Advertentie Deze COURANT verschijnt dagelijks Oit-;.‘4Eonderd Zon- en Feestdagen. AAvertentiën en ingezonden stukken wcrn ingswacht tot ’s middags 1 uur aan het bureau van uitgave. A’sdnueiöoiitsprijß: f 1.50 per 3 maandeD, iranco per post ƒ 1.87V5, afzonderlijke nummers 3 cent. . Advertentieprijs : I—4 regels f 0.60, Elke regel meer 15 cent, voor het buitenland 20 cent. CJ-roote lettors maar plaotsruimte. Zij, die zich met 1 April op ons blad abonneer en, ontvangen de nog vóór dien tijd verschijnende nummers gratis. --- BINNENLAND. Zutphen, 25 Maart 1893. Gisteren avond werd door het Kiescollege der Ned. Herv. gemeente, waarvan 69 leden waren opgekomen om te voorzien inde bestaande predikante-vacature, het volgende drietal opgemaakt: Ds. Jonker te Kralingen, Ds. Kan te Velp en Ur. Westrik te Hij kersinilde, waaruit terstond laatstgenoemde als predikant dezer gemeente gekozen werd met 53 stemmen. Ds. Jonker vereenigde op zich 7 en Ds. Kan 3 stemmen, terwijl er 6 blanco stemmen werden uitgebracht. Bij kon. besluit is, ingevolge de wet betreffende de pensioenen der wedu* wen en weezen van burgerlijke ambtenaren , een pensioen verleend van f 195 aan J. M. Luyken Glashorst, dochter uit het huwelijk van wijlen mr. F. D. F. Luyken Glashorst, laatstelijk officier van justitie bij de Arr.- Kechtbank te Zutphen, met wijlen A. M. Diemont. Bij kon. besluit ie mr. H. F. Hesselink van Suchtelen, met ingang van 1 April a.s., benoemd tot burgemeester der gemeente "Wageningon, met gelijktijdige toekenning van eervol ontslag als burgemeester der gemeente Groenlo. Te Velp (Geld.) is het negenjarig meisje van zekere A. onder het spelen met geopenden mond voorover op den grond gevallen en heelt daarbij een steentje inde luchtpijp gekregen met het gevolg, dat het bijna onmiddellijk door verstikking is overleden. Met 1 April treedt in werking een nieuw reizigerstarief voor verkeer tusschen atations der 8.8., H. IJ. S., N- B. D. S. en Noord-Duitsehland. De voor sommige relatiën in dit verkeer uitte geven couponboekjes met facultatieve geldigheid over verschillende routen zijn bij de- heenreis van Nederland uitsluitend geldig over de lijnen der maatschappij , die het boekje uitgeeft (S S. of H. IJ. S.), maar voor de terugreis facultatief over de lijnen S.S. en H. IJ. S. De door de Duitsche stations af te geven couponboekjes zijn echter zoowel voor de heen- als terugreis facultatief geldig over de lijnen S.S. en en H. IJ. S. Het waarborgfonds voor de Tweede Internationale Tentoonstelling van Kunstwerken van levende Meesters, die te Arnhem van 8 Aug. tot 19 Sept. a.s. zal worden gehouden, is zonder veel moeite ruim volteekend , wel een bewijs, dat het plan der „Vereeniging tot bevordering van het Vreemdelingenverkeer" de sympathie heeft van de ingezetenen. De Commissie tot regeling van de Tentoonstelling ontving reeds de toezegging, dat de voornaamste Hollandsche meesters haar krachtig zullen steunen, terwijl ook de berichten uit het buitenland recht geven tot de verwachting, dat de naam „internationale tentoonstelling" geen ijdele zal zijn. Men schrijft ons uit Neede: Inde vorige maand werd melding gemaakt, dat de opbrengst van de tooneeivoorstelling door de rederijkerskamer „Oefening kweek; Kennis" alhier in ’t laatst van Februari gegeven, onder de armen der verschillende godsdienstige gezindten verdeeld zou worden. leder weldenkende