De saaie Pott. Een aantal bladen toonen zich weinig ingenomen met de wyze waarop het geschil met Portugal over het ontslag van onzen consul te Lorenzo-Marques, den neer Pott, is opgelost. Ook wy meenen, dat de wijze van beslechting van dat geschil beneden de waardigheid van onze natie isgebleveD, en dat er tegemoetkoming van de zyde van Portugal gevorderd bad moeten worden, alvorens men het geschil weggenomen verklaarde. Intusschen gaan wij daarom toch niet mee met hen, die meenen dat dit meerdere had moeten bestaan in herstel van «en heer pott als consul. Aanvankelijk geloofden wy ook, dat een oplossing in men geest een noodzakeiijke eisch was. :~aar men verzekert ons, dat de aard van het ambt van consul een oplossing in dien geest uitsluit. Een consul is het trait d'union tus* achen twee mogendheden, of tusschen ue ingezetenen van het eene en de regeenng van het andere land. Zijn ambt brengt mee, dat hy met de ambtenaren van de regeering by wie hy geaccrediteerd is in dagelyksche aanraking is en met hem zaken moet behandelen waarvoor een wederzydsche goede verhouding een onmisbaar vereischte is. In het kort, hjj moet voor de regeering Yan het land, waar hy als consul fungeert, een persona graia zijn. Dit nu kan niet het geval wezen met een consul, wien eenmaal het extqua tur door haar is ontnomen, En de heer Pott zou dat zeker ook niet willen, want het is onmogelijk. Werd hy hersteld, dan zou hij na het gebeurde toch niet meerde geschikte persoon zijn, om met de Portugeesche ambtenaren dagelijks op en neer te gaan; er zou spoedig een nieuw conflict ontstaan. Een andere vraag is, of onze regeering niet van de Portugeesche had moeten eischen de erkenning, dat zij inde zaak-Pott gedwaald had, en den consul ten ODrecbte heeft ontslagen. Dit zou een eerherstel zijn voor den heer Pott, een genoegdoening voor onze regeering, een waarborg voor andere consulaire ambtenaren, en een noodzakelijke handhaving van ons prestige als natie. Zooals de zaken nu staan, heeft Portugal in het geschil niets behoeven toe te geven, wy wel. Aangenomen, dat de Portugeesche regeering het stellige plan had, om den heer Pott ook het verblijf inde Kolonie te verbieden, dan had, nadat aan onze regeering de onschuld van dien ambtenaar gebleken was, door haar naast een erkentenis van ongeiyk ook de prysge ving van het uitzettingsplan moeten geöischt worden. Het nu behaalde succes is hoogstens alleen dit, dat een nog inde lucht hangende, in elk geval nog niet genomen maatregel, maar die, hoe men het ook beziet, onwettig zou zyn geweest, door het beleid van onzen minister van Buitenl. Zaken is tegengehouden. En tegenover dat inde lucht hangende succes staat het zeer concrete succes van Portugal, dat voor een bangmaker volledig zijn zin heeft gekregen en geen ongeljjk heeft bekend, zeer ten nadeele van ons internationaal prestige. --- Binnenland. Zutphen, 18 Febr. 1901, JtTog één dag. Nog één dag, alleen Donderdag kan men zich voor het kiesrecht aanmelden, ’s Avonds van dien dag wordt de aangifte gesloteD. Sociaal-democraten, Roomsch-katholieken, anti-revolutionnairen, allen zyn ijverig inde weer om voor ben die aanspraak op kiesrecht kunnen makeD. voor de aangifte als kiezer te zorgen, Alleen onder de vryzinnigen ia een groote lauwheid. Intusschen gelooven wij, dat meer dan een van hen, spjjt van zjjn lauwheid zal hebben, wanneer hy anderen bij de a. s, verkiezing hun stem in d6 weegschaal ziet werpen, en dan tot zyn leedwezen ervaart dat hjj het zelf niet doen mag. Men bedenkt te weinig, dat inde bestaande omstandigheden het kiesrecht een onderscheiding is, een bewijs dat men geschikt gerekend wordt, om over de regeering van ’t land zijne meening uitte brengen. Wie dat goed begrijpt, zal wel zorgen, dat hij op de lijst komt. Maarte weinigen zien dat in. Wij herinneren er daarom nog eens aaD, dat hernieuwde