Verkiezing. De BURGEMEESTER der gemeente Zutphen, Gelet op art. 63, 2e zinsnede en art. 132 der Kieswet, Maakt bekend, dat de b\J hem ingeleverde opgaven van candidaten voor de op heden plaats gehad hebbende verkiezing vaneen lid van de Tweede Kamer der Staten Generaal in het Kiesdistrict Zutphen, evenals het door hem opgemaakt proces-verbaal van de sluiting der lijst van die candidaten ter gemeente secretarie voor een ieder ter inzage liggen; dat afschriften vaneen en ander ter gewoner plaatse in deze gemeente zijn aangeplakt en tegen betaling der kosten verkrijgbaar zijn. Zutphen, den 6 Juni 1806. De Burgemeester voornoemd, BUYSING. --- Stemming De Burgemeester der gemeente Zutphen. Gelet op art. 55, Ee zinsnede der Kieswet, Maakt bekend, dat op Vrijdag 16 J«nl e.k., van des morgens 8 tot deß namiddags 6 nur, de stemming zal plaats hebben ter verkiezing vaneen Hd van de Tweede KamerJderStaten Generaal in het Kioßaiatrict Zutphen, , v?°r 7™lke verkiezing candidaten zfln gesteld de heeren Mr. H. G. BORGesius, F. vAS der GOES, A. S. TALMA. Tevenß wordt herinnerd, dat art. 128 van het wetboek van strafrecht luidt als volgt: Hjj die opzettelijk zich voor een ander mtge. vende, aan een krachtens wetteljjk voorschrift uitgeschreven^verkiezing deelneemt, wordt gestraft met een gevangenisstraf van ten hoogste één jaar. ZUTPHEN, den 6 Juni 1905. De Burgemeester voornoemd, BUYSING. --- Bekendmaking De Burgemeester der gemeente Zutphen herinnert personen, bp wie en bestuurders van bijzondere ondernemingen en instellingen, waarbij mannen, die den leeftijd van 25 jaren hebben bereikt, in dienst betrekking zijn, aan den inhoud van de artt. 57 en 68 der kieswet, houdende bepalingen omtrent de gelegenheid, die verschaft moet worden tot deelneming aan de stemming en omtrent de wijze waarop de verschaffing der gelegenheid moet worden medegedeeld. Zutphen, 6 Juni 1905. De Burgemeester voornoemd, BUYSING. --- Een nieuw argument voor protectie, maar een slecht. Toen op 1 October 1904 te Utrecht de algemeene ledenvergadering van de Vereeniging voor Staathuishoudkunde en Statistiek gehouden werd, heeft er de heer H. W. E. Struve ten bate van het protectionisme een nieuwe bewijsvoering geleverd. Stellig was het niet enkel aan het verrassende der argumentatie te wijten, dat zij niet ter vergadering is beantwoord, maar ook hieraan dat zij moeilijk waste volgen, daar zij bestond ineen vergelijking van cijfers, ontleend aan beroepstellingen hier en elders. Dadelijk evenwel dit weten wij stellig rees bij vele hoorders het vermoeden dat de spreker uit de door hem genoemde cijfers heel wat meer afleidde dan de logica veroorlooft. Het ware misschien ’t eenvoudigst geweest dat betoog in vergetelheid te laten rusten, had de heer Struve het niet herhaald ineen resumé, hetwelk als bijlage gevoegd is bij een onlangs verschenen politieke brochure van den heer R. P. J. Tufein Nolthenius „de Stille Stem, waarom moeten de ware liberalen dr. Kuyper steunen ?“ De heer Nolthenius is dikwijls gezien op dein de laatste jaren gehouden congressen van den handeldrijvenden middenstand. Eigenaardig is het dat onlangs uit politieke kringen der rechterzijde een poging is o™, ineen door vele winkeliers kiesdistrict van Amsterdam de candidatuur des voorzitters van den Middenstandsbond te plaatsen tegenover de candidatuur vaneen vrijhaudelsgezind liberaal. Wel is de poging om de middenstandsbeweging op het sleeptouw van de protectionistische partij te nemen op de weigering des voorzitters afgestuit, maar nu het betoog des heeren Struve, in broederschap met den heer Nolthenius, eene rol wil spelen inde hoogere politiek, veroorloven wij ons het te ontleden. Het betoog is tweeledig. Ten eerste wordt beweerd dat in Nederland een aantal bedrijven met werklieden overvuld zijn. „Overtollige perse-: nen" heeten deze, voor wie men een plaats moet scheppen in nieuwe bedrijven, welke door Bescherming, dat is door invoerrechten, in het leven moeten worden geroepen. Inde oude