Binnenland. Zutphen, 7 Febr. 1904. Door de tramw eg-maatij. ,de Graafschap" werden vervoerd gedurende de maand Januari 1905: 5571 reizigers, 477768 K.G. goederen, 47 stuks vee; totale opbrengst met inbegrip van diversen f 1616,28. Gemeenteambtenaren. Te Arnhem heeft vergaderd de afd. Gelderland van den Bond van gemeenteambtenaren. In behandeling kwam het verslag der commissie, door het hoofdbestuur benoemd om na te gaan wat in m?entew.et behoorde te worden 2en BP,eciaal wat betreft de belanontvangers6 en ambt®68*®18’ secretarisseib mtiding van'1 'oor ,er' zooveel mogelijk gevolg £®rd Jfaaraan De afdeeling verklaarde zich fóórZ* veranderd behoud van art. 2 der n' tewet (vereenigbaarheid van b“trek' kingen). Een meerderheid verklaarde. zich voor een wijziging» waardoor bij Kon. Besluit bepaald zou kunnen worden het aantal ambtenaren, dat den secretaris ten minste zal bij staan. Zij was echter tegen de bepaling, dat de plaatselijbe verordening, regelende de taak dier ambtenaren de goedkeuring zou behoeven van Ged. Staten. Eenige voorgestelde wijzigingen werden aangehouden tot een volgende vergadering. De opbrengst der tramwegmaatschappij Zutphen—Emmerik bedroeg over de maand Jan. j.1.: Personenvervoer f 2889.38 Goederenvervoer – 1241.365 Buitengewone ontvangsten – 177.27 totaal f 4308.01s Tegen f 4135.0' in Januari 1904. Het aantal reizigers bedroeg 28396. Omtrent den heer S., cand.- notaris te Nijmegen en leeraar aan het instituut Wegerif hebben tegenstrijdige bericht geloopen. Was hij gearresteerd of niet, of weer op vrije voeten gesteld ? het bleek niet duidelijk. Thans meldt de correspondent van de „Tel.“, dat de heer Wegerif zelf hem heeft meegedeeld, dat de heer S. weder als leeraar inde Eransche taal aan zijne inrichting werkzaam is. Door de rechtbank is echter wel tegen J. S.. wegens, in Oct. en November te Antwerpen, Brussel en Gent gepleegde verduisteringen on oplichtingen rechtsingang verleend, maar zonder bevel tot gevangenhouding. Laren, 6 Febr. Door de Liberale Kiesvereeniging alhier zijn op de groslijst geplaatst voor candidaten voor de Tweede Kamer de h.h. Pierson, mr. Jannink van Almelo en mr. Levy van Amsterdam. Dieren, 6 Febr. Zondagavond is zekere B. op den zolder inde woning van de weduwe D. dood gevonden. Sedert jaren zwierf hij rond, ventende met een kleine negotie en was op zwerftochten steeds bij genoemde weduwe op den zolder onder dak. Varsseveld, 6 Febr. Hedenavond vergaderden de Jonge Yrijzinnigen te Wisch. De Secretaris deelde mede, dat de rooster van aftreding van het Bestuur bij loting als volgt is vastgesteld: G. J. Rutgers 1906; F. W. Wanrooy 1907; H. A. Radstaak 1908 ; G. H. Yeelbehr 1909 en D. Jolink 1910. .Na een pleidooi van den Eere-Yoorzitter en den heer Doornink en eene aanbeveling door den voorzitter, besloot ae vergadering met algemeene stemmen, icn aan te sluiten bij den Bond van Yrijz. Prop. Vereen. In verband hiermee werd tevens besloten, de Vereeniging op de Algemeene Vergadering op 26 Febr. te doen vertegenwoordigen. Tot afgevaardigde werd gekozen de heer H. G. Yeelbehr, en tot plaatsvervanger de heer F. W. Wanrooy. Ten slotte kan nog worden medegedeeld, dat de heer Broes: zich bereid heeft verklaard eerstdaags eene lezing met debat voor de Vereeniging te houden. Eibergen, 6 Febr. Het aandeel dezer gemeente inde lichting 1905 der nationale militie bedraagt 16 man, waarvan voor volledige oefening 11 en voor korte oefening 5 man zullen worden ingelijfd. Indien er geen wordt afgekeurd zijn de nummers 25 en hooger vrij. --- Markt- en Handelsbericht. Aalten, 6 Febr. Op de heden gehouden veemarkt waren aangevoerd 70 koeien, 11 ossen, 20 stieren, 33 kalveren, 19 oude varkens en 150 biggen. De markt was druk bezocht; de handel in rundvee was redelijk. Biggen waren veel hooger in prijs en werden verkocht tegen f 1.75 a f 1.80 per week ouderdom. --- Alg. Berichten. Gajoe- en Alaslanden. De correspondent van de „N. R. Ct.