aangifte noodig is voor hen die kiezer waren: op grond van bewoning vaneen huis of gedeelte vaneen huis of vaartuig, indien zy niet meer op 31 Januari hetzelfde huis of een gedeelte van hetzelfde huis of hetzelfde vaartuig bewoonden, of wegens het genot van inkomen in dienstbetrekking of als inwonende zoon (in het bedrijf of beroep der ouders werkzaam zijnde), hetzij met of zonder genot van pensioen. Wie voor de eerste maal kiezer wil worden (wie het dus nog niet geweest is), moet zich in ieder geval aangeveD, behalve wanneer hy op grond van belasting kiesrecht te vorderen heeft. Wie twyfeit, doet verstandig, metten Gemeentehuize te informeeren. Men is daar steeda bereid iedereen in te lichten. Liberale Kiesvereeniging. De Liberale KiesvereenigiDg hield gisteren een vergadering, ter behandeling van de nieuwe circulaire der Liberale Unie, houdende mededeeling van de aftreding van het bestuur, en oproeping tot een algemeens vergadering op 16 Februari a.s. De voorz. de heer C. Schillemans heet de dames die als lid zijn toegetreden (er waren 4 dames-leden tegenwoordig) welkom, spreekt de hoop uit, dat zy veel genoegen in haar lid-worden mogen vinden, en dat haar toetreding moge strekken tot meerderen bloei van de liberale party in het algemeen en van de kiesvereeniging te Zutphen in het byzonder. Vervolgens herinnert de Voorz. aan het voorgevallene op de laatste alg. vergadering der Liberale Unie. Het gevolg van de verwerping van het z.g. urgentievoorstel is geweest, dat het bestuur heeft gemeend te moeten aftreden. Spr. acht het intusschen wenscheiyk, dat aan de aftredenden in overweging worde gegeven van dat besluit tsrug te komen, en vraagt dat aan de afgevaardigden ter alg. vergadering een opdracht in dien geest worde verstrekt. Vervolgens worden tot afgevaardigden verkozen de heeren C. Schillemans en L. G. Maaldrink, tot hunne plaatsvervangers de heeren Evekink en Albers, waarna, niets meer aan de orde zijnde, de vergadering gesloten wordt. In d e r ecep ti ezaa 1 b o v en de Groote Sociëteit gaf de heer R. P. J. Tutein Nolthenius voor de leden der Zutphensche Handelsvereeniging een schets van toestanden in Amerika, vooral op gebied van handel en nijverheid. De heer Nolthenius sprak eerst over de presidentsverkiezingen en de leuzen waaronder daarby de verschillende party en streden. Daarby kwam ter sprake de kwestie der vrye zilveraanmunting, de beschermende rechten, de tusschenkomst inden Z. Afrikaanschen oorlog waartoe naar sprekers meening, Amerika om verscheidene redenen nooit zou overgaan en last not least de mono poliën, ae trusts. Sprekende over de trusts, die geweldige vereenigingen van fabrikanten, die alle concurrentie trachten te dooden, gaf spreker esn overzicht van het ontstaan en de ontzettende krachtsontwikkeling van de Standard Oil company en de suikertrust. Merkwaardig is, dat waar de trusts dikwijls aan zeer immoreele handelingen hun grooten bloei te danken hebben, en vry willekeurig de prijzen van hun product kunnen doen stijgen, de Amerikanen per slot van rekening zich over het bestaan daarvan toch niet te angstig maken wat voor een deel verklaarbaar is uit het feit, dat bijv. de prys van de suiker in Amerika, die door de trust verhoogd is, toch nog circa 20 cent beneden den prys van dat product in Europa blyft. En bij al die groote concurrentie worden in Amerika de werklieden goed betaald, wat mogeïyk is, omdat zij hard werken, veel harder dan hier, en omdat door het aanschaffen van de meest geperfectionneerde machines het aantal werklieden in oen fabriek tot een minimum kan teruggebracht wordeD. Aan het eind van zyn rede besprak de heer Nolthenius de vraag: wat kunnen wy doen, om niet door de goedkoo pere producten van de Amerikaansche groot-industrxe gedrukt te worden. Twee liegen zjjn mogeiijk: door het aanschaffen van uitstekende machines trachten te