Feuilleton. Het Babylon Hotel DOok E. A. BENNET (uit het F. -mge/sch.) 56 IN DEN WIJNKELDER VAN HET BABYLON HOTEL. „Weet je iets omtrent de antecedenten van dien Jules 1" vroeg Theodore Rack_ sole terwijl hij zich van wiskey bediende .Niemendal," zei Babylon. „Voordat je 't me vertelde, wist ik niet eens precies, dat zijn ware naam Thomas Jackson was, ai wist ik natuurlijk wel dat hij niet Jules heette. 't Feit dat hij met juffrouw Spencer was getrouwd, was me volstrekt Liet bekend, maar ik had al lang vermoed dat de verhouding tusschen die twee van eenigszins meer intiemen aard was dan door hun respectieve werkzaamheden in het hotel bepaald werd vereischt. Al wat ik van Jules weet is dat hij van lieverlede, door een zekere geheimzinnig persoonlijk overwicht, een bijzondere positie begon in te nemen hier in het hotel. Hij was stellig en zeker de meest handige. schrandere kellner dien ik ooit heb gekend en hij was speciaal bedreven in de vrij moeilijke taak zijn eigen waardigheid te kunnen ophouden, zonder aan de waardigheid van anderen te kort te doen. Ik vrees wel, dat wat ik je vertel eigenlijk te vaag is om van eenig practisch nut te wezen bij de moeilijkheid waarin we op 't oogenblik verkeeren." „Welke speciale moeilijkheid is dat?" vroeg Racksole, met de grootste bedaardheid „Ik zou denken dat die daarin bestaat, dat we voor 's mans tegenwoordigheid in Londen een verklaring moeten zoeken." „Die is heel gemakkelijk te vinden," zei Racksote,, ..Hoe dat? Denk je dat hij er zoo naar verlangt zichzelf aan de justitie over te leveren, eteho, tei?" of dat de macht der gewoonte hem bindtN ~Noch ,t n n he sole. Jules wil nongoecehns'teeanndneire,a uwzeeipßogacinkgwagen dat is 't eenige." „Wat voor poging t " Omtrent prins Engen. Hij heeft 't op diens leven, of op zijn vrijheid voorzien, veronderstel ik. En hoogstwaarschijnlijk zal het eerste wel 't geval zijn dezen keer Hij heeft zeker vermoed, dat we eenigszins belemmerd worden in onze bewegingen door 't verlangen om wat met prins Engen is voorgevallen geheim re houden en van dat feit maakt hij gebruik. Hij is, zooals hij zelf heeft toegestemd, nu al aardig rijk, de beloonirg die hem is aangeboden, moet dus wel kolossaal zijn en hij is zeker vast besloten die te krijgen. Verscheiden malen heeft hij al 't bewijs geleverd dat hij heel wat aandurft en als ik me niet hard vergis, zal hij binnenkort daarvan nog krassere bewijzen leveren." „Maar wat kan hij doen? Je veronderstelt toch zeker niet dat hij een aanval op het leven van prins Eugen zal durven wagen hier in dit hotel ?" „Waarom niet? Als Reginald Dimmock al het leven er bij moest inschieten, alleen omdat er werd vermoed dat hij ontrouw zou worden aan de samenzwering, waarom zouden ze prins Engen dan sparen'" „Maar 't zou een vreeselijke misdaad zijn en 't zou het hotel ontzettend veel kwaad doen 1" „Dat zou 't ook 1" stemde Racksole toe terwijl hij den ander glimlachend aanzag. De kleine Felix Babylon scheen een z66 monsterachtig denkbeeld bijna niet in zich te kunnen opnemen. „Roe zou hij 't met mogelijkheid aanleggen?" vroeg hij eindelijk. „Dinamock werd vergiftigd." „Ja, maar toen hadt je Rocco hier en Rocco was in het complot. 't Is denkbaar dat Rocco in zoo iets heelt kunnen slagen eenigszins denkbaar. Maar zonder Rocco acht ik 't onmogelijk. Ik kan me zelfs niet voorstellen dat Jules het zou probeeren. Kijk eens; in een inrichting zooals het Babylon Hotel, dat zal ik je zeker niet nader hoeven te verklaren, gaat het voedsel door zdoveel handen, dat het vergiftigen van éen persoon, zonder tegelijk misschien vijftig andere te dooden, een Uiterst moeilijke zaak zou zijn. Bovendien wordt prins Eugen, als hij zijn gewoonte tenminste niet veranderd heeft, altijd bediend door zijn eigen kamerdienaar, den ouden Hans, en dus zou iedere poging om zich met een of ander klaargemaakt gerecht te bemoeien vlak voor het opdoen, in de hoogste mate gewaagd wezen.” „Toegegeven," zet Racksole. „Maar de wijn zou minder moeilijkheden opleveren. Had je daaraan gedacht ?" „Neen, daaraan had ik niet gedacht," stemde