“ te Batavia seinde gisteren: Tweemaandsche tocht overste Schmidt dwars door de Gajoelanden, waaraan verscheidene patrouilles iu de Alaslanden werden vastgeknoopt, is zonder verzat afgeloopen. Aan uitputting is gestorven de luitenant C. A. F. Beem. Ongeveer medio December 1904 rukte een colonne ter sterkte van 150 man, aldus teekent het blad hierbij aan, uit onder bevel van den luit. kol. der inf. B. T. C. F. Schmidt. De colonne zou over zee naar Meulaboh worden vervoerd om van daaruit door Beutong, Pameuë en de Laut Tawarstreek te patrouilleeren en te trachten zich daar schuil houdende kwade elementen onschadelijk te maken, terwijl zij daarna naar Lho-Seumawé zou marcheeren om van daar weer over zee naar Koeta Radja te worden teruggebracht. De duur van dien tocht werd op twee maanden geschat. Blijkens het bovenstaande telegram is aan de opdracht volledig voldaan en hebben onze wapenen inde Gajoe- en Alaslanden zooveel ontzag weten af te dwingen, dat de bewoners de colonne Schmidt niet hebben bemoeilijkt. De aan uitputting overleden le-luitenant C. A. F. Beem was langen tijd en tot voor kort plaatselijk adjudant te Koeta Radja; hij vroeg onlangs ontheffiing van die sedentaire betrekking om haar te verwisselen met het leven te velde. Doordat hij langen tijd bureauwerkzaamheden ts verrichten heeft gehad, zal Beem, minder getraind dan de anderen, aan den bovenomschreven zeer vermoeienden tocht hebben deelgenomen en zijn ijver voor de goede zaak met den dood hebben bekocht. Stof opjagen. Inden Haag zijn, in eene vergadering, belegd door de a. r. propagandaclub en de Roomsch Kath. Jonge garde, als sprekers opgetreden het Roomsche Tweede Kamerlid mr. Kolkman en het antirevolutionnaire lid ds. Talma, en die twee hebben daar eens voor de jongelui uiteengezet, hoe schandelijk de vrijzinnige concentratie is, daar immers de liberalen en de vrijz. democraten .... zoo ver van elkander afstaan. Men gelooft zijne oogen nauwelijks als men leest dat dit gezegd is door den aanhanger der R. K. kerk en den nakomeling van Calvijn, van één katheder sprekende voor orthodox-protestantsche en Roomsche jongelieden. Beiden zwaaiden, om de tegenstelling tusschen daad en woord niet al te erg inden kijker te doen loopen, dapper met de vlag van het kerkelijk fanatisme. „Bij de stembus moet men zich den Al machtigen God niet schamen!“ riep mr. Kolkman uit in a. r. stijl. „Op onze banier is geschreven de Heilige naam van Christus!" getuigde ds. Talma, alsof hij reeds met zijn vaandel inde processie liep. En het fanatisme greep de toehoorders zoozeer aan, dat ds. Talma hen moest verzoeken, niet zoo hard op de planken te trappen, want het was niet uitte houden van het stof. Dat is het symbool van den avond. Stof opjagen en niets meer ! Als die jonge menschen naar huis zijn teruggekeerd, en zij denken na, zullen zij ten slotte moeten inzien, welk een dwaze komedie zij hebben bijgewoond. Zoo’n tijdelijke opwinding, zoo’n aanblazen van het fanatisme werkt niet lang na en geeft geen blijvende bezieling. En ze zullen dan ook nadenken over deze eigenaardigheid, dat de heer Kolkman hun de vrijzinnige concentratie schetste als een optocht, met Borgeßius op den hok, do vrijz.-democraten ais lakeien er naast, en Troelstra op den grond; terwijl ds. Talma hun voorhield, dat de liberalen zoo gevaarlijk zijn, omdat zij gedreven worden door de zweep van Troelstra. Neen, zulke woorden kunnen wel het stof van het fanatisme opjagen, maar meer niet. Ze zijn te zeer met de werkelijkheid in strijd. „Leve de Heidenen!