Advertentie tUtpoBo COURANT verschijnt dagelijks, gezonderd Zon- en Feestdagen, -honneinentgprijg : f 1,50 per 8 maanden , °° P®r post f 1,87V5, afzonderlijke num-8 o cent. .... Oen ÖVertenti®n en inSezonden stukken wor- tot ’s middags half twee 8 **et bureau van uitgave Groenmarkt latg ° tegenover „de Holl. Tuin“ ; voor het cl— «oniende kan de plaatsing niet wora v®rzekerd. 9®ndh!rtenUe,>riJ'B: I—41—4 regels f 0,65 , met >mimmer- Elke r®gel meer 15 cent, het buitenland 20 cent. Groote letters Pi&atsruimte. --- binnenland. Zutphen , 20 Jan. 1896. a t i g saldo van denfeestge “d! door de leerlingen der Hoogere Burgenomen. Ditzelfde was het geval failü et ontwerp tot invoering van de nieuwe die “fementswet. Daardoor is nu beslist, dat hing , met 1 September aanstaande inwerhepaijZal treden. De rechters, die de nieuwe devacDgeP moeten toepassen, zullen nu in ïeojjt afitle den tijd hebben zich van het nieuwe hiet.i ’ dat o. a. ten gevolge heeft, dat ook °P d« [hoeden failliet kunnen gaan, geheel te stellen. gDe hoofdschotel voor de Eerste Kamer was \ echter ditmaal het wetsontwerp van den heer i Hartogh tot herziening der burgerlijke rechts- j vordering. Gij weet, M. de R., dat dit ontwerp door de Tweede Kamer met algemeene stemmen is aangenomen. Nu is men er allengs aan gewoon geraakt, dat wetsvoorstellen, die inde Tweede Kamer met algemeene of nagenoeg algemeene stemmen er doorgaan, ook inde andere tak der vertegenwoordiging weinig tegenstand vinden, maar geen regel zonder uitzondering, en die uitzondering was thans aanwezig, Op minder wel willenden toon werd door niemand minder dan Prof. van Boneval Faure bij herhaling beweerd, dat de zaak inde Tweede Kamer zeer onvoldoende was voorbereid en behandeld en dat het ontwerp, zooals het ten slotte de Eerste Kamer had bereikt, zeer slordig was bewerkt. Erkend moet worden, dat de professor zich niet bepaalde tot algemeene phrasen en algemeene beschuldigingen, maar dat hij in verschillende redevoeringen met tal van bizonderheden zijn ongunstig oordeel staafde. Dat die adviezen uitmuntten door groote belezenheid en groote geleerdheid zal wel niemand ontkennen, maar toch schenen zij op de Kamer niet bijster veel indruk te maken, misschien wel omdat zij wat al te geleerd waren en wat al te veel in bizonderheden afdaalden, misschien ook wel omdat deze deskundige zich blijkbaar ten doel had gesteld om alles bjjeen te garen, wat er maar met mogelijkheid kwaads van het ontwerp kon worden gezegd, zonder aan de vele lichtzijden , die toch naar aller meening evenmin ontbraken, ook maar eenige aandacht te schenken. Overdrijving schaadt altijd. Als men den heer Faure hoorde spreken of zijne aanteekeningen voorlezen, dan moest men den indruk krijgen, dat inde Tweede Kamer, die een dergelijk verderfelijk voorstel aannam , öf in het geheel geen juristen met gezond verstand en op de hoogte van onzen proces-gang meer zitting hebben, öf dat die allen tijdelijk met blindheid zijn geslagen geweest en daardoor hun stem hebben gegeven aan een voorstel, dat ons, onder de leuze van goedkooper en sneller recht, integendeel zal bezorgen duurder, langzamer en ook nog slechter recht! Uit het voorgaande blijkt reeds, dat de gedelegeerden, die door de Tweede Kamer waren afgevaardigd om aan de overzijde van het Binnenhof het voorstel te verdedigen de heeren Hartogh en Pijnappel een vrij lastige taak te vervullen hadden temeer omdat zij den heer Faure niet als eenig bestrijder op hun weg ontmoetten, maar ook een krachtige oppositie te verduren hadden van de heeren Kist, Geertsema, van Zinnicq, Bergman, Sassen, van Nispen en tot zekere hoogte ook van de heeren Melvill van Lijnden en Hendrik Muller. De beide eerste dagen scheen het zelfs alsof er bijna geen voorstanders van liet ontwerp inde Kamer te vinden waren. Wel sprak nu en dan de heer van Lier een warm woord ter verdediging , maar dat was ook de eenige, die het voor de wet