Feuilleton. Levensgang. Uit het Zweedsch van Tor Hedberg VERTAALD DOOR G. H. O , Johannes staarde Olson na tot die uit *■ gezicht verdwenen was. Toen kwam de a’Qgstuitbarsting, die alleen door zijn zenuwen teruggehouden, als een koorts, Hij *et zich op den grond vallen en greep JJ'et zijn handen in het gras, terwijl zijn *teele lichaam schokte als bij een zenuwaandoening en zijn tanden klapperden. Weer *ag hij het door woede vertrokken gelaat 40 Olson voor zich, weer had hij een gevoel alsof diens ijzersterke handen hem |tepen om hem tegen den grond te smakken, 11 hij doorleefde weer dezelfde ontzettende j’JJgstoogenblikken van even te voren. y3*1 eindelijk kwam er een soort van j.erdooving over hem, en hij bleef stil 'ggen, genietende vaneen behaaglijk ge- van kalmte. "oen werd hij bestormd dooreen menigte verklaarbare gewaarwordingen, gewaarwordingen, die hij nog nooit ervaren had en die hem de borst beklemden. En eindelijk losten die zich op in het bewustzijn, dat hij het ongelukkigste wezen op aarde was en hij barstte in snikken uit. Hij schreide lang en overvloedig, zoodat de grond onder zijn hoofd vochtig was van de tranen. En onder ’t schreien kwam de herinnering aan de laatste vriendelijke woorden van Olson weer boven en hij herhaalde die bij zich zelf en voelde zich getroost. Toen hij eindelijk opstond en weer naar de boerderij terugging, was ’t hem of hij vaneen zwaren last was bevrijd, Het scheen of ’t lichter en helderder binnen in hem werd; hij had bijna een gevoel of zijn gedachten zich orderden, of’t minder zwaar werd in zijn hersens. Van dat oogenblik af had Olson een onbegrensde macht over Johannes en hij deed al ’t mogelijke om die macht te bevestigen. Want ’t was waar wat hij gezegd had, hij meende ’t werkelijk goed met den jongen maar zijn karakter bracht mee, dat hij blinde, onderworpen gehoorzaamheid vorderde van hen, die tot hem in betrekking stonden. Hij bezat een aangeboren energie, een sterken zelfbewusten wil, die zich soms uitten in stugheid en eigenliefde, maar die nog vaker verborgen bleven achter zelfzuchtige overwegingen vaneen bekrompen verstand. Dit laatste echter zag Johannes niet; hij gevoelde alleen het oorspronkelijke in Olson’s karakter en dat pakte hem onwillekeurig en had indruk op hem gemaakt. Olson was de eerste die hem vrees in plaats van haat inboezemde en daarom zag hij tegen hem op als tot het kort begrip van het beste, dat hij zich kon voorstellen en voegde zich naar hem roet een slaafsche bewonderende onderworpenheid. Dat hiertoe ook meewerkte het bewustzijn, dat Olson zijn toekomst in handen had, stond hem in elk geval niet helder voor den geest. Zijn verbeterde omstandigheden hadden een snelle ontwikkeling van zijn geestvermogens ten gevolge en het evenwicht tusschen het volwassen wordende lichaam en de sluimerende zielshoedanigheden werd langzamerhand hersteld. Hij werd naar school gezonden en haalde spoedig de jongens van zijn leeftijd in. Voor onnoozel hield niemand hem meer. En de ietwat stroeve vriendelijkheid van Olson maakte hem koel voor alles wat vroeger zijn ziel vergiftigd had. * » « Zoo gebeurde het, dat hij eens met Olson mee zou gaan naar een nieuwe ontginning, die aan den buitenkant van diens bezittingen lag en waar de menschen aan ’t werk waren. Het was midden op den dag en zij hadden al lang geloopen inde brandende zon op den stoffigen landweg zonder iemand tegen te komen. Juist toen zij een hoogte bereikt hadden, die het uitzicht belet had, zagen zij een oude vrouw aankomen, dié met moeite tegen de helling opstrompelde. Johannes voer een schok door ’t lichaam toen hij haar in ’t oog kreeg, want hoewel het gezicht bijna geheel verborgen was door een versleten halsdoek, herkende hij toch dadelijk zijn moeder. Van den dag dat hij bij Olson in huiswas gekomen, een heel jaar lang, hadden zij elkaar niet gezien, en nu had hij een onaangenaam gevoel van verlegenheid bijna van schaamte, dat