana vereenigd. Dat wordt als eene zaak van beteekenis beschouwd Volgens een gerucht hebben de opstandelingen” Bayamo ingenomen. ---