opnam. Maarde beide gedelegeerden toonden al heel spoedig, dat zjj tegen de taak, die de Tweede Kamer hun had opgedragen, uitstekend waren opgewassen. Zoo talrijk konden geen bezwaren worden opgeworpen, of zij waren terstond gereed om er zakelijk en in details op te antwoorden. Niet dat het hun gelukte alle bezwaren geheel uit den weg te ruimen; integendeel, zij erkenden, dat hier en daar door de nieuwe regeling ook weer moeilijkheden zouden ontstaan, waarvan men nu verschoond was; maar allengs wisten zij toch zelfs bij de twijfelaars de overtuiging te wekken, dat tegenover enkele, niet meer weg te nemen bezwaren zoovele voordeelen stonden, dat het onverantwoordelijk zou zijn door verwerping het geheele werk het resultaat van jarenlange studiën weer te niet te doen. Voor de voortreffelijke verdediging der gegedelegeerden pleit zeker wel de omkeering, die er, hoe verder men kwam, inde stemming der leden ten opzichte van het ontwerp viel waar te nemen. Inden beginne werd voorspeld, dat het voorstel met groote meerderheid zou worden verworpen, maar op den laatsten dag stonden twee deskundigen van beteekenis en nog wel medeonderteekenaars van het zoo af brekende verslag de heeren Rahusen en Melvill van Lijnden achtereenvolgens op om te verklaren, dat zij, hoewel zij inden aanvaug zeer groote bezwaren gehad hadden, toch zouden eindigen met vóór te stemmen. Anderen volgden blijkbaar zwijgend dat voorbeeld, en de wet werd met 24 tegen 13 stemmen de Kamer was zeer onvoltallig aangenomen. Of de voordeelen nu werkelijk zoo groot zullen zijn als ze door de voorstanders zijn geschetst, zal straks inde praktijk kunnen bljjken, indien althans de regeering geen bezwaar maakt het thans door beide Kamers aangenomen ontwerp, ter bekrachtiging aan H. Maj. de Koningin voor te leggen. Op de tot den Min v. justitie gerichte vraag of hij bereid was daartoe c. q. zijne medewerking te verleenen, gaf deze terecht een ontwijkend antwoord. Wel had de Minister duidelijk genoeg te kennen gegeven, dat hij sympathie had voor de voordracht, maar wat hij aan de Koningin zou adviseeren kon en mocht hij natuurlijk niet zeggen. Te minder mocht hij dat doen, omdat de voordracht nu eerst om advies naar den Raad van State moet worden gezonden, en het inconstitutioneel zou zijn op dat advies vooruit te loopen. Dit neemt echter niet weg, dat het zoo goed als zeker is, dat deze herzieningswet binnen betrekkelijk korten tijd in het Staatsblad zal verschijnen. Op tal van punten zal daardoor ons procesrecht wijziging ondergaan , maarde voornaamste is zeker wel deze, dat voortaan alle verweringen door den gedaagde te gelijk moeten worden voorgedragen, dat men niet meer nu eens over deze dan weer over gene exceptie vonnis kan vragen, om eerst daarna na al die excepties tot in hoogste instantie verloren te hebben de eigenlijke zaak, het onderwerp van geding, au fond te gaan.lbehandelen, maar dat de practizijns terstond tegelijk met alle excepties de verwering ten principale , zooals men het in rechtstaal noemt, moeten voordragen. Het is dit punt, dat inde Eerste Kamer de felste oppositie heeft uitgelokt en waarop het geheele ontwerp bijna schipbreuk had geleden, maar het is ook dit cardinale punt, dat de warme voorstanders het mooiste vinden inde geheele voordracht, omdat het daardoor schier onmogelijk zal worden processen jaren lang, soms tien jaar en langer, te rekken. Moge de uitkomst leeren, dat althans in dit opzicht de voorstanders het gelijk aan hun zijde hadden! Als men sof 10 jaar op zijn recht moet wachten, kan men gerust zeggen, dat er geen recht te verkrijgen is. Eibergen, 19 Jan. „Het hindert wel niet. maar het ergert je toch“. Sedert menschenheugenis is het hier de gewoonte dat op bepaalde tijden van den dag, d. w. z. ’s morgens om 8 en 12 uur, en ’s avonds om 9 uur de klok geluid wordt, een gebruik dat waarschijnlijk reeds eeuwen lang bestaan heeft en blijft bestaan. Ook