hij haar ontmoette in Olson’s bijzijn. Gehoor gevende aan zijn eerste opwelling wendde hij snel den blik van haar af en veinsde vol aandacht naar iets aan den kant van den weg te kijken, zoodat hij haar bijna den rug toekeerde. Maar toen hij tersluiks een blik op Olson wierp zag hij, dat die heel bleek was geworden en de lippen zoo stijf op elkaar geklemd had alsof hij ze saamgebeten had. Een plotselinge angst greep hem aan, hij had wel weg willen loopen, maar hij kon niet. Hij wist dat zijn moeder hem nu had bereikt en hoewel hij er op voorbereid was, schrikte hij van ’t geluid van haar stem, die hem heesch en vreemd inde ooren klonk. „Ik geloof, dat je me niet meer kent, Johannes ?« Onwillekeurig bleef hij staan en keerde zich naar haar toe. Hij begreep, dat hij nu verrassing moest huichelen, maar hij kwam er toch niet toe. Hij antwoordde alleen met onvaste stem en zonder op te zien : „Jaa! goeden dag moeder 1“ Stina evenwel lette niet meer op hem. Met starende wijdgeopende oogen keek zij Olson na, die met groote stappen, den blik strak op den grond gericht, zijn weg vervolgd had. Er lag een onbuigzame, afwijzende ongenaakbaarheid in zijn gelaat, in heel zijn houding. Langzamerhand verhelderde haar verdord, gerimpeld gezicht; de doffe blik kreeg een glans die aan de vroegere Christina herinnerde, de handen wrongen zenuwachtig samen en met krijschende stem riep zij Olson na: „Je bent nu ineen fijne familie gegekomen, merk ik. Ken je mij soms ook niet meer, Olson of ben je misschien bang voor me?“ Wordt vervolgd. ' --- Haagsche Correspondentie. De Indische begrooting is eindelijk afgehandeld en de Eerste Kamer zal reeds in het begin der volgende week terugkomen om zich ook m6t de belangen van Oost-Indië bezig te houden. De Minister van Koloniën, de heer Idenburg, beeft ook nu weder getoond uitstekend op de hoogte te zijn van de Indische aangelegenheden en van alles wat met zijnom-Tangrijk Departement in verband staat. Raarbij heeft hij een bizonderen takt. Altijd beleefd ook tegenover tegenstanders, die zijne voorstellen bestrijden of hem verwijten doen, deinst hij er echter niet voor terug precies te zeggen waarop het staat. Als er zaken aan de orde zijn, waaromtrent hij zich een gevestigde meening heeft gevormd, denkt' hij er niet aan er om heen te praten en de critiek tot zwijgen te breDgen door nadere overtveging toe te zeggen.. Maakt men hem echter indachtig op werkelijke leemten, gebreken of verkeerde toepassing van bestuursmaatregelen, dan vraagt hij niet uit welken hoek die wenschen en opmerkingen komen, maar maakt hij daarvan dankbaar gebruik, zoodra hij van dein! gebrachte grieven overtuigd wordt, of als i men ham aan twijfelen brengt omtrent | het ingenomen standpunt, dan zegt hij | nader onderzoek toe, voordat een dcfini! tieve beslissing zal worden genomen. Van I daar dan ook, dat ’s ministers houding i bij alle partijen eerbied afdwingt en dat deze bewindsman over gemis aan vertrouwen ook bij zijn politieke tegenstanders niet te klagen heeft. Van daar dan ook, dat een debat over ’s ministers beleid, zelfs daar waar zich groot verschil van meening openbaart, nooit in heftigheid ontaardt. Over ’t algemeen is de geheele Kamer de socialisten inbegrepen met ’s ministers beleid imeenomen, maar dit neemt niet weg, dat nu en dan ook dissentieerende meeaingen, vooral waar het speciale bestuursmaatregelen betreft, aan het woord komen. Zoo b.v. bij de plannen voor de draadlooze telegrafie tot verbinding tusßcben de kuststations en de schepen. Uitvoerig had da Min. inde M. v. A. betoogd, dat het, vooral hij den tegenwoordigen toestand der Indische financiën, geraden was dia draadlooze telegrafie niet tot een tak van Staatsdienst te maken, maar dat be-I lang te bevorderen door het uitgeven vaneen concessie. Aan oppositie geen gebrek. Niet minder dan vier sprekers, de heeren Dolk, Tydeman, Verbey en Treub, trachtten de Kamer duidelijk te