juichte deze humane handelwijze ten zeerste toe, vandaar dan ook dat de opkomst dien avond buitengewoon groot was. Er werd uitstekend gespeeld en allen keerden hoogst voldaan huiswaarts. Een paar dagen dan na deze uitvoering, werd de opbrengst, na aftrek der gemaakte onkosten, aan de betrokken personen, elk naar evenredigheid, verzonden en ziet! nu er bijna eene maand verloopen is na het inzamelen van deze gelden, werd jl. Woensdag door den heer Vogel, Evangelist alhier, het hem toegezondeee met een begeleidend schrijven aan eender leden teruggebracht. Uit dezen brief zijn wij zoo vrij het volgende hier neer te schrijven: „Of het betamelijk was, gelden op eene wijze verkregen, als dit geld door tooneelvoorstellingen enz. voor onze armen en behoeftigen aan te nemen en te besteden, zijn wij tot het besluit gekomen dat dit niet in overeenstemming was met den geest en het beginsel der Heilige Schrift." Is het niet belachelijk, dat men bijna eene maand noodig had had om tot bovenstaande besluit te komen? Wist men dit dan dadelijk uitte maken ? Of moest er eerst over gestemd worden of bet al of niet in overeenstemming was met den geest en het beginsel der Heilige Schrift. Hoe het ook zijn moge, wij hebben hier weder een bewijs van zeer kleingeestige opvatting, hetgeen zeker de verdraagzaamheid op godsdienstig gebied niet bevorderen zal. Wij kunnen daarom niet nalaten den dichter Oamphuijzen na te zeggen: „Och, waren alle menschen wijs, En deden daarbij wel, Deze aarde ware een Paradijs, Nu is zij meest een hel." Terborg, 24 Maart. Woensdag jl. trad alhier voor de volkslezing op de heer Kempe Valck van Winterswijk. Voor de pauze behandelde hij de „Camera Obscura" van Hildebrand en na de pauze „De dochter van Herodias" van prof. Ter Haar en tot slot „de Kist" van Van Zeggelen. Allen keerden wel voldaan huiswaarts, ’t Is te betreuren, dat er zoo weinig toehoorders waren opgekomen. Naar men verneemt, zal de heer Eijsink Maandag 10 April a. s een operette, „De Varkenshoeder" , inde zaal van den heer A. F. L. Bruil Traanboer doen opvoeren, begeleid door j eenige zangstukjes, ’t Is de eerste van deze soort en wij hopen dat de Terborgsche ingezetenen dezB uitvoering hunne welwillende medewerking niet zullen onthouden— Zaterdag jl. zijn alhier twee modewinkels geopend. De uitstalling is werkelijk smaakvol en verlokt velen tot eeD bezoek. Doetinchem, 24 Maart. Inde algemeene jaarlijksche vergadering van het Weduwenfonds alhier werd door den penningmeester, den heer Horsting, het jaarverslag der Vereeniging aangeboden. Hieruit blijkt, dat de stand van het fonds gedurende het afgeloopen jaar nagenoeg hetzelfde is gebleven. Het jaar begon met 32 leden, welk getal met 3 verminderde, doordien één lid stierf een weduwe achterlatende, terwijl twee vrouwen stierven, waarvan de mannen toen ophielden lid te zijn. Daar echter oak 3 nieuwe leden toetraden, is het ledental niet veranderd. Het getal weduwen, waaraan moet worden uitbetaald, is met 3 vermeerderd en bedraagt thans 22- Het bedrag, halfjaarlijks uitte keeren, bedraagt dus voor dit jaar f 681,33. Het kapitaal vertegenwoordigde op 1 Jan. 1893 eene waarde van f 20,150,30V5, waarvan o. a. f 16,560 op hypotheek en f 2700 in effecten N. W. S. Deventer, 24 Maart. Gisteren avond werd hier inden schouwburg een groot militair assaut gegeven, waarvan de netto-opbrengst strekt voor