vooral voor de buitenlui heeft het zijn nut daar ze er hun werkzaamheden en uurwerken (gewoonljjk geen chronometers) naar kunnen regelen. De klokkenist, die er voor zorgt dat we die welluidende dorpsklanken steeds geregeld te hooren krijgen, bereidt ons echter inden laatsten tijd allerlei verrassingen. Niet meegaande met den zeurigen dorpschen sleur, die alles maar bij het oude wil laten blijven, is de man zijn tijd verre vooruit. Hij vóelt dat het zöö niet langer gaan kan, er zweeft een geest van spoedafdwingenden vooruitgang rondom ons goed, zegt hij, wij willen ook vooruit. In zijn eigen vak heeft hij dus zijn kracht gezocht, doch het uurwerk zelf heeft hem in zijn liberaal pogen niet willen volgen; dit ging en gaat zijn eigen weg, nu eens vöördans eena achterloopend ala een Biecht gedreaaeerden jachthond, maar alechta zelden gehoorzamend aan de wenken van zijn meester. Hij heeft er echter iets anders op gevonden. Het uurwerk had zijn eigen wil, maar over de klok was hij baas, niet zooals gewoonlijk om 6 uur, maar ’s avonds om 8 uur laat hij ons nu en dan de vriendelijke tonen hooren ala een verklinkend bewijs van ’s mans vooruitstrevende ideeën. Ook van avond werden we weer op een dergelijke dichterlijke vrijheid vergast. Met den Zondag waren er echter nog al jongens op straat en met gejuich en bravo’s werd onze grillige klokkenist naar huis begeleid. Enfin, men neemt het hier zoo nauw niet. „Het hindert wel niet, maar het ergert je toch.* Neede, 19 Jan. De bevolking van deze gemeente bestond op 1 Jan. ’95 uit: 2989 Ned. Ilerv., 516 R. Kath., 58 Afgescheiden, 15 Israëlieten, 9 Doopsgezinden, 2 Ev. Lutherschen en 8 tot geen kerkgenootschap behoorende, Inden loop van het jaar werd de bevolking vermeerderd: a. door geboorte met 109, b. door vestiging met 101. Daarentegen werd zij verminderd: a. door overlijden met 55, b. door vertrek met 143, zoodat de bevolking op 1 Jan. ’96 bestond uit 3609 zielen. Dinxperlo, 19 Jan. Ruim een half jaar geleden werd J. te Benzel wonende in het naburig Suderwick wegens weigering van visitatie door de Arnhemsche Rechtbank tot 8 dagen gevangenisstraf veroordeeld, en hiervoor in het Algemeen Politieblad gesignaleerd. Daar de man in Pruiasen woont, viel het onze politie moeielijk hem in handen te krijfen. Gisteren avond toen te B. zich op Neerlandach grondgebied waagde, had hem onze politie al spoedig te pakken en zette hem in het huis van bewaring. Doch te B. scheen onze politie te slim af. Toen hem heden morgen eenig voedsel werd gebracht, maakte de arrestant al spoedig daarvan gebruik om de sluiting te verbreken en zoo vlug als een vogel was hij weer op Pruisaisch gebied men noemt den man hier de tuute (kip), die zich weer liever in ’t vrije bevond. Zwolle, 20 Jan. Inden afgeloopen nacht ruim 3 uur brak een hevige brand uit in het pakhuis van den lompenkoopman Heijmans, staande inde Waterstraat waarin een massa oude zakken, oud touw en papier geborgen was. De politie en brandweer waren spoedig met een paar slangen wagens aanwezig, zoodat de belendende gebouwen werden behouden en de hevige vlammen spoedig werden gebluscht. --- FEUILLETON. schoone stem. Eene Schets 1) DOOR NORBERT FALCK. v?arer/aatste tonen van het tweede bedrijf n,fUWelijks weggestorven of onder het het talrÜke opgekomen toeschouwers de 2a f doek weer omhoog gegaan en boog tha0g Seres, eene schitterende blondine, die [*liek aff11® gastro1 vervulde, voor het puhüu^e|j.,t groot enthusiasme haar onop- bloemen toewierp. He.'haaldelijk ahkeliibteruggeroePen) tot eindelijk de aande verrnttSeestdri^1' een vveinig bekoelde en Stt°omd^Kte toeschouwers naar den foyer 11- • ratend, lachend en schertsend Zlch de elegante menigte bij het 0°rtrtff_?io was niet uitgepraat over het rdde, dik-t 0Plreden dezer kunstenares, !Lne-ereQ en magere jongelingen, Jhot latip-B o Cijïs en reizonde kunstenaars m ladderende haren, bedachtzame Wüpend h onderzoekend lorgnet