Het Doetinchemsche gymnasium. Men herinnert zich de geschiedenis van dr. der Mouw die den rector van het gymnasium te Doetinchem, dr. Schwartz, beschuldigd had van knoeierij bij het eindexamen, waarvoor hij wegena beleediging veroordeeld is. De zaakwas daarmee niet uit. Het Doetinchemsch gymnasium heeft inden lande een slechten naam en de gemeenteraad benoemde 19 Juli j.l. een commissie bestaande uit de heeren C. Misset, R. Yelsink en mr. J. J. van Gorkom om de zaak te onderzoeken. Deze commissie heeft onderzocht of er bij de eindexamens onregelmatigheden voorkwamen en in verband hiermee of de leeraren die van fraude beschuldigd waren hun plicht deden. Een dergelijk onderzoek, zoo zegt de commissie in het thans publiek gemaakte rapport, was niet gemakkelijk, daar zij die geknoeid hadden of die er van geprofiteerd hadden, niet licht geneigd zouden zijn daaromtrent inlichtingen te geven. Toch heeft zij een groot aantal verklaringen van oud-leerlingen en oudleeraars bijeen weten te krijgen, waardoor zij niet alleen de knoeierijen, maar ook het medeweten van enkele leeraren daaraan bewezen acht. Wel is niet bewezen of zelfs waarschijnlijk, dat elk jaar of door iederen eind-examinandus geknoeid is ; trouwens de meeste knoeierijen geschieden zeer in ’t verborgen. De commissie neemt dan ook gaarne aan dat de 150 personen die een gunstige verklaring omtrent dr. Schwartz hebben afgelegd te goeder trouw zijn. Die verklaring beduidt echter niet zoo veel, waar men niet weet hoeveel oud-leerlingen geweigerd hebben te teekenen. Trouwens ook andere personen hebben omtrent dr. Schwartz, die bekend staat als buitengewoon begaafd, geestig en innemend, gunstig omtrent hem verklaard. Zoo verklaren prof. dr. J. S. Speyer te Leiden, dr. H. Th. B. ter Haar Romeny, conrector te Haarlem, dr. W. H. Nieuwbuis, leeraar aan ’t Geref. gymn. te Kampen, mr. H. C. Wullink Ketjen en prof. Verdam, dat zij als gecommitteerden bij de eindexamens nooit iets van knoeierij gemerkt hebben en velen van hen gaven daarbij zeer gunstige getuigenissen omtrent dr. Scbwartz. Daarop volgen echter een aantal verklaringen van oud-leerlingen, die beslist van knoeierij, omkooperij door middel van privaat-lessen enz. getuigen. We doen enkele aanhalingen: Ds. C. A. van den Akker, predikant te Baambrugge schrijft aan de commissie : „Ja! Er is geknoeid, er is omgekocht, er is inbraak gepleegd, er zijn zegels verbroken, er is gelogen en bedrogen, niet door de examinatoren, maar door de examinandi." De heer E. A. Verhoeven, med. cand. te Heemstede schrijft: „Zoo onder jongens werd gezegd (wij verkorten eenigszins. Red.) dat „privaren bij dr. Levenkamp of den beer Van Bakergem een gunstig toeken voor ’t eindexamen was." t Dr. van Capelle (de overleden conrector) beeft eens een officieele klacht ingediend bij de gecommitteerden over beweerde knoeierijen van dr. Scbwartz. Hij had echter géén bewijzen en moest dr. Sehwartz zijn excuses aanbieden en hij haalde zich een berisping van de gecommitteerden op den hals. Dit feit is door één dier gecommitteerden, prof. v. Leeuwen meegedeeld. Ds. J. A. J. Wentink, predikant te Jisp schrijft 0.a.: „Toen ik in 1894 eind-examen deed, ging ik en allen, die met mij dat examen deden, met het schriftelijk werk voor meetkunde en stereometrie in mijn zak naar ’t examen, terwijl