buitenland. WEKELIJKSCH OTERZICHT. Een mensch krijgt gaarne zijn zin en als hij daarin tegengewerkt wordt of het hem tengevolge van velerlei omstandigheden tegenloopt, dan wordt hij gewoonlijk boos. Deze eigenaardigheid merken wij reeds bij het kind op, wat kan het aangaan en een keel opzetten als het zijn zin niet krijgt! Dat boos worden, het doet zich op volwassen leeftijd insgelijks maar al te dikwijls voor en zelfs bij de machtigen der aarde, wien het dan ook temeer moet aangrijpen als zij verhinderd worden in het volvoeren van hun ■wil, omdat zij meer dan anderen over middelen kunnen beschikken, tot het ten uitvoer brengen hunner wenschen. Reeds hadden wij in het vorig overzicht gelegenheid om op te merken hoe de misnoegdheid van den Duitschen keizer zich openbaarde in het plotseling aandringen op eene aanzienlijke vermeerdering der vloot, omdat de zaken in het Oosten niet zoo gingen als hij dit wenschelijk achtte. Zoo straks zullen wij zien dat deze vlootquaestie reeds tot moeilijkheden aanleiding heeft gegeven, die nog dreigen vermeerderd te worden. Doch eer wij hiertoe overgaan, willen wij er op wijzen dat deze machtige persoonlijkheid, die zoo gaarne alles zou verpletteren wat hem tegenstaat, nog ineen ander opzicht werd teleurgesteld. Wij weten hoe hij dweept met zijn grootvader, door hem beschouwd, gelijk hij in zijn toost aan de getrouwe Brandenburgers mededeelde, als de stichter van Duitschlands eenheid, waarbij Bismarck dan volgens zijne voorstelling slechts de tweede viool zoude gespeeld hebben. Eene volgende week staat het ons voor de deur om eene beschrijving te geven van de gloeiende feesten, waarmede de honderdste geboortedag van Wilhelm I zal herdacht worden. Welnu, eender lievelingswenschen van den Duitschen keizerwas, dat bij die gelegenheid den volke zou verkondigd worden, hoe de regeering besloten had om eene trotsche Gedenkhalle te Berlijn te doen verrijzen, waarin al de namen zouden voorkomen der dapperen, die inden oorlog van 1870—71 hun leven hadden moeten laten voor den roem en de eer van het vaderland. Maar het heeft zoo niet mogen zijn; het schoone plan, dat een twee millioen Mrk. moest kosten is naar ae commissie ter beoordeeling verzonden, waar het nu wel zijne laatste rustplaats zal gevonden hebben. Het was ongetwijfeld op zichzelf wel iets dat toejuiching verdiende om nu eens niet alleen de namen der hoofden, die zich onderscheiden hadden, aan de vergetelheid te ontrukken, maar dit voorrecht ook den gewonen soldaat te doen toekomen. De vraag deed zich echter voor of het wel aanging ter volvoering van dit schoone doel, de achtergeblevene betrekkingen dier gesneuvelden te vergeten, wien uit ’s rijks kas zulk eene sobere tegemoetkoming is toegekend. Men heeft uitgerekend dat, indien al die toelagen flink verdubbeld werden, de uitgaven van den staat slecht met anderhalf millioen vermeerderd behoefden te worden, en was het dan niet veel wenschelijker dezen ongelukkigen een dragelijker lot te verschaffen? Nu is het nog wel hoogst twijfelachtig, al verrijst dit gedenkteeken niet, dat er dan tot zulk eene verhooging dier uitgave zal worden besloten, maar indien de twee millioen voor het monument er grif waren doorgegaan, dan was de kans op de vermeerdering dier pensioenen zeker voor goed verkeken. Bovendien was het zeer de vraag of het aanbrengen van zoovele namen wel ooit op zulk eene wijze kon geschieden dat daardoor het schoonheidsgevoel niet beleedigd werd ; kortom er deden zich bij de nadere beschouwing van dit plan zoovele bezwaren voor dat de „Gedenkhalle“ voorloopig wel eene plaats” zal krijgen bij de aanvankelijk twee geschrapte kruisers Dit laatstgenoemde feit is door de commissie, die de begrooting der marine te beoordeelen heeft, geschied. Was de positie van don minister van dit departement, Holl mann, reeds moeilijk geworden door de wijze waarop hij zijne begrooting, volgens den wil van zijn hoogen gebieder, bij den Rijksdag had ingediend, zoodat er toen reeds van zijn aftreden sprake was, het laat zich begrijpen dat het niet aannemen dezer twee als zoo noodzakelijk door hem voorgestelde schepen, dien toestand niet verbeterde, zoodat hij dan Pu. °ok niet aarzelde om zijn ontslag aan den euer te vragen. erwijl het aanvankelijk heette dat dit ver%o.is. reeds was ingewilligd, geven de latere berichten het tegenovergestelde