Hoe de stad Banjoewangi 1) aan haar naam komt. (Een Jav. sage). Vele eeuwen geleden, toen vorst Sindoe Radio nog regeerde, woonde aan den oever eener rivier de pat ih 2) Sida Paksa, die een zeer schoone Hindoevrouw uit lagere kaste getrouwd had tegen den wil zijner moeder, een trotsche vrouw van Brahmaansche afkomst. Die moeder, die niet alleen trotsch, maar ook zeer wreed was, haatte de lieve, zachte Hindoe-vrouw z6(5, dut zij vorst Sindoe Redjo overhaalde haar zoon naar een land te zenden, vanwaar hij niet gauw kon terugkeeren. Niet wetende, wat de booze vrouw in diens afwezigheid zou uitvoeren, zond de vorst Sida Paksa naar don Idj en 3), om op diens hoogen top een bloem te plukken, die de macht had, om haar, die ze droeg, eeuwige jeugd en schoonheid te geven. De bloem was voor de vorstin bestemd, en de vorst was 1) geurig water. 2) rijksvizier. 3) een hoogen berg. dovezeertuopigddr,acdhatt vdeorobronddeeng,evdaerpena etni hinw"eiPnkihetden aan epoedig e terug zou komen. Zeer bedroefd, dat hij zijn jonge vrouw moest verlaten, hoorde Sida Palm, het bevel van den vorst aan, en niet wetende, dat het de schuld zijner moeder was, dat juist hij die bloem nioest plukken, nam hij hartelijk afscheid von de booze vrouw, en droeg haar op om in zijn afwezigheid goed voor zijn vrouw te zorgen. Kort na Sida Paksa's vertrek kroeg zijn vrouw een zoontje. Maar op zekeren dag kwam, terwijl de Hindoe-vrouw een bad nam, de booze schoonmoeder, nam het kind weg, en liep er mee heen. Ziek van verdriet werd nu de arme moeder, toen zij haar kindje miste. Maanden lang liet ze zoeken in de bergen en bosschen en langs de rivier, maar het kindje vond men niet. Twee jaren waren voorbijgegaan. En twee lange jaren had de pa tih noodig gehad om de bloem van den Idj en te halen, die eeuwige jeugd en schoonheid aan de vorstin moest gewn. En nu had hij den vorst de kostbare bloem gebracht en was naar huis gegaan urn zijn vrouw en zijn moeder te begroeten, en hij verlangde naar het kind, dat in zijn afwezigheid geboren was. Maar toen hij den drempel van zijn huis betrad, stond daar met ontsteld ge!aat zijn oude moeder, die hem vertelde, dat de Hindoe-vrouw haar kind had geworpen in de rivier, die langs het huis stroomde; ze had het geworpen in het drabbige, onaangenaam riekende water, en dadelijk zonk het in de diepte, vertelde zij schreiende. En nu hield de vrouw zioU ziek, omdat ze wist, dat haar man zou thuiskomen. Dit en nog meer booze dingen vertelde de slechte moeder, zoodat do patih woedend naar het vertrek liep, waar de zieke vrouw uitgeput neerlag en haar vroeg: „Wat heb je met het kind gedaan ? Waarom heb je het in de rivier geworpen?" En hij trok zijn kris en wilde haar doodsteken. „Dood mij niet", sprak de vrouw met zwakke stem; „ik zal toch wel spoedig sterven; maar draag mij naar den oever der rivier, ddr zult ge zien, dat ik onschuldig ben." ..Drstacr h n.ar niet naar den oever!" „vraag naar niet naar (len oever 1 riep de booze moeder; aij zal wegkopen, als zij buiten is, dood haar, dat is beter!” Maar dit wilde de pa tih niet en hij dr,. eg zijn zieke vrouw naar buiten, legde haar op den oever en sprak dreigend: „Bewijs nu, dat ge onschuldig zijt, of ik werp je in de rivier." Nauwelijks had hij dit gezegd, of zijn vrouw liet zich langzaam van den oever in het drabbige water glijden en zonk. „Wie zal mij nu zeggen, of zij schuldig is!" riep de p a t i h. En toen hij dit gezegd had, rezen op uit – 127 – het leelijk-riekende water twee slanke, witte bloemen die beiden een heerlijken geur verspreidden. En de grootste en slankste der bloemen sprak op de andere wijzend: „Ziehier ons kind, dat ik weer