Babyton toe. Je bent een vinding. rijke theoreticus, dat moet ik zeggen. maar toevallig weet ik dat prins Engen zijn wijn altijd laat opentrekken in zijn eigen tegenwoordigheid. De flesschen zouden stellig door Hans worden geopend. Die wijn-theorie is dus niet houdbaar, m'n beste vriend." „Dat zie ik nog niet in," zei Racksole. „Ik heb heel weinig verstand van wijn en ik drink ze zelden, maar 't komt me voor dat er wel met een flesch wijn zou kunnen worden geknoeid terwijl die nog in den kelder lag, vooral als er een medeplichtige was in het hotel” „Je veronderstelt dus dat je hier al je samenzweerders nog niet kwijt bent P" „Ik veronderstel dat Jules hier aan huis nog wel een medeplichtige zou kunnen ewewi nj worden, dg spoor rno or oe rzn zonen edc neh rt wb dea eaa rrt er hebben." uEv rank: datdz oi eue een eu fleschrnantieen gek" bleef ?" Babylon sprak op eenigszins sarcastischen toon. ~Ik zie er de noodzakelijkheid niet van in, dat de flesch zou moeten worden geopend om den wijn te vergiftigen," zei Racksole. „Ik heb nooit geprobeerd iemand te vergiftigen door middel van een flesch wijn en ik maak er geen aanspraak op van nature een talent te bezitten als vergiftiger, maar me dunkt toch dat ik verschillende manier-n zou weten te bedenken om de zaak te volvoeren. Natuurlik wem ik toe, dat ik me totaal vergissen kan omtrent de plannen van Jules." Wordt vervolgd --- 'n Opgedrongen geschenk. Met sympathie is allerwege het besluit van Prins Hendrik begroet om het huldeblijk te weigeren, dat de luieren Alb. van der Horst c. s. hein wilden vereeren wegens zijn optreden bij de redding aan den Hoek. Maar nu lezen we tot onze groote verbazing in de „N. R. Crt." het volgende zonderlinge bericht: „Men meldt ons uit 's Gravenhage in verband met de ontbinding van het Centraal Comité inzake het huldeblijk aan den Prins chr Nederlanden, dat het plan, reeds den 23en Februari jl. gevormd door den heer Albert van der Horst, voorzitter van den Nationalen Oranjebond „Wat ook vall', trouw staat pal", betreirdnde een gedenkpenning en album met handteekenin gen, naar aanleiding van de schipbreuk van de „Berlin", voortgang blijft houden. De reeds verzonden inteekenbiljetten zijn dus niet als waardeloos te beschouwen." Zie, dat maakt op ons den indruk van een ver gedreven onkieschbeid. Wanneer iemand zoo duidelijk mogelijk zegt: ,ik wil daarvoor geen huldeblijk aannemen, ik heb slechte mijn plicht als Nederlander gedaan" dan trekt zich elk hulde comité bescheidenlijk terug. Dan wordt er niet weer over gedacht. Dan eerbiedigt men uit kieschheid zulk sen kiesehe gedachte. Niet aldus de heer Alb. van der Horst. Hij denkt zeker „wat ook vall', trouw sta pal", blijft trouw aan zijn plannetje en zal 't volvoeren ook tegen den zin van hem, voor wie 't cadeau bestemd is. Hoof izaak lijkt dat de heer Van der Horst niets doet" en hij komt zoo onder de verdenking alleen zichzelf te zoeken. Zijn zulke menschen niet waard dat men hun -de medaille met inteekenlijsten en andere paperassen terugstuurt ? --- Advertentie Zij die zich met 1 April op ons blad abonneeren ontvangen de nog voor dien datum verschijnende nummers gratis. --- Drankwet. Burgemeester en Wethouders van Zutphen maken bekend dat bil hen is ingekomen: een adres van RUT B DI IKSTR.I. alhier, houdende verzoek om verlof tot verkoop van alenholhondenden drank, anderen dan sterken (bank, voor gebruik ier plaatse van verkoop, in het be neden gedeelte van het perceel no 35 Rtikenhage dat binnen 2 weken na heden ieder tegen het verleenen van het verlo: sehri;teluke bezwaren k'd ben kan inbrengen. Zutphen, 21 Maart 1907. Burgemeester en Wethouders voornoemd, BUY,ING. De Secretaris VAN DE WERK. --- Michiel Adrsz. De Ruyter. Voor het schetsen van een man als De Ruyter zijn boekdeelen noodig. Zijn leven was te rijk, zijn daden te veelvuldig, zijn talenten te veelzijdig om daarvan in de beperkte ruimte welke een dagblad biedt meer dan een vluchtig overzicht te geven. We zullen dan ook niet stilstaan bij elke der talrijke zeeslagen waarin hij zijn kracht toonde, wij zuilen onze lezers