we reeds weken te voren precies wisten welke mondelinge vragen ons .zouden worden gedaan. Voor nieuwe talen waren we ook volkomen op de hoogte van de te behandelen stukjes." Ds. H. Vermaas, predikant te Aardenburg schrijft: „Er zijn genoeg jongelui, die' door leeraren gedwongen worden om privaatlessen te nemen en er dan van verzekerd waren goede cijfers te zullen krijgen voor die vakken. Of nu dr. Sehwartz aan de bevoorrechting meedeed, dat weet ik niet; er werd over zijn bevoorrechting in woord en daad wal eens gemompeld." Nog tal van andere verklaringen over die knoeierijen maken het haast onmogelijk daaraan te twijfelen. „In 1894“ schrijft ds. J. Ankerman, predikant te Wommels en Hijdaard was vóór het examen het examenwerk bekend in: schriftelijk Grieksch, Latijn, Latijnsche thema, meetkunde, Fransch, Duitsch en Engelsch! En sommige jongens van ’t Ruimzicht (de inrichting van ds. v. Dijk) die „pootig" durfden optreden wisten aan buisgenooten van sommige leeraren het schriftelijk werk te ontwringen. Het knoeien staat dus vast en dat dit in verband gebracht moet worden met het feit, dat vele jongens inden kost waren bij rector en leeraren, of privaatlessen van hen ontvingen is ook duidelijk. De vraag is nu of do rector, dr. Sehwartz, ’t zij door schromelijke nonchalance of door gebrek aan plichtsbetrachting of direct medeplichtig is aan die knoeierijen en of ook de genoemde leeraren er in betrokken zijn. Thans volgen een aantal getuigenissen; die het ook moeilijk, ja onmogelijk maken te twijfelen aan de medeplichtigheid van genoemde personen. Wij kunnen die uitvoerige verklaringen niet geheel opnemen, we doen enkele grepen. Dr. Edw. B. Koster, vroeger leeraar te Doetinchem, beschouwt dr. Scbwartz zijn buitengewone gaven (een der grootste Graeci van ons land, zegt hij van hem) als iemand van slap karakter en groote nalatigheid. Hij zegt o.a. „In 1888, het eerste jaar dat ik te Doetinchem was, heb ik gezien hoe dr. Sehwartz tusschen den gecommitteerde en twee examinandi (van W. en B.) ging staan om den gecommitteerde het gezicht op die examinandi te benemen, en van W. in staat te stellen een papiertje aan zijn mede-examinandus te geven. Van W. had den heer Sehwartz eerst met een papiertje een wenk gegeven, daarmee wijzend inde richting van zijn mede-examinandus. De heer Sehwartz bleef zoolang staan totdat B. met het papiertje klaar was. In hetzelfde jaar heeft eender groepen het schriftelijk Grieksch gewetén doordat dr. Sehwartz vooruit verschillende woorden had opgegeven die in het stuk voorkwamen. (Dr. Koster voegt er de bekentenis bij, dat die groep door zijn toedoen het bewuste stuk vond, wat echter ook zonder dat zou zijn geschied). Yerder schrijft dr. Koster (of hij deelt een schrijven mee van P. H.; dit is uit de aanhalingsteekens niet op te maken) „zoo lang ik dr. Sehwartz als rector en docent heb gekend en waargenomen, heeft hij zijn plichten verwaarloosd." Ook de heer N. P. van Regteren Altena, leeraar aan ’t gymnasium te Nijmegen deelt mee, „dat hij in 1891 hij het eindexamen vooraf heeft geweten o.a. het schriftelijk Grieksch." Mr. A. W. Schippers, advocaat en procureur te Rotterdam verklaart: „R. Labouchère woonde bij Sehwartz in huis; vergeefs trachten wij op Sehwartz’ kamer en in zijn bureau kladjes voor het schriftelijk Grieksch te -vinden." „Sehwartz ontdekte dit en was (quasi) vreeselijk boos. Den avond vóór het schriftelijk Grieksch lae Sehwartz aan Labouchère, onder beding dit stil te houden, op diens verzoek de Hollandsche vertaling met een Grieksch boek erbij voor. Labouchère stond ’s morgens heel vroeg op en deelde ons alles mee." (Mr. Labouchère heeft een7 en ander pertinent ontkend.) Dr. J. H. F. Bloemers verklaart: „dat in 1895 het mondeling Grieksch aan de examinandi van één groep althans, vooraf bekend is geweest, doordat de op te geven stukken, die zich op de leeraarskamer bevonden, aldaar zijn gecopieerd." Verschillende verklaringen worden nog in het rapport opgenomen, waaruit blijkt dat of dr. Sehwartz bekend was met de de knoeierijen of zelf op groote schaal geknoeid heeft. Zoo heeft dr. Sehwartz aan H. K. Mijer, die _ bij hem in huiswas, in 1903 voor ’t eindexamen drie vraagstukken (wiskunde) voorgelezen, zonder getallen te noemen. Deze zelfde vraagstukken kreeg Mijer op ’t examen. Óok heeft dr Sehwartz op ’t examen voor Mijer enkele gevraagde woorden en uitdrukkingen uit Homerus voor hem vertaald. Zeer bezwarend is ook het getuigenis van H. J. Bulten, secretaris der Chr. Geh. Onthouders-Ver. te Ambt-Doetinchem. Maar we moeten ons bekorten en nemen daarom over de slotsom der commissie ten opzichte van dr. Sehwartz. Zij luidt: Resumeerende, kan als bewezen worden aangenomen, dat dr. Sehwartz zich hoogst onbehoorlijk gedraagt inde klas, volgens de verklaringen van dr. Edw. B. Koster, N. P. van Regteren Altena, ds. D. G., J. P. A. F. Schuurman en F. Horsting. Van minstens genomen schromelijke nonchalance getuigt: le. het gebeurde in 1894, toen decandidaten ’t stuk Demosthenes iu de papiermand vonden; 2e. het gebeurde in 1895 volgens de verklaring van dr. Bloemers; 3e. het gebeurde in 1901 met de heeren Mosselmans, Lütge en Alexander Sehwartz; 4e. het gebeurde in 1902 volgens de verklaringen van de heeren Witbols Feugen en Schuurman; se. het in het geheim rapport der commissie meegedeelde. En eindelijk bewezen is, dat door dr. Scbwartz oneerlijkheden van meer of minder belaag zijn bedreven : le. in 1888 volgens de verklaring van dr. Edw. B. Koster. 2e. in 1891 volgens de verklaringen van de heeren mr. A. W. Schippers en N. P. van Regteren Altena; 3e. in 1894 volgens de verklaringen van de heeren S. van Dalen, dr. der Mouw en ds. de Sopper; 4e. in 1901 volgens de verklaring van den heer Thoden van Velzen; se. in 1903 volgens de verklaringen van de heeren H. K. Mijer, Leeuwenburgh, Bulten en Horsting; 6e. in 1904 volgens de verklaring van den heer Buiten. – 7e. In bijna ieder jaar, door ’t vooraf zeggen van woordjes, volgens de verklaring van dr. der Mouw. Hierom heen groepeeren zich de verklaringen van diverse personen, die het vermoeden vandoor dr. Sehwartz gepleegde knoeierijen wettigen, zonder dat deze nochtans als bewezen aangemerkt kunnen worden, en voorts de verklaringen van tal van personen, die wel weten, dat er geknoeid wordt bij de eind-examens, maar niet, dat de leeraren daarin betrokken waren, maar die toch allen bewijzen, dat niet ten onrechte hier van een Augiasstal gesproken wordt. De commissie aarzelt geen oogenblik, op grond van het bovenstaande het „schuldig" over dr. Sehwartz uitte spreken, en als hare meening te kennen te geven, dat dr. Sehwartz niet