maken, dat hier de zuinigheid de wijsheid zou bedriegen, dat het uitgeven eener concessie voor dit verkeersmiddel tot allerlei bezwaren en verwarring zou aanleiding geven, dat de Staat hij de voortgaande ontwikkeling van deze soort telegrafie later toch wel tot overneming zou moeten besluiten en dan van veel slechter conditie zou zijn, dat ook het publiek belang door staatsexploitatie veel beter zou worden bevorderd. Ten einde de Kamer inde gelegenheid te stellen over het beginsel uitspraak te doen, stelde de heer Dolk een motie voor, waardoor zou worden uitgemaakt dat de draadlooze telefonie als onderdeel van het telegraaf wezen, een tak van staatsdienst behoort te zijn. De Minister hield voet bij stuk. Ten stelligste bleef hij volhouden, dat inde bestaande omstandigheden een concessie verre de voorkeur verdiende, maar toch juichte hij het toe, dat over deze belangrijke kwestie een duidelijke motie was ingediend, omdat daardoor de Kamer in staat zou zijn tusschen het stelsel van den Minister en dat yan zijne bestrijders een zuivere beslissing te nemen. Ik beschouw, zeide Z.E., de ze motie volstrekt niet als van vijaudelijke strekking, maar als een gelukkige zaak. Als de Kamer werkelijk meent, dat deze concessie zou strekken tot nadeel voor ludië, dan wil ik reeds bij voorbaat zeggen, dat ik deze bezwaren in ernstige overweging zal nemen, maar omgekeerd, als de Kamer door verwerping dér motie toont de argumenten te depten, die mij bewegen voort te gaan op dèa ingeslagea weg* dan zal ik ook sterker staan. Dat was inderdaad een zeer correct standpunt, en de Kamer toonde door met 31 tegen 28 stemmen de motie te verwerpen, dat zij den Minister niet wilde beletten deze concessie te verleenen. Waardoor echter nog niet is uitgemaakt, dat de meerderheid niet evenzeer met den Minister zou zijn meegégaan, indien hij staatsexploitatie had voorgesteld. Zelfs de beer de Waal Malefyt, de warmste verdediger van ’s ministers voorstel, meende dat op dit terrein ia beginsel staatsexploitatie de Voorkeur verdiende, en dat het op deu duur, ook al gaf men nu eerst concessie uit, wel tot staatsexploitatie zou komen, omdat ook ia Indië alle andere telegrafen eu telefonen in handen van dea Staat zijn. Bij velen gaf echter blijkbaar de doorslag eensdeels bet risicante van het bedrijf, anderdeels de vrees, dat er voorloopig voor de draadlooze telegrafie niets zou worden gedaan, indien men den Minister ging beletten zijne plannen terstond ten uitvoer te brengen. Nam het debat over de draadlooze telegrafie veel tijd in beslag, nog meer tijd werd besteed aan de treurige toestanden op Deli. En terecht. De brochures van mr. van den Brand, waarin den volte werd verkondigd, dat op groote schaal koeliemishandeiingeu en andere ongerechtigheden op tabaksplantages plaats vinden, gaven de regeering aanleiding een administratief en justitieel onderzoek in te stellen. Dat onderzoek is thans afgeloopeu, en reeds schriftelijk deelde de Minister aan de Kamer mede, dat thans officieel was gebleken, dat de beer van den Brand niet had overdreven, want dat het gehouden onderzoek helaas hoogst treurige misstanden en misbruiken had aan het licht gebracht. Het aan de regeering uitgebracht rapport was niet geschikt om aan de Kamer te worden overgelegd, maar in enkele conclusies werd dan toch de hoofdinhoud meegedeeld, ea tevens aan de Kamer bericht, dat onmiddellijk maatregelen zouden worden genomen, ja voor een deel reeds genomen waren om aan die schandalen voor goed een einde te maken. Het debat had voornamenlij k ten doel om den Min. te steunen in zijn voornemen om zoo spoedig' mogelijk door flinke maatregelen den Augiasstal schoon te maken. Zelfs werd een motie voorgesteld en met algemeene stemmen aangenomen om van die gezindheid te doen blijken. Het politietoezicht zal aanmerkelijk worden uitgebreid, een raad van Justitie te Medan worden gevestigd, de bestaande koelieordonnantie, die te