te kennen. Waarom zoude Hollmann ook nu reeds moeten aftreden? Zijne begrooting moet immers nog bij den Rijksdag worden behandeld. Wat debegrootingscommissie verwerpt, kan de Rijksdag zeer goed aannemen, en zegeviert dus naar alle waarschijnlijkheid zijne begrooting, waarom zou hij dan geen minister kunnen bljj ven ? Bovendien is het groote pantserschip dat nieuw gebouwd zal worden, zonder eenige aarzeling door de begrootingscommissie aangenomen, terwijl zij van de aangevraagde 70 millioen reeds 58 millioen heeft goedgekeurd. Er worden nu wel reeds verschrikkelijke verhalen opgedischt van ontbinding van den Rijksdag, indien de keizer zich te veel ziet teleurgesteld in zjjne grootsche vlootverwachtingen, doch dergelijke geruchten blijken dikwijls geheel uit de lucht te zijn gegrepen. Met zulke dwangmaatregelen wint men gewoonlijk nbg niet veel. * * * Het is nu eenmaal onmogelijk om in alles zijn zin te krijgen en ontwaren wij dit bij de grooten en machtigen der aarde, hoeveel te meer zal dit verschijnsel zich bij de zwakkeren voordoen. Wat hadden de Grieken ook gaarne gezien dat er door de verbonden mogendheden rekening zou gehouden zijn met het door hen ingediende antwoord op de bij hen ingekomen nota der mogendheden, doch zij hebben eenvoudig hun zin niet gekregen. Al hunne hoopwas nog op Frankrijk gevestigd, dit was zoo ongeveer de eenige kaart, die zij nog konden uitspelen. Het ridderlijke Frankrijk zoo gaarne optredende voor de verdrukte onschuld, dat reeds zoovele blijken van sympathie voor het arme Griekenland had aan den dag gelegd, dat in 1885 tijdens den opstand in Bulgarije niet deel nam aan de oorlogsbedrijven het zoude dus wellicht ook hier niet samengaan met de andere mogendheden en door deze weigering kon wellicht alles nog een gunstig verloop nemen, want het Europeesch concert was dan verbroken, die onwrikbare muur waarop zij den kop te pletteren moeten stooten, was dan gevallen. Er bestond immers, behalve Frankrijks gebleken liefde voor Griekenland nog een ander vooruitzicht dat het plan der Fransche regeering, om deel te nemen aan de blokkade en de eensgezinde werkzaamheid der groote mogendheden niet te verbreken, schipbreuk zou doen lijden op de kracht der oppositie, die van de Kretasche quaestie een wapen smeedde om het tegenwoordig kabinet te doen vallen; zoude de regeering thans tegenover de kracht, welke zij Maandag in het werk wilde stellen wel bestand zijn ? Een kwade kans stond daar tegenover: de nauwe vereeniging met Rusland, en deze mogendheid, die de geheele leiding tegen Griekenland in handen heeft, had maar al te duidelijk doen blijken, dat zij er niet aan dacht om eenigszins af te wijken van de door de mogendheden aan Griekenland uitgereikte nota. De andere staten hadden zich daarmede reeds terstond eenstemmig verklaard, Engeland had eerst nog eenigszins geaarzeld, maar toen ook onverholen zijne medewerking toegezegd tot het nemen van maatregelen van geweld, zoodat nu nog alleen Frankrijk moest spreken. Zoude de vereeniging met Rusland nu zooveel gewicht inde schaal leggen, dat de republiek alleen daarom met hare toegenegenheid voor Griekenland wilde breken? Het was wel een zwakke grond waarop Griekenland bouwde, maar wij weten hoe de drenkeling in nood zich nog aan een riethalm vastklemt. Maandag was dus niet alleen voor Griekenland, maar voor geheel Europa een belangrijke dag. Yan het toen inde Fransche kamer te nemen besluit hing zoo ontzaglijk _ veel af. De radicalen en socialisten hadden inde daaraan voorafgaande week reeds, zoo menigmaal tegen de regeering gemanifesteerd en geïnterpelleerd, dat steeds neerkwam op de vraag: „wat wil de regeering nu eigenlijk tegenover Kreta doen ?“ Met veel moeite had de Fransche minister van buitenl. zaken, Hanotaux, het er door weten te halen, dat op Maandag 15 Maart, deze interpellatie over de Oostersche quaestie voor goed zou behandeld worden. Vooraf was er reeds van weerszijden stemming gemaakt. Om tegen Griekenland in te nemen was het gerucht verspreid dat de Grieksche admiraal Reineck den opstandeïngen op Kreta niet in kennis gesteld had van het besluit der mogendheden om de autonomie van Kreta in het leven te roepen, het Üvlf T u°ch- °PSedragen was. De Grieksche f , fte,PanJB tra°ktte de bewijzen te leveren dat het laster was, maarde Fransche r>n+t z®er S°ed inziende waarom die ,