een liefdadig doel. Sedert drie weken wordt hier een man, wonende inde Voorstad, vermist. De politie alhier heeft op verzoek van Jen vader, wonende te Amsterdam, ineen bierhuis alhier zijn minderjarige dochter aangehouden , waar zij als dienstbode was. --- Algemeene Berichten. Men meldt ons uit Amsterdam: Mina Kruseman is plotseling weer uit de lucht komen vallen. De oudere lezers der Zutphensche Courant kennen zonder twijfel deze persoonlijkheid, welke een twintigtal jaren geleden in ons land zooveel van zich heeft doen spreken. En de jongere zullen zich zeker nog de schetsjes herinneren , welke, naar ik meen , een paar jaar geleden van haar hand in dit blad zijn verschenen. Gisterenavond hield deze dame een lezing in Stroucken. Het verwonderde mij, dat zoo weinigen er belang in stelden Mevr. Kruseman na haar lange afwezigheid (ongeveer 16 jaar) eens weer te zien. Maar dat de afwezigen ongelijk hadden om een zeer geusiteerden term te gebruiken kan ik niet zeggen. Mevr. Kruseman las een paar hoofdstukken voor uiteen door haar geschreven Indische roman, welke binnenkort zal worden uitgegeven. Als een schoolmeisje of een oude heer die bladzijden hadden voorgelezen, ’t zou er niet minder om zijn geweest. Een andere Mina (mej. Drucker) die met nog eenige „vrije vrouwen" inde zaal was, lachte nu en dan erg oneerbiedig. De indruk, dien de verschijning der reeds vrij bedaagde strijdster voor de rechten der vrouw op mijn buurman maakte, die haar in haar bloeitijd had gekend, gaf deze weer in de lakonieke beoordeeling: „Haar lichaam is dik en haar stem dun geworden." Een jong journalist, die haar inde pauze interviewde ineen zijkamer waar verschillende dames haar opwachting kwamen maken, vertelde mij later, dat zij nog een gezelligs praatster is, geestig en onderhoudend. Zij deelde hem o. a. mede, dat zij voornemens was weer naar Amsterdam te komen en daarom thans, terwijl zij naar een woning omzag, bij mej. Cornelie liuijgensgastvrijheid genoot. Die gelegenheid w-as te schoon, om niet eens na zoo langen tijd het publiek een teeken van leven te geven. Het leven te Parijs, wuar zij gehuwd is (d. w- z. niet wettelijk: „ik stel er een eer in niet voor de wet te zijn getrouwd," voegde mevr. K. er bij) met den photograaf Hofman een nog jong man, dien zij in Indië had leeren kennen—bevalt haar niet langer. Met de Fransehen kan ze niet „opschieten." Gevraagd naar haar oordeel over de vrouwenbeweging hier te lande , antwoordde zij , dat ze tot haar schande moest bekennen daarmee niet op de hoogte te zijn. Sedert 10 jaren had ze niet meerde beweging in Holland, aan welker spits zij een tijdlang stond en die sedert haar heengaan niet weer zulk een krachtige leidsvrouw heeft gehad, gevolgd. Ze was geheel Frangiise geworden. Toen de reporter er op wees.,dat zich onder de aanwezigen ook mevr. Dekker (de weduwe van Multatuli) bevond , deed mevr. Kruseman de ietwat vreemde confidentie: „Ja, die ken ik wel. Ik heb haar indertijd met Dekker laten trouwen. Ik wou toen niet in het huwelijk treden .... En hij moest toch een vrouw hebben." Ook uiteen paar andere opmerkingen bleek, dat de geëmancipeerde dame, ondanks haar jaren, nog jong is gebleven en nog den lossen toon van vroeger wist aan te slaan. Over journalisten sprekende, aan welke zij blijkens enkele uitingen in haar boek Mijn Leven een hartgrondigen hekel schijnt te hebben, zei zij lachend tot den jeugdigen interviewer: „Jade krantenmenschen van ’7O waren ook zulke lastige lui en ik liet niet met me sollen. Maar u ziet er zoo uit, dat gij u dat niet hebt aan te trekken. Integendeel , ik houd veel van jongelui, dus ook van jonge journalisten Een paar andere, deftige dames met krullen en sleepjaponnen kwamen toen even gauw de oude vriendin de hand drukken. En de reporter, die zich uit bescheidenheid terugtrok, was even Jdug als wie zuvor.