“ In het „Yad.“ wordt van de verkiezing inden Briel verhaald, dat bij het inkomen van goede berichten uit de gemeenten in het district, door de vrijzinnigen in hun vergaderlokaal de kreet „Leve Roodhuijzen!“ werd afgewisseld met „Leve de heidenen!“ Het deed denken aan: wie te veel bewijzen wil, bewijst niets, schrijft de berichtgever. Zelfs orthodoxe leden der Ned. Herv. kerk werden mij gewezen, die om het hardst die strijdleuze aanhieven. Wel een bewijs dat het niet het ongeloof gold, dat hiermede verheerlijkt werd, maar weergaf de werkelijk zeer diep gevoelde behoefte, om te getuigen vóór den godsdienst, maar tégen den sectarischen clericalen geest. Dat was de beteekenis van den kreet „leve de heidenen!“ Om den stand der practische politiek op te nemen valt er op dergelijke bijeenkomsten dikwijls veel te leeren. Wat hebben de kiezers al niet moeten hooren van de clericale debaters en den clericalen „candidaat", om hun dat begrip van „heidenen" uit het hoofd te praten. Als je er ds. Postma, ds. Yan der Yalk, ds. Yunderink en Yegtel zelf over hoorde, was dat eigenlijk zoo onschuldig en goed bedoeld: die scheiding in „heidenen" en „christenen" door dr. Kuyper gemaakt, dat niemand ex iets aan kon vinden, dat bepaald aanstoot verdiende. „Heidenen liepen immers naakt", moet een clericale spreker gezegd hebben —, dus de „paganisten" waren geen heidenen. Het sluit als een bus, maar het antwoord op deze prachtige redeneering voor de kiezers gehouden, had hij heden kunnen vernemen, toen het „leve de heidenen" door de zaal daverde, dat het stof uit de planken vloog. Fr zal een zeer groot virtuoos in het bespelen van let klavier der volksconacientie aan te pas moeten komen, om dit denkbeeld der „heidenen*, hetzij naakte of tangekleede, dat zeer levendig op de verbeelding der massa heeft ingewerkt, een andere gedaante te geven, zoodanig, dat „paganisten* geen „heidenen" zijn. Met naakte negertjes alleen kom je er positief niet. Geen blaadje «oor den mond. Een redacteur van „het Centrum* heeft den heer Kolkman, Tweede Kamerlid van Rheden geïnterviewd. De journalist vroeg hem ook naar de partijdigheid inde benoemingen. Het gedeelte van het interview, dat daarop betrekking heeft, is typisch. „Vroeger kwamen katholieken en antirevolutionairen gewoonlijk en gewoonweg niet in aanmerking voor benoemingen,* begon de heer Kolkman. Doch hij krabbelde direct terug met de verklaring: Zoo niet alle, dan toch de meeste openbare posten en ambten werden bezet met liberalen. Daarop vervolgde hij : ze zijn er nog vol van. En men was daaraan zoo gewoon geraakt, dat men misbaar gaat maken, nu ook anti revolutionnairen en katholieken worden benoemd. Een gevolg van het verwend zijn ! Trouwens dat onder liberale regeeringen naar geen geloofsbelijdenis der sollicitanten gevraagd werd, is een waarlijk vermetele bewering. Wanneer ik mijn geheugen raadpleeg* ... De heer Kolkman zegt de interviewer dan scheen over dit punt niet in nadere bijzonderheden te willen treden, althans geen voor de publiciteit bestemde mededeelingen te willen doen. Tot zoover het interview. En nu verbeelde men zich de hemelsche naïviteit van den Centrumredacteur, die zijn beschrijving besluit met deze woorden : „Jade afgevaardigde van Rheden is een aangenaam spreker. Hij neemt om de dood geen blaadje voor den mond ; hij zet de puntjes op de i; hij durft de zaken bij haar naam te noemen.