concurreeren, of, en daarin zag spreker de beste toekomst tegenover hun grooiny verbeid-vereenigingen die zich speciaal bezig houden met producten die fabriekmatig bereid worden en aan weinig variatie onderhevig zyn, te stellen de klein-Dy verheid, en als onderdeel daarvan de kunstnijverheid. Spreker gaf voorbeelden, hoe iu Oostenryk begrepen wordt, dat in kuDstny verheid toekomstzit, en hoe die kunstnijverheid daar gesteund wordt door de regeering die de waarde vaneen goeden middenstand volkomen begrijpt. Inde klein-ny verheid, inde kunstnyverheid ligt dan onze toekomst. Hierby treedt de individu op den voorgrond. Laten wij onze individueele kracht stellen tegenover de macht van de massa in Amerika, zooals de kracht van het kleine Boerenvolk gesteld is tegenover de macht van het groote Engeland. Deze zeer bevattelijk voorgedragen rede, werd met luid applaus begroeien de Voorzitter der Handelsvereeniging dankte den heer Nolthenius in warme bewoordingen, De aspirant-o-pzichter def telegrafie J. Haartsen alhier is benoemd tot opzichter der telegrafie. De klerk der posteryen en telegraphie 2de klasse J. P. Scaoutens, is met I Maart overgeplaatst van Amsterdam (telegraafkantoor) naar Doetinchem. Aan de universiteit te Leiden is na het verdedigen van stellingen tot doctor inde rechtswetenschap bevorderd de heer H. N. van Walree, geboren te Brummen. Opbrengst der Gendringsche-Stoomtramweg-Maatsch. over de maand Januari. Aan personen, goederen en diversen in 1901 f 1313,42, in 1900 f 1306,27 en in 1899 f 1267,22. Sinds 1 Mei in 1901 f 11984,72, in 1900 f 11080,06 en in 1899 f 10655,81. Totaal resp. f 13248,14, f 12336,33 en f 11923,03. Per dagkilometer in 1901 f 5,89 in 1900 f5,85 en in 1899 f5,68. Aantal passagiers Iste kl. 353, 2de kl. 2959, totaal 3312. Opbrengst der Geldersche Stoomtramweg-Maatsch. over de maand Januari. Aan personen, goederen en diversen in 1901 f 6644,67J, in 1900 f 7494,041 en in 1899 f 7422,97^. Sinds 1 Mei m 1901 f85168 281, in 1900 f 81698,27 en in 1899 f 79938 32. Totaal resp. f 91812.96, f 89192,311 en f 87361,29*. --- Feuilleton. Tannhauser. Vertelling van HANS ARNOLD. 4) Zijn vader had in korte zinnen, met bevende hand geschreven. Hij deelde hem P'ede, dat hij doodziek was, en niet rustig *°n sterven, zonder zijn zoon met zijn fi santieële omstandigheden te hebben bekend gemaakt. „Gij weet,“ luidde de brief veronri ”dat. Annemarie op tweejarigen leeftijd toente v°ogdij werd gesteld. Ik liet theek oo vermogen als eerste hypotnterest zetten en de jaarlijksche dat ik dachteiVi°P Soed inschrijven, omof bij ilaar Y“aar bij hare meerderjarigheid zullen kunnen U^e^k> alles gemakkelijk te Dit is helLc -talen iaat dit geen v* n-et 200 ! G« noch ik ~ weten te he V-er.WlJt voor u zijn hebben i°ng en . UlniBen en te sParen- Gij *jt Afmoet l metS van de zaken afi “a« er u n„i j- nnj zelf beschuldigen, dat ik n'°nkundig van gelaten heb! ïoon ! Zq, , slaat nu als volgt, mijn geliefde Se . echts wanneer Annemarie’s vermor m blijft, kunt gij Rotmühl houden. Overigens hebt gij slechts in één geval het recht dat geld te laten staan, n.l. wanneer gij Annemarie een blijvend tehuis op Rotmühl aanbiedt als gij haar huwt! Was het meisje niet zoo lief, hield ik haar niet voor het beste, het reinste schepseltje ter wereld, zoo zou ik zeggen : laat alles varen, en zie, dat gij er u doorslaat! Maar reeds sedert jaren is het mijn vurigste wensch geweest, dat dit huwelijk tot stand zou komen en ik houd het voor eene beschikking van God, dat de omstandigheden het noodzakelijk maken. Bovendien Eberhard het meisje, dat van dit alles geen flauw vermoeden heef onze Annemarie bemint u Ik heb het menigmaal opgemerkt, als gij tehuis kwaamt, of als wij brieven van u ontvingen; zij bemint u en gij zult haar ook leeren liefhebben ! Kom tot ons, zoo spoedig gij kunt, en vervul den laatsten wensch van