veel macht geeft, aan de planters, worden gewijzigd. En niet onduidelijk deed de Min. uitkomen, dat hij, als dat alles nog niet voldoende mocht blijken, ook voor nog krassere maatregelen niet zou terugdeinzen. Onder de te nemen maatregelen is echter, voor zoover ik kan nagaan, niet genoemd een zuivering onder het ambteaaarspersoneel op Deli. En ook dat schijnt niet overbodig. Immers zelfs van de ministers tafel werd geconstateerd, dat die ambtenaren bun plicht hebben verzuimd door niet tijdig de Indische regearing te waarschuwen eu te wijzen op de ergerlijke toestanden, die nu aan het licht zijn gekomen en waarschijnlijk nog onbekend zouden zijn gebleven, indien niet uit de niet-ambtelijke wereld zoo krachtige stemmen waren opgegaan om het kwaad naar verdienste te brandmerken. Dat wijst op een wondeplek inde Indische bestuurswereld, die ook dringend voorziening eischt. Wat baat vermeerdering van personeel, indien in dat personeel zelf geen vertrouwen kau worden gesteld ? Na de Indische volgt thans de volgende week te beginnen met Dinsdag de staatsbegrooting. Men verwacht dit jaar —_ het laatste jaar van de vierjarige periode, waarin inden regel de balans van het Ministerie wordt opgemaaki uitvoerige politieke debatten. In dè dagbladen kon men de laatste dagen lezen, dat dr. Kuyper, de Minister-president, naar alle waarschijnlijkheid bij die debatten wegens ongesteldheid niet aanwezig zou kunnen zijn. Do Voorzitter der Kamer heeft echter gisteren medegedeeld, dat hij niet anders verwachtte, dan dat de Minister, die thans nog te Brussel vertoeft, Dinsdag weer op zijn post zal zijn. --- Binnenland. Zutphen, 5 Dec. Het kinderfeest inde Buiten-Societeit. Reeds gedurende een paar weken was 6ea Eoot Ter Zutphensche kinderwereld in rep en roer. Niet alleen ,e sne* naderende St. Nicolaasviering bracht de hoofdjes inde war; neen er was ditmaal dubbel reden tot opwinding, want. ,1!} „de Buiten-Societeit zou het groot kinderfeest zija en men hoorde al spoedig fluisteren dat de goede Sint er oij tegenwoordig zou wezen. Wat eea spaamng en nieuwsgierigheid naar al o Heerlijkheden die te wachten waren! Arme onderwijzeressen en onderwijzers, en ook arme moeders die dagen lang van die stijgende opwinding hadden te jijden. lal van „nare sommen" wilden m aten tijd maar niet „uitkomen*; onaor de aardrijkskunde verdwaalde memge gedachte naar Spanje; Jantje wist telkens de les nieten Netje was nog woeliger dan anders! En toen kwamen de veelbelovende Programma’s. Ma, wat zou dat toch zijn? Nr staat „O, Schramado, wat piepen die muizen. Neen, Ma wist het niet en zelfs yn wist geen verklaring te geven. Misscnien droomden ze ’s nachts wel van een heel muizenleger! Eindelijk kwam de Zaterdag. In hoe- gezinnen men Maandag „kliekjesdag zal houden, valt niet te benaderen, want ze hadden „heusch niets geen trek.* 7 uur, een verstandig uur voor de kinderen, maar voor de moeders wel wat vroeg, was men gelukkig inde Buiten Sociëteit en de heer Schramade het het kleine goedje niet lang wachten. Eerst de goocheltoeren, waarbij „de zakdoek van den koning van Siam* en „de snuifpc t van Blauwbaard* niet weinig de verbeelding opwekten. En toen „Sneeuwwitje“, echt vertoond inde poppenkast. Dat was vooral aardig voor de kleintjes. Maarde grooten verlangden naar de piepende muizen! En daar kwamen ze, wel meer dan honderd! En ze waren zoo gropt en ze piepten zoo hard als wel nooit te voren muizen gepiept hebben. De heer Schramade heeft er slag van het jonge volkje aan den gang te houden ; hij betrekt de kinderen zelf inde handeling en houdt er zoo de belangstelling in. Zoo alleen kon het laatste gedeelte van zijn programma er mee door en werden „Generaal Bom*' en „Mietje de baker* met gejuich ontvangen. Maar toen kwam de lang verwachte. Gauw de stoelen op zij om ruimte te maken voor den hoogen bezoeker. Daar kwam de Bisschop, prachtig uitgedost met den gouden kromstaf inde hand op het paard