* Keen, ook ons komt het voor, dat de afgevaardigde van Rheden geen blaadje voor zijn mond nam. Maar wel een blad. Hetgeen dan ook zeer verstandig is, als men op het punt staat, dingen te zeggen, die men niet verantwoorden kan. Ketel en pot. Yan a. r. zijde pleegt men de socialisten nog al eens last g te vallen over het gebruiken van „dikke woorden* inde pers en in vergaderingen bij het critieeeren hunner tegenstanders, en wij zullen, waar dit gebeurt, het ook volstrekt niet in bescherming nemen. Het is nu echter wel merkwaardig, te vernemen wat de onlangs tot het Kuyperianisme bekeerde Ds. Buytendijk, die vroeger vuur en vlam plagt te spuwen tegen Dr. Kuyper, bij het aankondigen zijner bekeering getuigt aangaande Dr. Kuyper’s manier van propageeren. „Hij bezigde woorden en middelen, die gewogen op de weegschaal van godsvrucht, recht, billijkheid en medelijden, zelfs van ailedaagsch fatsoen, onvoegzaam waren, zoo niet erger,* aldus ds. Buytendijk in zijne brochure. Moet men dan, als de antirevolutionnairen de socialisten het gebruiken van „dikke woorden* verwijten, niet denken aan de geschiedenis van den pot en den ketel Algemeene Verkiezingen. De anti-revolutionnaire kiesvereeniging inde gemeente Epe, Vaassen en Oene heeft voorloopig opnieuw gecandidateerd het aftredend lid den heer mr. W. K. F. P. graaf van Bylandt (Chr.-hist.) Faillissementen. Failliet verklaard. De Coöperatieve vereeniging „De eerste Nederlandache coöperatieve exportslachterij* te Winterswijk. Rechter comm. mr. J. L. A. Stolk. Cur. mr. J. B. Sölner te Zutphen. De v i c e-p resident van den Raad van Nederlandsch-Indië, de heer P. M. L. de Bruyn Prince zal met Augustus a.s. zijn ontslag nemen en naar Nederland terugkeeren. Werkzaamheden der gemeentebesturen. De burgemeester van Amsterdam, mr. Van Leeuwen, heeft inde Eerste Kamer zijn hart eens gelucht over het groot aantal werkzaamheden, die het Rijk de gemeentebesturen en in ’t bizonder de burgemeesters op den hals schuift. Hij begon zoo lezen we in het overzicht van de „Telegr.* met te zeggen: „Mijn verontschuldiging, mijnheer de Voorzitter, dat ik een rede ga houden, zonder theologie er in.“ Daarna kwam een klein statistiekje over den geweldigen aanwas van de door een gemeentebestuur te behandelen stukken. Een ontzaglijke berg papier, die in den tijd van vier jaar met eenige kilometers aangioeide, van 193175 stukken in 1900 steeg tot 230680 stukken in 1904. Militiewet, leerplichtwet, ongevallenwet en beroepswet, zij alle leggen verplichtingen op de gemeente en nu is wel waar wat de minister zegt dat dit alles met het „selfgovernment* der gemeenten niets te maken heeft, maar even waar is zei de heer v. Leeuwen dat de burgemeesters al te zeer beschouwd worden als „rijkskruiers*. Vijf en veertig honderd Amsterdammers waren er in het afgeloopen jaar toevallig niet thuis als er een deurwaarder bij hen kwam met een geprotesteerden wissel en al die 4500 maal moest de burgemeester het exploot teekenen. Verder heeft hij 654 diploma’s voor examens moeten uitreiken en is hem onlangs opgedragen tuberculeus vee „hetzij aan de hand, hetzij ineen besloten wagen naar de boot te transporteeren*. Dat alles belet me nauwkeurig te bestudeeren, wat er inde burgerij omgaat, zei mr. v. Leeuwen. In kleinere gemeenten, waar de burgemeester over minder personeel te beschikken heeft, is de toestand nog veel erger. De burgemeester van Amsterdam heeft maar op een knopje te drukken, maar zooveel andere burgemeesters moeten alles zelf doen. Zoetwa ter- visscherij. Te Utrecht is op een buitengewone vergadering der Heidemaatschappij tot stand gekomen een hoofdafdeeling „Zoetwater visscherij*, waardoor aan de bemoeiingen der maatschappij op dit gebied een meer officieel karakter is verleend. Zij wil de belangen der zoetwatervisscherij behartigen door: a. het geven van adviezen, het verstrekken van inlichtingen, het opmaken van begrootingen, plannen enz., betrekking hebbende op de zoetwatervisscherij; b. het invoeren, kweeken en uitzetten van waardevolle vischsoorten; c. het aanleggen van