Feuilleton. Zwaar weer. DOOR JOSEPH CONRAD. 3°. ZESDE HOOFDSTUK. Km-sSde'hïvS vanF*'” ?g ,0" de e=» «ht .S di( tfho“br“- vooruit D» „‘ u areel haar rook ver dadeHit ™ aank,omst w«d aan de kust havpn r’ en de zeelui aan de die l TQ Clkaar toe: «Kijk eens ! Kijk die stoomboot eens! Wat voor vlag is dat ? •!a“eesche – niet waar ? Wat ziet die er uitl“ , schip scheen werkelijk gediend te nebben als beweegbare schietschijf voor net kleinere geschut vaneen kruiser. Een nagel van schoten had het bovenste gedeelte niet erger kunnen toetakelen: het zag er zoo verwaarloosd en verwoest uit als kwam het van het uiterste einde der wereld. En inderdaad op haar korte reiswas het zeer ver gekomen, het had de grenzen van de groote andere wereld gezien, van waar nooit een schip terugkeert om zijn bemanning aan het stof der aarde toe te vertrouwen. Een vuile zoutkorst bedekte de Nan Shan tot aan de toppen der masten en tot aan de bovenste rand van den schoorsteen, alsof (tooals een grappige zeeman zei) de lui aan boord het schip ergens van den bodem der zee hadden opgevischt en het terwille van het berggeld hadden meegebracht. En inde vreugde over die goede mop voegde hij er aan toe: hij bood zestig gulden voor het schip „zooals het daar ligt.*1 De Nan Shan had nog geen uur aan wal 'gelegen toen een klein mager mannetje met eenroode puntneus en een nijdig gezicht aan land ging, zich nog eens omdraaide en uiterst woedend de vuist tegen het schip schudde. Een lang opgeschoten kerel met waterige oogen en met beenen, die voor zijn dikke ronde romp veel te dun waren, ging naar hem toe en zei: „Kom je net van het schip zoo ? Was er zoon haast bij F“ Hij droeg een smerig pak van blauw flanel en een paar vuile zeildoeken schoenen ; een grijsbruine knevel hing van zijn lip naar beneden en tusschen den rand en den bol van zijn hoed scheen het daglicht op twee plaatsen er doorheen. „Hallo I Wat voer jij hier uit f“ vroeg de ex-stuurman van de Nan-Shan, terwijl hij haastig een handdruk wisselde met den man. „Ben voor een zaakje onderweg ik ben zoo ’t een en ander te weten gekomen ’t moet de moeite waard zijn* verklaarde de man met den kapoiten hoed in afgebroken, kuchende geluiden. De tweede stuurman balde nog eens de vuist tegen de Nan Shan. „Haar zit een kerel op die niet eens verdient, dat men hem het bevel overeen veerboot opdraagt 1“ zei hij, bevend van woede, terwijl de ander onverschillig rondkeek. „Zoo ?“ Nu merkte hij op de kaai een zware, bruin geverfde zeemanskist onder een versleten overtrek van zeildoek en met een nieuw sterk touw omwonden. Hij keek er met levendige belangstelling naar. „Ik zou het er niet bij laten" ging de aan wal gestapte voort „als die vervloekte Siameesche vlag er niet was. Maar tot wie moet je je nou wenden anders zou ik ’t hem leelijk betaald zetten. Zoo’n gemeenheid 1 Die zegt tegen den eersten machinist dat al net zoo’n groote gek is als hij zelf dat ik mijn verstand heb verloren J Zoo’n groote hoop van domme gekken is nog nooit op een schip bijeen geweest! Je kunt niet begrijpen . . .« „Je hebt toch je geld behoorlijk gekregen ï“ vroeg zijn havelooze vriend plotsclingr* „Ja Heeft mij dadelijk uitbetaald" deelde de stuurman woedend mee. „Ga jij maar aan den wal ontbijten* heeft hij gezegd,* „Zoo’n gemeene hond" merkte de ander onverschillig op en lekte zich den mond. „Wat denk je er .van, willen we er een pakken P „Hij heeft mij geslagen 1“ siste de tweede stuurman. „Wat p Geslagen P Niet mogelijk!