bedrijven zou dan, dit geeft de heer Struve te verstaan, dezelfde voortbrenging worden verkregen dooreen geringer aantal werklieden, die ieder meerarbeid zullen verrichten. En nu laat ZEd., als bewijs van die „overvulling", eene vergelijking dienst doen tusschen eenige cijfers uit de Nederlandsche en Duitsche beroepstellingen. Zij betreft de verhouding van het aantal personen, werkzaam in drie bedrijven, tot het aantal inwoners in elk land. Die verhouding zou bedragen : Nederl. Duitschl. (per ICCO inw.) 1. Bakker (brood-, banket-, suiker-) 7.28 5.06 2. Slagers 3.94 3.45 3. Schilders 4.62 2.65 Op deze magere cijfers zelve dingen wij eenvoudigheidshalve niet af. Maarde gevolgtrekking ? In Nederland ia de binnenscheepvaart veel belangrijker dan in Duitschland; in Nederland woont de bevolking meer in afzonderlijke en in nettere woningen dan ginds. Ook is hier het klimaat vochtiger. Er is hier aan schepen en aan huizen meer schilderwerk noodig. Is het niet mogelijk dat, wegens bijzondere comsumtieve gewoonten der bevolking, ook iri de bakkers- en slagerebedrijven hier meer personen werk kunnen vinden dan ginds ? Yoor ieder land zal de heer Struve bevinden dat een of ander beroep er betrekkelijk meer werkkrachten bezit dan elders. Ineen ander gedeelte van zijn redevoering te Utrecht vermeldde hij dat in Duitschland, Zwitserland en Engeland de nijverheid een grooter percentage der bevolking tot zich heeft getrokken dan in Nederland. Hieruit zou, naar zijn redeneertrant, volgen dat ginds de nijverheid is „overvuld". Hij zou ginds op klimmende protectie van andere bedrijven moeten aandringen. Zoo kwame de behoefte aan steeds nieuwe protectie, dat is aan steeds hooger invoerrechten, nooit tot staan. Bij iedere natie hangt de verdeeling der arbeidskrachten over verschillende takken van bedrijf met een reeks eigenaardige omstandigheden samen. Er is van „overvulling" met arbeidskrachten slechts één tastbaar bewijs: lage stand der loonen in verhouding tot andere bedrijven. De vergelijking des heeren Struve leert hieromtrent niets hoegenaamd. Een gelijksoortige dwaling ligt op den bodem van het tweede betoog van den ond-inspecteur van het stoomwezen, oudinspecteur van den Arbeid, wiens betrekkingen wij hier noemen, daar ZEd. zelf ze deed klinken om te verstaan te geven dat hij van het vraagstuk des Vrijen Handels meer verstand heeft dan anderen. Hij meent dat in Nederland te veel personen zich bevinden inde bedrijven, welke behooren tot de groep Handel en verkeer. Hierop zou kunnen en moeten worden bezuinigd. Dan zou „de omzet goedkooper kunnen geschieden" enalzoo zouden „de consumenten gebaat wordeD." Tot toelichting van de bewering dat dit alles zoo is, vermeldt hij dat van dein allerlei beroepen werkzame personen er in Handel en verkeer gevonden worden: in Nederland 17.2 pCt. België 11.6 „ Frankrijk 9.4 „ Zwitserland 10.7 „ Engeland 10 „ Het is verschrikkelijk om aan te zien ! Maar wat is de fout ? In Nederland gelegen tusschen Duitschland en de wereldzee, en aan den mond van groote rivieren, bestaat sedert eeuwen een doorvoerhandel van buitengewone beteekenis. Dat er hier retalief vele personen inden Handel werkzaam zijn, wien mag zulks bevreemden ? Bijna onvergefelijk oppervlakkig is het, op grond van zulke cijfers te verkondigen dat een gedeelte der personen, die thans in Nederland in Handel en verkeer hun bestaan vinden, veilig kunnen worden gemist en dat hun in eenige door protectie tot bloei te brengen bedrijven een plaatsje moet worden geopend. Nog erger. Inde bijlage van Nolthenius, vlugschrift heeft de heer Struve beweerd dat tegen zijn redeneering een beroep op’den doorvoerhandel geen gewicht inde schaal legt, daar in Nederland, volgens de beroepstelling, bij lange na gaen 20.000 personen aan dezen handel deelnemen. Dit cijfer is volmaakt uit de lucht gegrepen. Er bestaat hieromtrent geen statistiek, en er zal er wel nooit een komen: hoe zou men b.v. van bootwerkers te Rotterdam, die de ladingen van zeeschepen