vond op den bodem dezer rivier. Zij zal u antwoorden; zij zal u de schuldige aanwijzen." „'t Was uw eigen moeder, mijn grootmoeder, die mij, toen ik enkele weken oud was, in de rivier wierp", begon nu de kleine, witte bloem. „Ik ben blij mijn • moeder terug te zien; zij blijft bij mij • . ." Meer sprak de kleine bloem niet ; ze boog zich voor de groote, heel, heel diep, en beiden verdwenen, in de diepte. Maar hun geur lieten zij achter, want een heerlijke geur steeg er sinds dit °ogenblik uit het drabbige water op en dat is altijd zoo gebleven. „Geurig (wang gi) is het water (b ani oe) van clezg rivier, en geurig zal het blijven." Maar tilleen de Javaansclae bevolking zegt dit. Geen weemdeling, die Banjoewangi bezocht, heeft ooit ie:s van deze --- Wat 'n brutale muisjes! --- Binnenland. ZUTPHEN, 9 Aug. Voor liet notarieel staatsexamen le gedeelte is geslaagd H. Binnerts te Groenlo. Rheden, 8 Aug. De vereeniging :Rheden en Worth-Rheden voor Oranje is voornemens om den verjaardag van M. de Koningin zoo luisterrijk mogelijk te vieren en heeft aan de ingezetenen verzocht om door milde bijdragen let bestuur daartoe in staat te stellen. Winterswijk, 8 Aug. De burgemeester waarschuwt tegen het in omloop zijn van valsche bankbiljetten van f 100, vermoedelijk van uit Duitschland ingevoerd. De tot dusverre uitgegeven biljetten zijn van de series Q en G M 9929. Aalten, 8 Aug. In .de societeit op 't Blik werd gisteravond de gelegenheid , opengesteld om zich aan te geven als deelnemer in den historischen optocht I op 28 Aug. ter gelegenheid van het onafhankelijkheidsfeest. Een groot getal personen waren opgekomen. Het verhuren van de costumes voor de hoofdpersonen liep vlug van stapel; ook voor de rollen van het mindere krijgsvolk waren liefhebbers te over (meest oud-miliciens), zoodat we niet twijfelen of wo zullen hier een onze plaats waardige optocht te zien krijgen. Zelherre, 8 Aug. Sedert een week kampeeren hier in de heide zes jongelui, die op deze meer en meer gebruikelijke wijze hunne vaeantie doorbrengen. Bij den vijver aan den heuvel hebben zij hun kamp opgeslagen. Van daar uit worden uitstapjes per fiets of te voet gemaakt, terwijl een hunner het kamp bewaakt en de huishouding verzorgt. Toen wij een kijkje namen, hing de waseh juist aan de lijn en was de kok bezig boven liet kampvuur pannekoeken te bakken. Thee was reeds gezet. Met de dorpelingen leven de jongelui op den besten voet. Zij waren vol lof over de behulpzaamheid van de Zelhemsehe ingezetenen, dit hadden zij op vele plaatsen van ons land geheel anders ondervonden. Dezen avond, den avond voor hun vertrek, hadden zij het kamp met lampions verlicht, vergastten de bezoekers op vioolmuziek, de jongedames bovendien op chocolade en besloten met een klein, door het publiek zeer gewaardeerd vuurwerk. We houden do flinke jongelni aan hunne belofte, liet volgende jaar terug te zullen komen. Raad van Borculo. BORCULO, 8 Aug. In de raadsvergadering van heden was afwezig de heer E. Geurkink. Naar aanleiding van het financieel verslag der Voet- en rijwielpaden-vereeniging over 1913 deelde de Voor z. mede, dat B. en W. bij de vaststelling der gemeente-begrooting voor 1914 zullen voorstellen een kleinere subsidie dan tot nu toe te geven, daar het blijkt, dat de vereeniging weinig activiteit toont. De Voor z. deelde verder mede, dat de inschrijving der geldleening voor f 20.000 is toegewezen aan den heer Schukking te Zutphen en voor f 20.000 aan de Spaarbank te Borculo. Namens B. en W. deelde de Vo o r z. mede, dat, -- nu de Minister van Waterstaat andermaal afwijzend beschikt heeft op het verzoek om Rijkssubsidie voor de verharding