vischvijvers; d. het verkrijgen van verbetering in het toezicht op de „visscherij* ; e. het opleiden van deskundig personeel ; f. het houden van vergaderingen ter bespreking van de belangen van de zoetwatervisscherij ; g. het houden van voordrachten en lezingen, om ook op deze wijze den binnenvisschers voor te lichten bij de uitoefening van zijn bedrijf; h. het behouden van bestaande en het aanleggen van nieuwe paaiplaatsen, alsmede het instandhouden van de inheemsche waardevolle vischsoorten; i. het bevorderen van de studie en het wetenschappelijk onderzoek inzake de zoetwater visscherij. Leden kunnen worden aangenomen tegen een jaarlijksche contributie van ten minste f 1. Deze hebben dezelfde rechten als de overige leden van de maatschappij, met dien verstande, dat zij niet ontvangen het tijdschrift der maatschappij, waarvoor inde plaats een visscherij-orgaan kan worden verstrekt. Tot commissarissen werden benoemd de heeren Draisma de Vries, te Franeker, en H. J. de Boer, lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal, te Assen. Bank van leening. Met het oog op de beleeners, die met kleine panden terecht moesten komen bij huizen van verkoop met recht van wederinkoop, werd door de gemeentelijke Bank van leening te Leiden geruimen tijd de proef genomen om ook voorwerpen ter waarde van f 0.50 tot f 1 aan te nemen. Deze proef is gelukt. Het aantal in beleening gebrachte voorwerpen van bovenbedoelde waarde was zeer aanzienlijk en het indirecte gevolg was, dat de cliëntèle, ook wat betreft panden van hoogere waarde, is toegenomen. Met het oog daarop stellen B. en W. nu voor, deze proef te bestendigen. De afdeeling Haarlem der Vereeniging tot verbetering van vrouwenkleeding wenscht dit jaar in plaats van reformkleeding, een matinee, gewijd aan de kleeding, te organiseeren. Bij een tentoonstelling verliezen de japonnen, uitgestald op poppen waarop zij slecht passen, meestal veel van haar voorkomen. Op een matinee daarentegen kunnen de bezoekers beter met de nieuwe reformkleeding kennismaken, die daar alsavond-, wandel , huis- of werkkleed gedragen wordt. De „GoescheCt.* maakt melding vaneen gemeente van circa achtduizend zielen, waarvan de overgroote meerderheid liberaal is, aan wier hoofd deze regeering een man heeft durven stelleD, die het op zijn dertigste jaar nog niet verder had gebracht dan tot volontair op een dorpssecretarie, een man wiens wetenschappelijke ontwikkeling gelijk nul is, doch die tot de Gereformeerde kerk behoort. Inde raadsvergaderingen hoort men dezen edelachtbare spreken van „grastificaties* ; hij verzekert u soms, dat hij ineen moeilijk „karpet* zit; hij deelt mede, dat er een aanvraag is ingekomen vaneen handelaar in limonades, en „gracieuse* dranken ; spreekt over „niminum* loon, enz. enz. In het gehucht te Kranendijk, tusschen den Bommel en Oude Tonge, zijn gistermorgen twee naast elkaar staande werkmanswoningen van den landbouwer A. Maris geheel uitgebrand. Er zijn ook nog drie geiten in het vuur omgekomen. Van de have der arme bewoners is niets tegen brandschade verzekerd. Zondagavond had op de tramlijn Bolsward—Sneek dooreen van Bolsward komende tram een vreeselijk ongeluk plaats. De 35 jarige boerenknecht D. J. Palstra van Roodhuis onder Tirns sprong, in weerwil der waarschuwingen dat er gestopt zou worden, ongeveer 40 meter van de stopplaats, van de tram met het noodlottig gevolg, dat hij werd overreden. Toen hij werd opgenomen had hij reeds opgebouden te leven. Een geheimzinnig geval. Eenvoudige zielen komen soms met fantastische verhalen die een geroutineerden romanschrijver nog in verbazing brengen. Dat blijkt weer uiteen bericht van de „Leeuw. Ct.