niet vermoeien met 't droevig verhaal der talrijke bloedige zeeslagen waarin De Ruyter betrokken was, maar volstaan met een korte opsomming van zijn verder leven. In 1652 kwam hij voor goed in dienst der Republiek, als commandeur. Na Trompet overlijden in 1653 werd De Ruyter vice-admiraal, hij trok in 1654 naar de Middellandsche zee tot geleide onzer koopvaardijvloot, later naar de Oostzee, Denemarken, Brazilië en West-Indië, heroverde de kust van Guinea, ons door de Engelschen in vredestijd afhandig gemaakt, en keerde te• rug toen de tweede Engelsche oorlog al aan den gang was. In Augustus 1665 werd hij benoemd tot opperbevelhebber der vloot; als zoodanig leverde hij den beroemden vierdaagschen zeeslag bij Noord-Foreland, welke nadat De Ruyter de bloedvlag had laten hijeohen ten weken van een algenaeenen aanval eindigde in een vlucht der Engelsche vloot, gevolgd door den tweedaagschen zeeslag bij Schooneveld waarin De Ruyter al strijdende week naar de kust waar de diepgaande schepen hem niet konden volgen. Die oorlog eindigde met den zegevierenden tocht naar Chattam, toen men wat nimmer gebeurde en nog nooit herhaald werd in Londen bet gebulder van het vijandelijke geschut hoeren kon. En in 't rampjaar 1672 was hij het, de vriend der gebroeders De Witt, door be middeling van prins Willem 111 verzoend met Cornelis Tromp, die benoemd werd tot Initenant•admiraal generaal van Holland en West Friesland, en er in slaagde door den gelukkig eindigenden slag bij Solebay do kusten te beveiligen voor een dreigende landing de e Engelschen. Na den vrede Fan 1674 kreeg hij nog geen rust: in 't volgend jaar maakte de 67 jarige door ziekte zepijnigde man zijn laatsten tocht, naar de Middellandsche zee, om Spanje te helpen tegen Frankrijk. In den slag bij de Etna is hij toen gesneuveld. Van zijn dood zijn uitvoerige bijzonderheden bekend. Zijn kleine vloot, vereterkt door een smaldeel van Spanje, streed in 't gezicht van den Etna tegen de veel sterkere Fransche vloot onder admiraal Dequesne. De Ruyter stond op de kampanje; die stak op de spiegelschepen vrij hoog beven het water uit, en daar was gemeenlijk de plaats van den vlootvoogd gedurende den loop van 't geecht. (Die verheven plaatsing heeft ook aan Piet Hein en Maarten Ilarpertsz. Tromp den dood gekoi, omdat zij daar te veel ean vijandelijk vuur waren blootgesteld.) Druk bezig zijnde met 't geven van orders en zijn mannen vermanend tot dapperheid, trof hem een vijandelijke kanonskogel: het grootste gedeelte van zijn linkervoet en zijn rechterbeen wer• den verbrijzeld. Daarbij viel hij van de kampanje af, zeven meter naar omlaag, waarbij hij nog een hoofdwond opliep. Manmoedig als hij zich altijd betoond heeft, bleef hij tot in 't aangeziclit van den dood; iemand die hem aan zijn ziekbed sprak van zijn vrouw en kinderen en het betreurde dat die er niet konden zijn om hem te verzorgen, kreeg tot antwoord: elk ben hier op den post daar God mij geroepen heeft en wil Hij mij ook uit dit leven roepen, ik ben gereed en bereid. Mijn beminde vrouw en lieve kinderen zouden mij met hun droefheid mogelijk nog bezwaren. Zij zouden mij nu niet zien dan met bittere tranen en ik hoop hen te vinden in de eeuwige vreugde." Vier dagen na zijn verwonding kreeg hij hevige wondkoorteen en twee degen daarna, 27 April 1676 stierf bij aan boord van zijn schip in de haai van Sy remise. Diepe rouw heersehte in 't land toen zijn lijk werd aangebracht. Ooder algemeen betoon van innige deelneming werd zijn stoffelijk overschot in de Nieuwe Kerk te Amsterdam begraven, en een prachtig praalgraf te zijner eere opgericht. Treffend zijn de woorden van het La. tijneehe opschrift op dat praalgraf, welke in 't kort zijn leven schetsen; vertaald luidt dat als volgt: „Dit zij toegewijd aan den besten, greotsten God en aan de enu wige gedachtenis van Michiel de Ruyter, Ooper-Admiraal van Holland en Weet Friesland, door drie Europeesche koningen met adellijke wapenen, ridderlijke waardigheden en een Hertogdom in het Koninkrijk Napels beschonken; van een man die, zonder eenigen luister zijner