overstorten nu eens in schepen voor Duitschland dan weder voor het binnenland, bepalen of zij tot doorvoer- dan wel tot anderen handel behooren ? Tegen dergelijke fictieve cijfers voegt ernstig protest. Op de keper beschouwd richt te heer Struve en met hem de heer Nolthenius, die zijn redeneering voortbazuindezich tegen den Middenstand. Hij beweert dat in Nederland alle artikelen bijzonder duur zijn omdat hier veel te veel personen aan den omzet der waren deelnemen, ’tgeen duurte veroorzaakt. Precies het betoog, waarmede men dikwijls coöperatieve winkelvereenigingen en bazaars of warenhuizen hoort aanbevelen, Is het geen ironie des noodlots, dat dergelijk betoog komt van eene zijde, die altijd hoog opgaf van hare zuivere belangstelling voor den winkeliersstand ? Met het oog op de verkiezingen, veel vertoon van liefde. Maar eigenlijk zou, volgens die heeren, onze handelstand voor bijna de helft bestaan uit „overtollige" menschen, klaploopers en doodeters. Wegens de namen van de hier genoemde personen wil de schrijver dezes ook zijn naam bekend maken. Hij is: de Bestuursvoorzitter van Vrij Ruilverkeer J. d’Aulnis db Boukouill. --- De erkende leugen niet herroepen. Men weet, dat er van onze zijde aanmerking op is gemaakt, dat het a.-r. propaganda-blaadje „De Drie Diatrikten“ onder vele andere sterke stukjes ook had beweerd, dat de vrijzinnige candidaat voor Lochem, mr. Jannink, tot de oudliberalen behoorde, hoewel uit de redevoeringen van genoemden heer bleek, dat hij veel verder gaat. Ds Lugtigheid, eender redacteuren, verontschuldigde zich over die flater in de Loch. Ct. door te verklaren, dat het bedoelde nummer van „de Drie JJistrikten“ (Mei) reeds afgedrukt was, toen mr. Jannink zijne redevoeringen begon. Onzerzijds mocht nu worden verwacht, dat de uit onkunde begane onjuistheid door de redactie van „de Drie Distrikten“ zou worden hersteld in haar Juninummer. Heden werd ons door bevriende hand het Juni-nummer toegezonden. Wij vinden er evenwel geen woord van schuldbekentenis in opgenomen. Zoo vatten de vier predikanten onder wier leiding inde distrikten Zutphen, Lochem en Doetinchem van a. r. zijde de strijd wordt gevoerd, den plicht der politieke eerlijkheid op. Het betreft hier geen vergeetachtigheid, vergissing, onwetendheid of onwillekeurig verzuim meer, maar onwil om te herroepen wat men weet en erkend heeft, dat onwaar is. --- Feuilleton. EEN ZWERVELINGE 3°) Marie gaf geen antwoord. Zij was zeer bleek geworden en op haar anders weinig bewegelijk gelaat was schrik te lezen. De rechtsgeleerde vergiste zich natuurlijk omtrent de oorzaak harer ontroering. Ik vrees, begon hij, dat u mij aanziet voor iemand zonder eenige tact. U is pas enkele uren getrouwd, en nu kom ik u een onaangename taak opleggen. Doch als wij wachten kunnen de wettelijkê moeilijkheden een dreigenden vorm aannemen. De consul heeft ons dit uitstel verleend met ’t oog op de omstandigheden. Na morgen zou hij protest aanteekenen tegen den verkoop uwer eigendommen. Laat het misverstand geen grooter verhoudingen aannemen. Kom morgen met uw echtgenoot aan de kanselarij. Met een paar woorden kunt u den consul inlichten; desnoods zouden wij het getuigenis kunnen vragen van twintig menscheD, die u te Brinewell hebben gezien in het huis uwer ouders. Ja... een paar woorden ... ik zal den consul inlichten... stamelde Marie Tot morgen! Toen de man vertrokken was, leunde Marie tegen den nog kalen schoorsteenmantel van het vertrek, waarvoor de meubels over enkele uren zouden komen. Om het ongezellige wat weg te nemen had José de kamer rijkelijk getooid met rozen, die op dit oogenblik in bittere tegenspraak waren met hetgeen er int hart der arme vrouw omging. Na twintig jaar barstte nu de catastrophe los 1 . Een reeks van smarten, boetedoeningen, opofferingen, bekroond door den dood, werd nutteloos. „Een paar woorden! ... Neen, helaas 1 Een enkel woord zou aan de wereld het zorgvuldig bewaarde geheim verraden; voor altijd den naam van Hilda van Marstrand