gehandhaafd kan blijven als rector en leeraar van het gymnasium. Hierna worden de verklaringen opgenomen inhoudende de beschuldigingen tegen dr. J. A. P. Levenkamp. Deze matste ontkent, evenals trouwens dr. Sehwartz al het hem te. laste gelegde. Ook de heer N. M. Th. van Bakergem ontkent de beschuldigingen, in hoofdzaak hierop neerkomend, dat hij aan H. J. Bulten Fransche examenwoordjes vooruit had gezegd, nadat deze hem f 100 voor 50 lessen had betaald. De commissie acht echter de schuld van dr. Levenkamp door de verschillende getuigenissen overtuigend bewezen; hij is gebleken een knoeier te zijn, wel niet in die mate als dr, Sehwartz, maar toch in zoo groote mate, dat zijn aan blij ven als leeraar verderfelijk voor ’t gymnasium zou zijn en het belang dier inrichting zijn ontslag vordert. En zij acht voorts bewezen: 1. dat de heer van Bakergem herhaaldelijk jongelui zelf bij hun examenwerk helpt en toestaat, dat ze elkaar helpen. 2. dat hij aan jongelui vooraf examenwerk meedeelt. 3. dat hij omkoopbaar is. Deze feiten acht zij zóó beneden critiek, dat ook de heer van Bakergem naar ’t oordeel der commissie, onverbiddelijk ontslagen behoort te worden. Tegenover den heer der Mouw ten slotte worden geen verklaringen opgenomen, omdat deze zelf zijn feilen erkent en niet tot liegen zijn toevlucht neemt. Een vijftal gevallen van meer of min ernstige knoeierij erkent hij gepleegd te hebben. Maar zegt dr. der Mouw: „dat hij van meening is, dat een leerling, die hij goed acht en in staat de academische lessen te volgen, geholpen mag worden, ook al is die leerling niet in alle opzichten klaar voor ’t eind-examien en al handelt men in strijd met de wet doordat helpen." Dit werpt een ander licht op het gebeurde, terwijl dr. der Mouw nimmer deel uitmaakte van de eindexamen-commissie. Toch acht de commissie zijn gedrag onverdedigbaar. Zij stelt daarom den gemeenteraad ten slotte voor: „aan dr. der Mouw op zijn verzoek ontslag te verleenen als leeraar aan ’t gymnasium, doch zonder ’t praedicaat „eervol" en den heer dr. K. G. * ' vl ,v!ar':z’ Jr- J- A. P. Levenkamp en N. M. T. van Bakergem te ontslaan en de eerste twee respectievelijk als rector en conrector van ’t gymnasium. „en over dit voorstel overeenkomstig 00 J?!o*'0*' advies in te winnen van B. en W. en van den betrokken inspecteur." --- Alg. Berichten. De Eerste Kamer is opgeroepen tegen 6 December, ’s avonds tê 8(- uur. Dr. Kuyper. Omtrent de ongesteldheid van dr. Kuyper, zegt de „Stand." dat deze in het zorgwekkend karakter draagt, maar „bestaat in eene malariakoorts, die reeas twee maanden aanhoudt. Failliet verklaard. 1 Dec. D. Couvert, steenkolenhandelaar en koopman te Apeldoorn. Rechtercomm. mr. E. J. Dorhout Mees. Curator mr. J. J. Uytwerf Sterling, aldaar. atet. Algemeene Rekenkamer. De volgende personen hebben gesolliciteerd naar een vacature inde Rekenkamer. Mr. J. W. Smidt, hoofdcommies ter gemeente-secretarie van ’s Gravenhage, chef van de afd. comptabiliteit. A. C. Beydai3, luit.-kolonel-intendant van het korps mariniers, te ’s Gravenhage. R. van der Feen, ontvanger der dir. bel. te Rotterdam. C. M. A. Douglas, luit.