gepgetogen dochters met onrustige oogen, allen verhieven om strijd de buitengewone talenten dezer schoone operazangeres. Een luitenant van de garde, die sierlijk een broodje met zalm doorsneed, dat hij in kleine brokjes voorzichtig naar den mond bracht om zijne uniform niet te bevlekken, sprak over hare prachtige armen; een smachtend jong fatje, dat langzaam eene portie vanilleijs naar binnen lepelde, was in verrukking over hare fabelachtige coratuur; een bekend tooneelspeler roemde met het glas bier in de hand haar voortreffelijk spel; een oude liefhebber, die met zenuwachtige gulzigheid zijn biefstuk zat te verorberen , vond dat zij zoo’n mooien hals had; een jong mensch met een opzichtigen das noemde haar eene groote kunstenares en een kaalhoofdig heer met dikke lippen, in zijne beringde vingers zijn saucijzebroodje klemmende, beweerde met eene heesche stem : „eene pracht vaneen vrouw!“ Afgezonderd van dit middelpunt der beweging, zat ineen hoek der buffetzaal een meisje me1 donker zwart gekroesd haar, het hoofd eenigszins excentriek achterover houdende, om zoo in zekere verrukking hare donker gewenkbrauwde oogen op het plafond te kunnen vestigen, en zong zeer zacht in zichzelve de aria, zoo straks door de geroemde zangeres voorgedragen. Het klonk zoo zuiver en fijn alsof iemand aan glazen instrumenten eenige tonen ontlokte. Niemand anders hoorde het dan een student, die ineen partituur bladèrend, de zaal op en neer wandelde. Verrast door dit stemgeluid keek hij plotseling op, doch toen zij dit bemerkte, eindigde zij terstond en keek hem verlegen aan. „Waarom vervolgt gij deze aria niet, mejuffrouw?" vroeg hij „het is werkelijk een genot om naar u te luisteren." Met een blos op hare wangen antwoordde zij. „Na hetgeen gij zooeven inden schouwburg hoordet, kan mijn gezang slechts uwe ooren beleedigen." Terwijl de jonge man lachend zijne hand over het lichtblonde knevèltje streek, beweerde hij dat zij zichzelve onrecht deed. „Gij hebt slechts zeer piano gezongen, doch daaruit laat zich toch besluiten dat gij eene zeer omvangrijke stem moet bezitten." Strak keek zij hem aan en hare oogen schitterden vaneen glans, welke tegelijk aan weemoed en vreugde deed denken. „Ja, anderen hebben mij ook wel eens gezegd dat ik geen slechte stem heb“ zeide zjj. „Waarom wijdt gij u dan niet aan het tooneel ?“ Zij schudde het hoofd. „Wilt gij dat niet?" „Of ik niet zoude willen? o dol graag, maar ach!" en zij zuchtte diep. „Nu, waarom laat gij ’tdan?" Zij zag hem aan, hief toen met een weemoedig lachje, een weinig haar donker kleed op en daaruit kwam een schoen met hoogen hak te voorschijn. De jonge man ontstelde. „Begrijpt gij nu de reden?" vroeg zij glimlachend over de treurige verrassing van den student. „Helaas, ja, maar hoe is dit gekomen?" „Als klein meisje geraakte ik onder de wielen vaneen tramwagen." „O, het is vreeselijk jammer dat u juist zulk een ongeval moest overkomenmaar wellicht kan uw gebrek nog verholpen worden, de chirurgie heeft inden laatsten tijd zulke groote vorderingen gemaakt." Zij wenkte hem treurig glimlachend toe : „ach, al zoude de voet wellicht door eene operatie terecht kunnen komen, dan zou ik toch voor het tooneel niet deugen. Ik ben te klein." De laatste waarschuwingsbel deed zich hooren en zij stond haastig op. Zij had zoo ongeveer de grootte vaneen twaalfjarig meisje terwijl ook haar rechter schouder eenigszins hooger was dan de linker. Met diep medelijden hield de jonge, slanke student zijn oog op deze gebrekkige verschijning gevestigd wier schoon gelaat en fijne stem hem eerst zoo hadden aangetrokken. Vluchtig wierp zy nog een blik op den jongen man; de gewaarwording, die zij in zijne oogen las, had zij reeds bij zoovele anderen waargenomen. Dit medelijden griefde haar altoos diep. Zij groette hem dan nu ook vluchtig tot afscheid en strompelde weg om hare plaats op der. tweeden rang weer in te nemen. (Wordt vervolgd.) ---