“ De twee Pranschen, die zich te Eozecdaal met het vangen vaD kikvorschen bezig hielden, hebben lont geroken en zijn Donderdag met een hondenkar, vermoedelijk naar de omstreken van Breda, vertrokken om aldaar hun gruwelijk voort te zetten. Alleen onder de gemeente Wouw liggen thans nog duizenden doode kikvorschen langs den weg. De politie inde omstreken is gewaarschuwd tegen deze dierenmishandelaars. Intusachen wordt ineen ingezonden stuk in De Grondwet, Rozendaalsehe en Nieuwe Zevenbergsche Courant, verzekerd dat van die mishandeling niets bestaat. De zaak zou deze zijn: Een inwoner uit Nispen met een Belg vangen de kikkers door middel vaneen netje en doen die ineen zak (evenals kreukels, mosselen, enz. worden verzonden), leggen die op een hondenwagen en nemen die mee naar Nispen, waar de kikkers eerst worden geslacht, en daarna, ontdaan van de achterpooten, op eene mestvaalt worden geworpen. De achterpooten worden, in ijs verpakt, per spoor naar Frankrijk verzonden. Er is dus in het minst geen sprake van mishandelen, evenmin als men dat van gevangen paling of andere visch kan zeggen. Na gelezen te hebben wat de heer jhr. mr. A. F. de Savornin Lohman te Utrecht over de kiesrechtontwerpen zeide en het sturen in democratische richting, hebben zeker velen gedacht dat dit niet bijzonder inden smaak van de Standaard zou vallen. Deze gedachte is echter niet bewaarheid, of wel het blad weet het bekende faire bonne mine h mauvais jeu uitstekend in practijk te brengen. Men oordeele: „We zijn, aldus schrijft de Standaard, den heer Lohman dank verschuldigd voor de keurige rede, waarin hij te Utrecht onze beginselen beleed en bepleitte. „Dat zijn aanloop een eenigszing andere is, dan we dien in onze kringen gewoon zijn, verhoogde van die rede de waarde nog. „Veelzijdigheid is teeken van leven. „Dat hij meer critisch nuchter, dan onder de bezieling vaneen hooger enthousiasme sprak, is een voorzichtigheid, die inden practischea staatsman , ook der toekomst, moet geprezen worden. „Toch lag er ziel in zijn conclusie. „Ook hij wil niets anders sturen dan in democratische richting. Ook hij wil afgaan op finale uitbreiding van het kiesrecht. Ook hij wil de ingediende ontwerpen in gewijzigden vorm steunen. „Dat hij die wijziging zoo wenscht, dat alle moeilijkheid met de grondwet vervalle, kan niet vreemd klinken, nu er z.i. strijd tusschen deze ontwerpen en de grondwet bestaat. Ook wij toch, al gevoelen wij dien strijd zoo niet, mogen niet anders wenschen, dan dat de ontwerpen definitief zóó in stemming komen, dat ook zij, die ter wille van de grondwet zich bezwaard gevoelen, ontlast mogen worden. „Of kiesrechtuitbreiding nut zal aanbrengen, is een speculatieve vraag, waarover de geachte spreker zeer pessimistisch denkt. Onze blik is meer optimistisch. Maar wat doet dit er toe, zoo de finale uitbreiding maar komt.