“ De man in het blauwe flanel draaide vol deelneming om hem heen. „Hier kunnen we onmogelijk praten. Je moet mij alles vertellen. Geslagen ? Hoe dan p Wacht die jongen daar kan je kist wel dragen. Ik weet een rustig plekje, waar we een goed glas bier kunnen krijgen —* Jukes, die de kust met den kijker afzocht vertelde later aan den eersten machinist dat „onze vroegere tweede stuurman* niet veel tijd noodig had gehad om een vriend op te duikelen. Het timmeren en hameren waarmee de noodige herstellingen gepaard gingeD, hinderden Mac Whirr volstrekt niet; ja, de hofmeester vond inden brief dien de kapitein inde weer op orde gebrachte kaartenhut schreef, eindjes die hem zooveel belang inboezemden, dat hij tweemaal bijna bij de lectuur betrapt was. Maar mevrouw Mac Whirr in haar salon van haar huis van vijfhonderd gulden huur onderdrukte een geeuw, toen zij hem las misschien uit achting voor zich zelf want zij was alleen. Zij leunde onverschillig achterover in haar plusche vergulden schommelstoel voor den betegelden haard, op den mantel waarvan Japansche waaiers uitstonden en waarin een aangenaam kolenvuurtjebrandde. Zij had den brief inde hand genomen en bladerde vol verveling inde tallooze bladzijden. ’t Was trouwens haar schuld niet, dat de inhoud zoo prozaïsch was, zoo hoogst onbelangrijk, van het begin „Gehelde vrouw* af tot aan het eind „Je je liefhebbende man* toe. Men kon toch van haar moeilijk verlangen dat zij al die scheepsaangelegenheden begreep. Zij was natuurlijk wel blij, dat zij iets van hem hooide, zonder dat zij zich echter ooit de vraag had voorgelegd, waarom. „Men noemt deze soort van storm taitoen de eerste stuurman had er niet veel zin in niet inde boeken kan het onmogelijk toelaten “ Het papier kraakte geducht „Een windstilte, die meer dan twintig minuten duurde* las zij verstrooid; en de volgende woorden, waarop haar gedachtelooze blik boven aan een nieuw kantje viel, luidden: „jou en de kinderen weer te zien Zij maakte een ongeduldige bewegißg. Altijd dacht hij aan thuis te komen. Nog nooit had hij zoo’n hoog tractement gehad. Wat wou die toch eigenlijk ? Wordt vervolgd. --- Huisvrouw en Dienstbode. 11. Blijft de gehunrde dienstbode weg op dag en uur waarop de overeenkomst in werking treedt, dan «veronachtzaamt ze grovelijk de plichten welke de overeen* komst haar oplegt* en dat is voor de huisvrouw een «dringende reden* cm de dienstbetrekking terstond te verbreken, onverminderd haar bevoegdheid (als z9 daarvan gebruik wil maken althans) schade vergoeaing van het meisje te vorderen. Doch nu komt de dienstbode wei. Dan is de huisvrouw «in het algemeen verplicht al datgene te doen en na te laten wat een goed werkgever in gelijke omstandigheden behoort te doen en na te laten.* Za moet zich jdus gedragen als een goede «meesteres*, zooals men vroeger zei; ze moet zorgen voor behoorde kost en inwoning; deze behoofen niet alleen te voldoen aan het lilaatselyk gebruik maer bovendien aan de vereischien van gezondheid en goede zeden, Het loon moet stipt op tijd betaald worden ; weekloon cf dagloon wordt bij de week, maandloon per maand, jaarloon per kwartaal betaald (deze termijnen mogen wel worden ingekort, niet verlengd). Het zal nattig zijn daarvoor een