van de Haarlo'sche steeg zij ter zake nader overleg zullen plegen met B .en W. van Neede. De rekeningen der gemeente en van Stad-Boreulo over 1912 werden den Raad aangeboden, waarna de verordening op de openstelling van het bureau van den Burg. Stand gewijzigd werd, zoodat behoudens bijzondere gevallen dat bureau Zondags en andere feestdagen voor het publiek zal zijn gesloten. Hierna werd eene subsidie van f toegestaan voor het te houden congres voor kinderbescherming en werd een erediet ad f 50 verleend voor versiering van het gemeentehuis en voor de ontvangst van de bestuursleden der aan het a.s. festival van muziekkorpsen deelnemende vereenigingen. Besloten werd aan de .vereeniging „Woningbouw" onder de bestaande voorwaarden nog een voorschot van f •f 24.533 te verleenen voor den benw van nog 10 arbeiderswoningen.' Vervolgens kwam in behandeling liet verzoek van den heer G. J. ten Cate te Haario, dat de gemeente genoegen zal nemen met een rentegarantie van 8 % (inplaats van de bepaalde 12 %) van de kosten van den kabel, waardoor hij electrieiteit van „De Berkelstreek" kan betrekken. De aanlegkosten van dien kabel zijn begroot op f 1400. De gemeente moet aan de Maatschappij dus ,voor f 168 stroomafname garandeeren, terwijl verzoeker voor f 112 wil garandeeren; de gemeente zal dus f 56 risico dragen. De Voor z. noemde de inwilliging van het verzoek billijk; de buitenmenschen zijn toch al van veel verstoken; B. en W. stelden dan ook voor, toestemmend te besluiten. De heer Elzas bestreed dit voorstel; wordt het aangenomen, dan komen meer dergelijke verzoeken; durft, de verzoeker geen 12% garandeeren, hoe durft de Raad dit dan wel aan (te Mij. te doen. De Voor z. wees er op, dat de kombewoners reeds van zooveel meer voordeelen profiteeren, dat nu ook wel iets voor de buurtbewoners mag worden gedaan; 't voldoen aan dergelijke verzoeken is enkel een subsidie-systeem; de Raad zal dergelijke verzoeken elk op zich zelf moeten beschouwen en niet nu reeds een vasten regel] maken. De heer Elzas vond, dat de Raad dan juist op een zwak standpunt zal staan: den een toestaan en den ander weigeren; de raad moet zich aan de .12 % houden, dan krijgen wij krachtige combinaties van personen, die wel .12 % kunnen garandeeren. Na meerdere discussie werd met op :1 na algemeene stemmen besloten, :aan het verzoek te voldoen, doch de 'garantie voor slechts 20 jaar te verleenen. . Daarna werd in geheime zitting overgegaan. --- Feuilleton. Erfelijk belast. Roman van KLARA HOFER. . 20. Mevrouw Von Beust keerde haar lossalen rug om. „Die Kainz is 'n phenorne en." • Maar de kreitscommissaris v erz ek orde, dat hij hem tijdens de zitting van het Heerenhuis als Mephisto gezien had en dat toen zijn spel nog subliemer was. 'Zijn vrouw boog het hoofd met het reusachtige lichtblonde kapsel naar Antoinette, die stil, in zichzelf gekeerd, 'geheel onder den indruk van het machtige drama, achterover in haar stoel Zat geleund. Zij trok den handschoen .•t-an haar rechterhand uit. „Wil je iets . inoois zien?" • Zij droeg een nieuwen ring naar den laatsten smaak, open, kantachtig bewerkt, in platina gezet, over den trouw' ring. „De smaragd is van mijn schoonmoeder." Zij liet hem ook aan Mary Feist zien. • . ~Het is nu bijzonder chic om den trouwring te bedekken eigenlijk do rigueur." • Mevrouw Von reist zei met haar bekend laatdunkend air: „Heel aar-Zij vond de zucht van den ander, om de mode in alles te volgen, parvenuachtig,. Zij zelve was uit een oud Oostenrijkseh geslacht, van aanzienlijke, ofschoon niet zeer rijke familie, een. odl ed s teeetnt iegne. gravin Kettereut tot Zij vond eigenlijk Ant o i nLe et tueP die