“ Het blad heeft echter één bedenking, en wel een principieel bezwaar. Tegen de meenisg namelijk, dat het alleen de vraag moet wezen : hoe komt er een doeltreffende Staten-Generaal bijeen ? en dat de vraag: wie tot haar samenstelling zal medewerken, een quaestie zonder beteekenis zou zijn. Ineen eenvoudig asterisk, driester, kan dat echter niet worden beantwoord; ’t eischt allicht drie artikelen.14 --- FEUILLETON. Het hoogste goed. DOOR A. von GERSDORFF. 19) Op het huis van Pallas- Rothen had op denzelfden heerlijken Meimorgen, waarvan wij boven spraken, de y,ag,v ° gewapperd en hare kleuren helder tegen ae donker blauwe lucht doen afsteken. ->e bewoners waren uit Berlijn teruggekeerd en hadden nu het oude huis weder betrokken. Binnen veertien dagen zoude hun zoon, nu reeds sedert eenigen tijd luitenant bij de dragonders, ook hierheen komen om de dagen van zijn verlof in het ouderlijk huis door te brengen. Natuurlijk dat de oude lui eerder hadden moeten vertrekken, want er was immers nog ontzaglijk veel te doen om voor den zoon een gemakkelijk en aangenaam thuis in het leven te roepen. Een salon, eene slaapkamer, eene toiletkamer, dat alles moest in orde gebracht worden, en wat er slechts moois in huiswas, werd naar die vertrekken gebracht; zelfs het kostbaar beschilderd waschservies van den ouden heer werd als het ware onder zijne handen vandaan naar de toiletkamer van den zoon gebracht. .»Ja, mijn goede Lodewijk , dat kan nu piet anders; ais een volwassen zoon zich in net ouderlijk huis prettig zal voelen, dan moet men, als men verstandig is, alles aoen om het hem binnen die vier muren zoo smaakvol mogeltjk in te richten, vooral als iemand zoo verwend is, als onze waarde zoon“ dus beweerde de gelukkige moeder tegenover haar echtgenoot, toen deze zich eenigszins uit zijn humeur toonde omdat al zijn moois zoo maar naar zoonlief ging. Zij zat op een divan met eene plumeau in hare hooggeborene hand om een oogenblik te rusten, maar toch kon haar gemaal duidelijk bemerken dat zij weer strijdvaardig was. „Zoudt gij niet eene van die vele openstaande vensters willen dicht maken, lieve Louise, het tocht zoo verschrikkelijk dat men over zijn geheele lichaam rheumatisch wordt.* „Ik weet ook wel wat tocht is, lieve man, en ben daar eveneens zeer gevoelig voor, maar onze zoon moet zijne kamers goed gelucht hebben, dat is hem door zijns geneesheeren uitdrukkelijk voorgeschreven.. „Heel goed, maar daarom kunnen wijde ramen toch wel een oogenblikje sluiten , en hij voegde de daad bij het woord. Louise zag dit aan zonder een woord te zeggen en ging achterover inden divan liggen met de oogen toe. „Wat is er gebeurd? Gy hebt zeker iets gehoord, dat gij voor mij verborgen wilt houden ! och Lodewijk, dood mij niet.“ „Houd nu toch eens op met dat komedie spelen en luister naar verstandige taal. Ik heb geen bericht ontvangen; ik houd niets voor je verborgen, ik wil je niet dooden , maar “ Een nijdig glimlachje speelde om hare te zamen geperste lippen. „O, werkelijk niet?* „Neen, ik wil je maar niet een paar woorden zeggen: als gij niet alles doet, wat in je vermogen is om je zoon* „Mijn zoon! o ja, natuurlijk.* „Wat minder te verwennen , dan zijn we overeen paar jaar geregeld op. Het is dus meer dan tijd dat gij en je zoon het besluit opvatten om de zaken wat verstandiger in te richten.* „Wat verstandiger? Gij zijt zeker alleen maar verstandig!