“ Er liepen sedert Vrijdag mysterieuze geruchten door Leeuwarden. Een vrouw, die alleen thuiswas, zou door drie heeren gevraagd zijn of zij ook oudheden te koop had, daarna bedwelmd zijn, aan een meubel vastgebonden en in dien toestand achtergelaten zijn. Vanmorgen, zoo verzekerde men, was zij nog niet „bij*, maar geconstateerd was inmiddels, dat er uit de lade vaneen kastje vijftig gulden was ontvreemd. Het blad liet informatiën nemen en ziehier wat de vrouw die al lang weer „bij* was, zelf vertelde: Vrijdagmiddag te 3 uur kwam ar bij den sigarenmaker W. L. inde Hulstbuurt (Weerklank), terwijl de vrouw alleen thuiswas de kinderen waren naar school en de man op de fabriek aan het Nieuwe Kanaal een man binnen. ’t Was niet precies een heer, maar hij zag er toch netjes uit en had een pet op ’t hoofd. De man vroeg, of er ook antiquiteiten voor hem te koop waren, waarop door de vrouw des huizes ontkennend werd geantwoord. Toch doorzocht hij de kamers en gedroeg zich zoo vrijpostig, dat de vrouw eindelijk naar de deur ging en onzen man toevoegde: „er uit!“ Plotseling greep toen de vreemdeling haar bij de polsen en hield haar iets onder den neus, onmiddellijk erop begon het in haar hoofd te kloppen, daarna herinnert zij zich niets meer. Toen ze weer tot zichzelve kwam, zat ze op een stoel bij de tafel aan handen en voeten gebonden. Op haar geroep kwam daarop haar buurvrouw, die haar lossneed. De tang lag voor het kastje, de bovenlade was opengebroken en uit de lade waren de spaarpenningen 50 gulden aan zilvergeld verdwenen. De vrouw was den geheelen avond nog zeer slecht gesteld. Toen haar man om zeven uur thuis kwam, spoedde deze zich naar de politie en deze stelde dadelijk een onderzoek in, dat den volgenden dag werd voortgezet. --- Feuilleton. Levensgang. UIT HET ZWEEDSCH VAN TOR HEDBERG VERTAALD DOOR G. H. 46 Toen Karr alleen was begon hij heen en weer te loopen. Hij kon er niet aan denken om naar bed te gaan; hij kon niet eens stil blijven zitten, zoo kookte zijn bloed, zoo bonsden zijn slapen. Hij hoorde zijn zoon inde andere kamer zich bewegen, en gedeelten van hun gesprek kwamen hem zonder samenhang voor den geest. Was dat werkelijk zoo, dat sommige menschen alleen ter wereld kwamen om te genieten, anderen alleen om te werken? Had hij dan niet dezelfde verlangens als alle andere menschen en waarom zou hij die niet bevredigen, zooals alle anderen p Genieten, genieten, dat woord kwam telkens in zijn gedachten terug. Zeven duizend gulden ? Hij probeerde te bedenken, hoeveel genietingen iemand zich voor die som zou kunnen verschaffen en zijn hoofd duizelde. al ark-'nnlen was alles stil. Hij was zeker en nnhlu bed en sl*eP nu misschien kalm hij weer torrrd > het bewustzijn, dat zou ontwaken611 EneUhhen van genieten I,™ gaan ,^h Joh“ Je"t 7" achter de toonbank wegen voor de boeren, dingen en toeslaan, kortom «in gewone leven leven. En op dit oogenblik scheen hem dat leven zoo leeg, zoo arm, zoo mislukt, dat hij plotse ling werd aangegrepen door verbittering tegenover zich zelf om zijn niet gebruikte jeugd. Want hij was toch ook eens jong geweest, had ook eens alle verlangens en begeerten der jeugd gekend, had ook als alle anderen, verlangd, gedroomd en begeerd. Of had hij niet ? Hij probeerde zijn herinnering op te wekken maar hij kon het niet; het leek hem zoo ver, zoo heel ver weg; heel het veriedene lag als in een grauwen nevel verborgen Karr leunde met het hoofd achterover en deed zijn oogen dicht. Allerlei vage verlokkende gestalten dwarrelden voor zijn geest. En torn kreeg hij weer dat gevoel, alsof het voorwerp om hem heen draaide, al sneller en sneller tot in dolle vaart draaide en hij eindelijk zelf in dien wervelwind werd opgenomen. Met moeite deed hij zijn oogen weer open en ging waggelend overeind staan. Het was ook zoo verstikkend