-kol. intendant, intendant bij de 2e divisie inf. te Arnhem. N. J. J. van Rijn van Alkemade, officier _ van administratie le klasse bij de marine te Amsterdam. H. A. Calkoen, oud-kolonel, plaatselijke commandant der residentie, te ’s Gravenhage. H. J. Messink, commies der posterijen Dordrecht. Jhr. E. J. J. S. von Bönninghausen, burgemeester en secretaris van Borne. Mr. J. van Giffen, advocaat en procureur te Heerenveen, lid van de Prov. Staten van Friesland. Te Groningen heeftzichin verbinding met het Drentsche Spoorweg Comité een comité geconstitueerd tot oprichting vaneen maatschappij voor den aanleg en de exploitatie vaneen spoorweg van Leeuwarden naar Drachten en van Sneek naar Groningen. Voorzitter van dat comité is de heer J. E. Scholten, lid van de Eerste Kamer aldaar; ondervoorzitter de heer C. J. van der Veen, burgemeester van Bolsward, en secretaris de heer M. A. D. J olies, burgemeester van Assen. IJk en herijk. De minister van Waterstaat heeft bepaald, dat het goedkeuringsmerk in 1905 zal zijn bij den ijk en herijk van maten en gewichten de letter pin den gewonen schrijfvorm; bij den ijk en herijk van gasmeters de Koninklijke kroon ; en o. a. als merk bij eerste stempeling aan het ijkkantoor Arnhem het cijfer 3. Wereldtentoonstelling te Luik 1905. Te Utrecht is een vergadering gehouden van industrieelen om voor bovengenoemde tentoonstelling te komen tot het vormen van eene afzonderlijke Nederlandsche afdeeling. Een hal van ongeveer 1200 vierk. M. grondvlakte zal voor Hollandsche inzendingen beschikbaar zijn. De heer J. E. Scholten, die op zulk een voortreffelijke wijze in 1903 de tentoonstelling te Groningen heeft geregeld, was bereid als voorzitter op te trede» van het voorloopig comité, waarin verder zitting nemende heeren: P. G. Bakker te Groningen, S. de Boeye te Rotterdam, Wm. de Bruyn te Rotterdam, A. Dudok de Wit te Amsterdam, M. Grootes Jr. te Westzaan, Victor Jaunez te Maastricht, M. E. Jonker te Amsterdam, M. J. H. Kessels te Tilburg, Jos Lalieu te Maastricht, W. B. G. Molkenboer, G. Opdenberg beiden te Amsterdam, Brnest Regout te Maastricht, P. Regout te Maastricht, G. N. de Stoppelaer, Nederlandsch consul te Brussel en G. E. V. L. van Zuylen te ’s Gravenhage. Besloten werd een circulaire ter opwekking tot exposeeren te verzenden aan. de Nederlandsche industrieelen en overige belangstellenden. Te Nieuwkoop is opgericht eene Zoetwatervisscherij-afdeeling van de Nederlandsche Heidemaatschappij Nieuwkoop en Noorden. De afdeeling telt reeds 25 leden. Smakelijk eten. Te koop wordt aangeboden 3000 K.Gspek vaneen . . . walvisch. Inde Nederlandsche Stoombleekerij te Nijverdal bij Almelo waren Vrijdag drie werklieden bezig eenige kuipen schoon te maken, waarbij last tot aanvoer van koud water werd gegeven. Door het openen eener verkeerde kraan f "werd evenwel stoom aangovoerd, waardoor de drie arbeiders kevige brandwonden bekwamen. De verwonden werden naar Almelo vervoerd, waar zij in het ziekenhuis werden opgenomen. Glasblazers. De patroons van de glasblazers te Schiedam hebben de volgende kennisgeving gericht aan de arbeiders van de . glasfabriek, „De Schie" : „Aangezien de arbeiders die zich schriftelijk bereid hadden verklaard den arbeid te hervatten, tengevolge van de door de stakers geuite bedreiging met lichamelijk letsel na een dag arbeid zich weder gedeeltelijk hebben teruggetrokken, heeft de directie besloten den arbeid in het loopende jaar niet meer te hervatten, en slechts dan in Januari 1905 weer ,te beginnen, wanneer zich voor 20 December tenminste voor twee fabrieken voltallig personeel zal hebben aangemeld. Is dit het geval niet, dan zal de datum van hervatting van den arbeid van maand tot maand worden verschoven." Hiertegenover staat een „manifest aan het Nederlandsehe volk", dat door de hoofdbesturen van de Nederlandsehe en Christelijke Glas blazers bonden en het bestuur van de afdeeling Schiedam der R. K. Glasblazersvereeniging verspreid wordt, om inlichtingen te geven over de staking der glasblazers, die nu reeds twee maanden heeft geduurd. Er wordt o.a. het volgende in gezegd: Toen de eerste conferentie plaats had met de patroons, werd namens alle glasblazers in Nederland gevraagd „de nieuwe loonlijst in te trekken en een andere samen te stellen in overleg met de arbeiders", wiide men dit niet doen dan een maand of 14 dagen uitstel geven. Kon het billijker? Doch in plaats daarvan mochten de arbeiders hun grieven bekend maken en daarmee, uit. De patroons maakten eenige wijziging in het betalen der loonen, doch de loonen der iiesschen bleven hetzelfde. Hen moést een uniform loontarief hebben. Hadden de patroons de arbeiders niet genegeerd, ©r was geen staking gekomen. Nu is er herhaalde malen beweerd inde bladen, dat er inzage van boeken is gegeven, en dat het antwoord der werklieden was: „dat men niet geloofde dat de toestand zoo slecht was." De waarheid is deze: slechts eender fabrikanten heeft inzage gegeven van eenige bescheiden, die betrekking hadden op de uitkomsten van het bedrijf, doch daar is niet voldoende uit gebleken, uit welke oorzaak die uitkomsten niet bevredigend waren. Op de tweede conferentie is dan ook ronduit gezegd door den voorzitter ler patroonsvereeniging, dat de patroons nooit te vinden zouden zijn om inzage daarvan te geven. Op deze conferentie stelden de patroons de voorwaarde, dat ze binnen 4 dagen besluit moesten hebben van de arbeiders. Doch binnen 24 uur zochten de patroons zelf deze overeenkomst te breken door te probeeren onderkruipers aan te werven. Het ontslag der vier telefonisten. Het bericht van „Het Volk“ over het ontslag, in Amsterdam aan vier vrouwelijke telefonisten gegeven, heeft aan het „Hbl.“ aanleiding gegeven, de zaak te onderzoeken, De wethouder belast met de gemeentebedrijven, nar. Heemskerk, van wienhet ontslag heet te zijn uitgegaan, wilde geen inlichtingen geven, omdat het college beter vond dat niet te doen. Wat het „Hbl.“ verder vernam komt op het volgende neer: Men verhaalt, dat vier telephoonjufvrouwen, inden dienst, telephonisch afspraakjes maakten met een aboncé, die aan dit viertal, in gezelschap van vrienden, een feestavond bereidde, waar het nogal vroolijk toeging, en dit gezelsehap zou na afloop van het samenzijn inden nacht op den openbaren weg nogal aandacht hebben getrokken. Hét geval kwam B. en W. ter oore en deze vonden er aanleiding in om de telephonisten te ontslaan. Het „Hbl.