uw vader!" Eberhard las den brief de eerste maal met bonzend hart en kloppende slapen, onderbroken door heftige uitroepen de tweede maal rustig, kalm en ernstig. Daar was nu de gelegenheid om zich op te offeren, waarnaar hij een uur geleden zoo verlangd had Hij stiet een korten lach uit. „Dat is dus het einde!" mompelde hij. „Den koningsrok uittrekken, het heerlijke, vrije, lustige leven vaarwel zeggen, een niet beminde vrouw huwen, en dan zoo verder leven !" Verder leven, gedrukt door plichten en zorgen inden kleinen kring van het vaderlijk landgoed, die hem reeds bij zijn verlofstijden zoo ondragelijk eng toegeschenen had; zich aan zon en regen gelegen laten liggen, voor tarwe en haverzorg dragen, de boeken bij houden en bovendien de vrouw met het sleutelmandje, die hij nog heden onbewust, inden kring zijner kameraden bespot had, aan zijne zijde! Dat waren de eerste, zwarte gedachten! Toen kwam de reactie de diepe ontroering over den brief zijns vaders. Hij deed zich bittere verwijten over de lichtzinnigheid, waarmede hij de sommen verkwist had, die zijn ouden heer inde laatste uren zulk een zorg baarden, en uit den hoogen vloed dezer verschillende gewaarwordingen dook het ernstige woord „plicht" op „Het is mijn plicht!" zeide Eberhard vastbesloten. Daarna streek hij zich het haar van het voorhoofd en trad aan het venster. . Het was een stille, koude herfstavond; niet buiig en stormachtig, doch ook niet helder, met fonkelende sterren aan de lucht. „Zoo zal voortaan ook mijn leven zijn!" dacht Eberhard. De oppasser kwam binnen „Het rijtuig is voor; de luitenant moet zeker naar het station ?“ zei hij. Zijn heer knikte bevestigend, zonder te spreken. Binnen weinige uren was Eberhard aan het station, dat het dichtst bij het landgoed van zijn vader lag. Het was reeds laat inden avond; alles was in diepe duisternis gehuld Eberhard was de eenige passagier, die den trein verliet. Een oude dienaar stond hem op het perron te wachten; de koetsier stond aan de andere zijde van het station met het kleine jachtwagentje gereed. Eberhard reikte den oude zwijgend de hand; deze begon met bevende stem: „Ach mijnheer —“ Eberhard viel hem inde rede. „Leeft hij nog?" vroeg hij kortaf. De bediende knikte bevestigend. Eberhard sprong op den bok en greep de teugels. Een ruk en het lichte rijtuigje vloog als een pijl uit den boog voort. De groote rijtuiglantarens vlamden als reusachtige, schrikwekkende oogen inde duis stern is. Toen het rijtuig het voorplein oprolde, kwamen verscheidene bedienden toeloopen, om den jongen heer te begroeten en bij het afladen zijner bagage behulpzaam te zijn. Hij groette slechts zwijgend met de hand. „Waar is mijne moeder?" vroeg hij kortaf. Op hetzelfde oogenblik, dat hij de vestibule betrad, verscheen de oude barones er ook en viel hulpeloos schreiend haar zoon, die zelf weinig minder ontroerd was, inde armen. Nog slechts enkele oogenblikken was het dezen beiden vergund geweest zich aan hunne smart over te geven, toen Eberhard een zacht tikje op zijn schouder voelde. „Ga, naar oom toe, Eberhard, hij vraagt onophoudelijk naar je!“ zeide Annemarie’s zachte stem. Hij huiverde, en ging zonder haar aan te zien, naar de ziekenkamer. Verwonderd en een weinig verschrikt trok zij de aangeboden hand, die hij niet gezien had, en keek een oogenblik beteuterd voor zich „Het is de smart!“ zeide zij daarna zacht, om zich zelf te troosten; „het is de smart; hij dacht op het oogenblik aan niets ander 1“ En met een opflikkering van hare kalme, rustige vastberadenheid, wendde ZIJ zich tot d(- barones, die zacht schreiend op de bank was neergezonken. . ” om m.ee naar binnen, tante, kom, het tocht hier m de vestibule!“ En zooals men een kind toespreekt en het ongemerkt meetroont, zoo trok zij de oude dame met zich voort; zij hadden reeds sedert lang de rollen verwisseld! Wordt vervolg. ---