met fraaien schabrak. Achter hem aan zijn knecht, zwart als roet, in de eene hand de geduchte roe, inde andere den niet minder gevreesden zak. Menig kleintje verbleekte van schrik; maarde koksmaats met bakken vol geschenken boven op het hoofd zagen er zóó veelbelovend uit, dat angst en schrik spoedig verdwenen. Met de muziek voorop en de juichende jeugd achteraan trok de stoet een paar maal de zaal door en het „Ziet, de maan schijnt door de hoornen" klonk nooit welgemeender! En Sinterklaas boog heel minzaam naar alle kanten en de knecht dreigde menigen guit met de roede, totdat de Bisschop zich ging neerzetten op het tooneel om alle gastjes bij zich te ontvangen. Eerst een paar heele kleintjes. Och wat beefden ze! Maarde Sint is zoo’n echte goeie man en hij nam hen zoo vriéndelijk op den arm dat ze al gauw niet meer bang waren en zelfs de leelijke zwarte knecht een handje gingen geven. En toen moesten er toch ook een paar bengels den zak in; maarde zwarte jongen is beter dan hij er uitziet en haaide ze er weer gauw uit, terwijl Sinterklaas het goed maakte met een presentje. Ja, die presentjes lagen daar ook op het tooneel, heele stapels, heel ordelijk twee aan twee defileerden de kinderen nu langs Sinterklaas heen; ieder kreeg wat en niemand vergat den milden Sint te bedanken. Doch Sinterklaas heeft het druk dezer dagen en moest dus weer spoedig afscheid nemen; het paard werd voorgebracht en onder luid gejuich van klein en groot vertrok de hooge gast. De stemming vaneen dansje was er nu wel; de sierlijke polonaise onder leiding van de heer James Meijer uit Arnhem, die flink werd bijgestaan door alle bestuursleden, liep goed van stapel. Nu nog een paar polka’s waarbij de grootstee al keurig netjes dansten, geheel volgens de regelen der kunst en sommige kleintjes in het stellige geloof van het best te kennen, dol vermakelijk meesprongen, en toen was de pret uit. "Waarlijk, beter geslaagd dan dit kinderfeest kon er nooit een zijn. Hulde daarom aan het bestuur der Buitensocieteit dat alles zoo uitstekend had geregeld en orde wist te houden. Zonder een zweem van stijfheid. En niet minder hulde aan Sinterklaas die zich zoo prachtig, zoo echt in zijn goedige rol van kindervriend, van zijn moeielijke plichten kweet, en aan zijn metgezellen die hem daarbij zoo uitnemend steunden. Na het vertrek der kleintjes werd het feest nog geruimen tijd voortgezet door de grooten: wij gelooven met niet minder opgewektheid. den m o rgen was het feest op school I aan den Tadamasingel. St. Nicolaas in eigen persoon, vergezeld van zijn zwarten knecht, bracht er een bezoek. Natuurlijk gold dit laatste meer in ’t bijzonder de kleine kleuters, zijne getrouwen van oud3; doch de goede Sint strooide toch rijkelijk zijne zoete gaven uit óók over de grootere broers en zusters, en bedacht allen even rijkelijk. Geen wonder, dat voortdurend een vroolijk lied weerklonk en dat de kinderen, groot en klein, aan ’t einde van den voormiddagschooltijd, met een vrijen dag in ’t vooruitzicht, opgetogen huiswaarts keerden, om vaders en moeders hunne schatten te laten zien. Het is ons zeer aangenaam, een hartelijk woord van dank te brengen aan de vele vriendelijke volgelingen van den alouden Kinderheilige, die ook ditmaal den heer Schutte en zijn personeel in staat gesteld hebben de jeugd dezen blijden dag te bezorgen. De tent oon st ell ing-van der Worp op het Museum alhier zal nog enkele dagen geopend blijven. De „Dev. Ct.