BUITENLAND Vrijdag 15 Juli 1870. » Groot oorlogsgevaar”, » d e oorlog is zeker , »de koning van Pruisen beeft de betrekkingen met dm Franschen gezant afgebroken” dit was gisteren de korte, gewichtige inhoud van onderscheiden telegrammen uit Berlijn en uit Ems ontvangen. En er bestaat belaas! maar al te veel waarschijnlijkheid dat zij waarheid bevatten en dat men in het Wetg. Lieh. te Parijs terecht vermoedde, dat de intrekking der candidatuur van prins Leopold voor den Spaanschen troon nog de vrede niet was. Dit Staatslichaam ontving M’oensdag van den heer de Gramont mededeeling van de intrekking dier candidatuur, maar met de bijvoeging dat hiermede evenwel de onderhandelingen met Pruisen nog niet ten einde waren. De koning van Pruisen heeft gisteren geweigerd den Franschen gezant, die zich niet ontzag hem op eene wandeling over de hangende aangelegenheid te interpelleeren, aan te hooren en laten weten dat de koning hem verder niets meer had mede te deelen. Een telegrafisch bericht van heden morgen te 4 Tire uit Berlijn, meldt, dat het Pruisische leger mobiel verklaard was. Wij zullen de berichten op den treurigen toestand betrekking hebbende , onder do verschillende landen mededeelen. FRANKRIJK. Nadat Dinsdag baron von Werther een antwoord uit Ems had medegedeeld dat niet voldoende was, kwam de Keizer van St. Cloud naar Parijs en presideerde den Ministerraad. Men was daar zeer oorlogzuchtig gestemd, toen de Spaansche gezant de mededeeling bracht dat prins Anton von Hohenzollern zijn zoon verboden had de Spaansche kroon aan te nemen. Het kwam den gezant voor dat deze tijding niet den verwachten indruk maakte en dat men in weerwil zijner mededeeling den oorlog zocht. Kort daarop verzekerde de heer Ollivier inde conferentiezaal van het Wetg. Lich., van de ontvangen dépêche sprekende, dat hiermede de eatastrophe als geëindigd te beschouwen was. Onderscheiden kamerleden achtten dooreen dergelijken afloop de nationale waardigheid gekwetst. Waarom vroeg men eerst zoo verschrikkelijk aangegaan, om zich nu tevreden te stellen met een verbod vaneen vader aan zijn meerderjarigen zoon, over wien hij niets te zeggen heeft. Als de Ministers zich in het slijk werpen, hoorde men leden der rechterzijde zeggen, de Kamer zal hen niet volgen. Inde zitting der hamer van Woensdag liet nu keizer Napoleon zijnen Minister van Buitenl. Zaken de volgende verklaring adeggen: »De Spaansche ambassadeur heeft gister officieel aangekondigd, dat prins Leopold von Hohenzollern de candidatuur voor de Spaansche kroon heeft van de hand gewezen; intusschen zijn onze onderhandelingen met Pruisen, die evenwel op niets anders betrekking hadden, nog niet ten einde gebracht, zoodat het ons voor heden nog onmogelijk is, aan de Kamer en het volk totaal verslag daarvan te doen”. De heer David diende hierna de volgende interpellatie in: »Overwegende, dat eene afdoende en bondige verklaring van het Ministerie door pet ]and gUnstig zou zijn ontvangen; over, dat de thans afgelegde verklaringen in bepaalde tegenspraak zijn met den langen duur der teekende^v'i^6?!11^?11?!11 ’■ f wegens het Ministerie te interpelleeren te °kort doet”°UtHng’ -die de nationale waardigheid hebben ' >C7'O interpellatie zal heden plaats De liappel protesteert tegen den oorlog en tart de Regeeringom een plebisciet te doen plaats hebben over de vraag: vrede of oorl _ Niemand wil den oorlog – zegt het blad. Toch zal men hem beginnen of wil althans aan Europa doen gelooven, dat wij hem wenschen. Dat is een verrassing en een goocheltoer. Millioenen boeren hebben onlangs blindelings ja gestemd. Waarom ? Omdat zij daardoor een schok meenden te voorkomen, die hen als een dreigend spooksel tegengnjnsde. Zonden ze wel gedacht hebben, dat zij toen juist voor den oorlog, voor den dood hunner kinderen stemden ? ’t Is afgrijselijk om te zien, op welke wijze men van dat ondoordacht votum gebruik maakt. Maarde overmaat van schande, de dood der zedelijkheid zou het zijn, als Frankrijk zoo lijdelijk alles zijn gang liet gaan , tegen zijn gevoelen, tegen zijn belangen in. Laat ons plebisciteeren, maar ditmaal ernstig. Laat ons de natie raadplegen , klasse na klasse, van de rijksten tot de armsten, van de stedelingen tot de boeren. Nemen wij hen, die zooeven die meerderheid, die haar beloften vergeet, heeft tot stand gebracht. Tot elk hunner heeft men gezegd : ja , maar vooral peen oorlog ! Zij zijn het vergeten ; maar Frankrijk niet! Het zal met ons een adres van broederschap voor Europa teekenen, van eerbied voor de Spaansche