schandvlekken, wier graf zelfs geen spoor naliet. Terwille vaneen paar duizend dollars zou het zoo duur betaalde. werk vernietigd worden. Gaarne zou Marie er in toegestemd hebben, twintig fortuinen te verliezen, om de belofte te houden, gedaan aan de schim harer moeder. Een huis! O, de oude Hegelstad mocht het hebben! Maarde dochter van Hilda was met meer vrij; ze had een man, wiens vragen zij niet zou kunnen ontwijken. Hij heeft mij lief, dacht zij; ik zal hem alles zeggen. Hij is een rechtschapen man; hij zal zwijgen. ’t Was haar op dit oogenblik, of zij de stem harer moeder hoorde : „Denk er aan, wat je mij beloofd hebt I Denk er aan, dat het reeds te veel is, als de oogen van één enkel man je zien blozen over je moeder. Elk uur van je leven zal die schande staan tusschen u beiden. En zou hij vergeven, dat je hem hebt misleid? Zelfs als hij je vergeeft en het stilzwijgen bewaart, zal je dan kunnen verhinderen, dat de nieuwsgierigheid van anderen, eenmaal opgewekt, tot aan ’t eind gaat ?“ Marie sidderde bij die gedachten en zag zich verloren. Op dit oogenblik gevoelde zij bijna haat tegen den man, die, om haar toestemming te krijgen, geprofiteerd had van den angst, dien haar de eenzaamheid inboezemde. Haar huwelijk was een zwakheid, een komedie, een misdaad. Ik had dacht zij alleen moeten blijven, het recht bewaren om te leven en te sterven naar eigen verkiezing... Gelukkig, dat de wereld groot is 1 Voor een vrouw, die niets op deze wereld liefheeft, is het gemakkelijk, te verdwijnen inden nacht. Reeds was haar besluit genomen. Haar man zou gemakkelijk vernietiging van het nog slechts in naam gesloten huwelijk kunnen verkrijgen. Haar zwervende, onafhankelijke aard deed zich gelden. Zij voelde behoefte te vluchten naar een onbekende verte. Waarheen wist zij niet, en zij bekommerde zich daarover niet in dit oogenblik. Van alle motieven, die een mensch drij • ven, kent vrees de minste aarzeling. Op dit oogenblik was Marie krankzinnig van vrees, alsof hèt gevaar bestond, dat een misdaad werdt ontdekt, waarin zij betrokken was. Zij had de koelbloedigheid verloren, die noodig was om de ramp af te wenden of tot den kleinsten omvang te beperken; doch haar energie was groot genoeg, zoodra het er op aankwam, toebereidselen te nemen voor de vlucht. Onder een voorwendsel stuurde zij de meid weg en verzamelde gemakkelijk de noodzakelijkste behoeften. Van haar kleine kapitaal liet zij een goed deel achter op de schrijftafel van haar echtgenoot, met de volgende regelen, in haast neergeschreven, zonder den tijd te hebben om den indruk te verzachten: „Beste José, ik ben genoodzaakt, heen te gaan. Zoek niet naar de reden; ge zult die nooit vinden. Alleen dit; het is niet uw schuld, dat ik ga, en ik vraag u vergiffenis. Gelukkig hebt ge mij niet lang bemind, en ge zult mij gauw vergeten. Zoodra de rechter deze korte vereeniging heeft vernietigd, zal het u slechts een droom lijken. Wees er verzekerd van, dat geen enkele daad in mijn leven mij onwaardig heeft gemaakt, uw naam gedurende eenige uren te dragen. „Gij hebt ter wille van mij uitgaven gedaan, welke de meest gewone eerlijkheid mij verplicht, voor mijn rekening te nemen. Ik laat daarvoor ’t geld achter. Vaarwel! Veracht de arme zwaluw niet, die gij een oogenblik heb gekoesterd in uw hand, met een goedheid, die mij altijd een dierbare herinnering zal blijven, en die ik zeker hier beneden nooit zal terug vinden.* Zij ging naar een expediteur en liet haar koffers naar ’t station brengen. Zij sloot de deur en wierp den sleutel naar binnen door het open venster. Daarna, met een klein reistaschje inde hand, verloor zij zich inde menigte. Zij voelde zich niet al te ongelukkig ; ook zij had het recht, aan haar huwelijk te denken als aan een droom. De wegen der wereld stonden voor haar open en zij nam het welbewaard geheim van haar moeder mee. Des avond, toen José thuis kwam, vond hij het dienstmeisje op den drempel. Mevrouw is uitgegaan, zei het kind. Ik heb buiten moeten wachten; want