haar in geboorte nabij kwam. Want de Kettenreuts stonden reeds in 927 als de Chotenrait nobilis nomine te boek. Mevrouw von Zerbst merkte niets, of wilde niets merken. En gewoon, de andere altijd na te doen, wendde zij zich op denzelfden geblaseerden toon , tot den majoraatsheer: „Nu, is u ook zoo verrukt?" De heer Von Zerbst en mevrouw Von Beust staken de hoofden bijeen, bespraken het resultaat van het feest. Het had zeven duizend drie honderd zes en twintig mark opgebracht. Hij stelde voor, die som door een collecte onderling op acht duizend mark te brengen. Maar zij trok de schouders op: „Men is nu werkelijk het geven wat moe." Maar de kleine, elegante, zwarte heer geraakte in vuur :„Wij krijgen het bijeen, Excellentie!" Intusschen haalde de majoraatsheer, die een weinig langzaam van aard was, diep adem voordat hij tot een antwoord kwam hij was bepaald in geestdrift geraakt. Zijn goedhartig, oprecht gezicht met den strooblonclen knevel was geheel veranderd. „Nu, tot de intellectueelen, of zooals men dat tegenwoordig noemt, behoor ik nu juist niet —" begon hij. Zij vrouw, een zeer pikante verschijning in haar toilet van Turksche zijde, wierp hein een waarschuwenden blik toe: „reist, blameer je niet 1" Maar hij ging onverstoorbaar voort: „Toen wij voor vijftien jaren onze huwelijksreis maakten, weet je nog, Mary?" Maar Mary herinnerde het zich niet. Zij vond het geheel overbodig, dat iedereen er weer aan herinnerd werd,dat zij nu al vijftien jaar getrouwd was. „Ja, toen was er op de boot zoo'n soort schrijver. 't Was iets beroemds. Een verduiveld knappe kerel. Ik ben anders niet gesteld op zoo'n groot licht, ik ben maar een eenvoudig mensch..." Zijn vrouw rekte haar bevallige gestalte en keek hem spottend aan: „Ja, je bent eenvoudig van gemoed." Mevrouw Von Zerbst wierp Antoinette een verontwaardigden blik toe. Die goede Mary ging werkelijk soms te ver. Mevrouw Von Feist sloot haar co. gen. Zij dacht aan dien tijd van voor vijftien jaren. Zij was toen piepjong, een donker, pittig meisje en slank als ' een ree. Zij zag weer de mooie toilet. ten over de oude- Oostersche tapijten slepen, zag sprookjesachtige snoeren parelen, schitterende brillanten en negen. Savoy-hotel een wereld vol herinneringen. Verrukkelijke flirtations onder de palmen in den foyer. Zij zag nog den eleganten, jongen Engelschman in zijn rood liftboyjasje met den zwarten band over het hagelwitte overhemd over de leuning van haar stoel gebogen. Hij was blond als Baldur, de derde zoon van den hertog van Devon. shire .... Zij hoorde het vleien en zingen der violen.... Lusteloos deed zij haar oogen weer open: wat wa, Duitschland toch burgerlijk. En haar man, Ehrenreich von Feist, was ook blond: Mijn liefje wat wenscht gij nog meer? Zij schoof het buigzame gouden slangetje met de koude smaragdoogen honger over haar pols dat was van den Egyptischen droom overgebleven De majoraatsheer was intusschen ein. delijk zoover gekomen, dat hij onder woorden kon brengen, wat hij zeggen wilde: „Ja, en die heeft indertijd gezegd: Shakespeare, dat was zoo'n soort document, waarmede de dankbare menschheid haar Schepper zoo'n soort van bestaansrecht gegeven had. Of zoo iets dergelijks. Dat kwam mij indertijd zeer overdreven voor, maar ik heb het toch onthouden. En nu zeg ik, dat de man gelijk had." – Zijn vrouw stond op. „Wordt het geen tijd, mevrouw Stojentin? Er Is genoeg .gepraat. Zull,‘n we naar dea foyer gaan?" Maar. mevrouw Von Zerbst wilde zich wreken en zei, voordat Antoinette kon antwoorden, met een verveeld gezich: „Hier? Naar den foyer? Wat eert idee. Men kan zich hier toch niet zoo in avondtoilet vertoonen. De brave