warm daar binnen. Hij nam de waterkaraf zette die aan zijn mond en dronk haar half leeg. Toen ging hij naar de tafel opende op goed geluk een album en begon er in te blade ren. Eerst sloeg hij de bladen werktuigelijk om, zonder ze te zien, maar langzamerhand keek hij nauwlettender en eindelijk ging hij zitten om het album met begeerige blikken van ’t begin tot ’t eind te bekijken. Hier in dit album vaneen jongen viveur scheen hij de belichaming te vinden van zijn vage begeerten, de verzinnelijking van zijn onbestemd verlangen ; het scheen hen een glimp te geven van de genietingen der wereld, waarvan hij droomde. Maar spoedig had hij genoeg van die voortdu>ende herhalingen van eenzelfde voorstelling i^’ret voldeed hem niet meer en met een g&tear van afkeer sloeg hij het boek dicht; hij deed het licht uit en wierp zich, gekleed als hij was, op de sofa. Maar het gelukte hem niet in slaap te komen; heel zijn lichaam hamerde als een koortsachtige pols, de kamer benauwde hem en onophoudelijk klonk hem dat woord inde ooren: genieten, genietenl het joeg door zijn gedachte, het belichaamde zich voor zijn oogen, het gistte in zijn bloed, het riep hem aan en sleepte hem mee als ineen duizelingwekkende diepte Hij werd dol van woede, de woede van den slapelooze en ging met gebalde vuisten op de sofa zitten, aangegrepen dooreen begeerte om iets dolste doen, iets krankzinnigs, iets ongehoords. Hij had een gevoel of hij stikken zou als hij daar bleef en hij besloot uitte gaan om frissche lucht in te ademen. Een ander doel stond hem ten minste niet klaar voor oogen. Eerst luisterde hij even aan de deur naar de andere kamer; het was daar doodstil. Toen liep hij naar het portaal, greep hoed en jus voelde inden zak van de jas van zijn zoon om den sleutel te nemen en sloop toen voorzichtig de donkere trappen af. Buiten op straat haalde hij diep adem. De nachtlucht koelde heerlijk zijn verhit gezicht at. ’t Was geheel leeg op straat, geen geluid werd gehoord. De gaslichten zagen er zoo eenzaam en verlaten uit in die stilte en schenen elkaar van afstand tot afstand toe te wenken, alsof zij elkaar geheimen toevertrouwden. Maar vanuit de verte klonk een dof geruisch, hetzelfde geluid, dat hij gehoord had toen hij voor ’t raam stond, nu alleen duidelijker. Hij was benieuwd wat dat was voelde er zich door beangstigd. Toen bedacht hij, dat het ’t geruisch van Norrström moest wezen en dit kalmeerde hem. Hij zette de kraag van zijn jas op, stak zijn handen diep in zijn zakken en begon op goed geluk te loopen zonder zich duidelijk te maken, waarheen en met welk doel hij wandelde. Hij kwam een paar voorbijgangers tegen, die zich blijkbaar verlaat hadden en nieuwsgierig keek hij hen na tot zij verdwenen waren. Een eigenaardige sympathie met deze menschen vervulde hem, een gevoel van meeleven alsof hij heimelijk met hen in verstandhouding stond. Daarop liep hij weer door maar hij verzonk al meer in gepeins, zoodat hij hoegenaamd niet wist, waar hij terecht kwam. Het scheen hen toe of alles een droom was en het geluid van zijn eigen voetstappen op de stiaatsteenen klonk hem als een verre echo inde ooren. Daar werd hij uit zijn gepeins opgeschrikt door het geluid vaneen lach. Hij merkte, dat hij ineen donkere straat stond en een paar pas van hem af onderscheidde hij twee vrouwengestalten. Van hen kwam dat lachen en nu schoot het hem ineens te binnen, dat hij hen al lang achterna geloopen was. Hij wilde omkeeren en doorloopen, maar toen zij ook doorliepen volgde hij hen werktuigelijk. Spoedig verdwenen zij ineen gangetje. Hij hoorde de poort dichtklappen en bleef staan, terwijl hij bleek van opgewondenheid diep adem haalde. Toen deed hij de poort open en ging naar binnen. Slot volgt] ---