“ verbindt daaraan dan verder de volgende opinie over het geval, die wij niet geheel kunnen onderschrijven. Blijkt de toedracht der zaak inderdaad te zijn geweest, zooals boven is aangegeven, dan meent het blad zal men bezwaarlijk het ontslag ongegrond kunnen achten. Daargelaten of gedragingen buiten den dienst invloed mogen oefenen, stellig zijn B. en W. verplicht te waken, dat inden dienst niet voor dergelijke doeleinden van de telephoon misbruik wordt gemaakt. Ea bovendien verdient het goedkeuring, dat zij nauwgezet zorg dragen voor een zoodanige samenstelling van het personeel dat de ouders niet worden afgeschrikt hun dochters daarbij te doen inlijven. Modder-doorbraak. Onder de gemeente Schiedam bij de z.g. Hoekplankjes heeft een doorbraak plaats gehad, doordat een breuk ontstaan is inden dijk, die gelegd is rond een groote oppervlakte land, welke men bezig is vol te spuiten met modder. Daar ter plaatse moet een viaduct komen voor de H. IJ. S. M. De handelsinrichtingen van Botterdam, die zich inde richting naar zee uitbreiden, treden daar op het gebied der gemeente Schiedam. Het gewicht van een dijk, voor de spoorwegwerken bestemd, heeft den veen bodem buiten het terrein omhoog gedrukt. Dientengevolge is een sloot omhoog gewerkt en heeft de papperige modder en veenmassa den dijk doorgebroken. De stoomtrambaan Schiedem Delftshaven is overeen lengte van 200 meter overstroomd met een dikke sliklaag, zoodat het verkeer ter plaatse gestremd is. Te Rotterdam is gearresteerd de handelsreiziger C. P. F. G. aldaar. Hij heeft zich, zooais hij volledig bekent, op verschillende tijdstippen schuldig gemaakt aan verduistering van geld, tot een gezamenlijk bedrag van eenige honderden guldens, ten nadeele van den koopman in ijzerwaren en gummiartikelen G. W. te Yoorburg woonachtig, hij wien hij als röiziger in ■ dienst was. Onder valsche voorgevens heeft hij verschillende postan, die hij aanbraeht, geïnd, waarna dat geld ten eigen bate werd aangewend. Goed afgeloopen. Na het plotseling overlijden van den eenigen firmant der kassiersfirma Bruinings en ten Cate te Sneek gingen er geruchten vaneen belangrijk tekort. De crediteuren zullen echter naar de „N. R. Ct.“ meldt 100 pCt. van hunne vorderingen ontvangen, zoodat die geruchten onjuist gebleken zijn. Door het kantongerecht te Zaandam is de anarchist-propagandist E. Kloosterman te Alkmaar, die door zijn optreden te Zaandam eenige Zaterdagavonden lang aanleiding heeft gegeven tot rustverstoring, vrijgesproken. Er waren tegen hem boeten van f 5 en fl5 wegens overtreding der politie-verordening geëisc’nt. Voor de lSe maal weduwe. Te Brussel is aangekomen mevrouw Palmerston, vroeger wonende ineen een dorp van Schotland, op weg naar Rome, waar zij zich metterwoon gaat vestigen. Een dezer laatste dagen heeft zij haren 18en echtgenoot verloren. Zij is vertrokken, daar zij weder eene nieuwe huwelijksaanvraag had ontvangen. Zij was juist 14 jaar, 5 maanden en 8 dagen oud, toen zij verloofd werd met een braven jongeling, maar het huwelijk ging niet door, daar juist op den dag van het huwelijk haar verloofde van de trap viel en zich den hals brak. Eenige maanden later werd mevrouw Palmerston de echtgenoote vaneen welhebbend grondeigenaar, die, inde week volgende op het huwelijk, een schielijken dood stierf. Opvolgelijk werd zij de echtgenoote vaneen drogist, een mandolinist, een verzenmaker, een horlogemaker, een barbier, een notarisklerk, een eksteroogensnijder, een leeraar in het teekenen, een koopman in pillen tegen den hoest, een wisselagent, een dagbladschrijver, nog een barbier, enz. Haar laatste echtgenoot was ook een leeraar in teekenkunde. Mevrouw Palmerston is nog maar 30 jaar oud. (Handelbl v. Antw.) ---