burgers rekken buitendien al hun halzen uit." De andere keek langs haar heen alsof zij er niet. was. „Heeft u • geen• lust, mevrouw Stojentin?" Zij had in zulke gevallen, zonder ' ooit den vorm te kwetsen, een ijskoude 'klank in haar welluidende stem, die als een stortbad werkte. Maar het volgende oogenblik voegde zij er op een onbevangen, hartelijken toon bij: „Maar •blijft liever zitten? Dat kan ik wel zien, Ik geloof, dat u van 't jaar bepaald naar een badplaats moet.... ik moet er -straks met •uw man over spreken." Voorloopig besto.ad daarop geen kans. Want de heer Von Beust legde volkomen beslag op den man van zijn nicht. Terwijl hij zijn gedistingeerd gezicht, met den grijzen, grootén knevel. beleefd naar voren boog, beweerde hij, dat hij .veel gevoeld voor Wilhelm Meister's opvatting van den Hamlet. Maar plotseling riep de kreitscommissaris er tussehen: „Excellentie! Ik moet u tegenspreken. Verouderd, totaal verouderd. De man is een twijfelaar, hij wantrouwt zichzelf." En hij ontwikkelde niet zonder scherpzinnigheid de redenen van zijn hypothese „heb ik geen gelijk, Stojentin?" Maar de ritmeester was de meening van Beust toegedaan. De oude heer had een gelukkig oogenblik : „Mij valt daar iets in. liet is moeilijk het te bekennen,maar Shakespeare is toch grootscher. Hamlet dat is toch eigenlijk de omgekeerde Iphigenie." De stoute paradox sloeg in. „Ja alleen, dat die de gewetenswroeging vooraf krijgt," riep de heer Von Feist. Mevrouw Von Beust verkondigde een van haar bondige beweringen, waarmede zij van tijd tot tijd haar medemenschen gelukkig maakte. „Iphigenie is een heidensch stuk wi Hamlet een christelijk, want de geest zegt toch dadelijk tegen hem, dat hij zijn moeder niets mag doen. Dat is toch een christelijke opvoeding." De kreitscommissaris straalde. Hij zou zich het liefst van pleizier in zijn been geknepen hebben. Antoinette wilde de situatie redden: „Ik kan mij wel voarstellen,dat iemand die zulk een opdracht heeft volvoerd of nog moet volvoeren, niet meer leven Mevrouw Von Zerbst lachte. Zij liet altijd haar boventanden zien als zij lachte. Zij vond zich dan verbazend chic. „Nu, wij zullen wel geen moordenaars van moeders of andere beruchte personen in de familie hebben. Wat behoeven we ons in hun gevoelens te verplaatsen. En daar zij wel eens een helder °ogenblik had, voegde zij er bij:' „Wij laten ons dat liever maar voorspelen." . De kreitscommissaris keek een weinig verlegen. De bewuste grootvader moest niet altijd onberispelijke zaken hebben gedaan. Men had er maar over gemompeld. De oude vos was te sluw geweest, dat men hem iets kon bewijzen." Stojentin boog zich over de balustrade heen. Hij had zich zoo diep gebukt, dat zijn gezicht donkerood zag, toen hij zich omkeerde. „Het begint dadelijk weer." Hij wierp een blik op z'n vrouw. Het was angstwekkend zobals zij er weer uitzag. Er werd voor de eerste maal gebeld. Een uur later was alles afgeloopen. De ritmeester leidde mevrouw Von Beust, die met haar geheel° gewicht op hem steunde, door de Schillerstraat Haar stok klapte op het trottoir. Van tijd tot tijd: keerde zij zich om. „Kijk eens, Antoinette, of mijn japon niet sleept." Mevrouw Stojentin, die met den ouden heer volgde, zei dan telkens: „Werkelijk niet, tante Brigitte." Zij voelde zich ellendig. Het werd. van dag tot dag erger in plaats van beter. Zij begreep nu, dat misdadigers zichzelf op het schavot brengen om maar eens hun gemoed te , kunnen luchten. Als zij maar iemand had gehad bij wien zij haar hart kon uitstorten, die haar gerust stelde, die haar van haar angst, die bijna ziekelijk werd, verloStel Maar er was niemand. (Wordt vervolgd.) ---