* „Beste Louize, gij gevoelt je zeker wat overspannen. Mijne opmerking toch had alleen ten doel om ie er aan te herinneren dat er met die 80.000 Mrk. niet gewerkt is, maar dat zij slechts tot eene zeer matige rente zijn uitgezet en dat dit kapitaal, sinds het vorstelijk optreden van onzen zoon, lang niet meer bij elkaar is.“ . De gravin was hem met geene syllabe in de rede gevallen, maar nu plotseling opstaande, ging zij met een opgericht hoofd naar de deur en haar echtgenoot voorbijgaande, duwde zij hem toe. „Het zal geschieden zooals gij wilt, maar zal ik je eens wat zeggen, Lodewijk, het ontbreekt je ten eenemale aan liefde voor ons Kind!" .• De oude man zag haar eemgszins verbijsterd na en vergat zelfs zich te kwijten van zijn ridderlijken plicht om voor haar de deur open te doen. Geheel tegen haar opgewassen was hij toch niet. Zoo fier als zij, kon hij zich onmogelijk aanstellen. IX. „Nu, Hoppke, wat is er aan de hand ?„ vroeg de senator toen hij zijn factotum op een ongewoon uur in zijn kantoor zag komen. Jan Willem Markus zat voor zijne schrijftafel en las eenige brieven. Ineen schommelstoel bij de gewone tafel lag Lotje ineen aanvallig morgentoilet met een klein wit katje te spelen, dat zij volgens de uitdrukking van Hoppke ergens „opgepikt" had. Deze stond nog maar altijd bij de deur met een gelaat dat men terecht zuurzoet zou kunnen noemen „Mijnheer, de graaf Pallas-Rothen verzoekt om de eer van toegelaten te worden —- Lotje wierp het katje van haar schoot. „O zeg, dat het ons groot genoegen zal doen, Hoppke!“ „Maar, kind , gij zjjt nog in je ochtendtoilet! zeg dus, Hoppke, dat het ons zeer spijt, maar —“ „Hoe , papa, dat is louter vooroordeel; een man als u zijt, een senator van Hamburg, die weet toch wel, dat het niet alleen te Parijs, maar ook te Berlijn al lang tot den goeden toon behoort, om ineen elegant morgentoilet bezoek te ontvangen. In onzen stand is eene ochtendkleeding toch heel wat anders dan bij de mindere lui, die dan niet eens een kraagje om hebben en op vilten pantoffels loopen.“ „Is het de oude graaf?" vroeg de senator „Maar, papa, de oude graaf, hoe komtu er bij ? Wat zou die nu hier komen doen?" Het katje deed een klagend geschreeuw hooren , want Lotje had het diertje op zijn staart getiapt. „Neen , mijnheer, het is de luitenant." Hoppke keek nu bepaald zuur. „Beste vader , nu kunt u toch niet anders doen dan den luitenant toe te laten. Eerst een half uur beraadslagen en dan iemand belet te geven, dat zou toch wel wat al te onbeleefd zijn." De oude heer fronste het voorhoofd. „Nu dan, Hoppke , verzoek mijnheer om binnen te komen." Een oogenblik later verscheen de luitenant graaf Aartsengel zooals hij om zijne vrouwelijke schoonheid bij zijn regiment genoemd werd inde halfdonkere werkkamer van den senator Markus. Karei August was sedert zijn achttiende iaat weinig veranderd. Hij zag er nog altijd zeer bleek uit, het blonde kneveltje, dat zijn bovenlip heette te versieren , was zeer onbeteekenend. De uitdrukking zijner groote, donkere oogen had iets half lijdends, iets’ half smachtends; zijne gestalte was teer en nauwelijks van middelbare grootte. Niemand had hem meer dan twintig jaar gegeven. Zouden de professoren het wel by het rechte einde gehad hebben, toen zij hem voor hersteld verklaarden? o zeker, maar hy had dien pas verworven grootsten schdt alweer voor een goed deel verkwist. {Wordt vervolgd.) ---