“ verneemt uit goede bron, dat het oude postkantoor te Deventer zal worden ingericht als bijkantoor der posterijen en het hoofdkantoor zal verrijzen op de terreinen van de oude tapijtfabriek. Men {schrijft ons uit Dieren: Zaterdagmiddag om 12.37 kwam de justitie uit Arnhem wederom hier tot voortzetting van het onderzoek inzake de moord te Laag-Soeren. Allereerst werd een bezoek gebracht aan de van plaggen gebouwde hut van den verslageue op het schaddenveld. Yervolgens werd de plaats waar het lijk aan den grintweg naar Laag-Seeren gevonden werd, nogmaals aan een nauwkeurig onderzoek onderworpen en werden aldaar eenige schoten gelost om te kunnen nagaan of men in de op eenigen afstand gelegen woningen het schot werkelijk had kunnen hooren. Vrij zeker is het dat de moord Woensdagavond te ruim 9 uur heeft plaats gehad. Ook werden nog eenige personen gehoord o.a. de vinders van het lijk en de houder van het bierhuis aan den Harderwijker weg waar het slachtoffer het laatst waß geweest en zich dreigend had uitgelaten. Het lijk is Zaterdagmiddag op de algemeene begraafplaats te Dieren ter aarde besteld. Ook heden zette de justitie het onderzoek, dat gisteren vrij laat eindigde, met onvermoeiden ijver voort. TeHardenberg geraaktede 70-jarige halfsuffe vrouw, de weduwe Heils nabij haar woning ineen waterput. Hoewel zij er spoedig uitgehaald werd en ook nog leefde, is ze echter kort daarop overleden. Neede, 4 Dec. De beer J. Brink, predikant, en J. Ensink, arts alhier, zullen pogingen aanwenden om een afdeeling van bet Groene Kruis op te richten. Apeldoorn! 5 Dec. Door onbekende oorzaak ontstond gistermiddag 5 uur brand inde huizingen van den landbouwer van E. op het Hattemsche veld. De bewoner, die zooveel mogelijk bet vee trachtte te redden, bekwam daarbij eenige brandwonden in bet gezicht. Het paard wist zich zelf te redden doch bekwam eveneens brandwonden. Bijna alles is verbrand, zoomede 3 varkens en andere levende have, benevens de inboedel van eene inwonende weduwe. Assurantie dekt gelukkig de schade. Dieren, 4 Dec. Inde heden gehouden vergadering van de afdeeling Dieren e. o. van den Ned. Protestanten Bond is de vroegere voorzitter ds. A. Carlier, die hier is komen wonen, als bestuurslid gekozen. Op het verzoek aan kerkvoogden der Ned. Herv. Gam. om het kerkgebouw een enkele maal te mogen gebruiken was zonder opgaaf van redenen afwijzend beschikt en men zal thans beproeven om een eigen gebouw te verkrijgen. Hengelo (G.), 3 Dec. Bij de 20ste Hengelosehe Verloting ondernemer de beer D. J. Jansen heden gehouden in ’t hotel „de Carper", vielen de hoofdprijzen : f 13000 no. 50459, een huis of f2OOO no. 2028, flOOO no. 28025, f5OO no. 3371, terwijl op elk der 6 voigende nummers een paard is gevallen: 11900, 49917, 22931, 10990, 36761, 15589. ’t Totaal aantal prijzen bedroeg 2500, ’t aantal uitgegeven loten 100,000. Hummelo & Keppel, 3 Dec. Inde heden gehouden Raadsvergadering waren afwezig de heeren Meijerink, Koenders, Zadelhof!, Mulder en Vander Hardt Aherson. Na lezing en goedkeuring der notulen worden eenige ingekomen stukken voor kennisgeving aangenomen. Als onderwijzeres inde nuttige handwerken aan de openbare school te Iloog-Keppel wordt met algemeene stemmen benoemd mej. J. M. Herberts te Hummelo. Twee verordeningen, regelende de verdeeling der werkzaamheden voor de ambtenaren van den Burg. Stand, enz. worden vastgesteld. Hierin wordt o.m. bepaald, dat het bureau dagelijks geopend zal zijn van 9—12 ure en op Zondagen en algemeen erkende Christelijke feestdagen_ zal worden geopend van 12—121 n.tn., indien de belanghebbende aantoont, dat met de te verrichten werkzaamheid niet tot den volgenden dag kan worden gewacht. Vervolgens worden verordeningen op de heffing en invordering, naar aanleiding van de nieuwe drankwet, vastgesteld. Naar aanleiding van het besluit van Ged. Staten, inzake verplichte stierenkeuring, wordt besloten te berichten, dat de raad eene verplichte stierenkeuring zeer wenschelijk acht en wel op grond, dat zulks in het belang van landbouwer en veefokker is. De Suppletoire kohieren van den hoofdelijken omslag en de belasting op de honden, dienst 1903, ten bedrage van f273,59 en f 15 worden achtereenvolgens vastgesteld, terwijl ten slotte worden uitgeloot de aandeelen no. 5 en 1 van de geldleeningen, respect, groot fl3OOO en f9OOO. Niets meer aan de orde zijnde, volgt sluiting der vergadering. ---