onafhankelijkheid. Planten wij dan de banier des vredes! Oorlog aan hen alleen, die den oorlog zouden willen !” En verder: »Wij verdiepen ons thans niet in de Spaansch-Pruisische quaestie. Wij constateeren alleen dit, dat men ons nooit over onze hoogste belangen raadpleegt: dat wij niets te zeggen hebben inde beslissing der regeering; dat ons lot meer dan ooit afhangt van den wil, den luim en het inzicht vaneen enkel persoon. Wij constateeren, dat het persoonlijk bewind, zoo toch heet tegenwoordig het des;otisme, nooit sterker, nooit onbeperkter is geweest, en dat wij, eene bevolking van veertig millioen zielen, daar staan, willig, lijdzaam en stom, gelijk aan eene kudde , die wacht op het teeken en het bevel van den herder, of van den slachter. En dit geschiedt tachtig jaren na de constitutie van 91, die aan den koning van Frankrijk verbood oorlog te verklaren, zonder voorkennis en goedkeuring der nationale vergadering. En dit geschiedt tachtig jaren nadat de Vereenigde Staten, die in beginsel met de Fransche revolutie overeenstemmen, hebben bepaald, dat het ontzettend recht van oorlog en vrede behoort aan het congres. »Op dit oogenblik zijn er nog zestig duizend jonge en krachtige menschen, die lief en noodig zijn voor hunne betrekkingen , die adem halen en leven , denken en liefhebben, maar die misschien aan het einde dezer week, wanneer do meester het verlangt, Ijken zullen zijn.” »En wanneer nu die oorlog nog werd gevoerd om een groot en algemeen belang der menschheid, of om een beginsel van beschaving en vrijheid, of om de verdediging van eenig kostbaar goed, of de verovering vaneen onmisbaar recht! Maar neen, het geldt alleen de vraag, of de Spanjaarden tot koning zullen mogen kiezen een vreemdeling uit het Noorden, of een vreemdeling uit het Zuiden. »Was het te voorzien, dat de uitkomst der slachting grootsch , vruchtbaar en roemvol zou zijn, of dat het prestige van Frankrijk en de dapperheid van ons voortreffelijk leger daaraan eenigen luister en glans zouden ontleenen ! Maar neen, de strijd is eenvoudig een strijd tusschen werktuigkundigen; het geldt eenvoudig eene proef of het geweer Dreyse beter of slechter is dan het geweer Chassepot.” De bladen erkennen dat ingeval van oorlog Pruisen in ’t begin in strijdkrachten eenig overwicht zal hebben daar de nationale garde nog niet georganiseerd is. Zij geven voorts de strijdkrachten van den Noord-Duitschen Bond als volgt op: Leger te veld 540.000 man met 1170 stukken geschut en 133.000 paarden. Reserve 188.000 man; landweer 175.000 man. Het leger te veld vormt 13 corpsen, die 114 regimenten infanterie , 16 bataljons jagers , 74 regimenten cavalerie en 13 regimenten artillerie tellen. Van de 13 legercorpsen zijn 9 uitsluitend uit oud-Pruisische troepen samengesteld. Het negende corps is gevormd uit Sleeswijk-Holsteiners, het tiende uit Hannoveranen, het elfde uit Hessen en het twaalfde uit Saksers. Hierbij zijnde strijdkrachten van de Zuid-Duitsehe Staten, waarmede Pruisen ofen defensieve alliantiün heeft gesloten, niet medegerekend. De Fransche infanterie is nagenoeg even sterk als de Pruisische. Frankrijk telt namelijk 112 regimenten van linie, behalve de Turcos en 20 bataljons jagers te voet. De cavalerie en de artillerie verschillen weinig met die van Pruisen. Het verschil is een weinig in ’t voordeel van Frankrijk. Hoezeer de Fransche Regeering sints lang den oorlog wenscht, blijkt ook uit het thans bekend geworden feit, dat zij reeds eenige maanden geleden , door hare gezanten bij de Zuid-Duitsche hoven heeft doen onderzoeken of deze laatste niet inden oorlog partij zouden trekken tegen Pruisen Op Baden, dat zoo nauw met Pruisen verwant is, bestond geene hoop. Maar Beieren schijnt evenmin als Wurtomberg, genegen de zaak van Duitschland te verlaten. Alles duidt aan, dat veete tegen Pruisen tijdelijk vergeten zal worden, waar het geldt de zaak van het Duitsche volk tegenover de Fransche Regeering. Zoowel de Oostenrijksche als de Hongaarsche bladen werpen alle verantwoordelijkheid van den oorlog op het hof der Tuilericn. DUITSCHLAND. Een telegraphisch bericht, gisteren uit Ems (de badplaats waar zich koning Wilhelm bevindt) ontvangen, luidt als volgt: Nadat het bericht, dat de erfprins van Hohenzollern had afstand gedaan van zijne candidatuur aan de Fransche Regeering officieel was medegedeeld, stelde de Fransche gezant, te Ems aanwezig, den Koning den eisch, hom te machtigen, dat hij naar Parijs zou kunnen telegrafeeren, dat do Koning de verplichting op zich nam, voor de