voorouderen, alles aan God en aan zijn deugd heeft te danken gehad; die door een ondervinding van achtenvijftig jaren in zeezaken de bedrevenste zijner eeuw ie geworden, de grootste daden in zeven oorlogen op den gebeelen Oceaan en in de Middellandsche Zee roemrijk uitge• voord, eilanden in het Noorden en in het Zuiden veroverd, de uitgestrekte kust der Atlantische Zee voor de Nederlanders verzekerd, de zeeschuimers getornd en in vijftien geregelde zeeslagen als opperhoofd gestreden en overwonnen heeft; van een man, die, behalve vele aadere, dien gedenlawaardigen slag valt vier dagen geleverd en den Staat de geweldige macht der vereenigde vloten tot viermaal toe gelukkig van den hals gekeerd heeft. Ten laatste heeft hij het Vaderland uit het blijkbaarste gevaar gered en is in een voordeelig gevecht bij Sicilië gewond en in de haai van Syracuse manhaftig overleden den 29an April 1676, zijnde hij den 24 Maart 1607 te Vliatingen geboren. Eenen zeeoverste van zulke uitstekende verdiensten is deze grafsteen op gemeene kosten door 's Lande Staten opgericht. „Hij heeft 69 jaren, 1 maand en 5 dagen geleefd. ,De schrik des grooten Oeeaans." Ja, dat was bij. Tijdgenoot en nazaat roemen om strijd zijn bekwatinaheid. Engelscben, anders niet gewoon om buiten hun land gr, oter mannen te erkennen dan zij voortbrachten, hebben niet kunnen nalaten hem de eer te geven die hem toekwam. En Amerikaansch schrijver, kapitein Mahan, van de zeemacht der Vereenigde Staten, he(fc in zijn In fluence of seapower upon history, het klassieke handboek van elke mai ine, onzen admiraal even hoog als Nelson gesteld, ja, in enkele opzichten zelfs hooger. En een Duitseh zeeofficier, kapitein. luitenant Oude wil, schreef eenige jaren geleden in de „Marine Rundsobae een artikel waarin hij tot het besluit kwam: „Nelson moet ons in menig op. zicht ten voorbeeld strekken, maar boven hem staat De Ruyter, deze moet ons in alles ten voorbeeld zijn.' E a toch kwam hij in niet bijster gunstige omstandigheden aan 't bewind over de vloot. De tucht aan boord liet veel te wenschen over. In de kapiteins en matrozen zat nog te zeer de bandelooze geest der Watergeuzen; die moest er uit om voor orde en tucht plaats te maken. De Ruyters voorganger, Maarten llarpertszoon Tromp (1593 – 1633) had daar met groote gestrengheid al wat verbetering in gebracht, maar de Engeleche vloot, met welke De Ruyter zich zoo vaak en met succes gemeten heeft, was toch op dat gebied veel beter georganiseerd. De Rapub!iek bezat trouwens geen eigenlijke oorlogsmarine; als de oorlog uitbrak, werd de geheele zeevarende bevolking voor den krijgsdienst geprest. In de Engelsche marine heerschte daarbij meer eenheid, terwijl hier te lande, door 't gebrek aan centrale leiding bij do vijf admiraliteiten en de permanente bemoeienis der eHeeren Staten` met nut; egedeputeerde" aan boord, de vloot voogd vaak allesbehalve zelfstandig was. En dan was er vaak tussehen de onderbevelhebbere groot° oneenig heid ; balsturig omdat hun zin niet gedaan werd, verlieten ze soms 't terrein van den strijd of weigerden te doen wat de admiraal beval. Strenge straffen, als verbanning, zelfs onthalzing, waren nu en dan noodig om de andere ondergeschikten tot 't besef te brengen dat ze zich hadden te voegen naar den wil van hun oppersten chef. Da Ruyter wist anders uitnemend met zijn ondergeschikten om te gaan. Hij kende den weg naar han hart; 't volk hing hem aan met groote liefde. Trouwens, de admiraal staat veel dichter bij zijn manschappen dan de legeraan voerder; met hen deelt hij gemeenschappelijk het groote gevaar Zijn kalmte en moed vuurden hen aan. En hij wiet ook op welke manier hij hun durf moest aanwakkeren. Zoo had hij in den beroemden vierdaagsclien zeeslag bij Noord- Foreland de matrozen, die in Engeland gevangen gezeten hadden, over de verschillende bchepen van zijn vloot verdeeld; die gevangenissen vreesden zij nog erger dan de dood, en die vrees zetten zij om in een gloeienhaat tegen al wat Engelsch was, daarmee hun strijd makkers aan vurende om met hen liever te zinken dan zich over te geven. ---