toekomst niet meer er in toe te zullen stemmen, als de prins van Hohenzollern op zijn besluit omtrent de candidatuur zon willen terugkomen. De Koning gaf te kennen, dat hij den Franschen gezant niet meer wenschte te ontvangen en liet dezen door den adjudant van dienst zeggen, dat Z.M. den gezant niets verder had mede te deelen. Te Berlijn liep het gerucht dat tengevolge van den toestand de Rijksdag zou bijeengeroepen worden. De Augsh. Abendzeit. maakt melding van eenen vertrouwelijken stap, door Frankrijk te Munchen gedaan, om Beieren op zijne zijde te krijgen. Het antwoord der Beiersche Regeering zou geweest zijn, dat zij voorloopig eene afwachtende houding zou aannemen, maar toch reeds dadelijk kon verzekeren, dat do Beiersche koning en het Beiersche volk zich niet zouden scheiden van het overige Duitschland. De Kreuzze.il. zegt: De dreigende uitdrukkingen van den hertog do Gramont kunnen ten bewijze strekken, dat bij Frankrijk zeker plan gerijpt is , en dat de questie omtrent de candidatuur voor den Spaanschen troon slechts een voorwendsel was. Of is het geen grenzelooze aanmatiging te eischen, dat Duitschland ten behoeve der Fransche politiek, dat is ten gunste van den prins van Asturiën, tegenover een meerderjarigen Duitschen prins gendarmedienst zal doen ? Indien Frankrijk zich de rechten van voogd over zijne naburen aanmatigt, dan is het behoud des vredes slechts een quaestie van tijd, dan kan er geen sprake meer zijn van vrede. Zij, die twist met ons zoeken , kunnen verzekerd zijn , dat zij ons ter verdediging gereed vindon. Prins Leopold trok zijne candidatuur in, omdat hij, in zijne hoedanigheid als Pruisisch officier, Duitschland onmogelijk ineen oorlog kon wikkelen om zijn persoon, en omdat hij zijn huwelijk met Spanje niet door oen bioedigen strijd wilde inwijden. De BELGISCHE bladen berichtten reeds eergisteren dat aan het Min. van Oorlog te Brussel alles in gereedheid werd gebracht om onverwijld alle verlofgangers op te roepen, terwijl de noodige maatregelen waren genomen voor een eventueel troepenvervoer. Twee afdeelingen genie zijn naar Quiévrain en Perwez op marsch gegaan. Verschillende detachementen zijn overigens naar de Noordelijke en Oostelijke grenzen gezonden en wel naar die punten, alwaar het Belgische grondgebied door spoorwegcommunicatie met Nederland en Pruisen verbonden is om dadelijk] de rails te kunnen opbreken. ROME. Inde zitting van het Concilie1 van Woensdag, 13 Juli, is het onfeilbaarheids dogma met 450 tegen 88 stemmen aangenomen; 62 stemmen werden voorwaardelijk uitgebraeht. Onder de leden van het Concilie gaat hot volgende postulatum rond, hetwelk Woensdag der vorige week reeds 153 onderteekeningen droeg, zoowel van cardinalen , patriarchen en primaten , als van aartbisschoppen on bisschoppen uit alle landen: »Het is niemand onbekend, dat de H. Jozef door de bijzondere voorzienigheid Gods over alle overige stervelingen uitverkoren is geworden om de echtgenoot te zijn der maagd, moeder Gods, en de vader van het vleesch geworden woord, niet naar het vleesch, maar door de liefde, door aanneming en door het huwelijksrecht. Wij zien dan ook , dat hij niet slechts op verscheidene plaatsen inde H. evangeliën do vader van Christus genoemd en hem door de H. maagd zelve die naam gegeven wordt, maar wij lezen, dat onze heer Jezus Christus zelf, gedurende zijne omwandeling in het vleesch, zich verwaardigde, hem de onderdanigheid te bewijzen, die men aan een vader verschuldigd is. De ondergeteekende bisschoppen , dit aandachtiglijk in aanmerking nemende, en te gelijkertijd overwegende , dat sedert lang inde geheele wereld eeno vurige begeerte bestaat om op eene rechtmatige wijze de openlijke vereering van den H. Jozef te zien toenemen, richten met biddenden aandrang het verzoek tot het H. Oecumenisch concilie, dat het zich, door het levendig verlangen van zoovelen, late bewegen, van zijn gezag gebruik te maken omplechtiglijkte gelasten: 1. dat, daar de H. Jozef, in zijne hoedanigheid van vader van Christus, zoo ver boven alle creaturen geplaatst is, dat hem een naam is gegeven , veeluitnomender dan die van anderen , do congregatie van den H.Ritus hem voortaan inde catholieke kerk en in de heilige liturgie eene hoogere vereering toekenne dan aan al de overige heiligen, de gelukzalige moeder Gods alleen uitgezonderd , wordt toegebracht; 2. dat dezelfde H. Jozef, aan wien weleer de hoede van het heilige gezin werd toevertrouwd, na de H. maagd tot eerste bescherm-heilige der algemeene kerk worde verklaard.” ---